Vandaag staan er heel wat onderzoeken op de agenda.
Bij het klaarmaken voor deze onderzoeken ben ik wel een beetje zenuwachtig, het zijn nl. bijna allemaal onderzoeken met foto’s en echo’s. Ze hadden mij al laten weten dat er ook een echo bij zit van de nieren en lever alsook een foto van de longen.
Voor deze heb ik het meeste schrik. Want wat als ze op de longen zouden zien dat ik nu plots COVID heb?
Of wat als ze op de echo een gezwel op/in mijn lever zien?
Allemaal obstakels die ik mijzelf terug opwerp.  Ik mag er gewoon niet aan denken, dus ik houd mij intussen bezig met wat dingen in het huishouden tot het tijd is om te vertrekken richting een campus van het ziekenhuis waar er 4 onderzoeken zullen doorgaan.

Aangekomen op de campus dien ik een heel steile ondergrondse parking in te rijden. De barrier staat omhoog dus ik heb geluk en dien geen ticket te nemen. Waarschijnlijk heeft dit te maken met heel het COVID-gebeuren? Nu ja, geen idee, maar wel leuk voor mij.

Ik ga richting het onthaal, na de voor nu normale routine in deze tijden van handen ontsmetten en aan te melden waarom je komt.
Aan de achterzijde van de balie was de medewerkster even druk bezig met een paar collega’s over een inktcartridge denk ik, aangezien ze naar de balie kwam met haar handen vuil van de inkt. Ze nam alle tijd om haar handen zuiver te maken, nog eens terug te gaan naar haar collega’s om dan mij verder te helpen. Het zullen misschien 3 minuten geweest zijn dat ik daar stond, maar door mijn zenuwen leken het er wel 10 te zijn.
Uiteindelijk mocht ik gaan plaatsnemen op de stoeltjes in de lange gang langs de balie waar de zon zalig binnen scheen door de grote ramen die uitgaven op buiten.
Ik wilde mijn gsm nemen toen ik plots mijn naam hoorde roepen door een man.

RX Thorax

Hij begeleide mij richting een wachtpashokje. Je kent dat wel zo een hokje waar je je deels dient uit te kleden en dan nog even dient te wachten tot ze je binnen roepen.
Ik diende mijn bovenkledij uit te doen, want we gingen starten met een foto van de longen.
Ik overhandigde hem mijn documenten die ik aan de balie had ontvangen.
Nadat ik eventjes had moeten wachten in het hokje riep hij mij binnen en moest ik plaatsnemen voor de foto. Eenmaal naar het toestel gericht helemaal langs voorzijde, de andere foto langs de zij.
Hij heeft 2 foto’s genomen en toen mocht ik mij weer gaan aankleden.

Hij liet mij weten dat hij mij dadelijk terug ging roepen voor de volgende onderzoeken want ze gingen proberen alles dadelijk achter elkaar te doen.

Dexa Botdensitometrie

En inderdaad na mij heeft hij nog 1 dames geroepen tot bij hem en daarna was ik terug aan de beurt.

Hij begeleide mij naar een kamer achterin in een andere gang waar het wel frisser was aangezien de zon daar nog niet scheen door de grote ramen.
Ook hier mocht ik weer zo in een wachtpashokje plaatsnemen. Toen hij mij riep om binnen te komen zag ik dadelijk zo een groot bed met een soort van scanarm die er over heen gaat.

Ik herkende het toestel meteen van op de televisie van een programma waarbij mensen die een transformatie van ongezond naar gezond willen gaan op moesten liggen. Daarna zagen ze dan een scan van hun vetpercentage en de verdeling hiervan in hun lichaam. Om dan nadien te kunnen vergelijken na hun heel zware sportinspanningen die ze hadden gedaan. Zo kreeg je een duidelijker beeld van hun transformatie.
De radioloog liet mij weten dat we een botmeting gaan doen alsook een vetmeting. Ik mocht gaan liggen op het bed en moest heel stil liggen. De eerste meting was een botmeting op 2 punten in het lichaam, dit zou niet zo lang duren. Hierna kwam de vetmeting en die zou langer duren omdat die over het hele lichaam diende te gaan.
Ik lag rustig naar het plafond te kijken waar allemaal gaatjes in de plafondtegels zitten. De eerste meting was inderdaad niet zo lang, ik had eigenlijk een botmeting veel erger verwacht.

Dexa vetmeting

Daarna kwam de vetmeting.
De scanarm ging inderdaad heel langzaam over mijn hele lichaam.
Het gezoem, het schuiven van de scan, het leek gewoon een groot scanapparaat van thuis, maar dan zonder wit licht en in plaats van een blad papier lag ik er tussen.
Was ik blij dat ik geen 2 meter ben en maar 1.63meter dus had ik 40cm minder lang onder het toestel moeten liggen. Mijn man zou minder geluk hebben bij dit toestel. Toen ik dat vertelde tegen de cardioloog waren we beiden aan het lachen. Ja, stil liggen kan ik, maar mijn mond houden is een moeilijke. Ik ben niet voor niks in het 2de middelbaar uitgenodigd door de leerkracht om een heel lesuur achter mijn bank recht te staan. Ah ja, want een viswijf op de markt staat ook recht achter haar kraam. Best wel grappig achteraf gezien en ik vind het niet erg, zo ben ik, babbelkont tot en met.

Echo abdomen

Daarna mocht ik met de radioloog langs de achterzijde tussendoor mee naar de volgende ruimte voor het volgende onderzoek, de echo van lever en nieren.
Weer mocht ik plaatsnemen in een wachtpashokje. Dit keer diende ik er langer te zitten aangezien aan de andere zijde van de deur er net een oudere man was binnengelaten voor een onderzoek. Het was wel een vriendelijke oude grappige man wat ik kon horen.
Nadien werd ik binnengeroepen. Een verpleger en verpleegster vroegen mij te gaan plaatsnemen op het ligbed langs het toestel waarmee de echo wordt gedaan. Ze vroegen mij om mijn bloes omhoog te doen.
Heel verbaasd reageerde ik dat ik mijn beha nog niet aan had. Bij de vorige onderzoeken mocht ik deze niet aan hebben, dus had ik deze in mijn handtas gestopt en niet meer aangedaan. De verpleger zei dat hij de ruimte zou verlaten en dat ik dan rustig mijn bloes omhoog kon doen. Ik heb uiteindelijk mijn bloes goed tot onder mijn borsten geduwd en opzij gehouden.  Ik moest zo eventjes liggen, de dokter zou zodadelijk komen voor de echo liet de verpleegster mij weten.
Het was een zeer grote ruimte met maar 2 grote fotokaders van een zee denk ik dat ik eruit kon opmaken. Het was niet heel duidelijk, maar de ruimte bleef nog heel kaal en kil aanvoelen vond ik, ook al hingen er 2 foto’s.

Na een tijdje liggen, kwam de dokter toe.
Ze nam het glijmiddel en spoot dit op mijn buik.
Oh wat was dit koud… Elke keer opnieuw verschiet ik mij als ze dit op mij spuiten voor een echo te maken. Je weet dat dit eraan komt en toch is het telkens verrassend hoe koud dit is. Ze begon met haar toestel op mijn buik te drukken en terwijl foto’s te nemen op haar toestel. Alles zag er goed uit liet ze mij weten. Ik mocht mij terug gaan aankleden nadat ik al het glijmiddel van mijn buik mocht afwrijven.

De onderzoeken hier waren gedaan en mijn volgende onderzoek was pas om 13u40 in het ziekenhuis. Omdat het nu nog maar juist 12u was, besloot ik om naar huis te rijden en snel iets te gaan eten.
In de ondergrondse parking toegekomen, zag ik een parkeerwachter staan. En ik meldde hem van de open slagboom en dat ik dus geen ticket heb. Hij liet mij weten dat het momenteel werkt met een parkeer-app en dat ik dus geen ticket dien te hebben van de slagboom. De slagboom is voor in de toekomst dat ze al geïnstalleerd hebben. En als ik geen ticket heb via de app dat ik een boete kreeg. Ik stelde hem dadelijk de vraag of hij mij al een boete had uitgeschreven. Hij lachte en zei van niet, dat ik geluk heb. Ik bedankte hem vriendelijke en ging met een opgelucht bang hartje richting de steile uitgang met mijn auto. Opgelucht omdat ik geen boete had en bang omdat ik die steile berg moest omhoog gaan zonder stil te vallen halverwege zoals in de tijd van het leren auto rijden en ik niet meer omhoog kon. Steile bergen en ik zijn sindsdien geen goede vriendjes meer.

Eenmaal thuisgekomen was onze dochter ook terug van haar examens dat ze in de voormiddag had gehad. Tijdens onze lunch vertelde ze mij even kort hoe deze waren gegaan terwijl ik snel een boterham in mijn mond stak.

13u10 op de klok dus tijd om te vertrekken richting het volgende onderzoek. Hierbij zou ik op een fiets moeten zitten had de obesitascoördinator mij al laten weten in de intake.
Aangekomen op het eerste verdiep volledig buiten adem bedacht ik mij hoe leuk het zou zijn om terug de trap op te kunnen gaan zonder buiten adem te zijn na een half verdiep met de trap omhoog te gaan. Wat zou het leuk zijn om boven te komen en nog zo fit als een hoentje te zijn in plaats van te gaspen naar lucht, jezelf te moeten verder slepen naar de wachtzaal om daar neer te ploffen op een stoel en even te bekomen van de trap te nemen.

Fietstest cardiologie

Een verpleegster kwam mij halen en nam mij mee naar een kamertje.
Omdat ik haar vertelde dat het was naar aanleiding van een GBP nam ze mij plots mee naar een andere ruimte waar een fiets stond maar ook een masker dat je daarbij moet opzetten en alles opmeet terwijl je fietst.

Ik kreeg overal zuignappen op mijn bovenlichaam geplaatst, nadat ik mijn bovenkledij had moeten uitdoen. Deze zuignapsensoren prikten wel naar mijn gevoel. Ik word aangesloten op de matrix, uhm de fiets…  Daarna kreeg ik het mondmasker op mij gezet met een rond gat vooraan waardoor ik diende in en uit te ademen.
Mijn neus werd volledig dichtgeknepen door het masker dat dan ook nog eens werd aangetrokken op mijn hoofd. Dit was niet makkelijk om te ademen zo enkel door de mond. Het voelde heel beklemmend aan. Hierna kreeg ik ook nog een sensor op mijn oorlel geklemd.
De verpleegster nam ook nog even mijn bloeddruk. Ik diende daarna te fietsen, waarbij ik niet te snel mocht en niet te traag, het lichtje diende op groen te blijven.
Ik begon aan mijn fietsrit, terwijl de verpleegster allemaal informatie begon in te stellen op de computer.
Op het scherm links van mij zag ik het resultaat van de echo van deze voormiddag. De dokter had dit verslag al doorgestuurd naar dr. GB,  want ze begon haar verslag met zijn naam. Volgens wat ik kon lezen en begrijpen, waren mijn milt, lever, nieren en blaas volledig in orde.
Zonder echt op te letten, zat ik plots op een cijfer van 65 en werd mijn lampje rood, dit was blijkbaar te snel. Ik minderde, lap te veel verminderd want nu zat ik op 57 en het ging terug op rood. Vanaf toen probeerde ik op de 62 te blijven fietsen, want dit was groen.
De weerstand werd erger, ik dacht dat tussen elke weerstandsopbouw er even terug een normale weerstand was. Neen dat was fout gedacht, het ging van zwaarder naar zwaarder. Ik moest en ik zou niet opgeven. Ik zou blijven fietsen rond de 62. Hoewel mijn ademhaling het heel moeilijk kreeg en mijn knieën begonnen pijn te doen van het tegen de weerstand in willen fietsen.
Ik kon nog doorgaan en wou nog doorgaan, want ik wou niet opgeven… Maar de verpleegster liet mij stoppen omwille van mijn knieën. Ze vroeg of ik iets gevoeld had aan mijn hart ofzo, maar dat moest ik ontkennen.
Ze schreef in haar verslag, dat ik kon meevolgen tijdens haar typen, dat ze mij had laten stoppen omwille van mijn knieën en omwille van dyspnoe. Ik moest even voor een paar minuten blijven zitten op de fiets eer ik er af mocht gaan.
Ik mocht mij terug aankleden en terug gaan plaatsnemen in de wachtzaal.

Terwijl ik naar de wachtzaal ging, voelde ik mij heel ijl in mijn hoofd en moest mij echt concentreren om voet voor voet te blijven zetten terwijl ik naar adem bleef happen. Eenmaal aangekomen in de wachtruimte plofte ik mij neer op de stoel aan het raam dat op de parking uitkeek.
Ik probeerde rustiger te worden qua ademhaling, want ik was volledig uitgeput. Ik paste hartcoherentie toe, echter duurde het zeker 15 minuten eer ik terug rustiger kon ademhalen.
Dit was echt te veel van het goede geweest, conditie is nul.

Hartonderzoek

Nadat ik eindelijk wat rustiger was geworden, riep er plots een man in een groen pak mijn naam. Ik diende hem te volgen. Hij was de cardioloog en ging nog een echo van mijn hart nemen.
We hadden even een kort gesprek. Hij komt blijkbaar uit dezelfde gemeente als waar ik woon, maar dan de andere kant van het dorp.

Hij liet mij weten dat hij aan mij hoorde dat ik een West-Vlaamse was. Ik was helemaal verbijsterd door zijn uitspraak, want niemand die dit van mij weet kan dit aan mij horen, tenzij er een West-Vlaming langs mij staat of ik iemand West-Vlaams hoor spreken dan kunnen ze mij anders horen spreken. Ik vertelde hem ook mijn verbazing betreffende zijn uitspraak van zojuist, maar hij hoorde het liet hij mij weten. Zeer vreemd … Volgens mij zag hij gewoon op zijn scherm staan “Veurne” en zei hij dit daarom… Ja, als een West-Vlaming in Limburg is komen wonen hoor je inderdaad vaak hun West-Vlaamse tongval nog. Maar bij mij, sorry dat ik hier even stoef over mijzelf, hoor je dit echt niet. Soms heb ik zelfs een Limburgse tongval. Uiteindelijk lachte ik even naar hem na zijn gekke uitspraak.

Hij stelde mij dan nog een paar vragen over alcohol drinken, roken, hartproblemen in de familie, angel care toestellen voor baby’s – naar aanleiding van ons dochter haar ontsnapping aan wiegendood door dit toestel – en nog heel wat andere zaken rond gezondheid en sporten.

Daarna moest ik mijn bovenlichaam helemaal uitkleden, dus ook beha. Dit was even onwennig voor mij, hoe vreemd dit ook klinkt want ik ben niet zo preuts, maar nu om een of andere reden hield ik mijn handen wel voor mijn borsten toen ik moest liggen.
Ik diende mij op mijn linkerzij te draaien. De cardioloog kwam langs mij zitten en begon aan het maken van de echo met dat gezellige koude glijmiddel weer.  Waarom kan dat niet wat warmer zijn? Bij deze een warme oproep aan de makers van dit glijmiddel: warme versie is zeer welkom.

Na de echo mocht ik mij terug aankleden. De cardioloog liet mij weten dat alles er goed uitzag en dat hij zijn akkoord ging doorgeven aan dr. GB om een GBP te laten doen. Dit was leuk nieuws.

Ik ging tevreden naar huis, want ik kreeg weer een ok van de zovele die ik nodig heb om de operatie te mogen doen.
Deze week nog 2 andere onderzoeken laten doen en dan heb ik ze allemaal gedaan…
Ik kijk uit naar vrijdag, wat zouden deze onderzoeken inhouden?