De dag van het onderzoek vandaag en ik heb enorm slecht geslapen. Angst voor het onderzoek en terug pijn in mijn beide heupen en bovenbenen heel de nacht. Ik blijf mij de vraag stellen of dit laatste veroorzaakt wordt door de matras (nog geen jaar oud btw) of gewoon door mijn lichaam dat overbelast is. Kan je lichaam wel overbelast zijn tijdens het slapen? Ik denk dat de toekomst dit zal uitwijzen…

Mijn man gaat mee naar het onderzoek, aangezien de obesitascoördinator dit aangeraden heeft omwille van de verdoving die ik zal krijgen. Ik mag hierna namelijk niet meer met de auto rijden.
Nadat ik onze zoon heb afgezet op zijn school vertrekken we richting het ziekenhuis.
Ik kom om stipt 8u50 aan en om 9u30 zou mijn onderzoek zijn. Ik schrijf mij in, deze keer aan de kiosk, en volg de aanwijzingen naar waar ik moet zijn. Ik moet blijkbaar op het 1ste verdiep zijn en neem de trap. Halverwege de trap ben ik al aan het hijgen. Damn, wat is dit hard. Aangekomen bij het secretariaat van de afdeling geef ik al hijgend mijn naam door. Ik mag plaatsnemen in de kleine wachtzaal rechts naast het secretariaat.

Kennismaken met een lotgenote in de wachtzaal

Er zit al een jonge dame in een van de stoeltjes en ik neem plaats in de uiterste hoek schuin links tegenover haar. Ik heb een papier gekregen en een armbandje van de dame aan het secretariaat. Ik zie dat op het blad de uitleg staat van wat er zal gebeuren. Ik lees dat er een niveau 2 en 3 is van verdoving.
Niveau 2 is verdoving van de keel enkel met een soort van valium.
Niveau 3 is volledige verdoving en dan moet je nadien nog even ter observatie blijven. Waarschijnlijk zal ik dan niveau 3 krijgen wegens mijn Addison, hier moest ik ook naar vragen van dr. OC.
Ik krijg nog meer zenuwen. Ik wil mijn gsm erbij nemen en bedenk mij dat ik evengoed een gesprek met het meisje tegenover mij kan aanknopen, mocht dit lukken.
Ik vraag aan haar of ze ook voor een maagonderzoek komt. Ze beantwoordt mijn vraag positief en knoopt er meteen aan dat het is voor een GBP te laten doen. Oh, we zitten in hetzelfde schuitje denk ik meteen en laat haar dit ook weten. Zij heeft een afspraak om 9u45 opstaan, maar ze is hier al aanwezig sinds 8u45, ze zit hier al een tijdje.
Aangezien we nog even tijd hebben, zetten we ons gesprek verder. We hebben het over verschillende dingen zoals: de ongemakken die je ervaart van dik zijn (doodop zijn en hijgen gelijk een afgebeulen paard als je nog maar halverwege een trap bent,  benen die openschuren in de zomer …), de verschillende onderzoeken die we moeten ondergaan, zij die niet echt angst heeft voor alles aangezien ze dit alles al van kortbij heeft meegemaakt (haar mama 15 jaar geleden en haar zus 1 jaar geleden hebben deze operatie ook reeds gedaan), dat dr. GB een zeer goede arts is met kennis van zaken, hoe onze mannen aan het wachten zijn in de auto op ons (en mijn man heeft geen krant bij zich had hij mij per sms laten weten, gelukkig bestaat er iets zoals 4G en een smartphone ), hoe moeilijk de operatie te combineren valt met je job aangezien je een maand out bent en in haar situatie als gerante van een winkel zeker, etc.
Blijkbaar zitten we ook in dezelfde facebookgroep en hebben we het ook over een paar ervaringen die we daarin hebben gelezen. Dat het ons opvalt dat je sneller negatieve zaken van een GBP hoort in vergelijking met de positieve. Hoewel dat er zeer veel positieve ervaringen zijn, maar dat niet al deze mensen hun ervaring op social media delen. Als ik alleen nog maar in mijn directe omgeving kijk, wordt dit bevestigd… Geen een van deze mensen met een positieve ervaring hebben hiervan een melding gedaan op social media. Je zou dus voor minder een verkeerd beeld kunnen krijgen van GBP. En tuurlijk dit negatieve onthouden de mensen ook veel beter dan het positieve.
We kijken ook beiden uit naar het effect van de operatie, hoe vreemd het zal zijn om terug slanker te zijn. Ik heb het dan ook even over het feit dat ik een tijd geprobeerd heb mij neer te leggen bij het “dik” zijn, mijn rondingen te aanvaarden, maar dat ik gewoon meer en meer geconfronteerd wordt met de ongemakken en dat ik eigenlijk wel blij ben met het besluit dat ik nu heb genomen. Want de ongemakken wegen meer en meer door waardoor het aanvaarden van wie ik nu ben moeilijker is. Telkens geconfronteerd worden met de dingen die je niet kan, dingen waarbij je pijn ervaart… Nee dat is het mij niet waard om “mooi dik” te zijn.
Uiteindelijk is het 9u50 en het meisje wordt als eerste binnengeroepen.
Ik zit nu alleen in de wachtruimte en  neem nu mijn gsm erbij. Ik zit wat te surfen op facebook tot ik iets later ook wordt binnengeroepen.

Het onderzoek

Ik kom in een lange gang uit met overal deuren links en rechts van mij. De verpleegster wijst mij de allerlaatste deur rechts aan waar ik dien binnen te gaan.
Ik kom binnen en zie een verpleegster en een heer. De heer is volgens mij de dokter, hij is volop aan de toestellen bezig dingen aan het instellen of bekijken.  Ik krijg de instructies om mijn jas en handtas op te hangen in het kraakwitte pashokje en mag gaan zitten op het bed.
Heel gespannen en met een trillend lichaam neem ik plaats op het bed. De dokter vraagt mij of ik weet wat er zal gebeuren, leg het hem uit en vraag hem ook voor extra kalmeermiddel of verdoving. Hierop wil hij niet op ingaan aangezien dit blijkbaar nadeliger zou zijn voor mijn lichaam qua recuperatie nadien met mijn Addison. Hij wil de gastroscopie enkel doen met plaatselijke verdoving in mijn keel.
Verder leggen ze mij volledig uit wat er precies gaat gebeuren allemaal en wat ik mag/niet mag doen.
Wat ik mag doen is gewoon rustig blijven ademen, als de buis in mijn keel zit eens heel diep slikken zoals ik een groot stuk appel zou doorslikken in een keer en dan terug rustig blijven ademen.
Wat ik niet mag doen nadat ik dit “groot stuk appel” heb doorgeslikt, is slikken. Ik moet gewoon het kwijl uit mijn mond laten lopen op de doek onder mij…

De verpleegster komt naar mij toe en zegt dat ze met een spuitje iets in mijn keel zal spuiten en dat ik dit goed diep dien af te slikken, liefst zo diep mogelijk want anders zal enkel mijn tong verdoofd zijn.
Ze spuit met dit spuitje 2x in mijn keel. Het proeft zoals een mix van aardbei van de fruitella’s samen met banaan.
Ik mag gaan liggen en we gaan beginnen aan het onderzoek. Ik krijg een muntgroen mondstuk dat ik tussen mijn tanden dien te klemmen. In dit mondstuk zit een ronde opening, hier zal de buis door moeten gaan.
Op het moment dat ik dit in mijn mond steek en wil ademen door mijn neus krijg ik plots het gevoel dat ik niet kan ademen, dat mijn neus toe is en dat mijn keel ook dichtgeslibd is.
Ik sla in paniek en kom terug recht.
De verpleegster en dokter kalmeren mij dadelijk. Ze zeggen mij dat dit gevoel normaal is, maar dat ik moet beseffen dat ik toch nog steeds kan ademen ook al heb ik het gevoel van niet. Ik moet even terug rustig worden.
Eenmaal terug rustig leg ik mij terug neer. Het licht gaat uit en ze steken de buis in mijn keel, dit valt nog mee. Nu vraagt de arts om even goed te slikken. Dit is dus het appel-gedeelte. Wow, dit lijkt mij geen groot stuk appel, maar eerder een grote tennisbal die ik moet zien door te slikken naar mijn gevoel. Oh, dit is niet gemakkelijk.
En nu mag ik niet slikken meer?!? Hoe ga ik dit lappen? Ik begin rustig te letten op mijn ademhaling, sluit mijn ogen, luister naar de verpleegster haar rustige stem. En zolang de verpleegster babbelt, lukt dit mij zeer goed. Dan begint plots de arts te praten. Oh nee, ik voel in mijn lichaam plots een angstreactie opkomen. Concentreer je op de ademhaling, denk ik bij mijzelf. En dan schiet de angst volledig toe. Ik begin te kokhalzen en wil steeds slikken. De dokter blijft praten en probeert mij gerust te stellen, maar dit heeft bij mij het omgekeerde effect. Ik doe mijn ogen open en zie op het scherm wat hij doet  en wat hij ziet in mijn maag. Ik wil hem een teken geven dat hij zijn mond moet houden, maar hoe ga ik hem dit duidelijk maken?! De dokter blijft zeggen dat ik rustig moet ademhalen. Ze blijven mij zeggen dat ik het goed doe en terwijl schreeuw ik in mijzelf “Hoe kan ik het goed doen als ik steeds doe wat ik niet mag doen nl. slikken en kokhalzen?!?! Dokter stop met praten!!”. Ik geloof de dokter zijn woorden niet en mijn lichaam komt in weerstand tegen alles wat hij zegt. Ik moet mij gaan concentreren op de stem van de verpleegster. 
Ik sluit terug mijn ogen en forceer mij enkel naar de verpleegster te luisteren en concentreer mij terug op mijn ademhaling. Ik voel hoe ze de biopsie in mijn maag nemen, ik voel iets schrapen in mijn maag. Concentreer je op de ademhaling Anya, in en uit…
Dan, de verlossende zin dat het gedaan is.
Ze halen de buis uit mijn keel en ik voel braakneigingen en laat dit toe. Ik dacht dat ik effectief aan het braken was, maar toen ik op mijn doek keek, bleek het enkel speeksel te zijn.
Wat een afschuwelijk onderzoek en wat was ik blij dat het gedaan is!
De dokter en verpleegster bleven heel de tijd nog zeggen dat ik het heel goed had gedaan, echt super.
Ik geloof er geen snars van, volgens mij is dit een mantra die ze steeds herhalen…

Alles ziet er goed uit

De arts liet mij weten dat alles er goed uitzag en dat de vloeistof op het eerste zicht er ook goed uitzag.
Hij ging dr. GB van zijnentwege al een goedkeuring voor de GBP bezorgen. Dat was fijn om te horen.
De verpleegster liet mij weten dat ik sowieso het eerste half uur nog niets mag eten, want dan zou ik mij kunnen verslikken. Dit omdat mijn keel nog verdoofd is het komende half uur.
Ik kreeg ook het advies van de arts om in de toekomst, ook al moet ik nuchter zijn voor iets, dat ik wel steeds mijn hydrocortisol in de ochtend met een klein slokje water mag nemen.
Medicatie mag je blijkbaar wel steeds nemen met een klein beetje water, ook al moet je nuchter zijn. Goed om te weten, want dit had ik nu dus niet gedaan.

Bij het naar buiten gaan om 10u30 voelde ik mij zo een beetje wazig in mijn hoofd, alsof er een soort mist in mijn hoofd hangt. Ik voel mij niet groggy, maar eerder zo een mistgevoel. Ik stap in de auto en vertel mijn ervaring tegen mijn man. Dit was een verschrikkelijk onderzoek en staat in mijn top 3 van verschrikkelijkste (top 1 is nog steeds het darmonderzoek met 10l water dat ze in jouw darm spuiten langs achter en terwijl moet je stil liggen voor de foto’s die ze dan nemen… pijnlijk als je tiener bent, mijn ervaring).
Eenmaal thuisgekomen wacht ik nog een extra half uur eer ik iets eet. Dit doet goed, maar de mist gaat niet weg in mijn hoofd. Ik besluit daarom om even mijn bed in te kruipen en te gaan rusten. Hopelijk zal dan de mist wegtrekken.  Spijtig blijft de mist de rest van de dag nog in mijn hoofd hangen lichtjes.
Ik ben blij dat dit onderzoek voorbij is en dat het allemaal ok was op het eerste zicht…