We zijn vandaag de 5de dag na mijn operatie…
Normaal weeg ik mij maar 1x in de week, heb mij voorgenomen dit steeds op zondag te doen, aangezien dit de dag is dat mijn pre-dieet ook is begonnen.

Weegmoment

Maar vandaag kan ik het echt niet laten. Ik moet het weten!
Zondagochtend, gisteren, heb ik mij dus voor het eerst gewogen sinds de week voordien en
toen woog ik 100.6 kg.
Nog net niet onder de 3 cijfers. Toen ik deze nacht wakker was geworden, had ik een uur lang liggen piekeren hierover… Zou ik onder de 3 cijfers zitten vandaag? Goh, ik denk het niet, want normaal verlies je een halve kilo tot een kilo per week gemiddeld. Dit is een normaal gewichtsverlies had ik al gelezen in de groepen.
Wat zou ik nu plots op 1 dag al onder de 3 cijfers gaan zitten?! Stop met piekeren Anya en met te hopen, je gaat alleen maar teleurgesteld zijn…
Het bleef maar malen in mijn hoofd tot ik mij echt terug op mijn ademhaling heb gericht en uiteindelijk terug in slaap ben gevallen.

Maar, ik was het niet vergeten mijn gepieker van de nacht, oh neen hoor.
Ik stapte, of beter gezegd “rol” nog steeds – om mijn buik te besparen, zeker nu ik weet dat er een wonde bloedt met momenten, uit mijn bed en ging dadelijk richting de badkamer om mij klaar te maken.
Na het klaarmaken, ga ik op de weegschaal staan.
Ik moet en zou het weten!!
Ik stap op mijn weegschaal en dan ken je dat wel hé met die elektronische…
Even staan, wachten, niet bewegen, niet naar onder kijken want dan bewegen die cijfertjes continue omdat je jouw buik moet opzij duwen want je wil het schermpje zien (ah ja, mijn lichaam bedekt gewoon nog volledig de weegschaalplaat met hoe dik ik ben… Ik moet eerlijk zijn, zo is het gewoon en zo ben ik momenteel nog steeds, hoe verschrikkelijk ik het ook vind), nog even bewegingloos wachten… en dan stap je langzaam van jouw weegschaal af.

Het verdict komt te voorschijn op het schermpje dat je eerder niet kon zien… “99.9 kg” zegt mijn weegbuddy via zijn schermpje!!
Ik zit onder de 3 cijfers, allez ja, onder de 3 cijfers voor de komma om precies te zijn…
Een feestje neemt even plaats in mijn hoofd!! Mijn eigen quarantaine feestje in mijn hoofd. Toeters, bellen, dikke feestmuziek, schläger-liedjes zoals “Laat de zon in je hart…” komen aan de beurt, een Halleluja-gezang van een engelenkoor, … kortom een zeer slechte partymix, maar voor mij zooooo een goed feestje dat het een grote glimlach op mijn gezicht tovert.
Van klasse morbide overgewicht naar overgewicht klasse II…

Kleding

Ik kijk in de spiegel naar mijn lichaam en kan het eigenlijk niet goed geloven.
Zouden de mensen al zien dat ik nu in totaal op 15 dagen 8.1 kg ben verloren? Ikzelf kan het nog niet zien.
8.1 kg zijn eigenlijk, als ik nadenk over wat ze mij ooit bij de Weight Watchers hebben gezegd, 2 x 4 kg en zou dus 2 kledingmaten kleiner zijn wat je nu zou dragen… Daar merk ik wel nog niets van.
Ah ja neen hé, ik ben iemand die momenteel shoppen echt niet leuk vind. Telkens de confrontatie van mijn lichaam zien in een klein pashokje die volgens mij spiegels bevatten die alles vergroten, om dan hier uit te komen en je verschrikkelijk slecht te voelen…
Neen, ik heb al lang niet meer geshopt. Mijn omgeving kan dit beamen denk ik, want er is geen grote verscheidenheid in kledij wat ik op een week, maand of bij feestjes draag…
Ik draag mijn kleren dan ook volledig op tot ze echt echt heel kapot zijn.

Volle dames kunnen ook heel mooi zijn

Voor de zomer van 2020 had ik wel nog een paar nieuwe kledingstukken gekocht op Shein, omdat ze daar grote maten hebben die echt wel mooi zijn en je moet er niet voor in een pashokje staan.
Dit shopmoment was in mijn periode “Ik ga mijzelf accepteren zoals ik ben. Dik zijn kan ook mooi zijn als je de juiste kledij draagt.”
En ik geloof hier ook volledig in, ik heb al zeer veel volle dames gezien die er echt héél knap en zelfverzekerd uitzien (of laten blijken dat ze dat zijn?). Enkel voor mij was dit niet ok, mijn fysieke klachten begonnen mij veel meer door te wegen dan er vol en mooi uit te zien… Mijn gezondheid is mijn prioriteit heb ik toen gemerkt. Daarmee dat na mijn 3 maanden onderzoek en na het gesprek met dr. Endo mijn keuze snel gemaakt was. Mijn keuze om dan toch te gaan voor een GBP in plaats van mij neer te leggen met “je kan ook mooi zijn als je dik bent en aanvaard jezelf”…
Ik aanvaardde dat ik mooi kan zijn als volle vrouw, maar ik aanvaardde mijn fysieke toestand niet. Het was een gevecht in mijn hoofd steeds, een pijnlijke confrontatie waar ik steeds mee in aanraking kwam in mijn dagelijks leven. En ja, dan is de keuze snel gemaakt voor mij…

Blog aanpassingen

Intussen staat mijn blog ook reeds een halve dag online en ik ben volledig verrast van het aantal mensen die deze al hebben bezocht. Alsook het heel aantal lieve hartverwarmende berichtjes die ik ontvang, doen zo deugd!! Dank u wel lieve mensen ❤
Betreffende mijn angst in verband met mijn schrijven, blijkt ook ok te zijn. OEF, dat is een pak van mijn hart! Dank u voor de feedback ook hierover.

Mijn zusje had mij in de ochtend, heel vroeg, al laten weten om datums bij mijn artikels te zetten. Want ze kon moeilijk er aan uit wanneer wat was, wat een ouder artikel was en wat nieuw… En zij was niet de enige merkte ik bij sommige feedbacks die ik kreeg.
Vind dit wel fijn die feedback en zeker als het feedback is waar ik uit kan leren. Het is dan ook mijn allereerste keer dat ik een blog schrijf of met een blog-provider werk.
Er zijn zoveel dingen die ik nog niet weet, die ik wel wil kunnen toepassen in mijn blog, enkel niet weet hoe. Zal mij hier in moeten bijscholen beetje per beetje.
Dus ja, af en toe gaan er dingen wijzigen in mijn blog, dan weet je “Ah, Anya heeft weer iets bijgeleerd.”
Bij deze heb ik bij bepaalde artikels een datum geplaatst, hoop dat dit handiger is…

Telefoon dokter

Gisteren had ik gemerkt dat mijn wonde juist boven mijn buiknavel bloedt en deze ochtend begon de uitslag op mijn benen zich ook kenbaar te maken waar ik een inspuiting had gekregen.
Er zit blijkbaar vertraging tussen inspuiting anti-trombosespuit en de uitslag effectief krijgen, ongeveer een 3-tal dagen. Mijn benen jeuken intussen ook enorm… Ik voel mij zoals een dier dat vlooien heeft, overal krabben en schuiven op mijn stoel van de jeuk die ik heb. Grrrr…
Ik bel dan ook naar de dokter om hem hierover te spreken en te vragen wat ik dien te doen.
Dr. GB is vandaag niet aanwezig in het ziekenhuis, hij werkt vandaag op een andere locatie.
Ik word dan ook doorverbonden met zijn assistent.
Heel mijn ervaringen, bevindingen leg ik aan hem uit. Hierop laat hij weten dat ik mijn anti-trombosespuiten dien te stoppen. Ik ben een beetje in paniek, “Als ik deze een dag niet neem, ga ik dan geen klonter krijgen?” is dan ook mijn eerste reactie op zijn antwoord. De assistent laat mij weten dat hij daarom wil dat ik morgen op bezoek kom in de ochtend bij dr. GB. en intussen veel bewegen.
Morgenvroeg kan de arts dit bekijken en zien hoe het verder moet, omdat ik normaal deze spuiten nog 24 dagen dien te krijgen. Hij zal dan ook naar mijn wonde kijken, want de thuisverpleging moet inderdaad geen wondzorg doen bij mij.

Wassen

Momenteel durf ik mij niet te douchen ivm vuil of zeep dat in de wonde kan komen en dan ben ik misschien nog verder van huis.
Ik was nl. van plan mij vandaag in de ochtend te douchen, rustig op mijn gemak zonder gejengel of binnengeloop van de kids in de badkamer terwijl ik mij wil douchen. Ja, de mama’s onder jullie zullen dit misschien wel herkennen… Je gaat je douchen en plots moeten ze in de badkamer om nog dit of dat hebben, of ze hebben plots ruzie en komen klagen bij mama, of een vraagje aan mama… Heel de tijd niks aan de hand tot je je moet douchen (of op je gemak naar het toilet wil gaan). Als je hun dan zegt, ga vragen aan papa, krijg je een blik die zegt “Papa, wie is papa?”… Dus ja, ik ben een mama die mij graag douche als de kids in bed liggen of al reeds het huis uit zijn; ergens naartoe zoals school ofzo…
Voor diegenen die zich nu afvragen hoe ik mij dan nu was; er bestaat zoiets als een wastafel en je kan je ook volledig wassen via de wastafel 🙂 Het is natuurlijk niet zo verkwikkend als een douche.
Mijn haar kan ik nu inderdaad even niet doen. Lang leve dik en veel haar, dan valt het niet zo hard op als dit vettiger begint te worden. Maar dat is wel de reden waarom ik mij wel graag wil douchen, want we zijn halverwege de week sinds mijn laatste beurt dat ik mijn haar heb gewassen en ik was dit graag min. 2x in de week (meer dan 3x krijg ik last van schilfervorming). En ja, de kappers zijn nog steeds dicht wegens de pandemie, wat ik verschrikkelijk erg vind voor hen en voor mijn haar natuurlijk…

Geur van Quick

Na mijn telefoontje met de dokter is het tijd voor mijn middageten.
Als ontbijt had ik natuurlijk terug een heerlijke warme chocoladedrank gemaakt, waar ik toch al het dubbel van gisteren van kon drinken tot ik terug een signaal van mijn maag kreeg. Ik had nu een randje van 1 cm minder chocomelk in mijn tas tov wat er eerst in zat. Ik had het deze keer wel te veel laten koken blijkbaar. Er zaten kleine korreltjes in mijn drank. Nu weet ik dus waarom je het niet mag laten koken… Voorbije dagen niet gehad, maar ja ooit heb je prijs hé. Ting ting ting ting, and the price goes to…!!
Als tussendoortje heb ik niets genomen in de voormiddag, geen trek in, ik had eerder dorst en heb dan ook meer gedronken.

Ik neem als middagmaal mijn laatste hoeveelheid butternut pompoensoep die ik nog heb staan. Juist genoeg voor een sauslepel in mijn tas. Ik ga dus moeten kijken voor een alternatief om te eten vanavond.
Bij het opentrekken van de frigo kwam mij wel dadelijk de geur van de burgers van de Quick tegemoet.
De burgers die we de dag zelf niet op krijgen, stoppen we in de frigo om dan de dag nadien op te eten (microgolf op stand 900W en max 45 sec, je laat je burger in het onderste schaaltje of papiertje liggen en de rest haal je er ronduit ook het dekseltje – info voor diegenen die niet weten hoe je dit zou moeten doen. Let op de eerste hap is heet!). Daarmee dat de geur van 2 Giants en 1 cheeseburger mij tegemoet kwam… Damn, errorrrrrrr…
Die errors hadden ze toch ook mee mogen opereren, denk ik bij mijzelf op dat moment.
Mijn lichaam zal dit, hopelijk, niet meer kunnen opnemen, mijn hoofd daarintegen reageert nog steeds vol zin hiernaar. Ik hoor toch van veel mensen dat ze bijvoorbeeld nog maar 1 hap van een burger kunnen eten OF dumpen gewoon op het broodje/saus OF zelfs vastlopers hebben (= eten vast komt te zitten en geeft een heel onbehaaglijk gevoel, je krijgt dan niets meer binnen en voelt je er echt niet goed bij…).
Maar het blijft een vraag of mijn hoofd zich hierbij ooit gaat kunnen neerleggen zonder in error te gaan? Ik heb een beetje schrik dat dit er niet in zal zitten… Hoewel ik enorm hoop dat dit toch zal wijzigen met de tijd, met het besef dat het zéér veel tijd gaat nodig hebben waarschijnlijk.

Buiten de geur van de Quick telkens als de frigo wordt open gedaan, heb ik op mijn keukentafel een heerlijke zelfgemaakt vanillecake staan. Deze heeft ons dochter cadeau gekregen van mijn schoonmama, omdat dit een van de weinige “sneuk” is die mijn dochter eet en ook graag eet. Een super fijne verrassing voor haar, waar ze ook zeer blij mee is.
Ter info: Ons dochter is gelukkig niet zo een snoepkont als mij, maar als er iets is dat ze lekker vindt of zin in heeft, dan is ze zoals haar papa, dan kan ze hier gerust een grote hoeveelheid van eten en dan nadien dagen, weken niets meer eten van sneuk. Onze zoon is meer zoals mij is mijn eerste gevoel.
Nu ja terug naar de cake… Ken je de geur van heerlijke verse vanillecake? Wel dat is de heerlijke aromageur die in de keuken hangt. De geur komt door de zilverfolie heen, neen geloof mij, ik beeld dit mij niet in…

Gisterenavond had ons dochter dan ook nog een stunt hiermee uitgehaald en moest mama te redding springen boven deze heerlijk geurende cake…
Ze had nl. nog geen kaarsjes kunnen uitblazen voor haar verjaardag. Daar ze graag een stuk cake wou nemen, ging ze eerst kaarsjes hierop zetten en deze uitblazen.
Ik was op dat ogenblik in de living en ik hoor haar roepen… “Mama, ik krijg die kaarsen niet uitgeblazen, dat zijn fopkaarsen!!! Die willen niet uit!! Hoe moet ik dit doen???!!!”
Mama to the rescue. De kaarsen waren enorm aan het sprinkelen terwijl ze branden, zoals vuurstokjes die ze gebruiken bij Oudejaarsavond. Hmmm, hoe gaan we dit doven? Ons Lotte was al met een bekertje water op de kaarsen aan het sprinkelen met haar vingers, maar dit had geen zin, het viel meer op de cake dan op de kaarsen. Ik neem een klein vorkje uit de besteklade en neem het bekertje met water van haar over. Met mijn vorkje steek ik onder het kaarshoudertje in en schep dit uit de cake en dompel het meteen in mijn bekertje met water. Gedoofd! En dit 15x boven een heerlijk ruikende vanillecake…
Tja, het is eens iets anders hé dan jezelf pijn te doen/te kwellen door je per ongeluk te snijden aan iets scherps. Je kan je lichaam dus ook kwellen gewoon door kaarsjes uit een heerlijke vanillecake te halen wanneer je pas een GBP hebt laten doen… We moesten samen lachen om deze stunt van haar.

Allemaal heerlijke geuren alvast, het zal moeten wennen, het zal wel gaan wennen…

Jessica

Vandaag krijg ik in de namiddag een paar berichtjes van Jessica. Ik ben zó blij om haar te horen.
Ze heeft intussen haar huisarts gezien alsook contact gehad met haar diëtiste die haar opvolgt in het ziekenhuis. Conclusie: ze heeft momentel vocht tekort. Momenteel dient ze zich te richten op haar soep, niet op eten van de bijvoedingen en dergelijke, zorgen dat ze genoeg vocht binnen krijgt.
Gisteren had ze ook een heel zware dag nog gehad, liet ze mij weten…
Haar huisarts had haar laten weten dat dit vochttekort en haar zo slecht voelen echt te maken heeft met het feit dat ze zo vroeg uit het ziekenhuis is ontslagen. Als ze een dag langer had gebleven en nog aan het infuus had gehangen, dat ze zich dan een heel andere persoon zou voelen nu. Ik heb haar de raad gegeven dit zeker door te geven aan haar arts in het ziekenhuis. Misschien dat ze hier rekening mee kunnen gaan houden in de toekomst?

Zijzelf is op 2 weken (incl. predieet) tijd 9,5 kg kwijt!! Wat een super resultaat al!! Zelf kon ze hier de afgelopen dagen niet zo blij mee zijn, wegens haar ellendig en misselijk voelen.
Intussen heeft ze geen pijn meer, voor de misselijkheid hebben ze een oplossing gevonden: de Pantomed pas innemen na 2 happen yoghurt in de ochtend. Blijkbaar werd zij heel misselijk van de Pantomed.
Qua eten kan zij een potje yoghurt op op een dag, vandaag heeft ze enkel nog maar haar bouillon op.
Ze vindt dat ik al persoonlijk veel kan eten… Het lijkt inderdaad veel dat ik eet, omdat het ook heel verspreid is doorheen de dag. Op het einde van de rit denk ik dat ik ook wel aan een potje yoghurt kom op een dag, misschien iets meer.
Nu er zijn dames met een ander voedselpatroon na operatie en zij kunnen al een pak meer eten en mogen ook al een pak meer eten. Blijkbaar verschilt de aanpak van elk ziekenhuis qua voedselpatroon na de operatie.

Maar ook intern in een ziekenhuis kan het blijkbaar allemaal verschillen qua aanpak en van dokter tot dokter.
Bij mijn sliktest ben ik in een rolstoel tot onder gebracht en ook weer terug naar de kamer in de rolstoel.
Jessica is in rolstoel gebracht en moest terug te voet naar haar kamer; 2 verdiepingen omhoog met daarbij nog wat kine zoals 5 minuten fietsen en stappen door de gang!!! Daarmee dat ze ook zo ziek was in het ziekenhuis. Je zou voor minder…
Zo ook met de steunkousen, mijn arts is bijvoorbeeld geen voorstander van steunkousen en ikzelf dien dit niet te doen, maar andere artsen willen dat hun patiënten dit wil hebben, had de verpleegster mij laten weten de dag van operatie.

In elk geval, het belangrijkste waar ik enorm veel waarde aan hecht in ons gesprek: ze heeft een veel betere dag dan gisteren, whoop whoop!!!

Verkramping maag

In de avond drink ik mij een kippenbouillon als soep, zonder smeerkaas, gewoon puur bouillon.
En is best wel lekker. Ik merk dat ik hier meer van kan drinken dan mijn butternut pompoensoep deze middag en de voorbije dagen. Dit heeft volgens mij met de dikte van de soep te maken, kan niet anders.
Van deze bouillon drink ik 5 el soep met de nodige tussenpauzes, dit is zo lekker dat ik het spijtig vind dat ik na 5 el al moet stoppen.
Ik besluit dan ook om mijn tas opzij te zetten en in plaats van na een half uur wat te drinken, ik nog wat van deze bouillon ga drinken, koud.

Later op de avond, rond 20u45 neem ik als eiwitrijkproduct Optimel-yoghurt 0% Kers.
Ik doe hiervan een eetlepel in een kommetje en begin met een kleine lepel te eten.
Dit is zo heerlijk dat ik zo goed als geen pauze neem tussen elke hap…
Na hap 4 krijg ik plots een enorme hevige verkramping in mijn maag!!!! Ik moet mijn potje dadelijk neer zetten en het is gedaan met eten…
Dit was zó lekker, maar mijn maag laat mij duidelijk weten “Hey, het is dan wel lekker mie, maar PAUZES ER TUSSEN LATEN AUB!!”. Ja baas, ik heb het helemaal begrepen baas, ik sta bij deze terug in het gelid baas (en sluit mijn benen zoals een soldaat die in het gelid gaat staan).
Ik krijg ook veel later mijn boertje dan normaal, gewoon omdat mijn maag volledig aan het herstellen is van de verkramping…
Heerlijke yoghurt wel, zal ik nog eten in de komende dagen/weken…

• 

•