“Oh wat zie je er goed uit! Amai je ziet het al heel goed in je gezicht. Ge zijt nogal afgevallen! Oh Anya, gij zijt het, ik herkende u niet, het is omdat ik uw stem herkende dat ik plots doorhad dat gij het zijt (bij deze droeg ik dat “geweldige goedzittende mondmasker” kuch kuch kuch)!”…
Dit zijn zo wat een greep uit de vele leuke reacties die ik krijg als mensen mij nu zien.
Gevolgd door de volgende reacties: “Hoe gaat het nu met je? Kan je al wat meer eten? Wat zegt je dokter? Heb je nog opvolging? …”
Om dan te eindigen met “Nu mag het toch stoppen hoor, nu moet je niet meer meer afvallen…”
En niet te vergeten af en toe de dieetpolitie die ook een reactie geeft of een afkeurende blik toewerpt van “Ga jij dat eten? Zo ga je terug dik worden hoor…” of de goed-of-slechte-voedingsreactie geeft “Dat is wel niet gezond hé als je dat neemt, dat is geen gezonde voedingskeuze.”

Kortom heel wat reacties en heel uiteenlopend.

Status na 6 maanden PO

Op 25 juni ben ik terug op controle geweest bij dr. GB na 5.5 mnd PO.
Hij was zeer tevreden met het resultaat.
Toen hij mij vroeg hoeveel ik woog, kon ik hier niet op antwoorden en zei hem ook dat ik mij niet meer gewogen had sinds 5 mei ofzo. Dus moest ik op de weegschaal gaan staan…
Richting de weegschaal vertelde ik hem dat ik niet meer op de weegschaal ben gaan staan omdat dit voor mij een trigger is waardoor ik te veel of juist minder ging eten.
Hij beaamde dat elke dag of elke week op de weegschaal gaan staan geen goede actie is.
“Een keer in de maand of een keer om de twee weken is een goede houding tov de weegschaal, gewoon om op de hoogte te zijn. Meer op de weegschaal gaan staan, is inderdaad niet gezond.”
Eenmaal op de weegschaal kreeg ik mijn verdict: op de kop 75 kg.
Dr. GB was zeer tevreden met dit resultaat. Hij had gehoopt dit te kunnen bereiken, maar dacht eerder bij de 80 dat ik heel blij mocht zijn. Dit gewicht is volgens hem ideaal voor mij in mijn situatie (rekeninghoudend met mijn hydrocortisol die ik dagelijks neem voor mijn ziekte van Addison en mijn fibro).
Als ik mijn gewicht tussen de 70 en de 75 kg kan houden, dan is hij een zeer tevreden man. Alles wat ik nu nog meer zou afvallen, zou een extraatje zijn.

Van mijn vitamines zei hij ook dat dit ok is wat ik nu momenteel neem, maar ik dien er 2 per dag te nemen omdat het soft chews zijn (van Celebrate; besteld in NL want in België niet te verkrijgen) en de samenstelling is bij sommige dingen iets lager dan een kauwtablet van WLS Forte. Deze soft chews gaan mij voor het ogenblik makkelijker af om te nemen dan de kauwtabletten.

Ze zijn wel niet zo lekker als mijn calcium soft chews, deze neem ik nl. elke avond voor het slapen en vind deze super lekker 😀 Mijn gewone multivitamines durf ik al eens te vergeten. Ze hebben een aardbeismaak, maar zo een goedkope artificiële smaak, het is wennen.
Mijn ijzertabletten dien ik steeds nuchter te nemen, had hij gezegd. Dit doe ik ook (als ik het niet vergeet) en neem ik om de 2 dagen maar (ergens een wetenschappelijk artikel gelezen dat om de dag een ijzertablet nuchter nemen beter is dan elke dag – djuh had dat artikel beter ergens opgeslagen om naar te kunnen verwijzen, damn me geleerd bij deze voor de volgende keer).
De dokter was tevreden al bij al.

Momenteel heb ik mij vandaag terug gewogen op bijna 6 mnd PO en dit was het verdict deze ochtend:

Hoeveel ikzelf nog wil afvallen?

Eerlijk, dat is nog steeds een tweestrijd… In mijn hoofd zit mijn “Becky”, aka dieetgoeroe in mij, mij toe te roepen “Ga voor de 60 kg of lager, want dan heb je een gezond BMI en als je dan de 10% bijkomt van uw totaal afgevallen gewicht dan weeg je nog max 65 kg en heb je nog steeds een gezond BMI!”.
Aan de andere kant heb je dan “mij” die aan het bijleren is via de cursus van Celien Rombouts “Destination Healthy Habits”. (heb haar leren kennen via Jessica – zie eerdere blogartikels – op intstagram en ik raad haar zeker aan voor als je naar een normaal denken rond voeding wil gaan)
Hier leer ik dan weer om te luisteren naar mijn lichaam, naar mijn lijf en de dieetgoeroe haar mond te snoeren en in te zien dat wat zij zegt enkel opgelegd is door de maatschappij. Dat kijken naar het gewicht op de weegschaal en naar het BMI niet de gezonde manier is van luisteren naar jouw lichaam.

Dus als ik naar mijzelf, naar mijn lichaam luister dan ben ik tevreden met wat ik nu heb en vind ik het niet erg om dit gewicht te hebben “dat niet ok is volgens het BMI”.
Ik ben blij zoals ik nu ben, ik kan kledij dragen waarin ik mij goed voel zonder mij zorgen te maken over hoe ik eruit zie. Ik kan terug dingen doen zonder binnen de 5 seconden pompaf te zijn en te hijgen of het gevoel te hebben “ik heb hier een te grote inspanning gedaan en kan elk moment van mijn sus gaan draaien”.
Ik voel mij goed in mijn lichaam zoals het er nu uitziet, ik ben tevreden met mijzelf als ik naar mijzelf in de spiegel kijk.
Als ik van boven naar onder kijk naar mijn lichaam dan heb ik wel nog het gevoel van “ik ben dik, ik zie er nog hetzelfde uit als toen ik 108 kg woog”. Maar door de vele foto’s van voor en na’s te vergelijken, weet ik dat dit een bedrog is in mijn hoofd, een verkeerd beeld in mijn hoofd.

Ik ben richting een andere mindset aan het gaan, voel ik bij mijzelf.
In het begin was mijn doelstelling een gezond BMI bereiken om zo terug gezond te zijn. Nu is dit aan het wijzigen naar ik wil gezond zijn, blij zijn met mijn lijf en mij goed voelen in mijn lijf ook al heb ik volgens het BMI nog steeds “overgewicht”.
Wel, tegen meneer BMI kan ik nu zeggen: “Met dit “overgewicht” volgens jou kan ik nu leven. Vroeger toen jouw alarmbel ging van “morbide obees” voelde dit voor mij ook zo aan als dat ik elk moment kon gaan doodvallen hoe ik mij toen voelde bij elke kleine inspanning die ik deed. De titel “morbide obees”, mij echt slecht voelen in mijn vel, het gevoel te hebben van “ik kan hier elk moment neergaan, want mijn lichaam geeft mij tekenen dat dit niet ok is” samen met nog heel wat andere factoren hebben uiteindelijk bij mij de doorslag gegeven om een GBP te doen. En daar dank ik je voor meneer BMI. Want ja “morbide obees” het is niet zo een leuke term om te horen en gaf mij wel die extra push. Maar dat je nu zegt dat ik nog steeds “overgewicht” heb en dat dit slecht zou zijn… Eerlijk dit voelt nu niet zo voor mij. Ik voel mij goed, ik ben ok.”

Wanneer stop ik het beste met eten?

Ik ben nog steeds de cursus van Celien aan het volgen. Het opent bij mij mijn ogen, het toepassen allemaal in de praktijk blijft wel nog steeds moeilijk. MAAR moeilijk gaat ook hé 😉
Het moeilijke gedeelte is natuurlijk de confrontatie steeds met mijn Becky, de maatschappij en de hierbijhorende dieetpolitie alsook mijn triggers zoals emotie-eten of gewoonte-eten. Ja, dit zijn dingen waarmee je dagelijks geconfronteerd wordt en blijft ervaren ook al heb je een GBP gehad.
Een pad dat je jaren bewandeld hebt van diëten en dieetgedachtes en waarbij je nu zegt “We gaan een andere weg gaan bewandelen lieve Anya. Hup, ga maar met je beentjes door die hoge struiken, bloemen, netels, distels etc en blijf er maar telkens over gaan.”
Ik zal nog veel pijntjes ervaren en struikelen, maar uiteindelijk ga ik dan wel een nieuwe weg bewandelen. Eentje die voor mij gezond zal aanvoelen en waar ik mij goed bij ga voelen.

Op dit ogenblik zijn ze in de cursus al heel ver en ben ik zo wat achterna aan het hinkelen. Ik doe het op mijn tempo. We zitten ook volop in de verbouwingen waardoor ik niet steeds de tijd heb om een live-call mee te volgen van de cursus.
Eigen tempo gaat ook wel en voelt voor mij ook goed. Ik heb bij sommige dingen wat meer tijd nodig.

Zoals nu ben ik reeds een tijdje aan het aanvoelen wanneer ik bij het eten een voldaan gevoel heb.
Wanneer stop ik het beste met eten?
Ik geef mijn gevoel na het eten een cijfer adhv hoe ik mij dan voel.
1 wil zeggen “enorme honger”, een 5 is “voldaan”, 6 is “goed gegeten en ik krijg nog dessert op”, 7 en 8 wil zeggen “zit meer dan voldaan en volgende maaltijd niet eerder dan een uur”, 9 en 10 wil zeggen “Waar is mijn bed en waar is een emmer?”
Wekelijks zit daar toch een 9 of 10 bij en lig ik dan zo misselijk als iets in bed. Dan voel ik mij echt NIET goed en zou ik het liefst naar het toilet gaan lopen (al paar keer geprobeerd maar dit lukt dan niet :s). Dus blijf ik dan maar rustig op mijn rechterzij liggen (linkerzij word ik nog misselijker raar maar waar, bij velen helpt linkerzij liggen bij mij omgekeerd) en probeer te rusten waarbij ik soms dan in slaap val.
Een 9 of 10 ervaar ik vaak als: ik een 7-8 heb gegeten en dan te snel nadien terug iets eet OF als ik na mijn 5-6 dadelijk drink. En die laatste is bij mij een gevaarlijke en zorgt vaak voor de 9-10-ervaring.
Na het eten dien ik eigenlijk min. 15 minuten te wachten, om goed te zijn 30 minuten. Doe ik dit niet dan schiet ik rechtstreeks naar een 9-10. En met drinken bedoel ik dan echt goed drinken, niet een nipje van mijn drinken nemen.
Nee, een half glaasje drinken na mijn eten is genoeg om de 9-10 te krijgen.
Het wachten met drinken na mijn eten is voor mij dus wel een belangrijke wil ik mijn 9-10-ervaringen minderen.
Dokter GB had mij al laten weten dat dit niet alleen belangrijk is om de 9-10-ervaringen te minderen, maar ook om te voorkomen dat ik mijn eten te snel wegspoel.
Hij had mij ook aangegeven dat ik best stop met eten als ik aan een 5-6 zit, een 7-8 of meer zorgt ervoor dat de maag gaat rekken in de toekomst.

Portiegrootte

Als ik eet dan eet ik vaak een peuterportie om aan een 5-6 te zitten.
In een keer een peuterportie opkrijgen zit er wel niet in.
Vaak gaat dit als volgt: ik eet een babyportie en zit dan vol, ik ervaar een 5-6-gevoel. Maar merk dan dat ik na een kwartiertje eigenlijk al terug honger heb, dus eet ik dan nog een babyportie tot ik weer dat 5-6-gevoel krijg. En dan stop ik met eten. Eet ik dan toch nog meer dan ga ik naar een 7-8 wat mij een ongemakkelijk gevoel geeft (het gevoel van “de knoop open zetten van je broek”).
Na mijn 2de babyportie heb ik dan ook vaak een voldaan gevoel. Soms kan het ook zijn dat ik aan mijn 2de babyportie begin, maar na 1 hap al terug het 5-6-gevoel heb.

Ik krijg intussen bijv. 1 snede brood op of 3/4de sandwich (uitzonderlijk 1 sandwich), een stukje stokbrood van 5 tot 10cm max lang, een peuterbordje spaghetti (de Cappellini of speltpasta, andere durf ik nog niet wegens slechte ervaringen van dumpings hiermee), 1 aardappeltje max met hierbij 1/3de stukje vlees van 100gram (uitzonderlijk 1 kippenbrochette waar zo 4 stukjes kip op zitten of 2 stukjes varkenshaasje -> vaak heb ik dan nadien wel een 7-8 van gevoel als ik die hoeveelheid heb kunnen eten) en 1 tot max. 2 eetlepels groenten… Hoe droger het eten, hoe meer saus ik wel nodig heb om beter te kunnen afslikken (een vastloper ervaren is ook geen pretje, been there done that).
Voor een buitenstaander is dit niet veel qua portie, voor mij geeft dit een voldaan gevoel. Je moet ook rekening houden dat ik nog steeds om het uur tot 2 uur iets eet. Het is klein, maar de hoeveelheid in totaal is volgens mij wel “ok”. Ik zeg “volgens mij” want ik noteer het allemaal niet meer en houd het ook niet meer bij in een schrift of digitaal ofzo.
Ik wil eten door te luisteren naar mijn lichaam, luisteren naar wat mijn lijf aangeeft.
Oh ja en daar horen ook tussendoortjes bij en dit kan verschillen in fruit, yoghurt, stukje kaas, stukje vlees of zelfs chips of koeken. Volgens wat mijn lijf op dat moment aangeeft van zin in te hebben. Door de dag is dit vaak fruit of yoghurt ofzo en in de avond is dit vaak een koek of chips.

Doelstelling nu

Mijn doelstelling nu is nog steeds leren beter mijn eigen nieuw pad te bewandelen.
Naast een goed voedingspatroon voor mij, wil ik ook in de toekomst graag meer gaan sporten.
Ik voel aan mijn lijf dat dit zegt van “meer bewegen gaan, ik heb hier nood aan…”

En ook hier komt mijn “Becky” er tussen, maar dan als duiveltje: “Sporten Anya staat bij jou gelijk aan kwetsuren. Je kan dat beter niet gaan doen. Je gaat alleen maar weer teleurgesteld zijn en gaat het toch niet kunnen.”
Die Becky is echt een feeks hé, I know 😀
Plus nu heeft Becky er naast dit er ook nog een ander leuk excuus bij genomen: de verbouwing. “Ja maar Anya ge zijt in de avond zo bezig met de verbouwing qua administratie en bestellingen opvolgen en de afwerking etc, nu hebt ge toch niet de tijd om te sporten noch de ruimte.”

En ik weet dat het excuses zijn hé en toch luister ik naar haar… Zucht…
Terwijl mijn lijf eigenlijk graag wil gaan lopen.
Ik zou zo graag willen lopen, kunnen lopen. Niet wandelen, maar echt lopen. Wandelen gaat mij te langzaam naar mijn goesting.
De angst voor kwetsures houdt mij vooral tegen.

Toen ik ooit 70 kg woog, heb ik “Start to run” gedaan op mijn eentje en bij les 3 ben ik moeten stoppen van de huisarts. Mijn knieën waren even dik als mijn bovenbenen… Hoewel ik steeds stretch-oefeningen voor en na het lopen deed en ik liep op mijn hartslag (zo een hartslagband en al gekocht toen).

En toch zou ik het zooooo graag willen kunnen; 5 kilometer kunnen lopen aan een stuk.
Dat lijkt mij zo een fijn en “hoofd-leeg-makend-bevrijdend”-gevoel.
Enkel is mijn angst momenteel te groot… Ik durf de stap niet te wagen…
Dit is nog eentje om uit te zoeken hoe ik deze kan aanpakken.
Tips zijn steeds welkom 😉