Tag: weegmoment

Spoed… Niet zo leuk…

Spoed… Niet zo leuk…

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Zondagavond; net gedaan met eten, in de zetel gezellig aan het babbelen met mijn gezin.
Mij volop aan het verheugen om na het nieuws naar “Blind getrouwd” te kijken en dan plots…
Enorme krampen in mijn buik ter hoogte van mijn navel, boven en onder mijn navel een grote zone die enorme pijn begint te doen. Steken, krampen en misselijk worden van de pijn. Ik vraag aan mijn dochter voor een pijnstiller te brengen, want de pijn wordt erger en ik ben zo misselijk dat ik niet uit de zetel kan.
Om de pijn te kunnen opvangen, rol ik mijzelf op in een klein bolletje zoals een egel wanneer die bang is.
Met mijn handen probeer ik de pijn te kalmeren op mijn buik, maar bij de minste aanraking doet dit nog meer pijn. Mijn man staat juist op het punt om een wandeling te gaan maken, hij heeft juist zijn jas en muts opgezet.
Ons Lotte kijkt mij aan met grote bange ogen en vraagt of het met mij gaat. Bij het willen omhoog komen om hierop te reageren, komen er automatisch pijnkreten uit mijn mond… Ik rol mijzelf terug op in een bolletje. Ik kan niet omhoog komen. De pijn die ik ervaar katapulteert mij terug naar de pijn die ik in 2015 op een koude winterochtend had meegemaakt. Enkel was het deze keer 200 keer zo erg.

De pijn wordt erger en erger. De tranen rollen over mijn wangen. Ik wil totaal niet toegeven aan de pijn die ik ervaar. Mijn man heeft het er in eerste instantie heel moeilijk mee, want ja hij ging juist gaan wandelen en ik krijg dan plots deze pijn… Maar hier kan ik totaal niets aan doen, hoe verrast hij was van dit gebeuren, zo verrast was ikzelf ook bij deze ervaring. De minuut voor deze pijn was ik nog gewoon aan het lachen met mijn gezin! En nu was ik aan het vergaan van de pijn. Ons Lotte zei tegen mijn man dat ze een ambulance moesten bellen, want dat dit er echt niet goed uitzag. Mijn man vraagt mij wat ik voel, ik probeer hem uit te leggen wat ik voel. Waar ik heel zeker van ben is dat dit geen dumping is, toch niet zoals ik eerder telkens ervaar.
Voor mijn GBP-operatie had ik mijn man ooit verwittigd: als ik ooit enorme pijn heb in mijn buik, kan het zijn dat ik misschien een darmhernia heb of er iets mis is met mijn gal. Dat zijn complicaties die je kan krijgen na een GBP.
Aangezien hij dit nog wist, nam hij de tablet om te kijken op het internet wat deze dingen zijn om mijn beschrijving van pijn hiermee te vergelijken. Hij vertelt mij op dat moment niet wat de symptomen zijn van een darmhernia of galonsteking. De enige reactie die komt na het lezen op internet: “Ik ga even naar spoed bellen.” Na zijn telefoontje met spoed is zijn reactie zeer bezorgd: “Wij moeten nu de auto in en meteen naar spoed gaan. Kan je rechtkomen?”. Op zijn vraag probeer ik recht te komen, maar dit gaat totaal niet. Ik kan niet uit mijn eigen recht staan uit de zetel, ik kan totaal niet recht komen. De pijn is zo hevig dat ik enkel in een bolletje de pijn kan opvangen.
Uiteindelijk trekt mijn man en ons dochter mij omhoog uit de zetel, maar ik zak ineen door de pijn. Ons Lotte wil de ambulance bellen na de 3de poging van omhoog komen, maar dan ben ik diegene die natuurlijk te koppig is om de ambulance te laten bellen. “Neen, we bellen geen ambulance, wat als dit maar gewone stomme krampjes zijn van een soort van dumping, dan heb ik daarvoor een ambulance laten komen, hoe belachelijk is dat dan wel niet…” (zo vlot kon ik het natuurlijk op dat moment niet zeggen, het was met horten en stoten en pijnkreten en tranen dat dit eruit kwam natuurlijk)
Dus we blijven sukkelen – met tussenstops van af en toe even zitten op de stoel in een bolletje – tot we eindelijk aan de auto zijn.

In de auto doen we de gordel rond mijn knieën en achter mijn rug door, zodat ik toch mijn “gordel aan heb”.
Mijn man rijdt mij dadelijk richting spoed Genk. Normaal gaan we altijd naar spoed Hasselt, maar omdat het nu over mijn buik gaat, is onze keuze Genk.
Heel de autorit zit ik in een bolletje, het is geen aangename rit… Elke bocht, elk hobbeltje op de baan doet enorm pijn aan mijn buik.
Aangekomen bij spoed gaat mijn man naar binnen, om dan nadien de auto bij spoed binnen te rijden. Hij haalt een rolstoel. Het is geen lachertje om hierin te gaan zitten, verpleging kan niet komen helpen aangezien het zeer druk is op spoed.

Nadat mijn man mij binnen heeft gebracht met de rolstoel word ik overgenomen door een verpleegster en dadelijk een klein kamertje ingereden. Daar krijg ik dadelijk een zwaardere pijnstiller (Tramadol) aangezien mijn eerste pijnstiller niks effect heeft afgedaan. Mijn man krijgt de opdracht om het ziekenhuis te verlaten, zij zullen verder voor mij zorgen. Een nadeel aan heel de covid-situatie…
De verpleegster neemt mijn vitale waardes op (bloeddruk, saturatie etc), daarna word ik naar een andere grotere ruimte gerold (zo van die kamertjes op spoed).
Een andere verpleegster komt naar mij toe en ziet dat mijn pijnstilling nog steeds niet aanslaat. Ze vraagt mij om op het bed te gaan liggen, maar ik kan nog steeds niet rechtstaan of uit mijn bolletje komen van de pijn. Van het moment dat ik recht kom, wordt de pijn verschrikkelijk!! Ze doet mijn bovenkledij uit terwijl ik nog in de rolstoel zit, want ik voel ook zeer warm laat ze weten. Ze neemt mijn temperatuur. Terwijl krijg ik zo een fijn operatieschortje aangedaan met heel wat gesukkel.
Het is het ene gesukkel na het andere, aangezien ik in een heel ambetante houding zit, zowel voor haar als voor mij.
Als ik eraan terugdenk, vind ik het nog steeds erg voor de verpleegster, enkel kon ik gewoon niet anders op dat moment.
Dus ook met heel wat gesukkel en heel wat pijn kruip ik uiteindelijk op dat bedje, nadat ik er bijna vanaf was gevallen. (Bij het uitstrekken om mijn benen op het bedje te leggen, krijg ik natuurlijk een enorme pijnscheut in mijn buik -> mijn reactie = terug in bolletje draaien maar ik zat net op het randje van het bed, lang leve de verpleegster die daar stond om mij tegen te houden en terug te duwen).
Eenmaal op het bedje krijg ik dadelijk een nog zwaardere pijnstilling toegediend intraveneus. Deze voel ik meteen, ik word heel groggy in mijn hoofd maar de pijn voel ik nog steeds hevig. Ik houd mijn benen tegen mij en zit ineengekropen op het bed. Ze vragen mij of ik mijn benen kan strekken, maar dit is nog steeds niet mogelijk.
Mijn man en ikzelf hebben bij aankomst erop gewezen dat ik de ziekte van Addison heb en dat ze hier ook zeker rekening mee dienen te houden (ivm in coma geraken etc).
De verpleegster die mij had geholpen met mij op het bedje te zetten, heeft ook als eerste reactie op deze mededeling: “Mevrouw heeft Addison, moeten we haar al geen noodinjectie toedienen?”. De andere verpleegster vindt dit niet noodzakelijk; eerst de bloedresultaten afwachten en scan en dan pas zien wat of hoe, want het kan ook een darmhernia zijn…

Vele uren later op spoed komt de dokter langs, de pijn is eventjes beetje minder pijnlijk geweest (nota: heb toen ook een selfie kunnen trekken op de spoed onder de groggyness), maar begint intussen weer op te flakkeren met zeer hevige pijnlijke opstoten.
De dokter laat weten dat ze noch in de bloedresultaten noch op de CT-scan iets zien. Alles lijkt normaal, terwijl ik toch verga van de pijn en ik mij slechter en slechter begin te voelen… Want “mijne vriend braakneigingen” is mij ook company komen houden bij de pijnopstoten.
Doordat de dokter zei dat ze niks zien, krijg ik plots terug een déjà-vu van 2015.
Ik vertel de dokter dat in 2015 ik zoiets dergelijks ook heb meegemaakt: enorme krampen (hoewel deze van nu 200x erger zijn), een week in ziekenhuis gelegen, niks gevonden in alle onderzoeken en dus de uitslag toen fibromyalgie geslagen op mijn darmen. En toen zo pijnlijk omdat ik al het prikkelbare darmsyndroom waardoor het pijnlijker is.
MAAR in 2018 is bij mij de diagnose “ziekte van Addison primair” vastgesteld. Mijn endo heeft mij toen volgende laten weten aangaande 2015: dat dit toen zeer waarschijnlijk een crisis was, ik het geluk heb gehad dat ik toen niet in coma ben gegaan en dat ze toen ook niet de testen hebben gedaan waarmee ze Addison konden opsporen.
(Ah nee, want Addison is een ziekte die zelden voorkomt en veel te drastisch om te gaan onderzoeken in de gewone artsen hun ogen… Zéér veel artsen of verpleegkundigen hebben ook geen tot zeer weinig kennis van Addison is mijn ervaring tot nu toe in de voorbije jaren)
En dat dit wat ik nu meemaak misschien terug hetzelfde is als in 2015, want ik heb de voorbije dagen ook heel wat dumpings gehad en mijn cortisol stond 2 weken geleden al te laag volgens mijn endo.
Ik vraag dan ook aan de dokter om contact op te nemen met mijn endo ofwel met een endo bij hun in het ziekenhuis. De dokter zijn reactie was dat het zeer laat is in de avond en dat dit niet mogelijk is nu. “Morgen zullen ze dit wel doen…”
Ik legde mij er figuurlijk bij neer, want letterlijk kon ik toch niet op dat moment en ik voel mij niet goed om hier tegenin te gaan.
Omdat de pijn nog steeds erg is en ze mij zo niet naar huis kunnen sturen, word ik opgenomen.
Heel de nacht door krijg ik zeer zware pijnstilling, maar ik voel mij ellendiger en ellendiger worden met de uren.
Slapen lukt mij niet, ik lig in een bolletje te vergaan van de pijn.

De volgende ochtend ben ik zo ellendig dat ik nog veel vaker braakneigingen krijg.
Het stomme bij de braakneigingen; er komt niets uit. Daar zit je dan voorover, een klein kommetje voor je mond, je lichaam maakt braakneigingen, je voelt dat je wil braken en er komt gewoon niets. In mijn hoofd gaat er op dat moment: “Ok, hier zit ik dan voorovergebogen braakbewegingen te maken en er komt niets uit. Stom lichaam stop met die bewegingen, stop gewoon er komt toch niets uit!”
De verpleging ziet je bezig of heeft gezien dat je die braakneigingen hebt gedaan en komt dan nadien vragen “Heb je kunnen overgeven mevrouw?” En telkens dien ik te zeggen: “Nee, sinds mijn GBP kan ik niet meer overgeven buiten soms slijm dat eruit komt. Ik heb gevoel dat ik moet braken maar er komt niets.” Telkens opnieuw een plaatje dat ik dien te herhalen.
Telkens laat ik ook weten aan de verpleging dat ik mij voel achteruitgaan, dat ik mij slechter en slechter voel. Ik vraag of ze intussen mijn endo of de endo in het ziekenhuis hebben gecontacteerd. Telkens krijg ik het antwoord “We zullen het navragen…”
Ik bel mijn man en vertel hem hoe ik mij voel. Dat ze volgens mij nog steeds geen contact hebben gehad met dr. Endo. Mijn man raadt mij aan dat ik zelf contact opneem met dr. Endo.

Ik leg af en bel dadelijk rechtstreeks naar dr. Endo. Hij neemt dadelijk op en luistert naar mijn verhaal. Ze hebben hem dus inderdaad nog steeds niet gecontacteerd (het is intussen bijna maandagmiddag). Het eerste wat dr. Endo zegt is dat de artsen nu meteen mij intraveneus een hoge dosis cortisone dienen toe te dienen. Want als ze langer gaan wachten ga ik op intensieve belanden. Ze mogen niet wachten tot ze iets in mijn bloed zien, dit duurt een tijdje eer ze het effect van mijn te lage cortisol in het bloed gaan zien tenzij ze hier bewust op gaan testen. Dat dit het begin van een crisis is waar ik in zit. Hoe langer ze wachten, hoe erger het met mij zal worden, omdat ik nu al aan de braakneigingen zit en mijn lichaam op is. Ze dienen ook dadelijk met hem contact op te nemen.
Nog geen 5 minuten nadat ik gebeld heb met dr. Endo, komen er 2 artsen de kamer binnen. Ze laten mij weer weten dat ze niets hebben gevonden (déjà vu 2015 enkel andere artsen, andere kamer, ander ziekenhuis – de repeat-plaat is opgezet). Ik vertel hen dat ikzelf zojuist contact heb gehad met mijn endo, vertel wat hij mij gezegd heeft en dat ze hem dadelijk moeten bellen. Een van de artsen zegt dat ze zullen bellen naar Hasselt. Ik reageer door te zeggen dat ik hun zijn rechtstreekse nummer kan bezorgen zodat ze meteen kunnen bellen. Dit wordt gelukkig zeer positief onthaald (ik heb al anders ervaren ooit in ander ziekenhuis). Ik vertel ook aan de artsen dat ik mij echt voel achteruit gaan. Ze laten mij weten dat dr. Endo zullen contacteren en dat ze nog testen en onderzoeken gaan doen.
Nog geen 10 minuten later komt er plots een verpleegster de kamer binnen en hangt een zakje bij aan mijn infuus.
Ik vraag haar wat dit is, ze laat mij weten dat ze deze opdracht had gekregen van de artsen zojuist. Ik vraag haar of dit cortisone is. Ze bekijkt het zakje en laat mij weten dat dit inderdaad een hoge dosis cortisone is.
Ik ben opgelucht, ze hebben mijn endo dus gebeld… Nu hopen natuurlijk dat dit aanslaat en dat ik mij beter ga voelen. Want als dit niet zo is, dan is het geen crisis en dan speelt er iets anders als oorzaak van heel deze pijn die ik ervaar…

Een 3-tal uur later komt een van de artsen terug naar mijn kamer en laat mij weten dat ze gebeld hebben met mijn dr. Endo. Dat ze daarom beslist hebben mij dadelijk cortisone toe te dienen. Terwijl hij dit zegt, merkt hij op dat hij aan mij merkt dat ik mij al beter voel.
Ik bevestig dit, ik voel mij inderdaad al dadelijk een stuk beter, heb ook terug honger, de pijn is ook volledig weggetrokken.
Vanaf dat ik “mijn shot” had gekregen, voelde ik mij beter en beter worden.
De dag nadien ben ik ook totaal een ander persoon, gewoon normaal, terug lachen, terug normaal babbelen. Iedereen die de kamer in komt, mijn kamergenote, mijn man en kids via de whats’app etc. laten mij weten dat ze echt merken dat ik de goede kant uitga. Ik zie er véél beter uit, ze zien aan mijn blik en lichaamshouding dat ik geen pijn meer heb.
Het enige wat ik nog ervaar, is dat ik met momenten opstoten van moeheid ervaar. Ik luister dan ook naar mijn lichaam en doe dan een klein dutje.

De dag nadien (dinsdagnamiddag) mag ik naar huis van de artsen nadat ze terug contact hebben gehad met dr. Endo.
Conclusie: te veel dumpings achter elkaar terwijl mijn cortisol al te laag stond, hierdoor is mijn dagelijkse hydrocortisol niet of zeer weinig opgenomen en dan krijg je dus een crisis van Addison…
Oorzaak dumpings= inname van whey-poeder -> dagen dat ik whey-poeder innam was een “dumpingdag”; dus vermoedelijk intolerantie voor whey-poeder.
Ik ben blij dat ik dagelijks mijn voeding en hoeveelheid noteer in een app, want zo konden we samen met de artsen ook kijken wat de oorzaak is van de dumpings.

Moe en zeer pijnlijke darmen

De crisis heeft mijn lichaam enorm hard aangepakt.
Ik merk dat ik enorm moe ben verschillende momenten op de dag en tegen de avond kan ik met moeite mijn ogen open houden. Dit lage energielevel kan zeker tot 6 weken of langer aanhouden, weet ik uit het verleden…
Mijn darmen en maag hebben ook een serieuze opdoffer gehad tijdens deze crisis. Ze zijn nog steeds zeer gevoelig.
Qua eten moet ik ook terug vanaf begin zowat starten; vloeibaar voedsel gaat mij makkelijker af dan niet-vloeibaar en de hoeveelheden zijn terug zeer klein. De crisis heeft een terugslag gedaan op mijn hoeveelheid van eten.
Voor mijn crisis had ik bijvoorbeeld zaterdag voor het eerst 500kcal kunnen eten door 8x te eten door de dag (dat was een “juuuuj-momentje” voor mijzelf, ik was zó fier op mijzelf). Sinds de crisis zit ik terug op een 150-200 kcal per dag. Ik dien terug langzaam op te bouwen.
De diëtiste heeft mij aangeraden om toch het volgende te proberen om meer te eten: beetje te eten, dan 5 minuten te wachten om dan terug 2 hapjes te eten en zo voort tot ik in totaal 30 minuten dit heb gedaan. Dan heb ik toch iets meer binnen dan dat ik effectief zou stoppen na 1 of 2 hapjes te eten omdat ik dan voel dat mijn lichaam “stop” zegt.
Wat de cortisone-shot zal doen op mijn gewicht is een groot vraagteken. Volgens de diëtiste zal dit geen verschil gaan maken. Ik hoop het zo hard…
Hoe het nu verder moet met mijn opname van hydrocortisol is nog even afwachten. Ik heb volgende week een spoed-consult bij dr. Endo (normaal moest ik pas over 3 maanden terug gaan). Dan zullen we kijken hoe we de opname kunnen verbeteren tov hoe deze nu is. Want die opname van mijn hydro is natuurlijk zeer belangrijk om een crisis te voorkomen, aangezien ik geen vat heb op dumpings.

Controle dokter GB

Ik ben deze week ook terug op controle geweest bij dr. GB, mijn chirurg van mijn GBP.
Hij is zeer ongerust aangezien het veel te snel gaat bij mij qua gewichtsverlies en dit is ook niet ok voor mijn eiwitten. Ik ben nu op bijna 2 maand bijna 20kg afgevallen. De laatste 2 weken viel ik niet meer 2 kg per week af, maar bijna 1kg, dat was wel al positief. MAAR nog steeds te snel en te veel op korte tijd volgens de dokter…
De oorzaak dat het te snel gaat is natuurlijk nog steeds een veel te lage inname van voedsel, hierdoor te weinig opname van eiwitten en natuurlijk ook veel te weinig energie. Dat ik momenteel een intolerantie heb op de whey-poeder maakt dit niet eenvoudiger.

(nota betreffende het advies van dr. GB voor mij: dit is voor mij geschikt, daarom niet voor iedereen, dit is iets dat nu heel specifiek persoonsgebonden is bij mij, dus pas dit aub niet zelf toe zonder eerst overleg met jouw arts hierover te hebben, mocht je dit ook willen overwegen)

Zijn advies bij mij : mijn voedingen opdrijven naar als het zelfs moet om het half uur eten. Mijn eerste reactie was: “Maar ik kan dan toch niet meer drinken? Want ik mag een half uur voor mijn eten en half uur na mijn eten niet drinken…”
Zijn respons hierop: “In deze situatie spreken we niet meer van een maaltijd dat jij eet, jij snackt. Als jij maar 1 eetlepel of max. 2 eetlepels kan eten en dan niet meer kan eten, dan noem ik dat niet eten. Dat is “snacken” die hoeveelheid. Dus we moeten de aantal keren dat je eet opdrijven. Doordat je zo weinig eet, mag je wel drinken dadelijk voor je eten en na je eten. Je eet nu geen maaltijd hé, die hoeveelheid dat jij eet is geen maaltijd. Een maaltijd is een hoeveelheid van half tot volledig dessertbordje. Mijn kcal-inname per dag moet meer zijn en voor mijn eiwitopname moeten we zeker in de komende maand streven om zeker 50 tot 55g per dag te halen. Dus; we gaan de maaltijden opdrijven al moet je 22x per dag eten. Ja, je gaat nu misschien een paar keer wat bijkomen in gewicht, maar dat vind ik nu totaal niet erg. Dit is niet ok momenteel qua opname van voeding en eiwitten. Mijn prioriteit is nu jouw eiwitopname verhogen en nadien komt alles wel terug in orde.”

Normaal was het de bedoeling nu dat ik dr. GB pas over 6 maanden terug zou zien (bij een normale gang van zaken zou dit dus geweest zijn). Maar nu moet ik over een maand terug bij hem op consultatie komen, hij wil mij kort op de bal opvolgen.
Het is een geruststelling voor mij om te weten dat er korte opvolging zal zijn van iedereen. Want inderdaad, de hoeveelheid dat ik eet op een maaltijd/dag is zeer weinig, té weinig. Ik had al zo een voorgevoel als ik keek naar de foto’s van lotgenoten die evenveel weken PO zijn als mijzelf en hun hoeveelheid van voedsel dat ze kunnen eten.
Dus ja, nu gaan we proberen om het half uur tot max een uur te eten telkens.
Duimen omhoog dat alles goed komt nu, maar ook verder in het verloop.
Want momenteel is mijn angstdraakje enorm aan het vuurspuwen in mijn hoofd… Volop gepieker…
MAAR piekeren = PITA, dus we gaan gewoon in actie komen en we zien wel wat komt, want met het gepieker kom ik niet verder.




5 weken PO en geen zin meer in eten!!

5 weken PO en geen zin meer in eten!!

door anyavilain ♥ 2 Comments

We zijn 5 weken na de operatie en ik heb geen zin meer in eten!!
Hoe kan dit??!! Dit kan nu toch niet??!!
Lange tijd uitgekeken naar terug “normaal” eten (lees geen vloeibare voeding of voeding die gemixt/geplet is eten) en nu heb ik plots geen zin meer in eten.

Deze week bijvoorbeeld stonden volgende gerechtjes op de menu waar ik al geruime tijd naar uitkeek:
zelfgemaakte hespenrolletjes met magere melksaus en zelfgemaakt vispannetje ook weer met magere saus.
Telkens genoot ik van het maken van deze gerechtjes en ze roken heerlijk eenmaal ze uit de oven kwamen.
En dan start het eten van deze heerlijke maaltijd…

1ste hap, proeven en kijken of dit lukt om te eten. Blijft het niet steken? Lukt het mij om fijn te knabbelen?
Hmmm, dit is toch niet zo smakelijk als ik had gehoopt…
Toch een 2de hap proberen, misschien dat het dan beter proeft na een 2de hap… Nope, smaakt niet beter…
Bah, geen zin meer om verder te eten! Ik heb geen zin om iets te eten dat ik niet lekker vind. Daar wil ik mijn maag niet mee vullen. Het is al zo klein en dan nog vullen met iets wat ik niet lekker vind, nee dank u.
Maar ik neem nog een 3de hap en stop dan met eten. Dit moet maar genoeg zijn voor mijn maag, in meer heb ik geen zin.

Ik heb dus compleet geen zin meer in eten… Het smaakt mij totaal niet en als er dan wel eens iets is dat mij smaakt kan ik er bijna niets van eten… Mooi voorbeeldje van mijn lunch vandaag: een halve volkoren wrap met beetje balsamico-crème, schijfje gerookte zalm, gegrilde paprika, rucola en afwerken met wat peper. Héérlijk!!
En dan kan je maar 4 kleine hapjes nemen, 1/3de van de helft van een wrap. Het was echt lekker en dan kan ik er bijna niets van eten… Dus als iets smaakt kan ik er ook niet veel van eten.
Ik weet op voorhand wat er gaat gebeuren als ik ga eten, dus heb ik geen zin meer om te eten. Ik weet dat beide resultaten mij momenteel weemoedig maken en dit gevoel wil ik liever voorkomen…

Heel wat lotgenoten alsook mijn diëtiste hebben mij al gerustgesteld dat dit een normaal neveneffect is.
Dit is mijn lichaam dat aan het veranderen is, zich aan het aanpassen is. Volledig normaal en gaat ook allemaal weer in orde komen. Gewoon blijven normaal eten, blijven proberen en alles komt goed.

Ja, ik weet het, ik hoor je al denken “Je hebt een GBP gedaan met de bedoeling dat je minder gaat gaan eten. Dit heb je nu, dus zou je nu super blij moeten zijn. Wat zit je nu te klagen?”.
Begrijp mij niet verkeerd. Ik ben ook blij, enkel is de andere zijde van de medaille dat ik nog steeds zeer weinig energie heb. Ik heb gekozen voor minder eten, maar het neveneffect minder energie is eentje dat ik liever niet heb.
Weinig energie hangt samen met mijn hoeveelheid van eten heeft de arts mij gezegd. Het is normaal dat ik weinig energie heb, aangezien ik niet veel eet… Daarmee dat ik toch zeer graag een 2-tal happen meer zou willen eten, een klein beetje meer energie hebben dan nu. Ik weet niet of je dit kan begrijpen? Het is een gevoel dat ik nu ervaar, een gevoel in mijn proces dat ik doormaak en vind wel dat ik dit hier hoor te vertellen.
(ter info: ook al heb ik totaal geen zin in eten, ik blijf mij wel nog steeds houden aan mijn 6 mini-maaltijden eten op een dag aangezien dit wel noodzakelijk is)

Beweging

Aangezien meer eten er nu niet inzit om meer energie te krijgen, dien ik te kijken naar andere acties die dit bewerkstelligen.
Een van deze acties is onder andere bewegen na overleg met de kinesist.
Dagelijks dien ik bepaalde spierversterkende oefeningen te doen naast mijn dagelijks ritje op mijn hometrainer.
En dit voelt goed, het is fijn om deze oefeningen thuis te kunnen doen.
Volgens de kinesist zal ik door te bewegen automatisch meer energie krijgen. Voor mij een totaal onbekend gegeven, dus geloof ik hem op zijn woord en hoop ik dat dit snel effect zal hebben 😀

Vitaminen

Mijn bloedonderzoek vorige keer was goed had dr. GB laten weten. Mijn weinig energie heeft nu (nog) niets te maken met mijn vitaminen.
Vitaminen dien je dagelijks in te nemen na een GBP. De reden hiervoor: je mini-maag kan niet alle vitaminen uit je voeding meer halen (in kort samengevat). Hierdoor loop je het risico om een vitaminetekort te krijgen.

Ik heb van Barinutrics alsook Fitforme staaltjes gekregen.
Beide al geprobeerd en op beide braak ik of ze blijven steken (mega kauwtabletten of pillen van bijna 2,5 cm groot). Geen fijne ervaring momenteel en ik dien ze wel te nemen. Dit is ook een noodzakelijk iets na een GBP. Multivitamines en calcium dagelijks in te nemen en daarnaast nog eiwitpoeder indien je niet genoeg eiwitten eet doorheen de dag. Daar ik momenteel niet veel eet, kom ik dus niet aan mijn dagelijkse hoeveelheid eiwitten dat ik nodig heb.
Je hoort het al… Ja, ook dit eiwitpoeder dien ik bij te nemen. Heb het wel nog niet gedaan, aangezien dit een poeder is dat je moet mengen onder yoghurt ofzo. Het gedacht alleen al, doet mij kokhalzen. Poederkes en Anya = een “no go”, doet mij te hard denken steeds aan die vieze poederkes dat ik als kind moest nemen bij water als antibiotica… Bwèèèk!!
We zijn dus zoekende naar een oplossing hoe we die vitaminen en dat eiwitpoeder makkelijk en zonder al te veel problemen kunnen binnenkrijgen.

Het afvallen na een GBP is super, maar zoals je leest is het niet allemaal rozengeur en maneschijn.
En dan zijn dit nog maar “simpele, pietlullige” neveneffecten waar ik nu ervaring mee heb.
Wie had mij ooit gezegd dat “een GBP the easy way is”? (beeld je hier een bedenkende smiley bij 😉 )
Het heeft zijn voordelen en zijn nadelen.
Ik heb gekozen voor de voordelen en dien de nadelen erbij te nemen. Het is een weg zoeken met die nadelen, kijken hoe je hiermee kan omgaan. Een zoektocht…

Gewicht

Graag wil ik toch afsluiten met een positieve toets.
(heb zo de indruk dat ik vandaag een beetje in een minder positieve mood zit als ik mijn artikel zo herlees… Sorry hiervoor mensen… Eigenlijk neen, geen sorry… Dit is menselijk… Zoals je ziet, ben ik ook maar een mens met “positive vibes” en af en toe een dipje zoals deze week… MAAR NA REGEN KOMT ZONNESCHIJN MENSEN 😀 )

Op de kop 16 kg af 5 weken na mijn operatie.
Voor het eerst een nieuwe broek deze week aangedaan. Mijn maatje 52 was mij veel te groot aan het worden, lees ze zakte steeds af (was een broek waar geen riem in kon en met zo een elastiek achteraan).
Dus ik neem een broek uit mijn kast tussen de vele broeken die ik al jaren niet meer heb aangedaan…
Ik pas een zwarte broek en ik kan hier in!! Ik kan in een oude broek van mij!! Ja, ze spant nog een klein beetje, maar niet zoals ik “spannen van broeken” gewoon ben. Ik kijk naar de maat en zie dat hier staat “48”!!
2 maten minder qua broek en ik ben zeer blij!! Ik kan shoppen in mijn eigen kleerkast, zalig gevoel!!



4 weken PO en terug op controle

4 weken PO en terug op controle

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Mijzelf gisteren gewogen op 4 weken PO…

Gewicht

4 weken PO

Deze voorbije week stonden er een paar belangrijke afspraken op de agenda; zoals gisteren een afspraak met mijn diëtiste extern en vandaag met diëtiste in ziekenhuis en met dr. GB.

Qua gewicht ben ik mooi aan het afvallen, momenteel zit ik aan een gemiddelde van 2.5 kg per week.
Bij dokter GB woog ik vandaag op de weegschaal 93 kg… 15 kg minder mee te dragen!!
15 kg = 1.5 zak kattenbakvulling, 3 zakken aardappelen van 5kg uit de winkel, een kleine peuter, ongeveer een zevende van mijn startgewicht dat ik minder meezeul…
Ik merk het wel dat ik minder gewicht meedraag. Als ik de trap op ga ben ik minder afgemat als ik boven kom. Het wandelen en fietsen op de hometrainer gaat beter, ik ben veel minder snel uitgeput en kan dit langer doen dan voordien.

Qua lichaamsvorm merk ik af en toe een klein verschil.
Mijn broek is losser rond mijn billen en middel, mijn cardigans zitten losser rond mijn buik. Op die manier merk ik het.
Als ik dan naar mijzelf in de spiegel kijk, zie ik het niet. Ik zie geen verschil bij mijzelf.
Ik zie nog steeds “de dikke Anya” net als toen ik 108kg woog…
Ook als ik naar de foto’s kijk van mijzelf in lingerie, zie ik ook geen verschil tussen start pre-dieet en nu…
Ik ben een timelapse aan het bijhouden (ooit zal ik die posten 😉 ). Maar eerlijk, als ik hiernaar kijk, zie ik ook geen verschil, noch langs opzij noch langs de voorzijde. Aan mijn rugzijde zie ik dan wel al een verschil op de timelapse. Mijn “lovehandles” op mijn rug; daar zie ik een verschil. Dit komt waarschijnlijk ook door mijn rugtattoo, deze valt nu meer op. De tekening krijgt langzaam aan meer de focus in plaats van mijn “rug-lovehandles” 😀

Dr. GB had vandaag ook mijn buikomtrek gemeten. Spijtig ben ik het resultaat hiervan vergeten, maar zondag ga ik terug mijn maten opmeten zoals in het begin is gedaan. Hier ben ik heel benieuwd naar…

Gezonde voeding?

Qua voedselinname eet ik niet veel… Ik kan momenteel max. 50g voedsel eten, komt ongeveer overeen met 1/2de kleine koffietas of soms een klein beetje meer.
Langzaam aan begin ik wel meer stukjes te eten in plaats van de puree. Dit is zeer fijn, terug “gewoon” voedsel in plaats van dat gesmeusde. Enkel merk ik dat ik bepaalde dingen niet zo goed kan eten.
Ik had bijvoorbeeld in de week een croque monsieur geprobeerd, tot 3x toe in de week. En telkens lag dit mij zeer zwaar op de maag en was ik er misselijk van. Er zijn verschillende mogelijke oorzaken: het brood (wit brood), de snede vegankaas die ik er tussen had gestopt ipv een smeerkaas of dat mijn maag moeite heeft met warme kaas… Tja, wie zal het zeggen? Momenteel heb ik in elk geval besloten dat ik geen croques meer eet. Geen misselijkheid meer voor mij meneer, neen dank u!
Waar ik ook zeer goed op dien te letten met stukjes voedsel is dat ik steeds zeer goed dien te kauwen! Doe ik dit niet, dan beklaag ik het mij nadien doordat ik dan wat moe word.

Mijn avondeten van donderdagavond.
Links voor: 2x 1/4de aardappel, 2 stukjes van kalkoenbrochette, schorseneren met magere melksaus (gemaakt met enkel 700ml en 1/2 eetlepel bloem in de microgolf met de Tupperware schenkkan)
Rechts na: bijna 1/2de van 1/4de aardappel, 1/2de van 1 stukje kalkoen en 1,5 stukje schorseneer met niet te veel melksaus gegeten… Ik kon niet meer…
Een zeer mooi voorbeeldje van “ogen die groter zijn dan de buik” :s

Mijn voedingsschema is momenteel volgende:

Ontbijt:
1/2de van een snede geroosterd meergranenbrood waarvan ik de korsten afsnij, sojaminarine en light confituur OF 110ml chocodrank van ligna pharma.
Tussendoor:
50g natuuryoghurt met 1/5de koffielepel sugarly OF 50g pudding OF 110ml chocodrank van ligna pharma (indien ik dat niet bij ontbijt heb gehad)
Middag:
1 cracker van zo een pakje van 4 van LU, sojaminarine en beleg (1/2de sneetje rundsfilet, zelfgemaakte hespensalade, americain, 1/2de sneetje kipfilet of zelfgemaakte surimisalade)
Nota: Voordien nam ik soms hier ook wat soep bij, maar dat komt mij te zwaar aan beide tegelijk eten
Tussendoor:
1/2de koffietas soep OF 50g pudding OF 50g natuuryoghurt OF 1/2de van 1/4de stuk fruit (appel, meloen -> bij meloen is het 1/2de van 1/8ste 😉 )
Avond:
1/2de van 1/4de aardappel, max. 1 klein stukje vlees en max 1 eetlepel groenten (indien gepureerd krijg ik wel 1/4de aardappel en 1 stukje vlees samen met 1,5 eetlepel groenten op)
Tussendoor:
1/2de van 1/4de stuk fruit OF fruitpap (1/4de appel, 1cm banaan, 1/4de sap van sinaasappel en 1/4de betterfood-koek)

Vanaf vandaag mag ik ook alles terug beginnen te eten. Ik mag dus hetzelfde terug eten als wat ik voor mijn gezin maak. Geen “verboden” voedsel meer bij deze.
Qua voeding dien ik natuurlijk te gaan voor een gezond voedingspatroon. En zorgen dat ik dagelijks genoeg eiwitten eet.
Al heel de week zit ik met volgende vragen: “Wat is een gezond voedingspatroon? Wat zijn gezonde gerechten? Waar dien ik op te letten qua samenstelling? Waar dien ik op te letten op een week tijd? Hoeveel mag ik van wat eten en hoe vaak?” Zeer veel vragen…
De externe diëtiste helpt mij gelukkig enorm veel met mijn vragen. Ben blij dat ik deze keuze heb gemaakt.
Dr. GB vond het ook ok dat ik een externe diëtiste heb, zolang zij hem ook steeds een verslag doorstuurt van mijn opvolging. Dit komt wel in orde.

Een zeer interessante site, die mij is aangeraden door de diëtiste, is volgende: http://www.gezondleven.be
Een aanrader om eens te bekijken en te lezen. Het is gebaseerd op de huidige gezondheidsdriehoek (die ondersteboven, weet je wel 😉 ).
Er staat heel veel informatie op, maar de diëtiste gaat mij langzaam hierbij op weg helpen betreffende hoe of wat.
Voor gerechten is er ook een app beschikbaar: “Zeker gezond”. Hiervan bestaat ook een website http://www.zekergezond.be Heerlijke gerechten gezien die ik zeker zal uitproberen.

Beweging

Mijn wonden zijn mooi genezen en ik ben goedgekeurd door de arts om vanaf heden ook krachttraining te doen en andere sporten buiten wandelen en de hometrainer.
Dit is een actie-punt waar ik echt tijd voor ga moeten maken, alsook hopelijk meer energie voor ga hebben in de komende periode.
Door de weinige hoeveelheid die ik nu eet, merk ik dat ik na een dag werken pomp af thuiskom.
Mijn energiepeil is dan zeer laag… Volgens de diëtiste zal dit wel gaan beteren met dat ik toch een beetje meer ga kunnen eten in de komende weken. Vingers gekruisd bij deze…




Onder de 3 cijfers of niet?

Onder de 3 cijfers of niet?

door anyavilain ♥ 2 Comments

We zijn vandaag de 5de dag na mijn operatie…
Normaal weeg ik mij maar 1x in de week, heb mij voorgenomen dit steeds op zondag te doen, aangezien dit de dag is dat mijn pre-dieet ook is begonnen.

Weegmoment

Maar vandaag kan ik het echt niet laten. Ik moet het weten!
Zondagochtend, gisteren, heb ik mij dus voor het eerst gewogen sinds de week voordien en
toen woog ik 100.6 kg.
Nog net niet onder de 3 cijfers. Toen ik deze nacht wakker was geworden, had ik een uur lang liggen piekeren hierover… Zou ik onder de 3 cijfers zitten vandaag? Goh, ik denk het niet, want normaal verlies je een halve kilo tot een kilo per week gemiddeld. Dit is een normaal gewichtsverlies had ik al gelezen in de groepen.
Wat zou ik nu plots op 1 dag al onder de 3 cijfers gaan zitten?! Stop met piekeren Anya en met te hopen, je gaat alleen maar teleurgesteld zijn…
Het bleef maar malen in mijn hoofd tot ik mij echt terug op mijn ademhaling heb gericht en uiteindelijk terug in slaap ben gevallen.

Maar, ik was het niet vergeten mijn gepieker van de nacht, oh neen hoor.
Ik stapte, of beter gezegd “rol” nog steeds – om mijn buik te besparen, zeker nu ik weet dat er een wonde bloedt met momenten, uit mijn bed en ging dadelijk richting de badkamer om mij klaar te maken.
Na het klaarmaken, ga ik op de weegschaal staan.
Ik moet en zou het weten!!
Ik stap op mijn weegschaal en dan ken je dat wel hé met die elektronische…
Even staan, wachten, niet bewegen, niet naar onder kijken want dan bewegen die cijfertjes continue omdat je jouw buik moet opzij duwen want je wil het schermpje zien (ah ja, mijn lichaam bedekt gewoon nog volledig de weegschaalplaat met hoe dik ik ben… Ik moet eerlijk zijn, zo is het gewoon en zo ben ik momenteel nog steeds, hoe verschrikkelijk ik het ook vind), nog even bewegingloos wachten… en dan stap je langzaam van jouw weegschaal af.

Het verdict komt te voorschijn op het schermpje dat je eerder niet kon zien… “99.9 kg” zegt mijn weegbuddy via zijn schermpje!!
Ik zit onder de 3 cijfers, allez ja, onder de 3 cijfers voor de komma om precies te zijn…
Een feestje neemt even plaats in mijn hoofd!! Mijn eigen quarantaine feestje in mijn hoofd. Toeters, bellen, dikke feestmuziek, schläger-liedjes zoals “Laat de zon in je hart…” komen aan de beurt, een Halleluja-gezang van een engelenkoor, … kortom een zeer slechte partymix, maar voor mij zooooo een goed feestje dat het een grote glimlach op mijn gezicht tovert.
Van klasse morbide overgewicht naar overgewicht klasse II…

Voor de geïnteresserden:
app = “Monitor je gewicht”

Kleding

Ik kijk in de spiegel naar mijn lichaam en kan het eigenlijk niet goed geloven.
Zouden de mensen al zien dat ik nu in totaal op 15 dagen 8.1 kg ben verloren? Ikzelf kan het nog niet zien.
8.1 kg zijn eigenlijk, als ik nadenk over wat ze mij ooit bij de Weight Watchers hebben gezegd, 2 x 4 kg en zou dus 2 kledingmaten kleiner zijn wat je nu zou dragen… Daar merk ik wel nog niets van.
Ah ja neen hé, ik ben iemand die momenteel shoppen echt niet leuk vind. Telkens de confrontatie van mijn lichaam zien in een klein pashokje die volgens mij spiegels bevatten die alles vergroten, om dan hier uit te komen en je verschrikkelijk slecht te voelen…
Neen, ik heb al lang niet meer geshopt. Mijn omgeving kan dit beamen denk ik, want er is geen grote verscheidenheid in kledij wat ik op een week, maand of bij feestjes draag…
Ik draag mijn kleren dan ook volledig op tot ze echt echt heel kapot zijn.

Volle dames kunnen ook heel mooi zijn

Voor de zomer van 2020 had ik wel nog een paar nieuwe kledingstukken gekocht op Shein, omdat ze daar grote maten hebben die echt wel mooi zijn en je moet er niet voor in een pashokje staan.
Dit shopmoment was in mijn periode “Ik ga mijzelf accepteren zoals ik ben. Dik zijn kan ook mooi zijn als je de juiste kledij draagt.”
En ik geloof hier ook volledig in, ik heb al zeer veel volle dames gezien die er echt héél knap en zelfverzekerd uitzien (of laten blijken dat ze dat zijn?). Enkel voor mij was dit niet ok, mijn fysieke klachten begonnen mij veel meer door te wegen dan er vol en mooi uit te zien… Mijn gezondheid is mijn prioriteit heb ik toen gemerkt. Daarmee dat na mijn 3 maanden onderzoek en na het gesprek met dr. Endo mijn keuze snel gemaakt was. Mijn keuze om dan toch te gaan voor een GBP in plaats van mij neer te leggen met “je kan ook mooi zijn als je dik bent en aanvaard jezelf”…
Ik aanvaardde dat ik mooi kan zijn als volle vrouw, maar ik aanvaardde mijn fysieke toestand niet. Het was een gevecht in mijn hoofd steeds, een pijnlijke confrontatie waar ik steeds mee in aanraking kwam in mijn dagelijks leven. En ja, dan is de keuze snel gemaakt voor mij…

Blog aanpassingen

Intussen staat mijn blog ook reeds een halve dag online en ik ben volledig verrast van het aantal mensen die deze al hebben bezocht. Alsook het heel aantal lieve hartverwarmende berichtjes die ik ontvang, doen zo deugd!! Dank u wel lieve mensen ❤
Betreffende mijn angst in verband met mijn schrijven, blijkt ook ok te zijn. OEF, dat is een pak van mijn hart! Dank u voor de feedback ook hierover.

Mijn zusje had mij in de ochtend, heel vroeg, al laten weten om datums bij mijn artikels te zetten. Want ze kon moeilijk er aan uit wanneer wat was, wat een ouder artikel was en wat nieuw… En zij was niet de enige merkte ik bij sommige feedbacks die ik kreeg.
Vind dit wel fijn die feedback en zeker als het feedback is waar ik uit kan leren. Het is dan ook mijn allereerste keer dat ik een blog schrijf of met een blog-provider werk.
Er zijn zoveel dingen die ik nog niet weet, die ik wel wil kunnen toepassen in mijn blog, enkel niet weet hoe. Zal mij hier in moeten bijscholen beetje per beetje.
Dus ja, af en toe gaan er dingen wijzigen in mijn blog, dan weet je “Ah, Anya heeft weer iets bijgeleerd.”
Bij deze heb ik bij bepaalde artikels een datum geplaatst, hoop dat dit handiger is…

Telefoon dokter

Gisteren had ik gemerkt dat mijn wonde juist boven mijn buiknavel bloedt en deze ochtend begon de uitslag op mijn benen zich ook kenbaar te maken waar ik een inspuiting had gekregen.
Er zit blijkbaar vertraging tussen inspuiting anti-trombosespuit en de uitslag effectief krijgen, ongeveer een 3-tal dagen. Mijn benen jeuken intussen ook enorm… Ik voel mij zoals een dier dat vlooien heeft, overal krabben en schuiven op mijn stoel van de jeuk die ik heb. Grrrr…
Ik bel dan ook naar de dokter om hem hierover te spreken en te vragen wat ik dien te doen.
Dr. GB is vandaag niet aanwezig in het ziekenhuis, hij werkt vandaag op een andere locatie.
Ik word dan ook doorverbonden met zijn assistent.
Heel mijn ervaringen, bevindingen leg ik aan hem uit. Hierop laat hij weten dat ik mijn anti-trombosespuiten dien te stoppen. Ik ben een beetje in paniek, “Als ik deze een dag niet neem, ga ik dan geen klonter krijgen?” is dan ook mijn eerste reactie op zijn antwoord. De assistent laat mij weten dat hij daarom wil dat ik morgen op bezoek kom in de ochtend bij dr. GB. en intussen veel bewegen.
Morgenvroeg kan de arts dit bekijken en zien hoe het verder moet, omdat ik normaal deze spuiten nog 24 dagen dien te krijgen. Hij zal dan ook naar mijn wonde kijken, want de thuisverpleging moet inderdaad geen wondzorg doen bij mij.

Wassen

Momenteel durf ik mij niet te douchen ivm vuil of zeep dat in de wonde kan komen en dan ben ik misschien nog verder van huis.
Ik was nl. van plan mij vandaag in de ochtend te douchen, rustig op mijn gemak zonder gejengel of binnengeloop van de kids in de badkamer terwijl ik mij wil douchen. Ja, de mama’s onder jullie zullen dit misschien wel herkennen… Je gaat je douchen en plots moeten ze in de badkamer om nog dit of dat hebben, of ze hebben plots ruzie en komen klagen bij mama, of een vraagje aan mama… Heel de tijd niks aan de hand tot je je moet douchen (of op je gemak naar het toilet wil gaan). Als je hun dan zegt, ga vragen aan papa, krijg je een blik die zegt “Papa, wie is papa?”… Dus ja, ik ben een mama die mij graag douche als de kids in bed liggen of al reeds het huis uit zijn; ergens naartoe zoals school ofzo…
Voor diegenen die zich nu afvragen hoe ik mij dan nu was; er bestaat zoiets als een wastafel en je kan je ook volledig wassen via de wastafel 🙂 Het is natuurlijk niet zo verkwikkend als een douche.
Mijn haar kan ik nu inderdaad even niet doen. Lang leve dik en veel haar, dan valt het niet zo hard op als dit vettiger begint te worden. Maar dat is wel de reden waarom ik mij wel graag wil douchen, want we zijn halverwege de week sinds mijn laatste beurt dat ik mijn haar heb gewassen en ik was dit graag min. 2x in de week (meer dan 3x krijg ik last van schilfervorming). En ja, de kappers zijn nog steeds dicht wegens de pandemie, wat ik verschrikkelijk erg vind voor hen en voor mijn haar natuurlijk…

Geur van Quick

Na mijn telefoontje met de dokter is het tijd voor mijn middageten.
Als ontbijt had ik natuurlijk terug een heerlijke warme chocoladedrank gemaakt, waar ik toch al het dubbel van gisteren van kon drinken tot ik terug een signaal van mijn maag kreeg. Ik had nu een randje van 1 cm minder chocomelk in mijn tas tov wat er eerst in zat. Ik had het deze keer wel te veel laten koken blijkbaar. Er zaten kleine korreltjes in mijn drank. Nu weet ik dus waarom je het niet mag laten koken… Voorbije dagen niet gehad, maar ja ooit heb je prijs hé. Ting ting ting ting, and the price goes to…!!
Als tussendoortje heb ik niets genomen in de voormiddag, geen trek in, ik had eerder dorst en heb dan ook meer gedronken.

Ik neem als middagmaal mijn laatste hoeveelheid butternut pompoensoep die ik nog heb staan. Juist genoeg voor een sauslepel in mijn tas. Ik ga dus moeten kijken voor een alternatief om te eten vanavond.
Bij het opentrekken van de frigo kwam mij wel dadelijk de geur van de burgers van de Quick tegemoet.
De burgers die we de dag zelf niet op krijgen, stoppen we in de frigo om dan de dag nadien op te eten (microgolf op stand 900W en max 45 sec, je laat je burger in het onderste schaaltje of papiertje liggen en de rest haal je er ronduit ook het dekseltje – info voor diegenen die niet weten hoe je dit zou moeten doen. Let op de eerste hap is heet!). Daarmee dat de geur van 2 Giants en 1 cheeseburger mij tegemoet kwam… Damn, errorrrrrrr…
Die errors hadden ze toch ook mee mogen opereren, denk ik bij mijzelf op dat moment.
Mijn lichaam zal dit, hopelijk, niet meer kunnen opnemen, mijn hoofd daarintegen reageert nog steeds vol zin hiernaar. Ik hoor toch van veel mensen dat ze bijvoorbeeld nog maar 1 hap van een burger kunnen eten OF dumpen gewoon op het broodje/saus OF zelfs vastlopers hebben (= eten vast komt te zitten en geeft een heel onbehaaglijk gevoel, je krijgt dan niets meer binnen en voelt je er echt niet goed bij…).
Maar het blijft een vraag of mijn hoofd zich hierbij ooit gaat kunnen neerleggen zonder in error te gaan? Ik heb een beetje schrik dat dit er niet in zal zitten… Hoewel ik enorm hoop dat dit toch zal wijzigen met de tijd, met het besef dat het zéér veel tijd gaat nodig hebben waarschijnlijk.

Buiten de geur van de Quick telkens als de frigo wordt open gedaan, heb ik op mijn keukentafel een heerlijke zelfgemaakt vanillecake staan. Deze heeft ons dochter cadeau gekregen van mijn schoonmama, omdat dit een van de weinige “sneuk” is die mijn dochter eet en ook graag eet. Een super fijne verrassing voor haar, waar ze ook zeer blij mee is.
Ter info: Ons dochter is gelukkig niet zo een snoepkont als mij, maar als er iets is dat ze lekker vindt of zin in heeft, dan is ze zoals haar papa, dan kan ze hier gerust een grote hoeveelheid van eten en dan nadien dagen, weken niets meer eten van sneuk. Onze zoon is meer zoals mij is mijn eerste gevoel.
Nu ja terug naar de cake… Ken je de geur van heerlijke verse vanillecake? Wel dat is de heerlijke aromageur die in de keuken hangt. De geur komt door de zilverfolie heen, neen geloof mij, ik beeld dit mij niet in…

Gisterenavond had ons dochter dan ook nog een stunt hiermee uitgehaald en moest mama te redding springen boven deze heerlijk geurende cake…
Ze had nl. nog geen kaarsjes kunnen uitblazen voor haar verjaardag. Daar ze graag een stuk cake wou nemen, ging ze eerst kaarsjes hierop zetten en deze uitblazen.
Ik was op dat ogenblik in de living en ik hoor haar roepen… “Mama, ik krijg die kaarsen niet uitgeblazen, dat zijn fopkaarsen!!! Die willen niet uit!! Hoe moet ik dit doen???!!!”
Mama to the rescue. De kaarsen waren enorm aan het sprinkelen terwijl ze branden, zoals vuurstokjes die ze gebruiken bij Oudejaarsavond. Hmmm, hoe gaan we dit doven? Ons Lotte was al met een bekertje water op de kaarsen aan het sprinkelen met haar vingers, maar dit had geen zin, het viel meer op de cake dan op de kaarsen. Ik neem een klein vorkje uit de besteklade en neem het bekertje met water van haar over. Met mijn vorkje steek ik onder het kaarshoudertje in en schep dit uit de cake en dompel het meteen in mijn bekertje met water. Gedoofd! En dit 15x boven een heerlijk ruikende vanillecake…
Tja, het is eens iets anders hé dan jezelf pijn te doen/te kwellen door je per ongeluk te snijden aan iets scherps. Je kan je lichaam dus ook kwellen gewoon door kaarsjes uit een heerlijke vanillecake te halen wanneer je pas een GBP hebt laten doen… We moesten samen lachen om deze stunt van haar.

Allemaal heerlijke geuren alvast, het zal moeten wennen, het zal wel gaan wennen…

Jessica

Vandaag krijg ik in de namiddag een paar berichtjes van Jessica. Ik ben zó blij om haar te horen.
Ze heeft intussen haar huisarts gezien alsook contact gehad met haar diëtiste die haar opvolgt in het ziekenhuis. Conclusie: ze heeft momentel vocht tekort. Momenteel dient ze zich te richten op haar soep, niet op eten van de bijvoedingen en dergelijke, zorgen dat ze genoeg vocht binnen krijgt.
Gisteren had ze ook een heel zware dag nog gehad, liet ze mij weten…
Haar huisarts had haar laten weten dat dit vochttekort en haar zo slecht voelen echt te maken heeft met het feit dat ze zo vroeg uit het ziekenhuis is ontslagen. Als ze een dag langer had gebleven en nog aan het infuus had gehangen, dat ze zich dan een heel andere persoon zou voelen nu. Ik heb haar de raad gegeven dit zeker door te geven aan haar arts in het ziekenhuis. Misschien dat ze hier rekening mee kunnen gaan houden in de toekomst?

Zijzelf is op 2 weken (incl. predieet) tijd 9,5 kg kwijt!! Wat een super resultaat al!! Zelf kon ze hier de afgelopen dagen niet zo blij mee zijn, wegens haar ellendig en misselijk voelen.
Intussen heeft ze geen pijn meer, voor de misselijkheid hebben ze een oplossing gevonden: de Pantomed pas innemen na 2 happen yoghurt in de ochtend. Blijkbaar werd zij heel misselijk van de Pantomed.
Qua eten kan zij een potje yoghurt op op een dag, vandaag heeft ze enkel nog maar haar bouillon op.
Ze vindt dat ik al persoonlijk veel kan eten… Het lijkt inderdaad veel dat ik eet, omdat het ook heel verspreid is doorheen de dag. Op het einde van de rit denk ik dat ik ook wel aan een potje yoghurt kom op een dag, misschien iets meer.
Nu er zijn dames met een ander voedselpatroon na operatie en zij kunnen al een pak meer eten en mogen ook al een pak meer eten. Blijkbaar verschilt de aanpak van elk ziekenhuis qua voedselpatroon na de operatie.

Maar ook intern in een ziekenhuis kan het blijkbaar allemaal verschillen qua aanpak en van dokter tot dokter.
Bij mijn sliktest ben ik in een rolstoel tot onder gebracht en ook weer terug naar de kamer in de rolstoel.
Jessica is in rolstoel gebracht en moest terug te voet naar haar kamer; 2 verdiepingen omhoog met daarbij nog wat kine zoals 5 minuten fietsen en stappen door de gang!!! Daarmee dat ze ook zo ziek was in het ziekenhuis. Je zou voor minder…
Zo ook met de steunkousen, mijn arts is bijvoorbeeld geen voorstander van steunkousen en ikzelf dien dit niet te doen, maar andere artsen willen dat hun patiënten dit wil hebben, had de verpleegster mij laten weten de dag van operatie.

In elk geval, het belangrijkste waar ik enorm veel waarde aan hecht in ons gesprek: ze heeft een veel betere dag dan gisteren, whoop whoop!!!

Verkramping maag

In de avond drink ik mij een kippenbouillon als soep, zonder smeerkaas, gewoon puur bouillon.
En is best wel lekker. Ik merk dat ik hier meer van kan drinken dan mijn butternut pompoensoep deze middag en de voorbije dagen. Dit heeft volgens mij met de dikte van de soep te maken, kan niet anders.
Van deze bouillon drink ik 5 el soep met de nodige tussenpauzes, dit is zo lekker dat ik het spijtig vind dat ik na 5 el al moet stoppen.
Ik besluit dan ook om mijn tas opzij te zetten en in plaats van na een half uur wat te drinken, ik nog wat van deze bouillon ga drinken, koud.

Later op de avond, rond 20u45 neem ik als eiwitrijkproduct Optimel-yoghurt 0% Kers.
Ik doe hiervan een eetlepel in een kommetje en begin met een kleine lepel te eten.
Dit is zo heerlijk dat ik zo goed als geen pauze neem tussen elke hap…
Na hap 4 krijg ik plots een enorme hevige verkramping in mijn maag!!!! Ik moet mijn potje dadelijk neer zetten en het is gedaan met eten…
Dit was zó lekker, maar mijn maag laat mij duidelijk weten “Hey, het is dan wel lekker mie, maar PAUZES ER TUSSEN LATEN AUB!!”. Ja baas, ik heb het helemaal begrepen baas, ik sta bij deze terug in het gelid baas (en sluit mijn benen zoals een soldaat die in het gelid gaat staan).
Ik krijg ook veel later mijn boertje dan normaal, gewoon omdat mijn maag volledig aan het herstellen is van de verkramping…
Heerlijke yoghurt wel, zal ik nog eten in de komende dagen/weken…