Eerste kiwi-verjaardag

Morgen is het exact 1 jaar geleden dat mijn maag verkleint is naar de grootte van een kiwi… vandaar mijn eerste kiwi-verjaardag 🙂 Whoop whoop!!
Een jaar geleden dat ik naar het ziekenhuis ging met een klein hartje, veel zenuwen juist voor de operatie en enkel maar mijn gezin die hiervan afwist wat ik ging doen… (buiten natuurlijk ook de artsen, stel je voor dat het voor hun ook een surprise was: “Ah ja, ik kom voor een GBP dokter, maar het is een verrassing; vandaag mag jij mij opereren, goed hé :p hahahaha)
Wat is dit jaar omgevlogen met heel wat ups and downs op vlak van mijn maagverkleining.

Het is een tijdje stil geweest op mijn blog sinds mijn laatste verslag (6mnd PO) en nu 1 jaar PO (PO = post-operatief). Dit had verschillende redenen, maar de mensen in mijn dichte omgeving wisten natuurlijk goed wat er speelde -> verbouwingen… Neen, neen, geen verbouwingen aan mijn lichaam, maar aan ons huis 😉 Hier kroop zoveel tijd en energie in dat ik geen energie – na het werken voor het werk en voor de bouw nog – over had voor op de blog te posten.
Ook had ik minder energie om mij te zetten achter beweging, met name krachttraining.
De verbouwingen zijn voorbij – of toch de grote verbouwingen – dus kunnen we ons terug focussen op krachttraining en de blog … en hobby’s en … en … en … Ja, wie kent dat niet die en – en – en, een heel lijstje… Vervelen? Uhm dat ken ik niet… Het is zelfs zo erg dat mijn zus een sms stuurt eer ze belt met de vraag: “Zijt gij thuis?”. Zo lijkt het wel of ik alle dagen gaan bratsen ben, maar geloof mij, eerlijk ik ben een huismus – graag thuis in mijn onesie – intussen very oversized by the way – en gezellig in de avond een boek lezen of bakken. Hoe komt het dan dat ze vragen of ik thuis ben – tja, ze bellen altijd wanneer ik juist van huis ben boodschappen doen of gaan dansen… Zo een beetje gelijk mama zijn en naar het toilet willen gaan – vanaf het moment dat je de deur van de badkamer of het toilet binnen gaat is er ergens een verborgen sensor die afgaat en de kids inlicht “Hey mama zit op het toilet of is in de badkamer, ga haar nu gaan storen!!” – en neen ik heb die sensor nog steeds niet gevonden grrrr. Dus ja, voor familie zal het dan de sensor zijn “Anya doet de deur achter haar dicht – nu moeten we bellen om dan te zeggen “Ma zeg, die is toch nooit thuis, altijd gaan bratsen…” :p Sorry, familie, is een beetje grappig 😉
Ben weer aan het afdwalen, waar waren we ook alweer? Oh ja, blog hernemen…

Hoe voel je je?

Een veel gestelde vraag als ik mensen tegenwoordig vertel dat ik een jaar geleden mijn GBP heb laten doen is: “Hoe voel je je?”
Wel, hoe voel ik mij? Ik voel mij super! Ik ben zooooo blij dat ik deze operatie heb laten doen en ja, mocht ik terug gaan in de tijd en kiezen of ik het zou laten doen dan zeg ik volmondig terug ja.
Ik heb er zoveel mee gewonnen sinds mijn operatie en dan spreek ik vooral op fysiek vlak heb ik grote vorderingen gemaakt.
Wandelen – lange wandelingen – zonder buiten adem te zijn en zonder pijn aan mijn gewrichten te hebben, terug op tempo wandelen, dansen zonder buiten adem te zijn, krachtspieroefeningen doen zonder na 2 x iets te doen al denken “En hoeveel keer moet ik dit nog doen? Ik ga dood!!”, de trap oplopen naar boven, boven komen en gerust dit nog een keer kunnen doen (handig als je iets vergeten bent boven – zie er niet meer tegenop om terug naar boven te lopen nu), terug schoenen aandoen met veters en nog kunnen ademen,… Kortom, ik voel mij veel fitter nu en fysiek gezonder hierdoor.
Qua bloedwaardes: ik heb bloedarmoede, we zijn daarom volop volgende aan het nemen: ijzertabletten om de dag op nuchtere maag, foliumzuur, Neurobion (vitamines B) kreeg ik sowieso al voor mijn GBP voor mijn Addison en magnesium. Dr. Endo had mij al laten weten dat dit tijd gaat nodig hebben die bloedarmoede om terug beter te worden, maar zal uiteindelijk wel beteren met al deze supplementen. Het bleek zijn is hier een oorzaak van, maar we waren altijd al een bleekscheet dus ik zie het verschil niet. Mijn omgeving blijkbaar wel.
Daarnaast neem ik ook sowieso volgende supplementen nog: vitamine D, vitamine C en in de avond calcium chewing van FitforMe.

Hoe zit het met voeding?

Dat is en blijft toch wel een moeilijke, ik ga hier heel eerlijk in zijn.
Ik ben zo blij dat ik dit gedaan heb en dat ik nu mij terug een gezond eetpatroon kan aanmeten.
En dat is het moeilijke aan heel het verhaal. Ja, de operatie helpt jou om te vermageren en de hoeveelheden te beperken in het begin. Ja, je leest het goed “in het begin”. Maar met verloop van tijd ga je meer kunnen gaan eten gaan dan in het begin en de operatie zorgt er niet voor dat je meteen een gezond eetpatroon hebt. Weet je nog hoe ik gestruggeld heb in het begin?
(zie mijn eerdere posts rond angsten en vergelijken https://thegoodthebadandgastricbypass.com/category/3-maand-po/ alsook de post van 5 weken PO https://thegoodthebadandgastricbypass.com/category/2-maand-po/ )

Intussen ben ik ook te weten gekomen via mijn endocrinoloog (want ik was in de waan dat wat ik ervaarde te maken had met mijn ziekte van Addison) dat de ervaringen die ik met hem deelde zoals nl. steeds honger hebben al een uur nadat ik had gegeten, het koud krijgen, plots draaierig/duizelig zijn een uur na het eten, dubbel zien etc. veroorzaakt werden door hypoglykemie wat een gekend mogelijke probleem is na een GBP.
Dit wil zeggen dat ik een late dumping doe (vroege dumpings doe ik wanneer ik te veel suiker ineens heb gegeten zoals 1 reep Twix, als ik te snel heb gegeten of als ik tegelijk gegeten en gedronken heb; ik ervaar dan een dumping binnen de 10 minuten dat ik dit gegeten heb zoals warm krijgen/moe worden/misselijk zijn).
Hypoglykemie kort uitgelegd, wil zeggen dat ik te snelle suikers/snelle koolhydraten heb gegeten en het gevolg hierna is dat mijn bloedsuikerwaarde te snel daalt. Hoe komt het dat dit te snel daalt? Door de snelle koolhydraten/snelle suikers schiet mijn alvleesklier in gang, want die merkt dat ik dit gegeten heb.
Deze begint te werken om die piek op te vangen. Maar door de weinige hoeveelheid dat ik gegeten heb, zijn die suikers dus al snel opgevangen, maar mijn alvleesklier beseft dit niet dadelijk en blijft maar werken… Gevolg is dat die aan het overwerken is en te veel suikers in mijn bloed omlaag haalt -> bloedsuikerwaarde daalt te snel met de oorzaken die ik eerder opnoemde tot gevolg.
Zijn advies was om met mijn diëtiste te kijken naar een schema van koolhydraatbeperkt te eten of een schema waarbij ik minder hevige pieken maak in mijn bloedsuikerwaardes.

Dus hebben we terug contact opgenomen met Tinneke om dit te bespreken.
Zij liet mij weten dat de hoeveelheden die ik nu eet ok zijn en dat ik toch zeker mijn 8 à 10 maaltijden moet blijven behouden per dag. Reden: als ik zou minderen met aantal keer eten, zal ik te weinig voedsel binnenkrijgen en als gevolg terug te weinig energie hebben.
Want ja, het is nog steeds zo dat ik per maaltijd niet veel kan eten, hoewel in mijn ogen is dit wel al veel tov heel in het begin.
Mijn schema is nu als volgt:

07u00 neem ik mijn supplementen – op ma – woe en vr neem ik om 06u30 mijn ijzertablet met water en daarna om 7u samen met mijn supplementen een citrusvrucht zoals kiwi of mandarijn

08u00 1 snede volkorenbrood met wat hartig beleg en beetje sojaboter (met geluk krijg ik deze helemaal op, maar vaak dien ik te stoppen na 2/3de)

09u30 idem als om 08u00

11u00 neem ik een tussendoortje; dit kan zijn yoghurt (max. 1/2de potje) met droge koek (mariakoekje of enkele letterkoekjes) of met een beetje fruit (moet zuivel combineren met snelle suikers), tasje soep (drink nu een kleine koffietas met niks bij) of hartig beleg zoals stukje kaas

12u30 idem als ontbijt maar dan nog met aanvulling van groenten (lees met aanvulling groenten dan krijg ik mijn ene snede niet op dan geraak ik met moeite aan 1/2de van mijn boterham)

14u30 idem als 12u30

16u00 tussendoortje idem als 11u00 qua keuzes

18u00 avondmaal: aardappelen (1/2de aardappel max vaak minder en heel uitzonderlijk 1 volledige kleine), vlees (1/2de stuk max krijg ik op als ik geen aardappelen eet en bijna geen groenten) en groenten (neem steeds 2 eetlepels maar vaak is hiervan nog over samen met de aardappel)

20u30 late avondsnack is idem als 11u maar kan ook beetje chips zijn of nootjes of toch een koek met chocolade zoals 1 twixreepje maar dan wel in combinatie met zuivel of zuivel drinken na 30 minuten dat ik dit heb gegeten

Dit zijn mijn 8 eetmomenten en soms doe ik tussendoor nog een extra eetmomentje; mijn overschot van eten dat ik eerder niet volledig heb kunnen opeten, alsnog tussendoor te eten.
Want ja, mijn hoeveelheden zijn gelijk de porties van een peuter/kleuter.
De dagen dat ik meer kan eten = gegarandeerd dat dit de dagen zijn dat ik ofwel mijn ovulatie heb of de rode duivels op bezoek heb. Ja, van zodra ik meer kan eten dan anders weten we “yup, we gaan ze krijgen of we zijn in de voorbereiding naar… 😀 ).

Kan ik nog alles eten, wordt mij heel vaak gevraagd.
Ja, ik kan nog alles eten – als ik wil.
Voel ik mij altijd goed nadat ik bepaalde zaken heb gegeten? Neen…
Wat bedoel ik hiermee? Ik kan nog rijst eten of bijvoorbeeld stoofvlees, MAAR als ik hier meer van eet dan 4 happen dan word ik ziek, misselijk. Ik weet niet wat de oorzaak is, maar dan krijg ik een vastloper, word ik heel mottig en vaak moet het er dan ook uit (hoewel dit niet altijd gaat, tenzij ik een muntje neem en dan komt het vanzelf terug). Dus ik kies er voor om geen rijst en stoofvlees meer te eten.
Idem voor frieten of pizza; dit kan ik nog eten, enkel eet ik dit niet meer graag.
Bij frieten moet ik bijvoorbeeld een keuze maken: OF ik eet een 15-tal frieten van de frituur met wat mayonaise en niks van vlees (ter info kan ook niet meer eten bij alle frituren, want van sommige frituren hun frieten word ik al misselijk na de 2de friet die ik eet) OF ik eet een 5-tal frieten en 1/2de stuk vlees OF ik eet geen frieten en enkel 1 stuk vlees. De zin in frieten is er echt nog wel wekelijks, maar eenmaal ik er van begin te eten gaat mijn zin hierin dadelijk over… Het smaakt mij meestal niet meer… Het idee dat ik eerst had over frieten komt niet meer overeen met hoe het mij smaakt, waardoor mijn zin hierin tijdens het eten overgaat. Zo een beetje een soort van realitycheck die ik dan krijg tijdens het eten van deze. Idem voor bijv. Mc Donalds of een kebap… Zin hierin heb ik nog, eenmaal aan het eten vind ik het toch niet zo lekker meer als dat ik voor het eetmoment er zin in had. Is misschien moeilijk te begrijpen mocht je geen GBP hebben, maar dat is wel het rare dat ik ervaar. Ik kan het wel eten, maar ik wil het niet meer eten om verschillende redenen.
Dus… Ja, ik kan nog alles eten, ik wil het gewoon niet altijd meer eten of de zin gaat over tijdens het eten.

Smaakt er mij niets meer? Ooooh jawel hoor!! Ik kan echt genieten van eten, lekker gezond eten… eten tijdens een etentje, mmmm wat je dan soms voorgeschoteld krijgt…. Mmmmm.
En als het dan smaakt, dan heb ik wel spijt soms dat ik er niet meer van kan eten.
Zeker als we op restaurant gaan voor een feestje, dan vind ik het soms zonde om mijn bord te moeten doorgeven aan andere medegasten nadat ik het amper heb aangeraakt, maar ik moet nog plaats houden van de andere gangen van het menu hé.
En als mijn man en ik ergens gaan eten dan vraag ik ook wel vaak voor een doggybag om dan in de avond of dag nadien nog verder te genieten.
Nadeel: ter plaatse niet veel kunnen genieten en een voordeel: nadien thuis er nog eens van kunnen genieten 😀

En ja, ik eet ook nog dingen met suiker zoals koeken of snoepjes, maar vaak voel ik ook wel wanneer ik er net te veel van heb gegeten en dan krijg ik een vroege dumping. Als je dat genoeg keer hebt meegemaakt, dan weet je wel na een tijdje wat jouw limiet is om geen vroege dumping te krijgen (aapje met handen voor de ogen).
Bijv. 1 Twix-reep zorgt voor een vroege dumping, 1 mini Twix-reep is ok voor mij zonder vroege dumping. 1/2de zelfgemaakte Hasseltse speculoos is max, meer is ook weer vroege dumping. Een handje vol chips is ok, een grotere hoeveelheid = vroege dumping….
Je leert met de tijd je limieten kennen van je lichaam.
Het is wel belangrijk om te leren luisteren naar je lichaam. Ja, ik zou kunnen blijven dooreten – door mijn dumping heen – en mijn hoeveelheden telkens vergroten… Enkel luister ik dan niet meer naar mijn lichaam… En dat is dus de moeilijke in heel het verhaal…

Leerproces

In het begin van de operatie at ik zeer weinig, nu eet ik meer en ik zou nog meer kunnen gaan eten enkel geeft mijn lichaam aan dat het dat niet wil. Het luisteren naar je lijf is zeer belangrijk, maar ook HET MOEILIJKSTE in heel dit verhaal… En je ook effectief alles laten toestaan om te eten, geen restricties – want die halen je uiteindelijk in-, de dieetgedachten omzetten in gedachten die jou helpen ipv saboteren etc. zijn allemaal dingen die niet makkelijk zijn om te veranderen.
Ik eet alles want ik mag alles eten (dr. GB heeft dit ook zo letterlijk gezegd “Je mag alles eten enkel moet je ervan genieten”).

Een leerproces: tot op welk punt geniet ik er nog van en tot op welk punt zegt mijn lichaam: “Ok, voor mij mag het nu stoppen het eten, op dit punt voel ik mij nog ok. Eet je toch meer dan ga ik als lichaam over de rooie en geniet er ook niet meer van. En dat zul je voelen whahhahhahha whaahahahahaha”?
Hier ben ik dan de cursus van Destination Healthy Habits van Celien Rombouts zeer dankbaar voor. Haar verzadigingsmeter helpt mij enorm in mijn hoofd om te kijken wat mijn lichaam zegt.
Deze cursus vond ik een meerwaarde in heel mijn proces dat ik nu doormaak sinds mijn GBP, hier heb ik veel aan gehad en heb ik ook nog steeds veel aan. Dit is een echt leerproces. Het helpt mij om gezonde gewoontes aan te leren en het is ook weer een proces van vallen en opstaan, het is een proces om te leren luisteren naar waar mijn lichaam behoefte aan heeft.

De operatie zorgt er voor dat de kilo’s naar omlaag gaan en portiebeperking (tot op een bepaald punt want na een jaar kan je al meer eten dan in het begin van jouw operatie en je kan je lichaam zelfs zo beïnvloeden via allerlei factoren dat je toch terug kan gaan eten zoals voor de operatie qua hoeveelheden).
De operatie zorgt niet voor een automatische mindreset op vlak van voeding.
Je hebt dus nog steeds zin in van alles en nog wat om te eten, je hebt dus nog zin om meer te eten, je blijft kampen met al jouw eerdere voor-de-operatie-mindproblems die gekoppeld zijn aan eten, je kan nog steeds momenten hebben van emo-eten, jouw dieetgedachten zijn niet plots verdwenen, je ziet jezelf nog vaak als de dikke etc. Dit zijn allemaal dingen in jouw hoofd die blijven komen en gaan, dus noppe lieverds deze worden niet weggesneden tijdens de operatie of via een magische vingerknip uit jouw hoofd getoverd. Was het maar zo zeg 😉

Maar daarvoor zijn er gelukkig diëtisten en psychologen waarbij je in behandeling kan gaan om dit alles te bespreken en aan te pakken. En je hebt ook geweldige online programma’s zoals die van Celien Rombouts en Gudrun Hespel die je kan volgen en die ik zeker een meerwaarde vond/vind in heel mijn proces dat ik nu meemaak.
Zonder deze mensen en hulpmiddelen is het een hele moeilijke op vlak van mentale.

Een van de moeilijke vind ik echt de oude gedachten die telkens de kop op steken, de dieetgedachten.
Zo was ik overlaatst tot het besef gekomen dat ik nu meer at dan heel in het begin van mijn operatie… En plots bekroop de angst mij van terug te gaan bijkomen tot het gewicht van voor de operatie. Ik dacht “Oh nee, nu eet ik meer dan een jaar geleden en nu ga ik dus bijkomen en terug dik worden en ik ga alles kapot doen etc etc.” Tot ik inzag dat dit gewoon terug de oude gedachten waren van vroeger “Als je veel eet, dan ga je bijkomen terug. Je mag niet alles eten, want van alles te eten kom je bij – dus zeker geen chips of koeken of snoepjes meer eten…” Ik ging dit even afchecken: “Is dit zo? Is dit effectief zo dat ik zoveel aan het eten ben dat ik terug 108kg ga wegen? En wat zal het effect zijn als ik mijzelf terug een restrictie opleg?”. Ik ging dus kijken naar hoe het effectief was, niet zoals het in mijn hoofd was. Ja ik eet meer, maar als ik noteer wat ik allemaal gegeten heb qua hoeveelheid dan is dit ok en normaal voor mij en is het niet zo dramatisch zoals het in mijn hoofd is. Ok, ik eet nu in het beste geval in totaal op een dag 4 snedes brood verdeeld over heel de dag, vroeger at ik als ontbijt alleen nog maar 4 snedes naast de andere 6 tot 8 op de middag/namiddag. Ja, ik eet nu in het allerbeste geval 1 aardappel ipv de 1/4de aardappel in het begin na mijn operatie, vroeger at ik veel meer aardappelen in de avond… Dus is het zo erg dat ik nu meer eet dan in het begin van mijn operatie? Neen, totaal niet.
Wat véél belangrijker is, is dat ik luister naar mijn lichaam naar mijn verzadigingsniveau dat dit aangeeft waarbij ik mij nog comfortabel voel en effectief nog geniet van datgene wat ik eet.

Dus ivm restricties opleggen, neen daar doen we niet meer aan mee. We eten alles, we genieten hiervan. Dat is de belangrijkste hierbij. Dat merk ik vooral bij “sneuk” zoals ze dat zeggen: ik kan genieten van 1 handjevol chips, eet ik iets meer maar nog geen dumping dan geniet ik er niet meer van maar dan speelt er iets anders waardoor ik toch nog meer eet dan dat ik ervan geniet is iets wat ik ben gaan beseffen doorheen dit leerproces. Dan ben ik eigenlijk op dat moment “breinloos” aan het eten of eerder gezegd “niet-lichaam-luisterend” aan het eten. Want mijn verzadiging ben ik dan ook vaak al voorbij als ik dan naar de verzadigingsmeter kijk. Dus die meer chips die mijn mond in gaan, zullen mij niet helpen met datgene waarmee ik zit waardoor ik nu niet meer aan het genieten ben van mijn chips… Ik dien dan iets anders te gaan doen dat effectief helpt ipv chips in mijn mond te blijven steken tot ik een dumping krijg.

Kortom heel dat proces van het mentale dat is de zwaarste, gelukkig bestaat er heel wat begeleiding hiervoor en hulpbronnen om te rade te gaan. MAAR het is wel nog steeds aan mijzelf om hier iets mee te doen al dan niet met datgene wat ik aangereikt krijg van hulpmiddelen…

Op vlak van lichaamsbeeld en mentale: mijn kledingmaat laat mij weten dat ik serieus ben afgevallen, de foto’s laten het duidelijk zien… kijk ik echter van boven naar onder naar mijn lichaam dan zie ik mijzelf nog als toen ik 108 kg was met iets meer rimpels op mijn buik maar in mijn ogen nog steeds een dikke buik. Ook qua nieuwe kleding kopen de eerste maal met mijn dochter, het was een heen en weer lopen voor blijkbaar toch een kleinere maat nodig te hebben. Bewijs dat mijn hoofd nog denkt dat ik toch nog dikker ben dan ik effectief ben. Het passen van kledij was dan weer een zeer fijne ervaring! Ik kon terug kleding aandoen die ik mooi vind en waar ik mij ook mooi en goed in voel! Plus mijn dochter kan nu “twinnen” met mij (dezelfde kledij als mij kopen om aan te doen – zo hebben we nu matching Stitch-pyjama’s en huispakken hahahaha) en ze is extra happy, want nu heeft ze een tweede kleerkast thuis waarin ze kan gaan “shoppen” (mannetje met draaiende oogjes en terwijl spreekt deze uit: “Pubers”)

Het mentale is een moeilijke, maar ook zo een leerrijke waardoor je zoveel meer groeit als persoon. Dit proces alleen al vind ik de moeite om te ervaren, de groei die ik meemaak in positieve zin…
Je zou nu kunnen zeggen: is het je dat waard die moeilijkheid qua mentale? Ja, want dat mentale had ik voordien ook voor mijn operatie maar dan de andere richting uit. Doordat ik nu ook fysiek beter ben, kan ik meer dingen doen en ben ik actiever en dit werkt dan ook weer in op mijn mentale in het voordeel…

Gewicht

We zijn nu een jaar verder en qua gewicht zit ik goed, ik vind mezelf misschien zelfs een beetje te mager.
Ik dien echt terug te starten met mijn krachttraining, want ikzelf vind het niet meer mooi.
Ook heb ik het moeilijk met mijn borsten, ik had vroeger een volle cup en nu heb ik echt “theezakjes” (lang leve bh’s met vulling en door de hoeveelheid los vel kan ik toch nog een D-cup vullen hahahahaha).

Als je mijn blog gelezen/gevolgd hebt, dan weet je dat ik niet zo naar mijn gewicht kijk maar eerder naar hoe ik mij voel. Maar voor diegenen die toch graag gewichten willen weten…
Op 6 mnd po woog ik 72.8 kg, bij mijn controle op ong. 9 mnd woog ik 63kg, daarna heb ik besloten elke maand 1x mij te wegen om te weten te komen of ik aan het stabiliseren was (dit is ifv een buikwandcorrectie die pas mag wanneer ik 1 jaar stabiel ben).
Maand 10 en mnd 11 woog ik nog steeds rond de 63 kg en was ik hier blij mee, dacht dat ik aan het stabiliseren was.
Maar mnd 12 woog ik plots 60.7 kg. En nu op de controle bij dr. GB woog ik terug 62.7 kg. We zullen zien hoe dit verder gaat… Ik hoop stabiliseren, want dit is ok voor mij, hier voel ik mij ok bij, en iets meer wegen zou niet erg zijn, want dan zie ik mijn beenderen van mijn ribbenkast niet meer (wat ik niet mooi vind). Hopelijk zal door krachttraining dit deels verholpen worden.
Dr. GB heeft ook laten weten dat 65-70 goed zou zijn, dus mocht ik nog 10% bijkomen zoals ze voorspellen na mijn laagste punt, dan kom ik daarrond uit en dat is prima. Ja, mijn BMI zou dan terug hoger zijn, maar je weet mijn visie daaromtrent uit mijn eerdere posts 😉

Kortom ik sluit mijn KIWI-verjaardag met een blij gezicht af en ben trots op wat ik tot nu toe al bereikt heb…
Als je ziet waarvan ik kom…