Angsten. Een stapje terugzetten, het is geen makkelijke weg die we gaan…

28 maart 2021 door anyavilain ♥ 1 Comment

De voorbije week was een zeer moeilijke voor mij…
Je wil meer eten en fysiek lukt het je niet, je wil kunnen genieten van het eten dat heel je gezin eet en het lukt je niet…
Begrijp me niet verkeerd hé, het gaat niet om meer eten zoals vroeger hé. Met meer eten bedoel ik echt meer kunnen eten dan max. 2 eetlepels vaste voeding.

Na 10 weken PO kan ik volgende vlot eten: chocodrink warm van Ligna Pharma een 170 ml, een potje yoghurt met hierbij wat fruit gemengd (halve appel in stukjes, handje frambozen of blauwe bessen), potje pudding en een tas soep ook ong. een 170 ml, 2 droge koeken (Mariakoeken), 35g witte vis, rauwe groenten (tomaat, komkommer, sla, wortelsliertjes) en cappellini (90g) van pasta. Dit is allemaal voeding die ik in mijn mond zeer fijn kan kauwen tot een papje en dus ook afslik als een papje zoals bij de vloeibare voeding.
Gaan we over naar “de vastere voeding” kan ik maar volgende eten: 10g vlees (kippenwit, rund, kalfs, varken, gehakt maakt niet uit, meer krijg ik er niet in of het nu vlees bij het avondeten is of vlees als charcuterie), 15 g aardappelen, vastere pasta zoals penne of strikjes krijg ik 3 stukjes hiervan op, gevulde wrap 2 hapjes, een halve cracker, 1 melbeatoastje, een halve beschuit etc.

Zoals je dus kan lezen een zeer groot verschil in hoeveelheid qua eten tussen voeding die “vloeibaar” richting mijn maag gaat of nog in “stukjes” naar mijn maag gaat na zelfs 20 x kauwen eer door te slikken.
Van zodra ik de “vastere voeding” afslik, heb ik al vaak na 2 happen genoeg.
Heb ik het gevoel dat mijn maag zegt “Ik zit vol, dank u wel Anya, u heeft bij deze genoeg gegeten, stop maar.”
En echt, mijn maag voelt dan aan zoals je maag zou voelen nadat je eigenlijk al te veel aan het eten bent.

Omdat ik hiermee echt in de knoop zat, heb ik een oproep gedaan in de Facebookgroep of er nog mensen zijn met hetzelfde probleem. Of iemand tips heeft om mij hiermee te helpen.
Ik kreeg van heel wat mensen (dank u wel hiervoor trouwens XXX) het antwoord dat dit misschien een psychologisch probleem is. Aangezien ik de “vloeibare” voeding vlot kan eten en de rest een blokkade geeft. Dat er onbewust misschien een psychologisch probleem speelt. Dat ik onbewust in een stresssituatie schiet en hierdoor blokkeer.

Angsten

De antwoorden op mijn vraag besprak ik met mijn man. En zijn reactie was dezelfde.
Hij liet mij weten dat ik inderdaad al sinds het begin van mijn operatie heel wat angsten heb met betrekking tot mijn ingreep.
Mijn angsten: dat mijn maag zal vergroten na het eten van vaste voeding of na het eten van een grotere portie, dat ik door vaste voeding mijn naden ga scheuren, dat ik te veel ga eten en terug ga vallen in mijn oude foutieve eetpatroon en dat hierdoor mijn operatie voor niets zal geweest zijn, dat ik door te veel te eten een “2de maag” ga maken bij de overgang van mijn maag naar de darm…

Angsten voor gevolgen die kunnen ontstaan. Gevolgen die mij ingepeperd zijn na mijn operatie waarom ik geen vaste voeding mocht eten. Gevolgen die ik gelezen heb uit verhalen in de facebookgroep. Waarschuwingen die mij gegeven zijn door de diëtiste in het ziekenhuis dat ik echt moet luisteren naar mijn maag en bij het minste wat ik voel dat ik genoeg heb dat ik moet stoppen met eten want dat dit een teken is van mijn maag…

Nu is er bij mij een klein probleempje in mijn hoofd psychologisch (ooit vastgesteld in UZ Leuven); ik heb namelijk OCD… Obsessieve Compulsieve Dwangneurose… Bij angsten maak ik in mijn hoofd bepaalde linken waardoor ik bepaalde zaken niet meer doe of dwanghandelingen ga uitvoeren om de angsten te onderdrukken.
In het verleden ben ik hier therapeutisch in begeleid, wat mij zeer goed heeft geholpen.
(Nota: vroeg mij jaren terug niet als het avond was om de gordijnen dicht te doen en terwijl naar buiten te kijken, ik had een grote angst gecreëerd na het zien van een bepaalde griezelfilm die gebaseerd was op waargebeurde feiten.
Of mijn besteklade moest op een bepaalde manier ingetast worden, want anders was ik een slechte moeder/partner en ging mijn gezin mij verlaten -> yeah intussen weet ik hoe “freaky” die gedachte is, maar toen was dat bij mij waarheid en kon ik hierin zéér panisch reageren als het anders werd gedaan -> ik moest en zou over alles de controle hierin hebben, want anders flipte ik in mijn hoofd. Lang leve ACT-therapie wat mij hierbij heeft geholpen, want de anti-depressiva wilde ik niet nemen).

OCD

Tijdens mijn gesprek met mijn man kwam hij hiermee af dat ik dus heel waarschijnlijk terug een angst in mijn hoofd heb gemaakt, maar onbewust dit maal.
Een angst om vaste voeding te eten omwille van de gevolgen die mij gezegd zijn en waarvoor ik gewaarschuwd ben. Dat in mijn hoofd de vloeibare voeding “veilig” is en dat de vaste voeding bij mij “gevaar” betekent in mijn hoofd.
En dat mijn maag hier onbewust op reageert omdat het een signaal krijgt van mijn hersenen als zijnde “gevaar”.

Pffff… Eerlijk? Dit komt even hard binnen… Want dit zou inderdaad wel eens kunnen spelen in mijn situatie…

De dag nadien is mijn hoofd volop aan het piekeren.
“Genoeg met piekeren Anya! Door hier te zitten piekeren, lossen we dit probleem niet op als dit effectief zo is. Zoek op wat je kan doen. Het kan toch niet zijn dat jij de enige bent die een dergelijk probleem heeft?!”
Dus we gaan googlen: “hoe psychologisch eetprobleem aanpakken”.
Na heel wat surfen komen we uit op “psychogene dysfagie”. Een slikprobleem waarbij fysiek niets aan de hand is maar een psychologisch probleem de oorzaak is van het niet kunnen slikken/eten.
Bij mij is fysiek alles ok, maar psychologisch heel waarschijnlijk niet. Ik zoek hoe dit kan opgelost worden… Als oplossing geven ze hypnose of naar een psycholoog gaan.

Psycholoog gaan… Ik ben onder begeleiding van een psycholoog in het ziekenhuis, hij weet van mijn GBP af en heel waarschijnlijk zal hij ook wel ervaring hiermee hebben met andere mensen.
Ik neem de telefoon en bel de psycholoog.

Psycholoog

We hebben een vrij lang gesprek waarin ik hem heel mijn verhaal uitleg.
Hij beaamt dat dit inderdaad een psychologisch probleem is aangezien de vloeibare voeding vlot gaat en de vaste niet.
Het vermoeden dat hij heeft: doordat ik nu nog steeds te weinig eet, is mijn OCD getriggerd (als je minder eet kunnen psychologische problemen opflakkeren), en door het feit dat de diëtiste in het ziekenhuis naar mijn gevoel/naar mijn interpretatie hevig reageerde in het begin qua wat eten en hoeveel eten dit dus mijn angsten in gang heeft gezet.
En zo is mijn OCD onbewust terug gaan spelen.
Angsten die nu zeker volledig onterecht zijn, want mijn naden gaan nu niet meer scheuren, mijn maag zal niet meteen gaan uitzetten etc. En mocht dit wel zo zijn, dan zijn er dan genoeg oplossingen om dit op te lossen, het zijn geen problemen die niet kunnen opgelost zijn. Mijn angst is niet realistisch (hmmm, waar hebben we dat in het verleden nog gehoord? ).

De psycholoog raadde mij aan om ontspanningsoefeningen te doen voor het eten en tijdens het eten vooral afleiding te zoeken.
Niet meer bezig zijn met mijn eten. Want momenteel is mijn focus hyper op voeding (het wegen, het tellen, het terug afwegen en noteren). Het voelt ook echt aan als een dieet wat ik aan het doen ben en in mijn situatie is dit niet ok. Door die focus ben ik zo bezig met het eten dat ik mijn OCD telkens trigger “Dit ga ik niet opkrijgen, dit gaat te veel zijn, dit is draderig en kan blijven hangen in mijn naden etc”. De gevolgen hiervan kennen we natuurlijk al…
Tijdens mijn eten dien ik mij bezig te houden met andere dingen, bijv. mijn aandacht op mijn voet te leggen ipv op mijn maag (hoe voelt mijn voet ipv hoe voelt mijn maag).
En ik mag nu momenteel niks meer afwegen of opschrijven van voeding ook al was dit op aanraden van dr. GB. Gewoon eten en terug leren genieten.
Dit een week doen en volgende week hebben we terug contact.

Diëtiste

Later die dag had ik ook een consult met mijn diëtiste (voor diegenen die mij nu pas zouden volgen; ik heb een externe diëtiste onder de arm genomen aangezien ik mij niet goed voelde bij die diëtiste van het ziekenhuis).
Ook aan haar legde ik mijn verhaal uit.
Op dat moment valt bij haar ook alles op zijn plaats. Zij bevestigt dat psychologische problemen inderdaad kunnen opspelen als iemand te weinig voedingsstoffen binnenkrijgt. Wat in mijn situatie dus sowieso het geval is van te weinig voedingsstoffen binnenkrijgen.
Nu begrijpt ze ook waarom ik in het begin zelfs zo een angst had om meer te drinken. Nadat zij mij hier duidelijk in had verzekerd dat drinken niet zal zorgen voor een 2de maag, ging het drinken plots veel vlotter en had ik geen pijn meer bij het drinken zoals verkramping van mijn slokdarm en maag…
Zij denkt dus ook dat de OCD een rol in mijn verhaal heeft.

Haar advies is volgende: niets meer noteren, geen focus meer op het eten en de eiwitten. Mijn eiwitten zal automatisch naar omhoog gaan als ik meer vlees kan eten dan wat ik nu eet.
Mijn lichaam moet terug een veilig gevoel krijgen bij eten van vaste voeding.
We gaan terug naar het begin: de gemixte fase. Maar omdat mijn lichaam zich veilig voelt bij “vloeibaar” gaan we de gemixte voeding ook goed vochtig maken door er goed jus/saus bij te doen (vaak at ik mijn voeding met zeer weinig saus omwille van de vetten ivm dumping voorkomen). En langzaamaan mijn vlees terug minder mixen op termijn.
Een ander advies is ook om inderdaad afleiding te zoeken door een boekje te lezen tijdens eten, een woordenzoeker in te vullen, filmpje te kijken etc. Zodat ik mijn focus leg op andere dingen dan bezig zijn met mijn voeding en mijn maag.

Mijn angst dat ik al een verkeerd voedingspatroon heb omwille van mijn koeken, is ook onterecht liet ze mij weten. (mijn angst= verkeerd voedingspatroon = terug bijkomen in de toekomst)
Uit mijn eetdagboeken blijkt dat ik gezond eet en als ik door de dag een droge koek eet wil dat nog niet zeggen dat ik ongezond bezig ben. Het is een droge koek en dat is nog steeds beter dan als ik zou grijpen naar een suikerwafel of dergelijke. Het is niet omdat het een “koek” is dat het daarom als ongezond moet gezien worden.
Net zoals de psycholoog ook zei: “Je moet alles terug kunnen eten, dit willen we ook. Je moet terug eens een frietje van de frituur eten, een chocoladekoek etc. Dat is de bedoeling dat je dit doet. Een keer in de week kan geen kwaad, het kan pas kwaad als het een gewoonte wordt, bijv. je 4 van de 7 dagen gaat eten uithalen. Van zodra een minder goede keuze een gewoonte wordt, dan pas is het “ongezond”.”
Dus als je eens een suikerwafel eet is ook ok en gezond, het wordt ongezond als je alle dagen nood hebt aan jouw suikerwafel.

Kortom: we gaan terug naar een vorige fase; de gemixte fase, we schrijven niets meer op, we eten gewoon en focussen op andere dingen tijdens het eten, genieten…

Nog een tip van mijn mama meegekregen: minder bezig zijn met het kauwen, door te veel te kauwen wordt je eten ook niet meer lekker en is het moeilijker om door te slikken. Kauw maar eens 25x op een stukje biefstuk, hoe taai wordt dit wel niet… Als ons Martijn dit doet – hij vindt rundsvlees echt niet lekker – dan krijgt hij zeer moeilijk zijn vlees afgeslikt, omdat hij dit droog gesjiekt heeft en dus totaal niet lekker meer is. En ja dat is waar, bij mij is dit hetzelfde qua kauwen hoe ik nu doe.

En om te eindigen hier even mijn tussenstand op dit ogenblik na 10 weken na de operatie:

Spoed… Niet zo leuk…

12 maart 2021 door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Zondagavond; net gedaan met eten, in de zetel gezellig aan het babbelen met mijn gezin.
Mij volop aan het verheugen om na het nieuws naar “Blind getrouwd” te kijken en dan plots…
Enorme krampen in mijn buik ter hoogte van mijn navel, boven en onder mijn navel een grote zone die enorme pijn begint te doen. Steken, krampen en misselijk worden van de pijn. Ik vraag aan mijn dochter voor een pijnstiller te brengen, want de pijn wordt erger en ik ben zo misselijk dat ik niet uit de zetel kan.
Om de pijn te kunnen opvangen, rol ik mijzelf op in een klein bolletje zoals een egel wanneer die bang is.
Met mijn handen probeer ik de pijn te kalmeren op mijn buik, maar bij de minste aanraking doet dit nog meer pijn. Mijn man staat juist op het punt om een wandeling te gaan maken, hij heeft juist zijn jas en muts opgezet.
Ons Lotte kijkt mij aan met grote bange ogen en vraagt of het met mij gaat. Bij het willen omhoog komen om hierop te reageren, komen er automatisch pijnkreten uit mijn mond… Ik rol mijzelf terug op in een bolletje. Ik kan niet omhoog komen. De pijn die ik ervaar katapulteert mij terug naar de pijn die ik in 2015 op een koude winterochtend had meegemaakt. Enkel was het deze keer 200 keer zo erg.

De pijn wordt erger en erger. De tranen rollen over mijn wangen. Ik wil totaal niet toegeven aan de pijn die ik ervaar. Mijn man heeft het er in eerste instantie heel moeilijk mee, want ja hij ging juist gaan wandelen en ik krijg dan plots deze pijn… Maar hier kan ik totaal niets aan doen, hoe verrast hij was van dit gebeuren, zo verrast was ikzelf ook bij deze ervaring. De minuut voor deze pijn was ik nog gewoon aan het lachen met mijn gezin! En nu was ik aan het vergaan van de pijn. Ons Lotte zei tegen mijn man dat ze een ambulance moesten bellen, want dat dit er echt niet goed uitzag. Mijn man vraagt mij wat ik voel, ik probeer hem uit te leggen wat ik voel. Waar ik heel zeker van ben is dat dit geen dumping is, toch niet zoals ik eerder telkens ervaar.
Voor mijn GBP-operatie had ik mijn man ooit verwittigd: als ik ooit enorme pijn heb in mijn buik, kan het zijn dat ik misschien een darmhernia heb of er iets mis is met mijn gal. Dat zijn complicaties die je kan krijgen na een GBP.
Aangezien hij dit nog wist, nam hij de tablet om te kijken op het internet wat deze dingen zijn om mijn beschrijving van pijn hiermee te vergelijken. Hij vertelt mij op dat moment niet wat de symptomen zijn van een darmhernia of galonsteking. De enige reactie die komt na het lezen op internet: “Ik ga even naar spoed bellen.” Na zijn telefoontje met spoed is zijn reactie zeer bezorgd: “Wij moeten nu de auto in en meteen naar spoed gaan. Kan je rechtkomen?”. Op zijn vraag probeer ik recht te komen, maar dit gaat totaal niet. Ik kan niet uit mijn eigen recht staan uit de zetel, ik kan totaal niet recht komen. De pijn is zo hevig dat ik enkel in een bolletje de pijn kan opvangen.
Uiteindelijk trekt mijn man en ons dochter mij omhoog uit de zetel, maar ik zak ineen door de pijn. Ons Lotte wil de ambulance bellen na de 3de poging van omhoog komen, maar dan ben ik diegene die natuurlijk te koppig is om de ambulance te laten bellen. “Neen, we bellen geen ambulance, wat als dit maar gewone stomme krampjes zijn van een soort van dumping, dan heb ik daarvoor een ambulance laten komen, hoe belachelijk is dat dan wel niet…” (zo vlot kon ik het natuurlijk op dat moment niet zeggen, het was met horten en stoten en pijnkreten en tranen dat dit eruit kwam natuurlijk)
Dus we blijven sukkelen – met tussenstops van af en toe even zitten op de stoel in een bolletje – tot we eindelijk aan de auto zijn.

In de auto doen we de gordel rond mijn knieën en achter mijn rug door, zodat ik toch mijn “gordel aan heb”.
Mijn man rijdt mij dadelijk richting spoed Genk. Normaal gaan we altijd naar spoed Hasselt, maar omdat het nu over mijn buik gaat, is onze keuze Genk.
Heel de autorit zit ik in een bolletje, het is geen aangename rit… Elke bocht, elk hobbeltje op de baan doet enorm pijn aan mijn buik.
Aangekomen bij spoed gaat mijn man naar binnen, om dan nadien de auto bij spoed binnen te rijden. Hij haalt een rolstoel. Het is geen lachertje om hierin te gaan zitten, verpleging kan niet komen helpen aangezien het zeer druk is op spoed.

Nadat mijn man mij binnen heeft gebracht met de rolstoel word ik overgenomen door een verpleegster en dadelijk een klein kamertje ingereden. Daar krijg ik dadelijk een zwaardere pijnstiller (Tramadol) aangezien mijn eerste pijnstiller niks effect heeft afgedaan. Mijn man krijgt de opdracht om het ziekenhuis te verlaten, zij zullen verder voor mij zorgen. Een nadeel aan heel de covid-situatie…
De verpleegster neemt mijn vitale waardes op (bloeddruk, saturatie etc), daarna word ik naar een andere grotere ruimte gerold (zo van die kamertjes op spoed).
Een andere verpleegster komt naar mij toe en ziet dat mijn pijnstilling nog steeds niet aanslaat. Ze vraagt mij om op het bed te gaan liggen, maar ik kan nog steeds niet rechtstaan of uit mijn bolletje komen van de pijn. Van het moment dat ik recht kom, wordt de pijn verschrikkelijk!! Ze doet mijn bovenkledij uit terwijl ik nog in de rolstoel zit, want ik voel ook zeer warm laat ze weten. Ze neemt mijn temperatuur. Terwijl krijg ik zo een fijn operatieschortje aangedaan met heel wat gesukkel.
Het is het ene gesukkel na het andere, aangezien ik in een heel ambetante houding zit, zowel voor haar als voor mij.
Als ik eraan terugdenk, vind ik het nog steeds erg voor de verpleegster, enkel kon ik gewoon niet anders op dat moment.
Dus ook met heel wat gesukkel en heel wat pijn kruip ik uiteindelijk op dat bedje, nadat ik er bijna vanaf was gevallen. (Bij het uitstrekken om mijn benen op het bedje te leggen, krijg ik natuurlijk een enorme pijnscheut in mijn buik -> mijn reactie = terug in bolletje draaien maar ik zat net op het randje van het bed, lang leve de verpleegster die daar stond om mij tegen te houden en terug te duwen).
Eenmaal op het bedje krijg ik dadelijk een nog zwaardere pijnstilling toegediend intraveneus. Deze voel ik meteen, ik word heel groggy in mijn hoofd maar de pijn voel ik nog steeds hevig. Ik houd mijn benen tegen mij en zit ineengekropen op het bed. Ze vragen mij of ik mijn benen kan strekken, maar dit is nog steeds niet mogelijk.
Mijn man en ikzelf hebben bij aankomst erop gewezen dat ik de ziekte van Addison heb en dat ze hier ook zeker rekening mee dienen te houden (ivm in coma geraken etc).
De verpleegster die mij had geholpen met mij op het bedje te zetten, heeft ook als eerste reactie op deze mededeling: “Mevrouw heeft Addison, moeten we haar al geen noodinjectie toedienen?”. De andere verpleegster vindt dit niet noodzakelijk; eerst de bloedresultaten afwachten en scan en dan pas zien wat of hoe, want het kan ook een darmhernia zijn…

Vele uren later op spoed komt de dokter langs, de pijn is eventjes beetje minder pijnlijk geweest (nota: heb toen ook een selfie kunnen trekken op de spoed onder de groggyness), maar begint intussen weer op te flakkeren met zeer hevige pijnlijke opstoten.
De dokter laat weten dat ze noch in de bloedresultaten noch op de CT-scan iets zien. Alles lijkt normaal, terwijl ik toch verga van de pijn en ik mij slechter en slechter begin te voelen… Want “mijne vriend braakneigingen” is mij ook company komen houden bij de pijnopstoten.
Doordat de dokter zei dat ze niks zien, krijg ik plots terug een déjà-vu van 2015.
Ik vertel de dokter dat in 2015 ik zoiets dergelijks ook heb meegemaakt: enorme krampen (hoewel deze van nu 200x erger zijn), een week in ziekenhuis gelegen, niks gevonden in alle onderzoeken en dus de uitslag toen fibromyalgie geslagen op mijn darmen. En toen zo pijnlijk omdat ik al het prikkelbare darmsyndroom waardoor het pijnlijker is.
MAAR in 2018 is bij mij de diagnose “ziekte van Addison primair” vastgesteld. Mijn endo heeft mij toen volgende laten weten aangaande 2015: dat dit toen zeer waarschijnlijk een crisis was, ik het geluk heb gehad dat ik toen niet in coma ben gegaan en dat ze toen ook niet de testen hebben gedaan waarmee ze Addison konden opsporen.
(Ah nee, want Addison is een ziekte die zelden voorkomt en veel te drastisch om te gaan onderzoeken in de gewone artsen hun ogen… Zéér veel artsen of verpleegkundigen hebben ook geen tot zeer weinig kennis van Addison is mijn ervaring tot nu toe in de voorbije jaren)
En dat dit wat ik nu meemaak misschien terug hetzelfde is als in 2015, want ik heb de voorbije dagen ook heel wat dumpings gehad en mijn cortisol stond 2 weken geleden al te laag volgens mijn endo.
Ik vraag dan ook aan de dokter om contact op te nemen met mijn endo ofwel met een endo bij hun in het ziekenhuis. De dokter zijn reactie was dat het zeer laat is in de avond en dat dit niet mogelijk is nu. “Morgen zullen ze dit wel doen…”
Ik legde mij er figuurlijk bij neer, want letterlijk kon ik toch niet op dat moment en ik voel mij niet goed om hier tegenin te gaan.
Omdat de pijn nog steeds erg is en ze mij zo niet naar huis kunnen sturen, word ik opgenomen.
Heel de nacht door krijg ik zeer zware pijnstilling, maar ik voel mij ellendiger en ellendiger worden met de uren.
Slapen lukt mij niet, ik lig in een bolletje te vergaan van de pijn.

De volgende ochtend ben ik zo ellendig dat ik nog veel vaker braakneigingen krijg.
Het stomme bij de braakneigingen; er komt niets uit. Daar zit je dan voorover, een klein kommetje voor je mond, je lichaam maakt braakneigingen, je voelt dat je wil braken en er komt gewoon niets. In mijn hoofd gaat er op dat moment: “Ok, hier zit ik dan voorovergebogen braakbewegingen te maken en er komt niets uit. Stom lichaam stop met die bewegingen, stop gewoon er komt toch niets uit!”
De verpleging ziet je bezig of heeft gezien dat je die braakneigingen hebt gedaan en komt dan nadien vragen “Heb je kunnen overgeven mevrouw?” En telkens dien ik te zeggen: “Nee, sinds mijn GBP kan ik niet meer overgeven buiten soms slijm dat eruit komt. Ik heb gevoel dat ik moet braken maar er komt niets.” Telkens opnieuw een plaatje dat ik dien te herhalen.
Telkens laat ik ook weten aan de verpleging dat ik mij voel achteruitgaan, dat ik mij slechter en slechter voel. Ik vraag of ze intussen mijn endo of de endo in het ziekenhuis hebben gecontacteerd. Telkens krijg ik het antwoord “We zullen het navragen…”
Ik bel mijn man en vertel hem hoe ik mij voel. Dat ze volgens mij nog steeds geen contact hebben gehad met dr. Endo. Mijn man raadt mij aan dat ik zelf contact opneem met dr. Endo.

Ik leg af en bel dadelijk rechtstreeks naar dr. Endo. Hij neemt dadelijk op en luistert naar mijn verhaal. Ze hebben hem dus inderdaad nog steeds niet gecontacteerd (het is intussen bijna maandagmiddag). Het eerste wat dr. Endo zegt is dat de artsen nu meteen mij intraveneus een hoge dosis cortisone dienen toe te dienen. Want als ze langer gaan wachten ga ik op intensieve belanden. Ze mogen niet wachten tot ze iets in mijn bloed zien, dit duurt een tijdje eer ze het effect van mijn te lage cortisol in het bloed gaan zien tenzij ze hier bewust op gaan testen. Dat dit het begin van een crisis is waar ik in zit. Hoe langer ze wachten, hoe erger het met mij zal worden, omdat ik nu al aan de braakneigingen zit en mijn lichaam op is. Ze dienen ook dadelijk met hem contact op te nemen.
Nog geen 5 minuten nadat ik gebeld heb met dr. Endo, komen er 2 artsen de kamer binnen. Ze laten mij weer weten dat ze niets hebben gevonden (déjà vu 2015 enkel andere artsen, andere kamer, ander ziekenhuis – de repeat-plaat is opgezet). Ik vertel hen dat ikzelf zojuist contact heb gehad met mijn endo, vertel wat hij mij gezegd heeft en dat ze hem dadelijk moeten bellen. Een van de artsen zegt dat ze zullen bellen naar Hasselt. Ik reageer door te zeggen dat ik hun zijn rechtstreekse nummer kan bezorgen zodat ze meteen kunnen bellen. Dit wordt gelukkig zeer positief onthaald (ik heb al anders ervaren ooit in ander ziekenhuis). Ik vertel ook aan de artsen dat ik mij echt voel achteruit gaan. Ze laten mij weten dat dr. Endo zullen contacteren en dat ze nog testen en onderzoeken gaan doen.
Nog geen 10 minuten later komt er plots een verpleegster de kamer binnen en hangt een zakje bij aan mijn infuus.
Ik vraag haar wat dit is, ze laat mij weten dat ze deze opdracht had gekregen van de artsen zojuist. Ik vraag haar of dit cortisone is. Ze bekijkt het zakje en laat mij weten dat dit inderdaad een hoge dosis cortisone is.
Ik ben opgelucht, ze hebben mijn endo dus gebeld… Nu hopen natuurlijk dat dit aanslaat en dat ik mij beter ga voelen. Want als dit niet zo is, dan is het geen crisis en dan speelt er iets anders als oorzaak van heel deze pijn die ik ervaar…

Een 3-tal uur later komt een van de artsen terug naar mijn kamer en laat mij weten dat ze gebeld hebben met mijn dr. Endo. Dat ze daarom beslist hebben mij dadelijk cortisone toe te dienen. Terwijl hij dit zegt, merkt hij op dat hij aan mij merkt dat ik mij al beter voel.
Ik bevestig dit, ik voel mij inderdaad al dadelijk een stuk beter, heb ook terug honger, de pijn is ook volledig weggetrokken.
Vanaf dat ik “mijn shot” had gekregen, voelde ik mij beter en beter worden.
De dag nadien ben ik ook totaal een ander persoon, gewoon normaal, terug lachen, terug normaal babbelen. Iedereen die de kamer in komt, mijn kamergenote, mijn man en kids via de whats’app etc. laten mij weten dat ze echt merken dat ik de goede kant uitga. Ik zie er véél beter uit, ze zien aan mijn blik en lichaamshouding dat ik geen pijn meer heb.
Het enige wat ik nog ervaar, is dat ik met momenten opstoten van moeheid ervaar. Ik luister dan ook naar mijn lichaam en doe dan een klein dutje.

De dag nadien (dinsdagnamiddag) mag ik naar huis van de artsen nadat ze terug contact hebben gehad met dr. Endo.
Conclusie: te veel dumpings achter elkaar terwijl mijn cortisol al te laag stond, hierdoor is mijn dagelijkse hydrocortisol niet of zeer weinig opgenomen en dan krijg je dus een crisis van Addison…
Oorzaak dumpings= inname van whey-poeder -> dagen dat ik whey-poeder innam was een “dumpingdag”; dus vermoedelijk intolerantie voor whey-poeder.
Ik ben blij dat ik dagelijks mijn voeding en hoeveelheid noteer in een app, want zo konden we samen met de artsen ook kijken wat de oorzaak is van de dumpings.

Moe en zeer pijnlijke darmen

De crisis heeft mijn lichaam enorm hard aangepakt.
Ik merk dat ik enorm moe ben verschillende momenten op de dag en tegen de avond kan ik met moeite mijn ogen open houden. Dit lage energielevel kan zeker tot 6 weken of langer aanhouden, weet ik uit het verleden…
Mijn darmen en maag hebben ook een serieuze opdoffer gehad tijdens deze crisis. Ze zijn nog steeds zeer gevoelig.
Qua eten moet ik ook terug vanaf begin zowat starten; vloeibaar voedsel gaat mij makkelijker af dan niet-vloeibaar en de hoeveelheden zijn terug zeer klein. De crisis heeft een terugslag gedaan op mijn hoeveelheid van eten.
Voor mijn crisis had ik bijvoorbeeld zaterdag voor het eerst 500kcal kunnen eten door 8x te eten door de dag (dat was een “juuuuj-momentje” voor mijzelf, ik was zó fier op mijzelf). Sinds de crisis zit ik terug op een 150-200 kcal per dag. Ik dien terug langzaam op te bouwen.
De diëtiste heeft mij aangeraden om toch het volgende te proberen om meer te eten: beetje te eten, dan 5 minuten te wachten om dan terug 2 hapjes te eten en zo voort tot ik in totaal 30 minuten dit heb gedaan. Dan heb ik toch iets meer binnen dan dat ik effectief zou stoppen na 1 of 2 hapjes te eten omdat ik dan voel dat mijn lichaam “stop” zegt.
Wat de cortisone-shot zal doen op mijn gewicht is een groot vraagteken. Volgens de diëtiste zal dit geen verschil gaan maken. Ik hoop het zo hard…
Hoe het nu verder moet met mijn opname van hydrocortisol is nog even afwachten. Ik heb volgende week een spoed-consult bij dr. Endo (normaal moest ik pas over 3 maanden terug gaan). Dan zullen we kijken hoe we de opname kunnen verbeteren tov hoe deze nu is. Want die opname van mijn hydro is natuurlijk zeer belangrijk om een crisis te voorkomen, aangezien ik geen vat heb op dumpings.

Controle dokter GB

Ik ben deze week ook terug op controle geweest bij dr. GB, mijn chirurg van mijn GBP.
Hij is zeer ongerust aangezien het veel te snel gaat bij mij qua gewichtsverlies en dit is ook niet ok voor mijn eiwitten. Ik ben nu op bijna 2 maand bijna 20kg afgevallen. De laatste 2 weken viel ik niet meer 2 kg per week af, maar bijna 1kg, dat was wel al positief. MAAR nog steeds te snel en te veel op korte tijd volgens de dokter…
De oorzaak dat het te snel gaat is natuurlijk nog steeds een veel te lage inname van voedsel, hierdoor te weinig opname van eiwitten en natuurlijk ook veel te weinig energie. Dat ik momenteel een intolerantie heb op de whey-poeder maakt dit niet eenvoudiger.

(nota betreffende het advies van dr. GB voor mij: dit is voor mij geschikt, daarom niet voor iedereen, dit is iets dat nu heel specifiek persoonsgebonden is bij mij, dus pas dit aub niet zelf toe zonder eerst overleg met jouw arts hierover te hebben, mocht je dit ook willen overwegen)

Zijn advies bij mij : mijn voedingen opdrijven naar als het zelfs moet om het half uur eten. Mijn eerste reactie was: “Maar ik kan dan toch niet meer drinken? Want ik mag een half uur voor mijn eten en half uur na mijn eten niet drinken…”
Zijn respons hierop: “In deze situatie spreken we niet meer van een maaltijd dat jij eet, jij snackt. Als jij maar 1 eetlepel of max. 2 eetlepels kan eten en dan niet meer kan eten, dan noem ik dat niet eten. Dat is “snacken” die hoeveelheid. Dus we moeten de aantal keren dat je eet opdrijven. Doordat je zo weinig eet, mag je wel drinken dadelijk voor je eten en na je eten. Je eet nu geen maaltijd hé, die hoeveelheid dat jij eet is geen maaltijd. Een maaltijd is een hoeveelheid van half tot volledig dessertbordje. Mijn kcal-inname per dag moet meer zijn en voor mijn eiwitopname moeten we zeker in de komende maand streven om zeker 50 tot 55g per dag te halen. Dus; we gaan de maaltijden opdrijven al moet je 22x per dag eten. Ja, je gaat nu misschien een paar keer wat bijkomen in gewicht, maar dat vind ik nu totaal niet erg. Dit is niet ok momenteel qua opname van voeding en eiwitten. Mijn prioriteit is nu jouw eiwitopname verhogen en nadien komt alles wel terug in orde.”

Normaal was het de bedoeling nu dat ik dr. GB pas over 6 maanden terug zou zien (bij een normale gang van zaken zou dit dus geweest zijn). Maar nu moet ik over een maand terug bij hem op consultatie komen, hij wil mij kort op de bal opvolgen.
Het is een geruststelling voor mij om te weten dat er korte opvolging zal zijn van iedereen. Want inderdaad, de hoeveelheid dat ik eet op een maaltijd/dag is zeer weinig, té weinig. Ik had al zo een voorgevoel als ik keek naar de foto’s van lotgenoten die evenveel weken PO zijn als mijzelf en hun hoeveelheid van voedsel dat ze kunnen eten.
Dus ja, nu gaan we proberen om het half uur tot max een uur te eten telkens.
Duimen omhoog dat alles goed komt nu, maar ook verder in het verloop.
Want momenteel is mijn angstdraakje enorm aan het vuurspuwen in mijn hoofd… Volop gepieker…
MAAR piekeren = PITA, dus we gaan gewoon in actie komen en we zien wel wat komt, want met het gepieker kom ik niet verder.

5 weken PO en geen zin meer in eten!!

19 februari 2021 door anyavilain ♥ 2 Comments

We zijn 5 weken na de operatie en ik heb geen zin meer in eten!!
Hoe kan dit??!! Dit kan nu toch niet??!!
Lange tijd uitgekeken naar terug “normaal” eten (lees geen vloeibare voeding of voeding die gemixt/geplet is eten) en nu heb ik plots geen zin meer in eten.

Deze week bijvoorbeeld stonden volgende gerechtjes op de menu waar ik al geruime tijd naar uitkeek:
zelfgemaakte hespenrolletjes met magere melksaus en zelfgemaakt vispannetje ook weer met magere saus.
Telkens genoot ik van het maken van deze gerechtjes en ze roken heerlijk eenmaal ze uit de oven kwamen.
En dan start het eten van deze heerlijke maaltijd…

1ste hap, proeven en kijken of dit lukt om te eten. Blijft het niet steken? Lukt het mij om fijn te knabbelen?
Hmmm, dit is toch niet zo smakelijk als ik had gehoopt…
Toch een 2de hap proberen, misschien dat het dan beter proeft na een 2de hap… Nope, smaakt niet beter…
Bah, geen zin meer om verder te eten! Ik heb geen zin om iets te eten dat ik niet lekker vind. Daar wil ik mijn maag niet mee vullen. Het is al zo klein en dan nog vullen met iets wat ik niet lekker vind, nee dank u.
Maar ik neem nog een 3de hap en stop dan met eten. Dit moet maar genoeg zijn voor mijn maag, in meer heb ik geen zin.

Ik heb dus compleet geen zin meer in eten… Het smaakt mij totaal niet en als er dan wel eens iets is dat mij smaakt kan ik er bijna niets van eten… Mooi voorbeeldje van mijn lunch vandaag: een halve volkoren wrap met beetje balsamico-crème, schijfje gerookte zalm, gegrilde paprika, rucola en afwerken met wat peper. Héérlijk!!
En dan kan je maar 4 kleine hapjes nemen, 1/3de van de helft van een wrap. Het was echt lekker en dan kan ik er bijna niets van eten… Dus als iets smaakt kan ik er ook niet veel van eten.
Ik weet op voorhand wat er gaat gebeuren als ik ga eten, dus heb ik geen zin meer om te eten. Ik weet dat beide resultaten mij momenteel weemoedig maken en dit gevoel wil ik liever voorkomen…

Heel wat lotgenoten alsook mijn diëtiste hebben mij al gerustgesteld dat dit een normaal neveneffect is.
Dit is mijn lichaam dat aan het veranderen is, zich aan het aanpassen is. Volledig normaal en gaat ook allemaal weer in orde komen. Gewoon blijven normaal eten, blijven proberen en alles komt goed.

Ja, ik weet het, ik hoor je al denken “Je hebt een GBP gedaan met de bedoeling dat je minder gaat gaan eten. Dit heb je nu, dus zou je nu super blij moeten zijn. Wat zit je nu te klagen?”.
Begrijp mij niet verkeerd. Ik ben ook blij, enkel is de andere zijde van de medaille dat ik nog steeds zeer weinig energie heb. Ik heb gekozen voor minder eten, maar het neveneffect minder energie is eentje dat ik liever niet heb.
Weinig energie hangt samen met mijn hoeveelheid van eten heeft de arts mij gezegd. Het is normaal dat ik weinig energie heb, aangezien ik niet veel eet… Daarmee dat ik toch zeer graag een 2-tal happen meer zou willen eten, een klein beetje meer energie hebben dan nu. Ik weet niet of je dit kan begrijpen? Het is een gevoel dat ik nu ervaar, een gevoel in mijn proces dat ik doormaak en vind wel dat ik dit hier hoor te vertellen.
(ter info: ook al heb ik totaal geen zin in eten, ik blijf mij wel nog steeds houden aan mijn 6 mini-maaltijden eten op een dag aangezien dit wel noodzakelijk is)

Beweging

Aangezien meer eten er nu niet inzit om meer energie te krijgen, dien ik te kijken naar andere acties die dit bewerkstelligen.
Een van deze acties is onder andere bewegen na overleg met de kinesist.
Dagelijks dien ik bepaalde spierversterkende oefeningen te doen naast mijn dagelijks ritje op mijn hometrainer.
En dit voelt goed, het is fijn om deze oefeningen thuis te kunnen doen.
Volgens de kinesist zal ik door te bewegen automatisch meer energie krijgen. Voor mij een totaal onbekend gegeven, dus geloof ik hem op zijn woord en hoop ik dat dit snel effect zal hebben 😀

Vitaminen

Mijn bloedonderzoek vorige keer was goed had dr. GB laten weten. Mijn weinig energie heeft nu (nog) niets te maken met mijn vitaminen.
Vitaminen dien je dagelijks in te nemen na een GBP. De reden hiervoor: je mini-maag kan niet alle vitaminen uit je voeding meer halen (in kort samengevat). Hierdoor loop je het risico om een vitaminetekort te krijgen.

Ik heb van Barinutrics alsook Fitforme staaltjes gekregen.
Beide al geprobeerd en op beide braak ik of ze blijven steken (mega kauwtabletten of pillen van bijna 2,5 cm groot). Geen fijne ervaring momenteel en ik dien ze wel te nemen. Dit is ook een noodzakelijk iets na een GBP. Multivitamines en calcium dagelijks in te nemen en daarnaast nog eiwitpoeder indien je niet genoeg eiwitten eet doorheen de dag. Daar ik momenteel niet veel eet, kom ik dus niet aan mijn dagelijkse hoeveelheid eiwitten dat ik nodig heb.
Je hoort het al… Ja, ook dit eiwitpoeder dien ik bij te nemen. Heb het wel nog niet gedaan, aangezien dit een poeder is dat je moet mengen onder yoghurt ofzo. Het gedacht alleen al, doet mij kokhalzen. Poederkes en Anya = een “no go”, doet mij te hard denken steeds aan die vieze poederkes dat ik als kind moest nemen bij water als antibiotica… Bwèèèk!!
We zijn dus zoekende naar een oplossing hoe we die vitaminen en dat eiwitpoeder makkelijk en zonder al te veel problemen kunnen binnenkrijgen.

Het afvallen na een GBP is super, maar zoals je leest is het niet allemaal rozengeur en maneschijn.
En dan zijn dit nog maar “simpele, pietlullige” neveneffecten waar ik nu ervaring mee heb.
Wie had mij ooit gezegd dat “een GBP the easy way is”? (beeld je hier een bedenkende smiley bij 😉 )
Het heeft zijn voordelen en zijn nadelen.
Ik heb gekozen voor de voordelen en dien de nadelen erbij te nemen. Het is een weg zoeken met die nadelen, kijken hoe je hiermee kan omgaan. Een zoektocht…

Gewicht

Graag wil ik toch afsluiten met een positieve toets.
(heb zo de indruk dat ik vandaag een beetje in een minder positieve mood zit als ik mijn artikel zo herlees… Sorry hiervoor mensen… Eigenlijk neen, geen sorry… Dit is menselijk… Zoals je ziet, ben ik ook maar een mens met “positive vibes” en af en toe een dipje zoals deze week… MAAR NA REGEN KOMT ZONNESCHIJN MENSEN 😀 )

Op de kop 16 kg af 5 weken na mijn operatie.
Voor het eerst een nieuwe broek deze week aangedaan. Mijn maatje 52 was mij veel te groot aan het worden, lees ze zakte steeds af (was een broek waar geen riem in kon en met zo een elastiek achteraan).
Dus ik neem een broek uit mijn kast tussen de vele broeken die ik al jaren niet meer heb aangedaan…
Ik pas een zwarte broek en ik kan hier in!! Ik kan in een oude broek van mij!! Ja, ze spant nog een klein beetje, maar niet zoals ik “spannen van broeken” gewoon ben. Ik kijk naar de maat en zie dat hier staat “48”!!
2 maten minder qua broek en ik ben zeer blij!! Ik kan shoppen in mijn eigen kleerkast, zalig gevoel!!

Battery low

24 januari 2021 door anyavilain ♥ 1 Comment

Vandaag, zeer vroeg, gaan we richting Schoten voor iets uit te halen voor mijn man.
Aangezien ik 30 minuten moet wachten met eten na mijn medicatie, neem ik mijn chocomelk mee in een warmhoudmok.
Mijn man rijdt naar onze afspraak.
In de auto neem ik een 2-tal slokjes van mijn chocomelk en krijg dan terug mijn teken dat het genoeg is.

Het valt mij meer en meer op dat ik na 2 hapjes of slokjes een teken krijg van mijn maag “Genoeg bij deze, stop maar…” Ik wacht dan even (10-tal minuten) en nadien probeer ik nog eens. Tot nu toe kan ik dit 3x doen in totaal (of 2.5 x) en dan heb ik echt genoeg.
Tijdens onze gezellige autorit onder begeleiding van onze GPS van de auto, ervaren we grappige momenten alsook pijnlijke.
De grappige: de GPS die ons weer via wegjes navigeert waarvan je denkt: “Whattt???!! Moet ik hier door rijden?? Ik denk het niet misses!! (onze GPS is een dame). Ze leidt ons zoals nu naar een landwegje enkel toegelaten voor tractoren, fietsers, voetgangers en bromfietsen… “Ga rechtdoor… ” Uhhhmmm nope, toch maar niet. Het is niet omdat wij een soort van jeep hebben dat wij dit gaan riskeren. We luisteren niet naar jou woman… En slaan links af.
De pijnlijke: een kilometer lang over kasseien rijden, waarbij de weg al goed gebold staat en je dus half in het midden en half in de berm moet rijden om je auto onderin niet te beschadigen van de bolling in de weg.
Mijn darmen en maag schreeuwen mij toe: “Laat dit stoppen deze hel!!! Wat doe je ons aan!!”
Er rustig over rijden gaat niet, aangezien we al te laat op onze afspraak gaan toekomen, wegens al de omleidingen die we al gehad hebben op onze rit.

Battery low

Voor we uitstappen bij onze afspraak, neem ik nog eens 2 slokjes van mijn drankje, dat nog steeds warm is.
Eenmaal binnen, krijgen we zeer veel uitleg, test mijn man een paar dingen uit…
Een 2-tal uur later vertrekken we van bij onze afspraak met een grote doos in onze koffer.
Ik voel dat ik honger heb en beslis terug wat te drinken van mijn melk, 2 slokjes.

Na een uur in de auto komen we aan in de Decathlon van Hasselt, onze volgende afspraak.
Ik stap uit de auto en voel mij minder goed na deze lange autorit van een uur dat ik achter het stuur zat.
(Ter info: mijn man kon niet meer rijden, aangezien de doos achter in de auto veel te groot was en de zetels plat dienden te liggen. Met zijn 2 meter lengte kan hij dan niet goed rijden. Door de grote doos kan hij zijn zetel niet tot achter schuiven en heeft daardoor te weinig beenruimte)
Ik haak in bij mijn man aangezien het blijkbaar aan mijn gezicht te zien is dat mijn batterij laag is.
Elke stap is een moeizame, maar we gaan door… “We houden vol, na deze winkel gaan we naar huis en dan gaan we iets eten dat iets meer vult dan deze chocomelk, dan gaan we terug energie hebben Anya, kom op doorgaan.” gaat er door mijn hoofd.
In de winkel mogen we met 2 binnen, omdat mijn man mijn helper is en ik “hulpbehoevend” ben.
We blijven er niet zo lang, mijn energiepeil wordt lager en lager.

Als we richting thuis gaan, besluit mijn man dit kleine stukje toch te rijden ook al is dit geen makkelijke voor hem (met je knieën tegen het dashboard aanzitten terwijl je rijdt en je stuur tussen je benen hebben zitten is niet zo gezellig en eenvoudig om te rijden).
Les die we bij deze hebben geleerd: zorg dat je steeds gewoon drinken bij je hebt, zodat je tussendoor hier steeds kleine slokjes van kan nemen en ook iets van zuivelproduct om te eten (of misschien in de toekomst een cracker ofzo als alternatief).

Groentepap

Eenmaal thuis is het eerste wat we doen wat puree maken met wat spinazie. We mixen dit geheel met wat extra lactose-vrije melk. Een groentepapje voor baby’s is het resultaat, enkel kruid ik dit wel goed af. Prior in de kruiding: zout. Ik heb echt nood aan zout!!

Als de groentepap klaar is, schep ik mij een eetlepel in een kleine koffietas samen met een koffielepeltje.
Mijn eerste twee happen, met wat tijd tussen, zijn zó heerlijk!! Er komt spontaan een “hmmmm” uit mijn mond en mijn gezin begint te lachen. “Is het lekker schat?” vraagt mijn man mij met een grote glimlach.
Je zou eens moeten weten!! Ik zou dit potje zo ineens willen opeten!!! MAAR we weten uit ervaring dat we dit niet gaan doen, les ooit geleerd. We zetten na 2 happen onze koffietas terug op tafel, want we krijgen ons teken. Na 15 min wachten, neem ik terug 2 happen. Mijn tasje is uit bij deze en ik ben voldaan.
Dit was echt heerlijk om te eten, een simpele spinaziepuree vast en toch nog vloeibaar, zo tussenin. Mmmmm…
Ik hoop echt dat ik mij straks iets energievoller voel dan nu. Momenteel kan ik echt slapen waar ik zit, zo leeg is mijn batterij.

Aangezien ik merk dat ik echt over mijn grens ben gegaan, besluite ik om toch even te gaan liggen. De verhouding van energie-inname en energieverbruik is serieus uit evenwicht gegaan.
Mijn lichaam vraagt naar rust. Of het een powernapje gaat zijn? Daar ben ik nog niet aan uit…

Batterij aansterken

Na mijn dutje dat langer heeft geduurd dan een powernap, besluit ik om in de avond toch een cracotte te eten. Jessica heeft mij namelijk laten weten dat cracottes eten haar heel wat meer energie heeft gegeven.
Intussen voelt zij zich echt veel beter en kan zij ook terug goed eten ten opzichte van de voorbije dagen.
Ik heb intussen ook het voedingsplan fase 2 doorgekregen van iemand die op dezelfde dag als mij is geopereerd in Genk en die wel van haar diëtiste de nodige info heeft gekregen van wat zij mag eten 10 dagen na de operatie.
Op dit plan staat dat ik als ontbijt en als 2de broodmaaltijd cracotte(s) mag eten met smeerkaas, magere confituur of een mousse van vlees/vis/ei.

Ik besluit om mij een cracotte met zelfgemaakte surimimousse te maken (100g surimi fijn blenden met 1 eetlepel Delia yoghurt natuur, 1 kleine eetlepel dressing van Calvé en bijkruiden met peper en beetje zout).
Ik kauw mijn cracotte echt wel heel goed tot verpulverde cracotte, een soort papje, in mijn mond.
Na een halve cracotte te eten, die vrij vlot binnengaat, geeft mijn maag nog geen teken. Ik beslis daarom uit mijn eigen om even een 10-tal minuten te rusten. Ik wil kijken wat mijn maag doet. Reageert die hier verkeerd op? Hoe voel ik mij na deze halve cracotte?
Ik ben compleet verbaasd dat die halve cracotte zo vlot binnengaat. Is dit wel normaal of is dit alleen bij mij zo? Ik check even af bij Jessica of dit normaal is dat dit zo vlot binnengaat. Zij bevestigt dit.
Na een 10-tal minuten eet ik nog de andere helft op.
Dit was lekker.

Mijn energie is intussen terug op 0 in plaats van onder de nul…

Ongemakjes

21 januari 2021 door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Intussen heb ik al een douche kunnen nemen, wat een zaligheid was dit.
De stralen rechtstreeks op mijn buik waren in het begin wel even pijnlijk, maar dat warme water over je lichaam voelen lopen… Zalig, een doucheke.
Tijdens het afdrogen, merkte ik wel dat mijn wonde boven mijn buiknavel terug lichtjes aan het bloeden was.
Snel even een tissue er tegengehouden en daarna was het gestopt met bloeden.

Pijnlijke darmen

Nadat ik ben opgestaan en ik mijn pilletjes heb genomen, hydrocortisol voor mijn Addison en Pantomed, begin ik opeens pijn te krijgen onderaan in mijn buik aan mijn darmen…
Alsof ik iets verkeerds heb gegeten.
Mijn eerste gedacht gaat uit naar de tomatensoep van gisteren ofwel de kersenyoghurt. Beide zijn nl. producten waar ik vroeger ook nog al eens last mee kon hebben met mijn darmen (nachtschadegroente en niet-lactosevrije melkproduct). Enkel niet zo pijnlijk als nu…
Mijn man denkt dat mijn darmen nu waarschijnlijk heviger reageren dan vroeger omdat mijn eten “minder bewerkt” wordt in mijn maag daar die nu kleiner is. Het zou kunnen, ik heb geen idee…
Het is in elk geval geen leuk gevoel, ben van de pijn ook misselijk aan het worden.
Ik zet mij even in de zetel in de hoop dat deze pijn snel over gaat.
Mocht ik dit nog meemaken, dan zal ik dit zeker eens bespreken met de dokter over 3 weken.

Pannenkoeken

Als ik de zoon heb afgezet op school, (jaja ik heb met de auto gereden en dit ging goed, op de hobbelkasseien op onze oprit na – deze zijn pijnlijk aan de buik) besluit ik om pannenkoeken te maken voor deze middag.
Pre-corona gingen we op woensdagmiddag bij mijn schoonouders gaan eten met alle kleinkinderen. Moeke maakt dan vaak iets lekkers klaar op vraag van een kleinkind, afwisselend mogen ze kiezen.
Ons Martijn zijn lievelingseten bij Moeke is verloren brood of pannenkoeken. Aangezien Moeke noch ik weten of je verloren brood op voorhand kan maken om dan warm te houden in de oven, besloot ik dus om voor de pannenkoeken te gaan. Dit kan je nl. goed op voorhand klaarmaken en warm houden in de oven met zilverfolie op 50°.

Tijdens het maken van de pannenkoeken, drink ik rustig mijn ontbijt: warme chocolademelk. Ik krijg vandaag een halve koffietas uit! Ik doe er wel 35 minuten over en in 3 delen. Dus kleine slokjes met tussenpauze in elk deel en dan een 10-tal minuten pauze tussen elk deel.

Intussen begint het natuurlijk super lekker te ruiken in de keuken… Wanneer ik op een bepaald moment een pannenkoek op de reeds gebakken pannenkoekenstapel leg, schiet mij de volgende gedacht door mijn hoofd: “Eigenlijk ben ik toch niet goed snik hé, mijzelf zo martelen met deze heerlijke dingen te bakken terwijl je er zelf geen een van kan proeven, enkel genieten van het aroma…”
Ja, het is een kwelling die ik graag onderga voor de blije gezichten die ik deze middag zal zien van onze kids.
Uiteindelijk zal ik dit nog wel vaker meemaken, kan ze toch niets ontzeggen omdat ik dit niet meer kan of nu niet kan eten. Het hoort erbij, een ongemakje…

Niet-aangename mondgeur

Nadat de kids genoten hebben van hun pannenkoeken en ik genoten heb van hun blije gezichten bij het zien wat ze deze middag gingen eten, moeten we vertrekken richting het dorp.
Ons Martijn heeft typeles (blind leren typen) en ons Lotte wil graag nog even wat dingen gaan halen in het Kruidvat. Voor mij ook een goed moment om wat te wandelen, aangezien ik dit dien te doen van de dokter.

In het Kruidvat neemt ons Lotte al datgene wat zij nodig heeft voor haarzelf.
En aangezien we daar nu toch zijn, besluit ik ook iets mee te nemen voor mijn niet-aangename mondgeur.
Ons dochter had mij namelijk heel subtiel laten weten dat mijn tanden 2x per dag poetsen momenteel niet echt helpt bij mij…

Ik heb dus last van een niet-aangename mondgeur. Ik schaam mij enorm om dit te zeggen, maar het is zo…
Heel waarschijnlijk komt dit doordat mijn lichaam in ketose is, wat momenteel wel normaal zou zijn.
MAAR ikzelf vind dit echt een ongemak dat ik liever niet heb, dit is een van de ongemakken die ik zelfs enorm verschrikkelijk vind! Telkens in het verleden als ik weer een of ander dieet volgde (en dat is echt heel veel), had ik dit ook aan de hand.
Ik wist dus wat mij te doen stond; terug CB12 in huis halen. Daar we nu in het Kruidvat zijn, nemen we dit dus ook mee. Ze hebben hier niet de spray of de kauwgom, deze dien ik nog online te bestellen.
CB12 is een mondspoeling waar je niet veel van dient te gebruiken en die de niet-aangename gassen in jouw mond neutraliseert. Een soort Ambi Pur voor de mond 😀
Als ik thuiskom, ga ik dit zeker dadelijk gebruiken.

Wat ik voor mijzelf ook nog meeneem is kleine Frisk-muntjes suikervrij. Odette had mij laten weten dat dit zeer noodzakelijk is om in huis te hebben en best overal. Dit is te gebruiken wanneer je een dumping hebt of geen goed gevoel in je maag. Neem een aantal van deze Frisk-muntjes en het zou beter gaan. Andere mensen raden King-muntjes aan, maar deze zijn niet suikervrij.

Frustraties

Na het Kruidvat gaan we langzaam richting de Zeeman, langzaam maar we zijn toch aan het wandelen. Aangezien we in het dorp zijn en dit schuin tegenover het Kruidvat ligt, maak ik hier ineens gebruik van.
Ons Lotte heeft van mij voor ik geopereerd werd, van de Zeeman een thermische legging gekregen die ze onder haar jeans kan aandoen. In de klas is het nl. zeer koud aangezien alle ramen continue open staan.
Deze thermische legging zit heel comfortabel, want ze kan er niet mee stoppen om hierover te stoefen.
Graag wil ik haar nog een bij gaan halen nu deze er zijn, want misschien over en week zijn ze weg.

We stappen de Zeeman binnen, Lotte voorop en hierna ikzelf.
Met het moment dat ik binnenkom en mijn eigen alcoholspray uithaal, voor onze handen te ontsmetten eer we beiden een mandje nemen, roept er plots iemand met een strenge toon richting mij.
“U mag niet met 2 winkelen, u moet alleen winkelen!”
Ik kijk verbaasd richting de kassa en zie dat het de kassierster is die dit op een zeer strenge en wat boze toon zegt. Mijn eerste reactie naar haar is: “Zij is mijn dochter, zij is maar 14 jaar.” (ja, ik ben het dus nog niet gewoon om te zeggen 15) Ik zeg haar leeftijd erbij, want ons Lotte steekt een half hoofd boven mij uit als het niet meer is met haar schoenen aan. Al sinds ze klein kind was, wordt ze veel ouder ingeschat dan ze werkelijk is.
De vrouw reageert terug: “U moet alleen winkelen mevrouw!”…
Ik reageer stomverbaasd terug: “Maar ze is nog maar 14, ze is jonger dan 18…”
“U moet alleen winkelen.”
Hierop zeg ik dat ik hulpbehoevend ben op dit ogenblik wegens een operatie en dat ik niks mag dragen, dat ik haar hulp nodig heb.
Neen, de dame wou er niets van weten, ze draafde terug haar mantra op van alleen winkelen.
Op dat moment werd ik zéér boos en zei ik kort en boos terug: “Ik ben hulpbehoevend mevrouw, ik ben pas geopereerd en ik kan nu niet alleen winkelen, ik heb het recht om iemand bij mij te hebben en dat is mijn dochter.” Terwijl ik dit boos afratelde, trok ik mijn bloes omhoog om haar mijn wonden aan mijn buik te laten zien… Het kon mij op dat ogenblik niets schelen dat er een 5-tal mensen aan de kassa bij haar stonden en dat iedereen mijn buik kon zien. Ons Lotte daarentegen zakte compleet door de grond omdat ik mijn bloes omhoog trok.
Ja, zo ben ik… Als je mij niet wil geloven, dan bewijs ik het jou wel als je niet wil geloven dat ik hulpbehoevend ben en dat ik nu niet anders kan. Ik was zó boos op dat moment!
De kassierster haar mantra was gestopt na het zien van mijn actie en mijn buik.
“Dan moet u wel beiden een mandje nemen…”
Waarop ik terug vriendelijk maar toch nog kordaat antwoordde dat wij dit inderdaad van plan zijn te doen nadat wij onze handen hebben ontsmet.

Nadat we in de winkel bij de thermische leggings hadden gekeken, waar er uiteindelijk geen meer in haar maat was, besluiten we dan toch maar de winkel te verlaten en richting thuis te gaan.
Ons mie was er nog steeds niet goed van wat ik had gedaan. Ik legde het haar uit waarom ik dit had gedaan.
Deze dame bleef maar haar mantra opzeggen, zonder ten eerste de regels van het winkelen te snappen (min 18 mag mee in de winkel gaan samen met ouder(s) en hulpbehoevende mensen mogen ook begeleiding hebben) alsook zonder te willen luisteren naar wat ik zei. En ja, dan moet je soms drastische beslissingen nemen om de mensen even uit hun mantra te halen, en dat was mijn manier op dat ogenblik.

Later op de dag toen ik dit aan mijn man vertelde, zei hij dat ik goed gehandeld had. Hij zou echter nog verder zijn gegaan, hij zou uitgedaagd hebben door te zeggen “Bel de politie maar…” en dan de winkel zijn ingelopen.
Hij is ook veel communicatiever dan mij, hij durft ook echt confrontaties aan te gaan en als je hem zoekt, dan gaat hij die confrontatie ook hevig/harder aan.

Achteraf zit ik nog even met heel dit incident in mijn hoofd… Ik zit met een tweestrijd in mijn hoofd.
Ik voel mij slecht dat dit alles was gebeurd. Ik voelde mij slecht omdat ik de confrontatie was aangegaan, in plaats van de winkel dadelijk te verlaten als een hond met zijn staart tussen zijn benen.
En aan de andere kant was ik blij dat ik toch voor mij was opgekomen, was ik fier dat ik mij niet zomaar liet afblaffen door de kassierster en voor mijzelf opkwam.
Een tweestrijd…
Ik zat er niet mee in dat mijn dochter zich schaamde op dat moment dat ik zo gehandeld had. Neen, ze weet dat ik zo impulsief ben en zo een dingen doe (als kind heeft ze dit zelf ondervonden met mij in de winkel – ik ga als peuter brullen op de grond als ik mijn zin niet krijg, oeps, mama doet mee met mij en komt langs mij liggen brullen omdat ik aan het brullen ben). Voor zo een dingen draai ik mijn hand echt niet om.

Courgette-broccolisoep

Later op de avond, maak ik mij een courgette-broccolisoep. De tomatensoep durf ik niet te nemen, dan kan ik morgenvroeg zien of er een verschil is qua pijn in darmen. De witloofsoep, ja deze is richting het toilet gegaan. Neen die ging ik zeker niet meer eten.
Als mijn soep klaar ik, besluit ik een deel in een andere kom te gieten en hierbij gerookte zalm te doen. Dit geheel mix ik nog eens fijn. En hier neem ik uiteindelijk 1/3de grote koffiemok van, denk dat dit overeenkomt met een hele kleine koffietas?
Ooooh wat was dit heerlijk!! Het smaakte meer naar een groentepap (soep was vrij dik) met vis in.
Ik heb uiteindelijk een 45-60 minuten over deze tas gedaan. Dit is echt een lekkere soep!

Blogproblemen

Na mijn eten besluit ik mij te richten op mijn problemen met mijn blog. Blijkbaar kan je onder “Blog” op mijn site, maar enkel de laatste 20 artikelen lezen.
Telkens ik een nieuw artikel plaats, verdwijnt het oudste artikel onderaan en is deze nergens meer te lezen. Dit is iets dat ik liever niet heb, aangezien voor sommigen het beginproces met de onderzoeken interessant is, zeker als je erin zou willen stappen of er al in bent gestapt in het proces.

Na een hele lange avond zoeken op het internet hoe dit op te lossen, komt ik gelukkig tot een oplossing…
Ik maak een “Archief” aan op mijn site.
In dit archief zijn dan mijn artikelen gesorteerd per categorie (momenteel zijn deze: reden, intakegesprek, vooronderzoeken, pre-dieet etc).
Als je dan hier op een categorie klikt dan lees je al de artikelen die ik ooit geschreven heb die onder die categorie vallen.
Ik vraag aan mijn zusje om dit even te testen en ze kan eindelijk al mijn oude berichten lezen.
Yes, probleem opgelost 😀 Who’s the man… uhm woman? 😀

The good, the bad and Gastric Bypass

Tag: ongemakken