Tag: gewicht

Mijn KIWI-verjaardag

Mijn KIWI-verjaardag

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Eerste kiwi-verjaardag

Morgen is het exact 1 jaar geleden dat mijn maag verkleint is naar de grootte van een kiwi… vandaar mijn eerste kiwi-verjaardag 🙂 Whoop whoop!!
Een jaar geleden dat ik naar het ziekenhuis ging met een klein hartje, veel zenuwen juist voor de operatie en enkel maar mijn gezin die hiervan afwist wat ik ging doen… (buiten natuurlijk ook de artsen, stel je voor dat het voor hun ook een surprise was: “Ah ja, ik kom voor een GBP dokter, maar het is een verrassing; vandaag mag jij mij opereren, goed hé :p hahahaha)
Wat is dit jaar omgevlogen met heel wat ups and downs op vlak van mijn maagverkleining.

Het is een tijdje stil geweest op mijn blog sinds mijn laatste verslag (6mnd PO) en nu 1 jaar PO (PO = post-operatief). Dit had verschillende redenen, maar de mensen in mijn dichte omgeving wisten natuurlijk goed wat er speelde -> verbouwingen… Neen, neen, geen verbouwingen aan mijn lichaam, maar aan ons huis 😉 Hier kroop zoveel tijd en energie in dat ik geen energie – na het werken voor het werk en voor de bouw nog – over had voor op de blog te posten.
Ook had ik minder energie om mij te zetten achter beweging, met name krachttraining.
De verbouwingen zijn voorbij – of toch de grote verbouwingen – dus kunnen we ons terug focussen op krachttraining en de blog … en hobby’s en … en … en … Ja, wie kent dat niet die en – en – en, een heel lijstje… Vervelen? Uhm dat ken ik niet… Het is zelfs zo erg dat mijn zus een sms stuurt eer ze belt met de vraag: “Zijt gij thuis?”. Zo lijkt het wel of ik alle dagen gaan bratsen ben, maar geloof mij, eerlijk ik ben een huismus – graag thuis in mijn onesie – intussen very oversized by the way – en gezellig in de avond een boek lezen of bakken. Hoe komt het dan dat ze vragen of ik thuis ben – tja, ze bellen altijd wanneer ik juist van huis ben boodschappen doen of gaan dansen… Zo een beetje gelijk mama zijn en naar het toilet willen gaan – vanaf het moment dat je de deur van de badkamer of het toilet binnen gaat is er ergens een verborgen sensor die afgaat en de kids inlicht “Hey mama zit op het toilet of is in de badkamer, ga haar nu gaan storen!!” – en neen ik heb die sensor nog steeds niet gevonden grrrr. Dus ja, voor familie zal het dan de sensor zijn “Anya doet de deur achter haar dicht – nu moeten we bellen om dan te zeggen “Ma zeg, die is toch nooit thuis, altijd gaan bratsen…” :p Sorry, familie, is een beetje grappig 😉
Ben weer aan het afdwalen, waar waren we ook alweer? Oh ja, blog hernemen…

Hoe voel je je?

Een veel gestelde vraag als ik mensen tegenwoordig vertel dat ik een jaar geleden mijn GBP heb laten doen is: “Hoe voel je je?”
Wel, hoe voel ik mij? Ik voel mij super! Ik ben zooooo blij dat ik deze operatie heb laten doen en ja, mocht ik terug gaan in de tijd en kiezen of ik het zou laten doen dan zeg ik volmondig terug ja.
Ik heb er zoveel mee gewonnen sinds mijn operatie en dan spreek ik vooral op fysiek vlak heb ik grote vorderingen gemaakt.
Wandelen – lange wandelingen – zonder buiten adem te zijn en zonder pijn aan mijn gewrichten te hebben, terug op tempo wandelen, dansen zonder buiten adem te zijn, krachtspieroefeningen doen zonder na 2 x iets te doen al denken “En hoeveel keer moet ik dit nog doen? Ik ga dood!!”, de trap oplopen naar boven, boven komen en gerust dit nog een keer kunnen doen (handig als je iets vergeten bent boven – zie er niet meer tegenop om terug naar boven te lopen nu), terug schoenen aandoen met veters en nog kunnen ademen,… Kortom, ik voel mij veel fitter nu en fysiek gezonder hierdoor.
Qua bloedwaardes: ik heb bloedarmoede, we zijn daarom volop volgende aan het nemen: ijzertabletten om de dag op nuchtere maag, foliumzuur, Neurobion (vitamines B) kreeg ik sowieso al voor mijn GBP voor mijn Addison en magnesium. Dr. Endo had mij al laten weten dat dit tijd gaat nodig hebben die bloedarmoede om terug beter te worden, maar zal uiteindelijk wel beteren met al deze supplementen. Het bleek zijn is hier een oorzaak van, maar we waren altijd al een bleekscheet dus ik zie het verschil niet. Mijn omgeving blijkbaar wel.
Daarnaast neem ik ook sowieso volgende supplementen nog: vitamine D, vitamine C en in de avond calcium chewing van FitforMe.

Hoe zit het met voeding?

Dat is en blijft toch wel een moeilijke, ik ga hier heel eerlijk in zijn.
Ik ben zo blij dat ik dit gedaan heb en dat ik nu mij terug een gezond eetpatroon kan aanmeten.
En dat is het moeilijke aan heel het verhaal. Ja, de operatie helpt jou om te vermageren en de hoeveelheden te beperken in het begin. Ja, je leest het goed “in het begin”. Maar met verloop van tijd ga je meer kunnen gaan eten gaan dan in het begin en de operatie zorgt er niet voor dat je meteen een gezond eetpatroon hebt. Weet je nog hoe ik gestruggeld heb in het begin?
(zie mijn eerdere posts rond angsten en vergelijken https://thegoodthebadandgastricbypass.com/category/3-maand-po/ alsook de post van 5 weken PO https://thegoodthebadandgastricbypass.com/category/2-maand-po/ )

Intussen ben ik ook te weten gekomen via mijn endocrinoloog (want ik was in de waan dat wat ik ervaarde te maken had met mijn ziekte van Addison) dat de ervaringen die ik met hem deelde zoals nl. steeds honger hebben al een uur nadat ik had gegeten, het koud krijgen, plots draaierig/duizelig zijn een uur na het eten, dubbel zien etc. veroorzaakt werden door hypoglykemie wat een gekend mogelijke probleem is na een GBP.
Dit wil zeggen dat ik een late dumping doe (vroege dumpings doe ik wanneer ik te veel suiker ineens heb gegeten zoals 1 reep Twix, als ik te snel heb gegeten of als ik tegelijk gegeten en gedronken heb; ik ervaar dan een dumping binnen de 10 minuten dat ik dit gegeten heb zoals warm krijgen/moe worden/misselijk zijn).
Hypoglykemie kort uitgelegd, wil zeggen dat ik te snelle suikers/snelle koolhydraten heb gegeten en het gevolg hierna is dat mijn bloedsuikerwaarde te snel daalt. Hoe komt het dat dit te snel daalt? Door de snelle koolhydraten/snelle suikers schiet mijn alvleesklier in gang, want die merkt dat ik dit gegeten heb.
Deze begint te werken om die piek op te vangen. Maar door de weinige hoeveelheid dat ik gegeten heb, zijn die suikers dus al snel opgevangen, maar mijn alvleesklier beseft dit niet dadelijk en blijft maar werken… Gevolg is dat die aan het overwerken is en te veel suikers in mijn bloed omlaag haalt -> bloedsuikerwaarde daalt te snel met de oorzaken die ik eerder opnoemde tot gevolg.
Zijn advies was om met mijn diëtiste te kijken naar een schema van koolhydraatbeperkt te eten of een schema waarbij ik minder hevige pieken maak in mijn bloedsuikerwaardes.

Dus hebben we terug contact opgenomen met Tinneke om dit te bespreken.
Zij liet mij weten dat de hoeveelheden die ik nu eet ok zijn en dat ik toch zeker mijn 8 à 10 maaltijden moet blijven behouden per dag. Reden: als ik zou minderen met aantal keer eten, zal ik te weinig voedsel binnenkrijgen en als gevolg terug te weinig energie hebben.
Want ja, het is nog steeds zo dat ik per maaltijd niet veel kan eten, hoewel in mijn ogen is dit wel al veel tov heel in het begin.
Mijn schema is nu als volgt:

07u00 neem ik mijn supplementen – op ma – woe en vr neem ik om 06u30 mijn ijzertablet met water en daarna om 7u samen met mijn supplementen een citrusvrucht zoals kiwi of mandarijn

08u00 1 snede volkorenbrood met wat hartig beleg en beetje sojaboter (met geluk krijg ik deze helemaal op, maar vaak dien ik te stoppen na 2/3de)

09u30 idem als om 08u00

11u00 neem ik een tussendoortje; dit kan zijn yoghurt (max. 1/2de potje) met droge koek (mariakoekje of enkele letterkoekjes) of met een beetje fruit (moet zuivel combineren met snelle suikers), tasje soep (drink nu een kleine koffietas met niks bij) of hartig beleg zoals stukje kaas

12u30 idem als ontbijt maar dan nog met aanvulling van groenten (lees met aanvulling groenten dan krijg ik mijn ene snede niet op dan geraak ik met moeite aan 1/2de van mijn boterham)

14u30 idem als 12u30

16u00 tussendoortje idem als 11u00 qua keuzes

18u00 avondmaal: aardappelen (1/2de aardappel max vaak minder en heel uitzonderlijk 1 volledige kleine), vlees (1/2de stuk max krijg ik op als ik geen aardappelen eet en bijna geen groenten) en groenten (neem steeds 2 eetlepels maar vaak is hiervan nog over samen met de aardappel)

20u30 late avondsnack is idem als 11u maar kan ook beetje chips zijn of nootjes of toch een koek met chocolade zoals 1 twixreepje maar dan wel in combinatie met zuivel of zuivel drinken na 30 minuten dat ik dit heb gegeten

Dit zijn mijn 8 eetmomenten en soms doe ik tussendoor nog een extra eetmomentje; mijn overschot van eten dat ik eerder niet volledig heb kunnen opeten, alsnog tussendoor te eten.
Want ja, mijn hoeveelheden zijn gelijk de porties van een peuter/kleuter.
De dagen dat ik meer kan eten = gegarandeerd dat dit de dagen zijn dat ik ofwel mijn ovulatie heb of de rode duivels op bezoek heb. Ja, van zodra ik meer kan eten dan anders weten we “yup, we gaan ze krijgen of we zijn in de voorbereiding naar… 😀 ).

Kan ik nog alles eten, wordt mij heel vaak gevraagd.
Ja, ik kan nog alles eten – als ik wil.
Voel ik mij altijd goed nadat ik bepaalde zaken heb gegeten? Neen…
Wat bedoel ik hiermee? Ik kan nog rijst eten of bijvoorbeeld stoofvlees, MAAR als ik hier meer van eet dan 4 happen dan word ik ziek, misselijk. Ik weet niet wat de oorzaak is, maar dan krijg ik een vastloper, word ik heel mottig en vaak moet het er dan ook uit (hoewel dit niet altijd gaat, tenzij ik een muntje neem en dan komt het vanzelf terug). Dus ik kies er voor om geen rijst en stoofvlees meer te eten.
Idem voor frieten of pizza; dit kan ik nog eten, enkel eet ik dit niet meer graag.
Bij frieten moet ik bijvoorbeeld een keuze maken: OF ik eet een 15-tal frieten van de frituur met wat mayonaise en niks van vlees (ter info kan ook niet meer eten bij alle frituren, want van sommige frituren hun frieten word ik al misselijk na de 2de friet die ik eet) OF ik eet een 5-tal frieten en 1/2de stuk vlees OF ik eet geen frieten en enkel 1 stuk vlees. De zin in frieten is er echt nog wel wekelijks, maar eenmaal ik er van begin te eten gaat mijn zin hierin dadelijk over… Het smaakt mij meestal niet meer… Het idee dat ik eerst had over frieten komt niet meer overeen met hoe het mij smaakt, waardoor mijn zin hierin tijdens het eten overgaat. Zo een beetje een soort van realitycheck die ik dan krijg tijdens het eten van deze. Idem voor bijv. Mc Donalds of een kebap… Zin hierin heb ik nog, eenmaal aan het eten vind ik het toch niet zo lekker meer als dat ik voor het eetmoment er zin in had. Is misschien moeilijk te begrijpen mocht je geen GBP hebben, maar dat is wel het rare dat ik ervaar. Ik kan het wel eten, maar ik wil het niet meer eten om verschillende redenen.
Dus… Ja, ik kan nog alles eten, ik wil het gewoon niet altijd meer eten of de zin gaat over tijdens het eten.

Smaakt er mij niets meer? Ooooh jawel hoor!! Ik kan echt genieten van eten, lekker gezond eten… eten tijdens een etentje, mmmm wat je dan soms voorgeschoteld krijgt…. Mmmmm.
En als het dan smaakt, dan heb ik wel spijt soms dat ik er niet meer van kan eten.
Zeker als we op restaurant gaan voor een feestje, dan vind ik het soms zonde om mijn bord te moeten doorgeven aan andere medegasten nadat ik het amper heb aangeraakt, maar ik moet nog plaats houden van de andere gangen van het menu hé.
En als mijn man en ik ergens gaan eten dan vraag ik ook wel vaak voor een doggybag om dan in de avond of dag nadien nog verder te genieten.
Nadeel: ter plaatse niet veel kunnen genieten en een voordeel: nadien thuis er nog eens van kunnen genieten 😀

En ja, ik eet ook nog dingen met suiker zoals koeken of snoepjes, maar vaak voel ik ook wel wanneer ik er net te veel van heb gegeten en dan krijg ik een vroege dumping. Als je dat genoeg keer hebt meegemaakt, dan weet je wel na een tijdje wat jouw limiet is om geen vroege dumping te krijgen (aapje met handen voor de ogen).
Bijv. 1 Twix-reep zorgt voor een vroege dumping, 1 mini Twix-reep is ok voor mij zonder vroege dumping. 1/2de zelfgemaakte Hasseltse speculoos is max, meer is ook weer vroege dumping. Een handje vol chips is ok, een grotere hoeveelheid = vroege dumping….
Je leert met de tijd je limieten kennen van je lichaam.
Het is wel belangrijk om te leren luisteren naar je lichaam. Ja, ik zou kunnen blijven dooreten – door mijn dumping heen – en mijn hoeveelheden telkens vergroten… Enkel luister ik dan niet meer naar mijn lichaam… En dat is dus de moeilijke in heel het verhaal…

Leerproces

In het begin van de operatie at ik zeer weinig, nu eet ik meer en ik zou nog meer kunnen gaan eten enkel geeft mijn lichaam aan dat het dat niet wil. Het luisteren naar je lijf is zeer belangrijk, maar ook HET MOEILIJKSTE in heel dit verhaal… En je ook effectief alles laten toestaan om te eten, geen restricties – want die halen je uiteindelijk in-, de dieetgedachten omzetten in gedachten die jou helpen ipv saboteren etc. zijn allemaal dingen die niet makkelijk zijn om te veranderen.
Ik eet alles want ik mag alles eten (dr. GB heeft dit ook zo letterlijk gezegd “Je mag alles eten enkel moet je ervan genieten”).

Een leerproces: tot op welk punt geniet ik er nog van en tot op welk punt zegt mijn lichaam: “Ok, voor mij mag het nu stoppen het eten, op dit punt voel ik mij nog ok. Eet je toch meer dan ga ik als lichaam over de rooie en geniet er ook niet meer van. En dat zul je voelen whahhahhahha whaahahahahaha”?
Hier ben ik dan de cursus van Destination Healthy Habits van Celien Rombouts zeer dankbaar voor. Haar verzadigingsmeter helpt mij enorm in mijn hoofd om te kijken wat mijn lichaam zegt.
Deze cursus vond ik een meerwaarde in heel mijn proces dat ik nu doormaak sinds mijn GBP, hier heb ik veel aan gehad en heb ik ook nog steeds veel aan. Dit is een echt leerproces. Het helpt mij om gezonde gewoontes aan te leren en het is ook weer een proces van vallen en opstaan, het is een proces om te leren luisteren naar waar mijn lichaam behoefte aan heeft.

De operatie zorgt er voor dat de kilo’s naar omlaag gaan en portiebeperking (tot op een bepaald punt want na een jaar kan je al meer eten dan in het begin van jouw operatie en je kan je lichaam zelfs zo beïnvloeden via allerlei factoren dat je toch terug kan gaan eten zoals voor de operatie qua hoeveelheden).
De operatie zorgt niet voor een automatische mindreset op vlak van voeding.
Je hebt dus nog steeds zin in van alles en nog wat om te eten, je hebt dus nog zin om meer te eten, je blijft kampen met al jouw eerdere voor-de-operatie-mindproblems die gekoppeld zijn aan eten, je kan nog steeds momenten hebben van emo-eten, jouw dieetgedachten zijn niet plots verdwenen, je ziet jezelf nog vaak als de dikke etc. Dit zijn allemaal dingen in jouw hoofd die blijven komen en gaan, dus noppe lieverds deze worden niet weggesneden tijdens de operatie of via een magische vingerknip uit jouw hoofd getoverd. Was het maar zo zeg 😉

Maar daarvoor zijn er gelukkig diëtisten en psychologen waarbij je in behandeling kan gaan om dit alles te bespreken en aan te pakken. En je hebt ook geweldige online programma’s zoals die van Celien Rombouts en Gudrun Hespel die je kan volgen en die ik zeker een meerwaarde vond/vind in heel mijn proces dat ik nu meemaak.
Zonder deze mensen en hulpmiddelen is het een hele moeilijke op vlak van mentale.

Een van de moeilijke vind ik echt de oude gedachten die telkens de kop op steken, de dieetgedachten.
Zo was ik overlaatst tot het besef gekomen dat ik nu meer at dan heel in het begin van mijn operatie… En plots bekroop de angst mij van terug te gaan bijkomen tot het gewicht van voor de operatie. Ik dacht “Oh nee, nu eet ik meer dan een jaar geleden en nu ga ik dus bijkomen en terug dik worden en ik ga alles kapot doen etc etc.” Tot ik inzag dat dit gewoon terug de oude gedachten waren van vroeger “Als je veel eet, dan ga je bijkomen terug. Je mag niet alles eten, want van alles te eten kom je bij – dus zeker geen chips of koeken of snoepjes meer eten…” Ik ging dit even afchecken: “Is dit zo? Is dit effectief zo dat ik zoveel aan het eten ben dat ik terug 108kg ga wegen? En wat zal het effect zijn als ik mijzelf terug een restrictie opleg?”. Ik ging dus kijken naar hoe het effectief was, niet zoals het in mijn hoofd was. Ja ik eet meer, maar als ik noteer wat ik allemaal gegeten heb qua hoeveelheid dan is dit ok en normaal voor mij en is het niet zo dramatisch zoals het in mijn hoofd is. Ok, ik eet nu in het beste geval in totaal op een dag 4 snedes brood verdeeld over heel de dag, vroeger at ik als ontbijt alleen nog maar 4 snedes naast de andere 6 tot 8 op de middag/namiddag. Ja, ik eet nu in het allerbeste geval 1 aardappel ipv de 1/4de aardappel in het begin na mijn operatie, vroeger at ik veel meer aardappelen in de avond… Dus is het zo erg dat ik nu meer eet dan in het begin van mijn operatie? Neen, totaal niet.
Wat véél belangrijker is, is dat ik luister naar mijn lichaam naar mijn verzadigingsniveau dat dit aangeeft waarbij ik mij nog comfortabel voel en effectief nog geniet van datgene wat ik eet.

Dus ivm restricties opleggen, neen daar doen we niet meer aan mee. We eten alles, we genieten hiervan. Dat is de belangrijkste hierbij. Dat merk ik vooral bij “sneuk” zoals ze dat zeggen: ik kan genieten van 1 handjevol chips, eet ik iets meer maar nog geen dumping dan geniet ik er niet meer van maar dan speelt er iets anders waardoor ik toch nog meer eet dan dat ik ervan geniet is iets wat ik ben gaan beseffen doorheen dit leerproces. Dan ben ik eigenlijk op dat moment “breinloos” aan het eten of eerder gezegd “niet-lichaam-luisterend” aan het eten. Want mijn verzadiging ben ik dan ook vaak al voorbij als ik dan naar de verzadigingsmeter kijk. Dus die meer chips die mijn mond in gaan, zullen mij niet helpen met datgene waarmee ik zit waardoor ik nu niet meer aan het genieten ben van mijn chips… Ik dien dan iets anders te gaan doen dat effectief helpt ipv chips in mijn mond te blijven steken tot ik een dumping krijg.

Kortom heel dat proces van het mentale dat is de zwaarste, gelukkig bestaat er heel wat begeleiding hiervoor en hulpbronnen om te rade te gaan. MAAR het is wel nog steeds aan mijzelf om hier iets mee te doen al dan niet met datgene wat ik aangereikt krijg van hulpmiddelen…

Op vlak van lichaamsbeeld en mentale: mijn kledingmaat laat mij weten dat ik serieus ben afgevallen, de foto’s laten het duidelijk zien… kijk ik echter van boven naar onder naar mijn lichaam dan zie ik mijzelf nog als toen ik 108 kg was met iets meer rimpels op mijn buik maar in mijn ogen nog steeds een dikke buik. Ook qua nieuwe kleding kopen de eerste maal met mijn dochter, het was een heen en weer lopen voor blijkbaar toch een kleinere maat nodig te hebben. Bewijs dat mijn hoofd nog denkt dat ik toch nog dikker ben dan ik effectief ben. Het passen van kledij was dan weer een zeer fijne ervaring! Ik kon terug kleding aandoen die ik mooi vind en waar ik mij ook mooi en goed in voel! Plus mijn dochter kan nu “twinnen” met mij (dezelfde kledij als mij kopen om aan te doen – zo hebben we nu matching Stitch-pyjama’s en huispakken hahahaha) en ze is extra happy, want nu heeft ze een tweede kleerkast thuis waarin ze kan gaan “shoppen” (mannetje met draaiende oogjes en terwijl spreekt deze uit: “Pubers”)

Het mentale is een moeilijke, maar ook zo een leerrijke waardoor je zoveel meer groeit als persoon. Dit proces alleen al vind ik de moeite om te ervaren, de groei die ik meemaak in positieve zin…
Je zou nu kunnen zeggen: is het je dat waard die moeilijkheid qua mentale? Ja, want dat mentale had ik voordien ook voor mijn operatie maar dan de andere richting uit. Doordat ik nu ook fysiek beter ben, kan ik meer dingen doen en ben ik actiever en dit werkt dan ook weer in op mijn mentale in het voordeel…

Gewicht

We zijn nu een jaar verder en qua gewicht zit ik goed, ik vind mezelf misschien zelfs een beetje te mager.
Ik dien echt terug te starten met mijn krachttraining, want ikzelf vind het niet meer mooi.
Ook heb ik het moeilijk met mijn borsten, ik had vroeger een volle cup en nu heb ik echt “theezakjes” (lang leve bh’s met vulling en door de hoeveelheid los vel kan ik toch nog een D-cup vullen hahahahaha).

Als je mijn blog gelezen/gevolgd hebt, dan weet je dat ik niet zo naar mijn gewicht kijk maar eerder naar hoe ik mij voel. Maar voor diegenen die toch graag gewichten willen weten…
Op 6 mnd po woog ik 72.8 kg, bij mijn controle op ong. 9 mnd woog ik 63kg, daarna heb ik besloten elke maand 1x mij te wegen om te weten te komen of ik aan het stabiliseren was (dit is ifv een buikwandcorrectie die pas mag wanneer ik 1 jaar stabiel ben).
Maand 10 en mnd 11 woog ik nog steeds rond de 63 kg en was ik hier blij mee, dacht dat ik aan het stabiliseren was.
Maar mnd 12 woog ik plots 60.7 kg. En nu op de controle bij dr. GB woog ik terug 62.7 kg. We zullen zien hoe dit verder gaat… Ik hoop stabiliseren, want dit is ok voor mij, hier voel ik mij ok bij, en iets meer wegen zou niet erg zijn, want dan zie ik mijn beenderen van mijn ribbenkast niet meer (wat ik niet mooi vind). Hopelijk zal door krachttraining dit deels verholpen worden.
Dr. GB heeft ook laten weten dat 65-70 goed zou zijn, dus mocht ik nog 10% bijkomen zoals ze voorspellen na mijn laagste punt, dan kom ik daarrond uit en dat is prima. Ja, mijn BMI zou dan terug hoger zijn, maar je weet mijn visie daaromtrent uit mijn eerdere posts 😉

Kortom ik sluit mijn KIWI-verjaardag met een blij gezicht af en ben trots op wat ik tot nu toe al bereikt heb…
Als je ziet waarvan ik kom…

boven nr onder links nr rechts: voor operatie – 2 mnd PO – 3mnd PO – 5mnd PO – 11 mnd PO
boven nr onder links nr rechts: voor operatie – 2 mnd PO – 3mnd PO – 5mnd PO – 11 mnd PO
zomer voor operatie
moederdag voor operatie
3 mnd PO
11 mnd PO
12 mnd PO
voor operatie
11 mnd PO
12 mnd PO
KIWI-verjaardag
6 mnd PO (post operatief)

6 mnd PO (post operatief)

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

“Oh wat zie je er goed uit! Amai je ziet het al heel goed in je gezicht. Ge zijt nogal afgevallen! Oh Anya, gij zijt het, ik herkende u niet, het is omdat ik uw stem herkende dat ik plots doorhad dat gij het zijt (bij deze droeg ik dat “geweldige goedzittende mondmasker” kuch kuch kuch)!”…
Dit zijn zo wat een greep uit de vele leuke reacties die ik krijg als mensen mij nu zien.
Gevolgd door de volgende reacties: “Hoe gaat het nu met je? Kan je al wat meer eten? Wat zegt je dokter? Heb je nog opvolging? …”
Om dan te eindigen met “Nu mag het toch stoppen hoor, nu moet je niet meer meer afvallen…”
En niet te vergeten af en toe de dieetpolitie die ook een reactie geeft of een afkeurende blik toewerpt van “Ga jij dat eten? Zo ga je terug dik worden hoor…” of de goed-of-slechte-voedingsreactie geeft “Dat is wel niet gezond hé als je dat neemt, dat is geen gezonde voedingskeuze.”

Kortom heel wat reacties en heel uiteenlopend.

Status na 6 maanden PO

Op 25 juni ben ik terug op controle geweest bij dr. GB na 5.5 mnd PO.
Hij was zeer tevreden met het resultaat.
Toen hij mij vroeg hoeveel ik woog, kon ik hier niet op antwoorden en zei hem ook dat ik mij niet meer gewogen had sinds 5 mei ofzo. Dus moest ik op de weegschaal gaan staan…
Richting de weegschaal vertelde ik hem dat ik niet meer op de weegschaal ben gaan staan omdat dit voor mij een trigger is waardoor ik te veel of juist minder ging eten.
Hij beaamde dat elke dag of elke week op de weegschaal gaan staan geen goede actie is.
“Een keer in de maand of een keer om de twee weken is een goede houding tov de weegschaal, gewoon om op de hoogte te zijn. Meer op de weegschaal gaan staan, is inderdaad niet gezond.”
Eenmaal op de weegschaal kreeg ik mijn verdict: op de kop 75 kg.
Dr. GB was zeer tevreden met dit resultaat. Hij had gehoopt dit te kunnen bereiken, maar dacht eerder bij de 80 dat ik heel blij mocht zijn. Dit gewicht is volgens hem ideaal voor mij in mijn situatie (rekeninghoudend met mijn hydrocortisol die ik dagelijks neem voor mijn ziekte van Addison en mijn fibro).
Als ik mijn gewicht tussen de 70 en de 75 kg kan houden, dan is hij een zeer tevreden man. Alles wat ik nu nog meer zou afvallen, zou een extraatje zijn.

Van mijn vitamines zei hij ook dat dit ok is wat ik nu momenteel neem, maar ik dien er 2 per dag te nemen omdat het soft chews zijn (van Celebrate; besteld in NL want in België niet te verkrijgen) en de samenstelling is bij sommige dingen iets lager dan een kauwtablet van WLS Forte. Deze soft chews gaan mij voor het ogenblik makkelijker af om te nemen dan de kauwtabletten.

Ze zijn wel niet zo lekker als mijn calcium soft chews, deze neem ik nl. elke avond voor het slapen en vind deze super lekker 😀 Mijn gewone multivitamines durf ik al eens te vergeten. Ze hebben een aardbeismaak, maar zo een goedkope artificiële smaak, het is wennen.
Mijn ijzertabletten dien ik steeds nuchter te nemen, had hij gezegd. Dit doe ik ook (als ik het niet vergeet) en neem ik om de 2 dagen maar (ergens een wetenschappelijk artikel gelezen dat om de dag een ijzertablet nuchter nemen beter is dan elke dag – djuh had dat artikel beter ergens opgeslagen om naar te kunnen verwijzen, damn me geleerd bij deze voor de volgende keer).
De dokter was tevreden al bij al.

Momenteel heb ik mij vandaag terug gewogen op bijna 6 mnd PO en dit was het verdict deze ochtend:



Hoeveel ikzelf nog wil afvallen?

Eerlijk, dat is nog steeds een tweestrijd… In mijn hoofd zit mijn “Becky”, aka dieetgoeroe in mij, mij toe te roepen “Ga voor de 60 kg of lager, want dan heb je een gezond BMI en als je dan de 10% bijkomt van uw totaal afgevallen gewicht dan weeg je nog max 65 kg en heb je nog steeds een gezond BMI!”.
Aan de andere kant heb je dan “mij” die aan het bijleren is via de cursus van Celien Rombouts “Destination Healthy Habits”. (heb haar leren kennen via Jessica – zie eerdere blogartikels – op intstagram en ik raad haar zeker aan voor als je naar een normaal denken rond voeding wil gaan)
Hier leer ik dan weer om te luisteren naar mijn lichaam, naar mijn lijf en de dieetgoeroe haar mond te snoeren en in te zien dat wat zij zegt enkel opgelegd is door de maatschappij. Dat kijken naar het gewicht op de weegschaal en naar het BMI niet de gezonde manier is van luisteren naar jouw lichaam.

Dus als ik naar mijzelf, naar mijn lichaam luister dan ben ik tevreden met wat ik nu heb en vind ik het niet erg om dit gewicht te hebben “dat niet ok is volgens het BMI”.
Ik ben blij zoals ik nu ben, ik kan kledij dragen waarin ik mij goed voel zonder mij zorgen te maken over hoe ik eruit zie. Ik kan terug dingen doen zonder binnen de 5 seconden pompaf te zijn en te hijgen of het gevoel te hebben “ik heb hier een te grote inspanning gedaan en kan elk moment van mijn sus gaan draaien”.
Ik voel mij goed in mijn lichaam zoals het er nu uitziet, ik ben tevreden met mijzelf als ik naar mijzelf in de spiegel kijk.
Als ik van boven naar onder kijk naar mijn lichaam dan heb ik wel nog het gevoel van “ik ben dik, ik zie er nog hetzelfde uit als toen ik 108 kg woog”. Maar door de vele foto’s van voor en na’s te vergelijken, weet ik dat dit een bedrog is in mijn hoofd, een verkeerd beeld in mijn hoofd.

Ik ben richting een andere mindset aan het gaan, voel ik bij mijzelf.
In het begin was mijn doelstelling een gezond BMI bereiken om zo terug gezond te zijn. Nu is dit aan het wijzigen naar ik wil gezond zijn, blij zijn met mijn lijf en mij goed voelen in mijn lijf ook al heb ik volgens het BMI nog steeds “overgewicht”.
Wel, tegen meneer BMI kan ik nu zeggen: “Met dit “overgewicht” volgens jou kan ik nu leven. Vroeger toen jouw alarmbel ging van “morbide obees” voelde dit voor mij ook zo aan als dat ik elk moment kon gaan doodvallen hoe ik mij toen voelde bij elke kleine inspanning die ik deed. De titel “morbide obees”, mij echt slecht voelen in mijn vel, het gevoel te hebben van “ik kan hier elk moment neergaan, want mijn lichaam geeft mij tekenen dat dit niet ok is” samen met nog heel wat andere factoren hebben uiteindelijk bij mij de doorslag gegeven om een GBP te doen. En daar dank ik je voor meneer BMI. Want ja “morbide obees” het is niet zo een leuke term om te horen en gaf mij wel die extra push. Maar dat je nu zegt dat ik nog steeds “overgewicht” heb en dat dit slecht zou zijn… Eerlijk dit voelt nu niet zo voor mij. Ik voel mij goed, ik ben ok.”

Wanneer stop ik het beste met eten?

Ik ben nog steeds de cursus van Celien aan het volgen. Het opent bij mij mijn ogen, het toepassen allemaal in de praktijk blijft wel nog steeds moeilijk. MAAR moeilijk gaat ook hé 😉
Het moeilijke gedeelte is natuurlijk de confrontatie steeds met mijn Becky, de maatschappij en de hierbijhorende dieetpolitie alsook mijn triggers zoals emotie-eten of gewoonte-eten. Ja, dit zijn dingen waarmee je dagelijks geconfronteerd wordt en blijft ervaren ook al heb je een GBP gehad.
Een pad dat je jaren bewandeld hebt van diëten en dieetgedachtes en waarbij je nu zegt “We gaan een andere weg gaan bewandelen lieve Anya. Hup, ga maar met je beentjes door die hoge struiken, bloemen, netels, distels etc en blijf er maar telkens over gaan.”
Ik zal nog veel pijntjes ervaren en struikelen, maar uiteindelijk ga ik dan wel een nieuwe weg bewandelen. Eentje die voor mij gezond zal aanvoelen en waar ik mij goed bij ga voelen.

Op dit ogenblik zijn ze in de cursus al heel ver en ben ik zo wat achterna aan het hinkelen. Ik doe het op mijn tempo. We zitten ook volop in de verbouwingen waardoor ik niet steeds de tijd heb om een live-call mee te volgen van de cursus.
Eigen tempo gaat ook wel en voelt voor mij ook goed. Ik heb bij sommige dingen wat meer tijd nodig.

Zoals nu ben ik reeds een tijdje aan het aanvoelen wanneer ik bij het eten een voldaan gevoel heb.
Wanneer stop ik het beste met eten?
Ik geef mijn gevoel na het eten een cijfer adhv hoe ik mij dan voel.
1 wil zeggen “enorme honger”, een 5 is “voldaan”, 6 is “goed gegeten en ik krijg nog dessert op”, 7 en 8 wil zeggen “zit meer dan voldaan en volgende maaltijd niet eerder dan een uur”, 9 en 10 wil zeggen “Waar is mijn bed en waar is een emmer?”
Wekelijks zit daar toch een 9 of 10 bij en lig ik dan zo misselijk als iets in bed. Dan voel ik mij echt NIET goed en zou ik het liefst naar het toilet gaan lopen (al paar keer geprobeerd maar dit lukt dan niet :s). Dus blijf ik dan maar rustig op mijn rechterzij liggen (linkerzij word ik nog misselijker raar maar waar, bij velen helpt linkerzij liggen bij mij omgekeerd) en probeer te rusten waarbij ik soms dan in slaap val.
Een 9 of 10 ervaar ik vaak als: ik een 7-8 heb gegeten en dan te snel nadien terug iets eet OF als ik na mijn 5-6 dadelijk drink. En die laatste is bij mij een gevaarlijke en zorgt vaak voor de 9-10-ervaring.
Na het eten dien ik eigenlijk min. 15 minuten te wachten, om goed te zijn 30 minuten. Doe ik dit niet dan schiet ik rechtstreeks naar een 9-10. En met drinken bedoel ik dan echt goed drinken, niet een nipje van mijn drinken nemen.
Nee, een half glaasje drinken na mijn eten is genoeg om de 9-10 te krijgen.
Het wachten met drinken na mijn eten is voor mij dus wel een belangrijke wil ik mijn 9-10-ervaringen minderen.
Dokter GB had mij al laten weten dat dit niet alleen belangrijk is om de 9-10-ervaringen te minderen, maar ook om te voorkomen dat ik mijn eten te snel wegspoel.
Hij had mij ook aangegeven dat ik best stop met eten als ik aan een 5-6 zit, een 7-8 of meer zorgt ervoor dat de maag gaat rekken in de toekomst.

Portiegrootte

Als ik eet dan eet ik vaak een peuterportie om aan een 5-6 te zitten.
In een keer een peuterportie opkrijgen zit er wel niet in.
Vaak gaat dit als volgt: ik eet een babyportie en zit dan vol, ik ervaar een 5-6-gevoel. Maar merk dan dat ik na een kwartiertje eigenlijk al terug honger heb, dus eet ik dan nog een babyportie tot ik weer dat 5-6-gevoel krijg. En dan stop ik met eten. Eet ik dan toch nog meer dan ga ik naar een 7-8 wat mij een ongemakkelijk gevoel geeft (het gevoel van “de knoop open zetten van je broek”).
Na mijn 2de babyportie heb ik dan ook vaak een voldaan gevoel. Soms kan het ook zijn dat ik aan mijn 2de babyportie begin, maar na 1 hap al terug het 5-6-gevoel heb.

Ik krijg intussen bijv. 1 snede brood op of 3/4de sandwich (uitzonderlijk 1 sandwich), een stukje stokbrood van 5 tot 10cm max lang, een peuterbordje spaghetti (de Cappellini of speltpasta, andere durf ik nog niet wegens slechte ervaringen van dumpings hiermee), 1 aardappeltje max met hierbij 1/3de stukje vlees van 100gram (uitzonderlijk 1 kippenbrochette waar zo 4 stukjes kip op zitten of 2 stukjes varkenshaasje -> vaak heb ik dan nadien wel een 7-8 van gevoel als ik die hoeveelheid heb kunnen eten) en 1 tot max. 2 eetlepels groenten… Hoe droger het eten, hoe meer saus ik wel nodig heb om beter te kunnen afslikken (een vastloper ervaren is ook geen pretje, been there done that).
Voor een buitenstaander is dit niet veel qua portie, voor mij geeft dit een voldaan gevoel. Je moet ook rekening houden dat ik nog steeds om het uur tot 2 uur iets eet. Het is klein, maar de hoeveelheid in totaal is volgens mij wel “ok”. Ik zeg “volgens mij” want ik noteer het allemaal niet meer en houd het ook niet meer bij in een schrift of digitaal ofzo.
Ik wil eten door te luisteren naar mijn lichaam, luisteren naar wat mijn lijf aangeeft.
Oh ja en daar horen ook tussendoortjes bij en dit kan verschillen in fruit, yoghurt, stukje kaas, stukje vlees of zelfs chips of koeken. Volgens wat mijn lijf op dat moment aangeeft van zin in te hebben. Door de dag is dit vaak fruit of yoghurt ofzo en in de avond is dit vaak een koek of chips.

Doelstelling nu

Mijn doelstelling nu is nog steeds leren beter mijn eigen nieuw pad te bewandelen.
Naast een goed voedingspatroon voor mij, wil ik ook in de toekomst graag meer gaan sporten.
Ik voel aan mijn lijf dat dit zegt van “meer bewegen gaan, ik heb hier nood aan…”

En ook hier komt mijn “Becky” er tussen, maar dan als duiveltje: “Sporten Anya staat bij jou gelijk aan kwetsuren. Je kan dat beter niet gaan doen. Je gaat alleen maar weer teleurgesteld zijn en gaat het toch niet kunnen.”
Die Becky is echt een feeks hé, I know 😀
Plus nu heeft Becky er naast dit er ook nog een ander leuk excuus bij genomen: de verbouwing. “Ja maar Anya ge zijt in de avond zo bezig met de verbouwing qua administratie en bestellingen opvolgen en de afwerking etc, nu hebt ge toch niet de tijd om te sporten noch de ruimte.”

En ik weet dat het excuses zijn hé en toch luister ik naar haar… Zucht…
Terwijl mijn lijf eigenlijk graag wil gaan lopen.
Ik zou zo graag willen lopen, kunnen lopen. Niet wandelen, maar echt lopen. Wandelen gaat mij te langzaam naar mijn goesting.
De angst voor kwetsures houdt mij vooral tegen.

Toen ik ooit 70 kg woog, heb ik “Start to run” gedaan op mijn eentje en bij les 3 ben ik moeten stoppen van de huisarts. Mijn knieën waren even dik als mijn bovenbenen… Hoewel ik steeds stretch-oefeningen voor en na het lopen deed en ik liep op mijn hartslag (zo een hartslagband en al gekocht toen).

En toch zou ik het zooooo graag willen kunnen; 5 kilometer kunnen lopen aan een stuk.
Dat lijkt mij zo een fijn en “hoofd-leeg-makend-bevrijdend”-gevoel.
Enkel is mijn angst momenteel te groot… Ik durf de stap niet te wagen…
Dit is nog eentje om uit te zoeken hoe ik deze kan aanpakken.
Tips zijn steeds welkom 😉


Self-care

Self-care

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

September 2020 was een eerste stap richting self-care.
Zie blogbericht: https://thegoodthebadandgastricbypass.com/category/reden/
13 januari 2021 was dan de dag dat die eerste stap definitief werd.
Mijzelf op de eerste plaats zetten om gezond te worden met de hulp van een gastric bypass.
Toen zag ik mijn GBP enkel als een hulpmiddel om gezond te worden, nu zie ik het ook als een stap voor mij richting self-care.

“Een gastric bypass als self-care? Uhm, dat is toch geen self-care?” zullen er misschien sommige denken.
Nee, inderdaad het is niet zo dat GBP = self-care. Mijn GBP is een stap voor mij geweest richting self-care.

Ik kon niet meer dan 500m stappen (slenteren, laten we eerlijk zijn) zonder buiten adem te zijn, ik kon mijn veters niet meer binden zonder te puffen, zuchten en vapeurs te krijgen van de inspanning, de trap op wandelen en boven komen en je hart tegen je borstkas voelen en horen bonken (ja wandelen, want lopen zou gegarandeerd mijn dood zijn geweest), kledij aandoen om mijn lichaam te verbergen (heb wel een moment gehad om mooie kleren aan te doen om toch te stralen op mijn zwaarste, maar eerlijk ik voelde mij niet stralen – bij elke blik naar mij kwam het gedacht ” Oh nee, ze zullen wel aan het kijken zijn en denken ‘Wat doet die nu aan, dat hoort niet bij haar postuur'”),
bij elke blik naar mij denken “Ze kijken naar mij omwille van hoe dik ik ben, ze zijn mij aan het beoordelen en oordelen over mij aan het vellen.”, niet de energie hebben om iets met mijn gezin te gaan doen want fysiek lukte mij dit niet, geen zin om een kleine “welness” thuis te doen na het nemen van een douche want ik wou zo snel mogelijk terug kleren aan zodat ik mijzelf niet langer dan nodig in de spiegel zou zien,…

Door deze operatie kan ik nu intussen reeds 3 km wandelen aan een stuk op een goed wandeltempo 3x per week, ik heb de energie om elke ochtend op te staan en krachttraining te doen, de trap oplopen lukt nu intussen wel – mijn hart gaat omhoog maar ik heb niet het gevoel dat ik dood ga vallen als ik boven ben,…

Self-care…
Ik kan nu deze dingen doen om “voor mijzelf te zorgen”.
Ik wil mijn spieren aansterken en daarvoor dien ik te sporten…
Dit kan ik nu en ik geniet er ook van.
Ik zorg voor mijzelf door te sporten, want nu kan ik dit zonder het gevoel van dood te gaan.
Voor mijn operatie had ik dit graag kunnen doen, maar fysiek ging dit niet zoals ik het graag had.

Meer dan sporten

Ik heb al laten vallen dat ik begonnen ben met de cursus van Celien Rombouts (Destination Healthy Habits).
Zie eerder blogbericht: https://thegoodthebadandgastricbypass.com/2021/04/11/vergelijken/
Momenteel ben ik hier volop mee bezig.
Dit is ook onder andere een van de redenen dat ik minder op mijn blog heb geschreven de laatste tijd.
(andere reden: mijn struggle met mijn eten dat ik even moest uitzoeken met behulp van een psycholoog)

Een van de opdrachten van Celien is het invullen van een lijst rond self-care.
Wow, wat was dit een eye-opener!!
Altijd klaarstaan voor anderen en jezelf gewoon achteruit zetten, dit kwam duidelijk naar voren uit die opdracht.
Elke dag probeer ik nu ook iets te doen van self-care. Dit voelt goed en geeft mij meer zelfvertrouwen.

Naast het sporten voor mijn fysieke gezondheid, doe ik nu ook aan kleine welness-momentjes of doe ik kleren aan waarbij ik mijn lichaam niet meer verstop. Zorgen voor mijn lichaam.
Ik ben ook naar een psycholoog beginnen gaan voor mijn angst rond eten dat ik gecreëerd heb na mijn operatie.
Elke dag som ik 3 kleine gelukjes op van die dag. Zorgen voor mijn mentale.

Ditch the diet

Een andere opdracht, de eerste in heel de cursus, is “Ditch the diet”. Dit is echt geen makkelijke.
Steeds heb ik een stemmetje, ik noem haar “Becky” (sorry mocht er iemand Becky heten en mijn blog volgen, het is niet persoonlijk XXX), die mij steeds richting het dieet-denken duwt.

“Zou je dat wel doen? Wat gaan ze wel niet zeggen?! Dat is niet gezond. Hé, zou je niet wat super-foods gaan eten? Ohoh een koek, dat is geen gezonde keuze. Geen water?! Uhm, jij bent toch aan het afvallen, zou je dan niet beter water kiezen!! Dat kleedje zou ik niet aandoen, daar zie je buik in…” En dit met een zeer afkeurende strenge blik, haar armen voor haar gekruist en een bekritiserende stem. (Beeld je Becky in: bleke huid, zwarte haren strak bijeen gebonden in een laag dotje in haar nek, felrode lippen en hele donker opgemaakte ogen, een donkere blazer, hieronder een wit glad gestreken hemd en daaronder een enkellange kokerrok met daaronder hoge hakken en in haar handen een houten lineaal waarmee ze je op de vingers tikt wanneer je te ver gaat…)
De hele dag in, dag uit, Becky op mijn schouder… Pffff, als je erop begint te letten, dan begin je haar echt een zaag te vinden 😀
Maar ergens is het ook wel de harde realiteit dat Becky er is. Als baby had ik geen Becky, nu is Becky elke dag bij mij. Ze is mij komen vergezellen na het vele diëten van vroeger, de maatschappij met haar oordelen over wat perfect is en hoe het hoort te zijn, zoveel boeken en tijdschriften die het hebben over diëten en die verkopen als zoete broodjes over de toonbank…

Becky komt vooral mij vergezellen na een het zien of horen van een trigger.
We dienen als opdracht dan ook onze triggers tijdelijk weg te zetten of volledig weg te doen.
We willen Becky zo min mogelijk de kans geven om nu in deze beginfase (waarin we leren onszelf aan te sterken rond zelfacceptatie en zelfwaardering) haar veel aan het woord te laten. In de beginfase zijn we nog niet sterk genoeg om haar weerwoord te geven, ze heeft dan ook jaaaaaaaren het voor het zeggen gehad.
Uiteindelijk is het de bedoeling dat we sterk genoeg gaan zijn om Becky te omarmen, als ze komt afdraven met haar lineaal in haar handen naar haar toe te lopen en haar innig te knuffelen, haar te aanvaarden dat ze er is en haar terug naar haar plaats te begeleiden (nl. achteraan in de bus) en zelf aan het stuur te gaan zitten van de bus.

Een van mijn triggers is de voorbije week heel duidelijk geworden.
Mijn weegschaal.
Yup, mister weegschaal is bij mij een grote trigger.

De weegschaal

Ik ging in de week op de weegschaal staan voor mijn wekelijks weegmoment.
Er was deze week tov de vorige week maar 600 gram af.
Becky op mijn schouder na het zien van die -600 gram:
“Je bent maar 600 gram afgevallen, dat is niet veel hé! Je hebt te veel gegeten deze week, telkens als je at at je meer dan de keren of weken ervoor. Je hebt niet genoeg aantal keren gegeten per dag, je hebt maar 3x per dag gegeten en je moet 6x of meer per dag eten. Je gaat weer bijkomen. Je gaat niet meer afvallen, dit is het einde, hier stop je dus na 16 weken. Je operatie gaat voor niets geweest zijn. Je gaat terug even dik worden als voordien. Je hebt geen karakter. Je … ”
En ze gaat maar door met afratelen en op mijn vingers tikken.
(je ziet dus, een GBP helpt je wel bij het afvallen, maar aan jouw Becky doet dit niks af, lang leve het leren kennen van Celien Rombouts – thanks Jessica om mij kennis te leren maken met haar via instagram XXX)

Ik was zooooo teleurgesteld in die “maar” 600 gram dat ik was afgevallen.
Toen ik onder kwam, had ik een grote drang om alles in mijn mond steken: chocolade, aardbeien, chips, ice tea, chocomelk, een koek … Gaan emo-eten. En het was nog maar ochtend!!
Ik voelde aan mijn lichaam dat ik geen nood had aan het emo-eten, maar wist even niet wat doen.
Daarom heb ik de supportgroep van de cursus een berichtje gestuurd. Dit heeft mij zo geholpen!!
Ik kon even bij hen terecht om over mijn Becky te praten en kreeg de tip om afleiding te zoeken, bezig te zijn met andere dingen opdat Becky afgeleid zou zijn.
En ja hoor, na een tijdje was Becky terug haar bed ingekropen nadat ik mij gestort had op taken in het huishouden.

Door dit incident en na het gesprek met de groep kwam ik tot het besef dat mister weegschaal dus een enorme trigger is voor mij.
Er zit dus maar 1 ding op om Becky in de ochtend niet te laten triggeren -> mister weegschaal gaat zelf even in slaapmodus gaan.

Laatste keer gewogen tot …

Vorige week was dus de laatste keer dat ik mij gewogen heb tot aan mijn volgende bezoek bij dr. GB.
Dit zal dus zijn tot eind juni ergens dat hij in slaapmodus gaat.
Het brengt bij mij wel wat angst te weeg, maar ik dien mijzelf hierin te forceren.
Ik dien mijzelf te waarderen en te leren accepteren zoals ik ben.
Het getal op de weegschaal zegt niets over wie ik ben noch of ik gezond ben.
Gezond zijn is meer dan het cijfer op de weegschaal.

Daaaaag mister Weegschaal tot …

Update eten

Iedereen die mij volgt via deze blog of via mijn facebook-groep (die dezelfde naam heeft als deze blog voor diegenen die zich dit afvragen) weet dat ik de laatste tijd het enorm moeilijk had met eten.
Specifieker: de hoeveelheid die ik maar kon eten.
Zie eerder blogbericht: https://thegoodthebadandgastricbypass.com/2021/03/28/angsten-een-stapje-terugzetten-het-is-geen-makkelijke-weg-die-we-gaan/


Wel, intussen ga ik hiervoor naar een psycholoog.
Mijn eetprobleem heeft niets met mijn OCD te maken, maar is een gewone angststoornis.
Bij mijn OCD-angsten moet ik mij steeds forceren om iets niet te doen (OCD = het willen controleren behouden door bepaalde handelingen uit te voeren om iets te voorkomen).
Bij deze angst is het omgekeerde nodig liet zij mij weten.
Ik dien bij deze angst mijn lichaam te forceren.

Voor het eten dien ik eerst ontspanningsoefeningen te doen om tot rust te komen.
Daarna dien ik een schaal in te vullen qua hoe groot mijn angst op dat moment is en mijn angsten ook even benoemen/noteren.
Daarna daag ik dus mijn lichaam uit om steeds iets meer te eten en te kijken wat dit voor effect heeft op mijn lichaam.
Ik kijk of mijn eerste angst terecht was en ga die angst analyseren.
De angst dus in vraag gaan stellen.
Ik dien ook tijd te nemen voor het eten.
Dus van zodra ik terug een angstmoment krijg na het eten van 2 happen, dien ik even te stoppen.
Terug tot rust komen en na een 5 tot 10 minuten terug proberen te eten.

Op dit ogenblik gaat het langzaam aan beter en beter.
Het is niet veel dat ik eet, maar toch reeds meer dan een aantal weken geleden.
Een succesje dat dan ook vaak tot mijn “dagelijkse kleine gelukjes” behoort.

Angsten. Een stapje terugzetten, het is geen makkelijke weg die we gaan…

Angsten. Een stapje terugzetten, het is geen makkelijke weg die we gaan…

door anyavilain ♥ 1 Comment

De voorbije week was een zeer moeilijke voor mij…
Je wil meer eten en fysiek lukt het je niet, je wil kunnen genieten van het eten dat heel je gezin eet en het lukt je niet…
Begrijp me niet verkeerd hé, het gaat niet om meer eten zoals vroeger hé. Met meer eten bedoel ik echt meer kunnen eten dan max. 2 eetlepels vaste voeding.

Na 10 weken PO kan ik volgende vlot eten: chocodrink warm van Ligna Pharma een 170 ml, een potje yoghurt met hierbij wat fruit gemengd (halve appel in stukjes, handje frambozen of blauwe bessen), potje pudding en een tas soep ook ong. een 170 ml, 2 droge koeken (Mariakoeken), 35g witte vis, rauwe groenten (tomaat, komkommer, sla, wortelsliertjes) en cappellini (90g) van pasta. Dit is allemaal voeding die ik in mijn mond zeer fijn kan kauwen tot een papje en dus ook afslik als een papje zoals bij de vloeibare voeding.
Gaan we over naar “de vastere voeding” kan ik maar volgende eten: 10g vlees (kippenwit, rund, kalfs, varken, gehakt maakt niet uit, meer krijg ik er niet in of het nu vlees bij het avondeten is of vlees als charcuterie), 15 g aardappelen, vastere pasta zoals penne of strikjes krijg ik 3 stukjes hiervan op, gevulde wrap 2 hapjes, een halve cracker, 1 melbeatoastje, een halve beschuit etc.

Zoals je dus kan lezen een zeer groot verschil in hoeveelheid qua eten tussen voeding die “vloeibaar” richting mijn maag gaat of nog in “stukjes” naar mijn maag gaat na zelfs 20 x kauwen eer door te slikken.
Van zodra ik de “vastere voeding” afslik, heb ik al vaak na 2 happen genoeg.
Heb ik het gevoel dat mijn maag zegt “Ik zit vol, dank u wel Anya, u heeft bij deze genoeg gegeten, stop maar.”
En echt, mijn maag voelt dan aan zoals je maag zou voelen nadat je eigenlijk al te veel aan het eten bent.

Omdat ik hiermee echt in de knoop zat, heb ik een oproep gedaan in de Facebookgroep of er nog mensen zijn met hetzelfde probleem. Of iemand tips heeft om mij hiermee te helpen.
Ik kreeg van heel wat mensen (dank u wel hiervoor trouwens XXX) het antwoord dat dit misschien een psychologisch probleem is. Aangezien ik de “vloeibare” voeding vlot kan eten en de rest een blokkade geeft. Dat er onbewust misschien een psychologisch probleem speelt. Dat ik onbewust in een stresssituatie schiet en hierdoor blokkeer.

Angsten

De antwoorden op mijn vraag besprak ik met mijn man. En zijn reactie was dezelfde.
Hij liet mij weten dat ik inderdaad al sinds het begin van mijn operatie heel wat angsten heb met betrekking tot mijn ingreep.
Mijn angsten: dat mijn maag zal vergroten na het eten van vaste voeding of na het eten van een grotere portie, dat ik door vaste voeding mijn naden ga scheuren, dat ik te veel ga eten en terug ga vallen in mijn oude foutieve eetpatroon en dat hierdoor mijn operatie voor niets zal geweest zijn, dat ik door te veel te eten een “2de maag” ga maken bij de overgang van mijn maag naar de darm…

Angsten voor gevolgen die kunnen ontstaan. Gevolgen die mij ingepeperd zijn na mijn operatie waarom ik geen vaste voeding mocht eten. Gevolgen die ik gelezen heb uit verhalen in de facebookgroep. Waarschuwingen die mij gegeven zijn door de diëtiste in het ziekenhuis dat ik echt moet luisteren naar mijn maag en bij het minste wat ik voel dat ik genoeg heb dat ik moet stoppen met eten want dat dit een teken is van mijn maag…

Nu is er bij mij een klein probleempje in mijn hoofd psychologisch (ooit vastgesteld in UZ Leuven); ik heb namelijk OCD… Obsessieve Compulsieve Dwangneurose… Bij angsten maak ik in mijn hoofd bepaalde linken waardoor ik bepaalde zaken niet meer doe of dwanghandelingen ga uitvoeren om de angsten te onderdrukken.
In het verleden ben ik hier therapeutisch in begeleid, wat mij zeer goed heeft geholpen.
(Nota: vroeg mij jaren terug niet als het avond was om de gordijnen dicht te doen en terwijl naar buiten te kijken, ik had een grote angst gecreëerd na het zien van een bepaalde griezelfilm die gebaseerd was op waargebeurde feiten.
Of mijn besteklade moest op een bepaalde manier ingetast worden, want anders was ik een slechte moeder/partner en ging mijn gezin mij verlaten -> yeah intussen weet ik hoe “freaky” die gedachte is, maar toen was dat bij mij waarheid en kon ik hierin zéér panisch reageren als het anders werd gedaan -> ik moest en zou over alles de controle hierin hebben, want anders flipte ik in mijn hoofd. Lang leve ACT-therapie wat mij hierbij heeft geholpen, want de anti-depressiva wilde ik niet nemen).

foto by John Hain

OCD

Tijdens mijn gesprek met mijn man kwam hij hiermee af dat ik dus heel waarschijnlijk terug een angst in mijn hoofd heb gemaakt, maar onbewust dit maal.
Een angst om vaste voeding te eten omwille van de gevolgen die mij gezegd zijn en waarvoor ik gewaarschuwd ben. Dat in mijn hoofd de vloeibare voeding “veilig” is en dat de vaste voeding bij mij “gevaar” betekent in mijn hoofd.
En dat mijn maag hier onbewust op reageert omdat het een signaal krijgt van mijn hersenen als zijnde “gevaar”.

Pffff… Eerlijk? Dit komt even hard binnen… Want dit zou inderdaad wel eens kunnen spelen in mijn situatie…

De dag nadien is mijn hoofd volop aan het piekeren.
“Genoeg met piekeren Anya! Door hier te zitten piekeren, lossen we dit probleem niet op als dit effectief zo is. Zoek op wat je kan doen. Het kan toch niet zijn dat jij de enige bent die een dergelijk probleem heeft?!”
Dus we gaan googlen: “hoe psychologisch eetprobleem aanpakken”.
Na heel wat surfen komen we uit op “psychogene dysfagie”. Een slikprobleem waarbij fysiek niets aan de hand is maar een psychologisch probleem de oorzaak is van het niet kunnen slikken/eten.
Bij mij is fysiek alles ok, maar psychologisch heel waarschijnlijk niet. Ik zoek hoe dit kan opgelost worden… Als oplossing geven ze hypnose of naar een psycholoog gaan.

Psycholoog gaan… Ik ben onder begeleiding van een psycholoog in het ziekenhuis, hij weet van mijn GBP af en heel waarschijnlijk zal hij ook wel ervaring hiermee hebben met andere mensen.
Ik neem de telefoon en bel de psycholoog.

Psycholoog

We hebben een vrij lang gesprek waarin ik hem heel mijn verhaal uitleg.
Hij beaamt dat dit inderdaad een psychologisch probleem is aangezien de vloeibare voeding vlot gaat en de vaste niet.
Het vermoeden dat hij heeft: doordat ik nu nog steeds te weinig eet, is mijn OCD getriggerd (als je minder eet kunnen psychologische problemen opflakkeren), en door het feit dat de diëtiste in het ziekenhuis naar mijn gevoel/naar mijn interpretatie hevig reageerde in het begin qua wat eten en hoeveel eten dit dus mijn angsten in gang heeft gezet.
En zo is mijn OCD onbewust terug gaan spelen.
Angsten die nu zeker volledig onterecht zijn, want mijn naden gaan nu niet meer scheuren, mijn maag zal niet meteen gaan uitzetten etc. En mocht dit wel zo zijn, dan zijn er dan genoeg oplossingen om dit op te lossen, het zijn geen problemen die niet kunnen opgelost zijn. Mijn angst is niet realistisch (hmmm, waar hebben we dat in het verleden nog gehoord? ).

De psycholoog raadde mij aan om ontspanningsoefeningen te doen voor het eten en tijdens het eten vooral afleiding te zoeken.
Niet meer bezig zijn met mijn eten. Want momenteel is mijn focus hyper op voeding (het wegen, het tellen, het terug afwegen en noteren). Het voelt ook echt aan als een dieet wat ik aan het doen ben en in mijn situatie is dit niet ok. Door die focus ben ik zo bezig met het eten dat ik mijn OCD telkens trigger “Dit ga ik niet opkrijgen, dit gaat te veel zijn, dit is draderig en kan blijven hangen in mijn naden etc”. De gevolgen hiervan kennen we natuurlijk al…
Tijdens mijn eten dien ik mij bezig te houden met andere dingen, bijv. mijn aandacht op mijn voet te leggen ipv op mijn maag (hoe voelt mijn voet ipv hoe voelt mijn maag).
En ik mag nu momenteel niks meer afwegen of opschrijven van voeding ook al was dit op aanraden van dr. GB. Gewoon eten en terug leren genieten.
Dit een week doen en volgende week hebben we terug contact.

Diëtiste

Later die dag had ik ook een consult met mijn diëtiste (voor diegenen die mij nu pas zouden volgen; ik heb een externe diëtiste onder de arm genomen aangezien ik mij niet goed voelde bij die diëtiste van het ziekenhuis).
Ook aan haar legde ik mijn verhaal uit.
Op dat moment valt bij haar ook alles op zijn plaats. Zij bevestigt dat psychologische problemen inderdaad kunnen opspelen als iemand te weinig voedingsstoffen binnenkrijgt. Wat in mijn situatie dus sowieso het geval is van te weinig voedingsstoffen binnenkrijgen.
Nu begrijpt ze ook waarom ik in het begin zelfs zo een angst had om meer te drinken. Nadat zij mij hier duidelijk in had verzekerd dat drinken niet zal zorgen voor een 2de maag, ging het drinken plots veel vlotter en had ik geen pijn meer bij het drinken zoals verkramping van mijn slokdarm en maag…
Zij denkt dus ook dat de OCD een rol in mijn verhaal heeft.

Haar advies is volgende: niets meer noteren, geen focus meer op het eten en de eiwitten. Mijn eiwitten zal automatisch naar omhoog gaan als ik meer vlees kan eten dan wat ik nu eet.
Mijn lichaam moet terug een veilig gevoel krijgen bij eten van vaste voeding.
We gaan terug naar het begin: de gemixte fase. Maar omdat mijn lichaam zich veilig voelt bij “vloeibaar” gaan we de gemixte voeding ook goed vochtig maken door er goed jus/saus bij te doen (vaak at ik mijn voeding met zeer weinig saus omwille van de vetten ivm dumping voorkomen). En langzaamaan mijn vlees terug minder mixen op termijn.
Een ander advies is ook om inderdaad afleiding te zoeken door een boekje te lezen tijdens eten, een woordenzoeker in te vullen, filmpje te kijken etc. Zodat ik mijn focus leg op andere dingen dan bezig zijn met mijn voeding en mijn maag.

Mijn angst dat ik al een verkeerd voedingspatroon heb omwille van mijn koeken, is ook onterecht liet ze mij weten. (mijn angst= verkeerd voedingspatroon = terug bijkomen in de toekomst)
Uit mijn eetdagboeken blijkt dat ik gezond eet en als ik door de dag een droge koek eet wil dat nog niet zeggen dat ik ongezond bezig ben. Het is een droge koek en dat is nog steeds beter dan als ik zou grijpen naar een suikerwafel of dergelijke. Het is niet omdat het een “koek” is dat het daarom als ongezond moet gezien worden.
Net zoals de psycholoog ook zei: “Je moet alles terug kunnen eten, dit willen we ook. Je moet terug eens een frietje van de frituur eten, een chocoladekoek etc. Dat is de bedoeling dat je dit doet. Een keer in de week kan geen kwaad, het kan pas kwaad als het een gewoonte wordt, bijv. je 4 van de 7 dagen gaat eten uithalen. Van zodra een minder goede keuze een gewoonte wordt, dan pas is het “ongezond”.”
Dus als je eens een suikerwafel eet is ook ok en gezond, het wordt ongezond als je alle dagen nood hebt aan jouw suikerwafel.

Kortom: we gaan terug naar een vorige fase; de gemixte fase, we schrijven niets meer op, we eten gewoon en focussen op andere dingen tijdens het eten, genieten…

Foto door Maria Gulyaeva via Pexels

Nog een tip van mijn mama meegekregen: minder bezig zijn met het kauwen, door te veel te kauwen wordt je eten ook niet meer lekker en is het moeilijker om door te slikken. Kauw maar eens 25x op een stukje biefstuk, hoe taai wordt dit wel niet… Als ons Martijn dit doet – hij vindt rundsvlees echt niet lekker – dan krijgt hij zeer moeilijk zijn vlees afgeslikt, omdat hij dit droog gesjiekt heeft en dus totaal niet lekker meer is. En ja dat is waar, bij mij is dit hetzelfde qua kauwen hoe ik nu doe.

En om te eindigen hier even mijn tussenstand op dit ogenblik na 10 weken na de operatie:





Geleden van voor de geboorte van onze zoon…

Geleden van voor de geboorte van onze zoon…

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

We zijn intussen 9,5 weken verder na mijn operatie en ik mag 21 kg minder meeslepen met mijn lichaam.
(nota: incl. 2 weken pre-dieet – hierbij 5kg afgevallen)
Ja, slepen, want ik voel echt al een verschil qua de trap op gaan, hoe ik mij voel na het doen van mijn oefeningen elke ochtend, hoelang ik kan wandelen…

De weegschaal geeft op de kop 87 kg aan; geleden van voor de geboorte van onze zoon Martijn.
Dit getal heb ik dus al 9 jaar (9 jaar!!!! OMG!!!) niet meer op mijn weegschaal zien staan!!!
Als ik dit op mijn eentje moest doen zonder de hulp van mijn GBP – ja, het is en blijft nog steeds een hulpmiddel het is geen wondermiddel – dan denk ik dat we er net iets langer over zouden doen dan nu een goede 2 maand.



Het doet deugd om al onder de 90 kg te zitten.
Mijn broeken waaruit ik kan shoppen in mijn eigen kleerkast zijn in aantal aan het slinken.
Blij dat ik al mijn veel te kleine broeken van de voorbije jaren toch steeds heb bijgehouden,
kan ik het shoppen voor een nieuwe garderobe nog even on hold zetten.

Dat we al aan de 87 kg zitten is ook wel aan de ene kant fijn en aan de andere kant geeft het mij ook vraagtekens.
Een tijdje terug had ik aan dr. GB gevraagd welk gewicht ik realistisch mag verwachten om te bereiken en dat misschien ook het maximum zou zijn dat ik zou behalen.
Volgens dr. GB zou ik 40% van mijn overgewicht verliezen. Ik woog 108 kg en mijn ideale gewicht qua BMI zou tussen de 59-65 kg zijn. ( nota: weet BMI is ook niet altijd juist – want iemand die elke dag traint in de fitness, geen gram vet bij wijze van spreken heeft, alle dagen gezond eet etc kan een hoog gewicht hebben aangezien spieren meer wegen en hierdoor dan ook een hoger BMI hebben dan wat als “gezond” bestempeld wordt)

Ik had dus bij start een overgewicht van 48 kg als je 60 kg als gezond zou nemen.
Neem 40% van die 48 kg overgewicht = 19,2 kg. Daarmee dat dr. GB mij als realistisch gewicht had gezegd 85 kg,
80 kg zou mooi zijn als we dat haalden maar moest ik niet te veel hoop op vestigen…
We zijn 2 kg verwijderd van de 85 kg en we zijn nu iets meer dan 2 maand ver.
Afvallen met een GBP kan tot 2 jaar na de operatie blijven duren (in uitzonderlijke situaties heb ik al gelezen bij lotgenoten nog langer zelfs).
Benieuwd dus hoe het zal verlopen, hoever ik zal zakken uiteindelijk.

Energie

Diegenen die mij volgen, weten dat ik 2 weken geleden opgenomen ben op spoed.
Nadien heb ik een zware terugval gehad qua voedingsinname, opname van eiwitten en energie.

De voorbije week heb ik een consult gehad bij dr. Endo.
Mijn hydrocortisol is opgehoogd naar 10 mg per dag voor mijn ziekte van Addison. We blijven momenteel bij orale inname van de hydrocortisol.
Ook moet ik het rustiger aan doen van dr. Endo, zodat mijn lichaam de tijd zou krijgen om terug aan te sterken.
Mij ook de kans geven om meer te kunnen eten op een dag en meer eiwitten binnen krijgen.
Hij wilde mij thuis schrijven om aan te sterken, maar ik heb met de deken kunnen regelen dat ik nu van thuis uit werk. Hierdoor kan ik mijn dag zowat plannen en als het nodig is eens rusten door de dag om dan wat langer door te werken of vroeger op te starten met werken.
Mijn energie is nog steeds aan de zwakke kant, zal mij echt tijd moeten geven.

Voedselinname

De voorbije week is mijn voedselinname al wat hoger dan de 150-180 kcal die ik nog maar at op een hele dag sinds mijn opname op spoed. Whoop whoop!
Ik zit terug aan datgene waar ik voordien zat nl. 350-450 kcal, wat eigenlijk nog te weinig is dan goed is.
We moeten onze aantal keren dat we eten terug ophogen per dag en veel rood vlees, vis, yoghurt, kwark, kaas en pasta eten.

Pasta? Ja, pasta… Zo heb ik gemerkt deze week dat als ik pasta eet, ik meer eiwitten binnenkrijg (natuurlijk ook meer koolhydraten) dan als ik aardappelen zou nemen en mijn kcal dan ook dadelijk hoger liggen van die dag.
Van pasta kan ik wel alleen maar de cappellini eten, andere pasta lukt mij niet goed (ligt mij dadelijk veel te zwaar). Deze dien ik zeer fijn te snijden, vroeger at ik mijn pasta met vork en lepel -> dit is een no go voor mij.
Ja, dit heb ik geprobeerd… Neen, ik raad het niet aan mocht je problemen hebben met gewone pasta. De hoeveelheid is dan gewoon te groot en te veel. Wat je kan verwachten mocht je het willen testen en hetzelfde probleem als mij hebben: je neemt smakelijk een schep op je vork via je lepel, rolt de pasta heerlijk rondom je vork, steekt de vork in je mond, begint te knabbelen en dan … spurtje naar de vuilbak om dit uit te spugen… Want je merkt dadelijk aan jouw lichaam dat dit zegt “Whow caramba, girl what are you doing to your body?! To much! To much! Give me a break yeah!”… En indien kids aanwezig: 2 lachende kids rondom jou die toekeken naar dit spektakel…
Ik kan muizenhapjes scheppen van mijn pasta en dan is het ok.
Ik at ongeveer een 90 g pasta gekookt die dag. Een portie die je aan een kleuter zou geven, nu ja bij deze met momenten dus een grote kleuter, genaamd Anya :p
Quinoa zou ook een goede zijn qua eiwitten, dus deze week gaan wij dit ook eens testen. Kijken hoe dit gaat.

Vlees blijf ik een moeilijke vinden, gehakt vind ik echt niet meer lekker. Koud vlees is ok, warm vlees is moeilijker.
Krijg er ook echt niet veel van op.
En als ik dit dan voorheb, die degout van het vlees of niet veel ervan kunnen eten, dan droom ik wel naar de dag dat ik toch ooit nog eens een keer een zelfgemaakte hamburger tussen een broodje kan eten, als is het maar de helft van zo een broodje… MMMMM donuts, oh nee MMMMM broodje hamburger 😀

Ja, brood is en blijft ook een vervelende. De zondagpistolets of de koffiekoeken op zondag zijn voor mij nog steeds een no go. Een hap en ik voel het al een blok op mijn maag vallen.
Sandwichen heb ik totaal nog niet geprobeerd. Als brood al zo valt, wat gaat een sandwich wel niet gaan geven?!
Geroosterd brood 1 sneetje zonder korsten, een beschuit of 1 cracotte; dit lukt. Enkel ben ik geen fan van deze dingen, niet voor mijn GBP en nadien nog steeds niet.
Vers brood daarintegen, goh daar kon ik voor mijn GBP gerust 8 sneden van op (ons brood is wel fijn gesneden dus 1 snede = 15-18g tov de 25g van een normaal gesneden brood).
Ja, enorm veel, I know… Dus afkicken van brood, check. Want 1 snede zonder korsten is een zware.
Dat is het voordeel wel aan de GBP, je hebt hier geen keuze meer in, je lichaam geeft je het signaal wel wat kan en wat niet hahahaha. Voor mij positief natuurlijk, ik voel mij gezonder worden.

Zijn er zaken die jij niet meer kan eten sinds jouw GBP?
Of zijn er zaken waarvan jij als je dit leest denkt: “Goh, dat zou voor mij een moeilijke zijn, mocht ik dat niet meer kunnen eten.”?









Spoed… Niet zo leuk…

Spoed… Niet zo leuk…

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Zondagavond; net gedaan met eten, in de zetel gezellig aan het babbelen met mijn gezin.
Mij volop aan het verheugen om na het nieuws naar “Blind getrouwd” te kijken en dan plots…
Enorme krampen in mijn buik ter hoogte van mijn navel, boven en onder mijn navel een grote zone die enorme pijn begint te doen. Steken, krampen en misselijk worden van de pijn. Ik vraag aan mijn dochter voor een pijnstiller te brengen, want de pijn wordt erger en ik ben zo misselijk dat ik niet uit de zetel kan.
Om de pijn te kunnen opvangen, rol ik mijzelf op in een klein bolletje zoals een egel wanneer die bang is.
Met mijn handen probeer ik de pijn te kalmeren op mijn buik, maar bij de minste aanraking doet dit nog meer pijn. Mijn man staat juist op het punt om een wandeling te gaan maken, hij heeft juist zijn jas en muts opgezet.
Ons Lotte kijkt mij aan met grote bange ogen en vraagt of het met mij gaat. Bij het willen omhoog komen om hierop te reageren, komen er automatisch pijnkreten uit mijn mond… Ik rol mijzelf terug op in een bolletje. Ik kan niet omhoog komen. De pijn die ik ervaar katapulteert mij terug naar de pijn die ik in 2015 op een koude winterochtend had meegemaakt. Enkel was het deze keer 200 keer zo erg.

De pijn wordt erger en erger. De tranen rollen over mijn wangen. Ik wil totaal niet toegeven aan de pijn die ik ervaar. Mijn man heeft het er in eerste instantie heel moeilijk mee, want ja hij ging juist gaan wandelen en ik krijg dan plots deze pijn… Maar hier kan ik totaal niets aan doen, hoe verrast hij was van dit gebeuren, zo verrast was ikzelf ook bij deze ervaring. De minuut voor deze pijn was ik nog gewoon aan het lachen met mijn gezin! En nu was ik aan het vergaan van de pijn. Ons Lotte zei tegen mijn man dat ze een ambulance moesten bellen, want dat dit er echt niet goed uitzag. Mijn man vraagt mij wat ik voel, ik probeer hem uit te leggen wat ik voel. Waar ik heel zeker van ben is dat dit geen dumping is, toch niet zoals ik eerder telkens ervaar.
Voor mijn GBP-operatie had ik mijn man ooit verwittigd: als ik ooit enorme pijn heb in mijn buik, kan het zijn dat ik misschien een darmhernia heb of er iets mis is met mijn gal. Dat zijn complicaties die je kan krijgen na een GBP.
Aangezien hij dit nog wist, nam hij de tablet om te kijken op het internet wat deze dingen zijn om mijn beschrijving van pijn hiermee te vergelijken. Hij vertelt mij op dat moment niet wat de symptomen zijn van een darmhernia of galonsteking. De enige reactie die komt na het lezen op internet: “Ik ga even naar spoed bellen.” Na zijn telefoontje met spoed is zijn reactie zeer bezorgd: “Wij moeten nu de auto in en meteen naar spoed gaan. Kan je rechtkomen?”. Op zijn vraag probeer ik recht te komen, maar dit gaat totaal niet. Ik kan niet uit mijn eigen recht staan uit de zetel, ik kan totaal niet recht komen. De pijn is zo hevig dat ik enkel in een bolletje de pijn kan opvangen.
Uiteindelijk trekt mijn man en ons dochter mij omhoog uit de zetel, maar ik zak ineen door de pijn. Ons Lotte wil de ambulance bellen na de 3de poging van omhoog komen, maar dan ben ik diegene die natuurlijk te koppig is om de ambulance te laten bellen. “Neen, we bellen geen ambulance, wat als dit maar gewone stomme krampjes zijn van een soort van dumping, dan heb ik daarvoor een ambulance laten komen, hoe belachelijk is dat dan wel niet…” (zo vlot kon ik het natuurlijk op dat moment niet zeggen, het was met horten en stoten en pijnkreten en tranen dat dit eruit kwam natuurlijk)
Dus we blijven sukkelen – met tussenstops van af en toe even zitten op de stoel in een bolletje – tot we eindelijk aan de auto zijn.

In de auto doen we de gordel rond mijn knieën en achter mijn rug door, zodat ik toch mijn “gordel aan heb”.
Mijn man rijdt mij dadelijk richting spoed Genk. Normaal gaan we altijd naar spoed Hasselt, maar omdat het nu over mijn buik gaat, is onze keuze Genk.
Heel de autorit zit ik in een bolletje, het is geen aangename rit… Elke bocht, elk hobbeltje op de baan doet enorm pijn aan mijn buik.
Aangekomen bij spoed gaat mijn man naar binnen, om dan nadien de auto bij spoed binnen te rijden. Hij haalt een rolstoel. Het is geen lachertje om hierin te gaan zitten, verpleging kan niet komen helpen aangezien het zeer druk is op spoed.

Nadat mijn man mij binnen heeft gebracht met de rolstoel word ik overgenomen door een verpleegster en dadelijk een klein kamertje ingereden. Daar krijg ik dadelijk een zwaardere pijnstiller (Tramadol) aangezien mijn eerste pijnstiller niks effect heeft afgedaan. Mijn man krijgt de opdracht om het ziekenhuis te verlaten, zij zullen verder voor mij zorgen. Een nadeel aan heel de covid-situatie…
De verpleegster neemt mijn vitale waardes op (bloeddruk, saturatie etc), daarna word ik naar een andere grotere ruimte gerold (zo van die kamertjes op spoed).
Een andere verpleegster komt naar mij toe en ziet dat mijn pijnstilling nog steeds niet aanslaat. Ze vraagt mij om op het bed te gaan liggen, maar ik kan nog steeds niet rechtstaan of uit mijn bolletje komen van de pijn. Van het moment dat ik recht kom, wordt de pijn verschrikkelijk!! Ze doet mijn bovenkledij uit terwijl ik nog in de rolstoel zit, want ik voel ook zeer warm laat ze weten. Ze neemt mijn temperatuur. Terwijl krijg ik zo een fijn operatieschortje aangedaan met heel wat gesukkel.
Het is het ene gesukkel na het andere, aangezien ik in een heel ambetante houding zit, zowel voor haar als voor mij.
Als ik eraan terugdenk, vind ik het nog steeds erg voor de verpleegster, enkel kon ik gewoon niet anders op dat moment.
Dus ook met heel wat gesukkel en heel wat pijn kruip ik uiteindelijk op dat bedje, nadat ik er bijna vanaf was gevallen. (Bij het uitstrekken om mijn benen op het bedje te leggen, krijg ik natuurlijk een enorme pijnscheut in mijn buik -> mijn reactie = terug in bolletje draaien maar ik zat net op het randje van het bed, lang leve de verpleegster die daar stond om mij tegen te houden en terug te duwen).
Eenmaal op het bedje krijg ik dadelijk een nog zwaardere pijnstilling toegediend intraveneus. Deze voel ik meteen, ik word heel groggy in mijn hoofd maar de pijn voel ik nog steeds hevig. Ik houd mijn benen tegen mij en zit ineengekropen op het bed. Ze vragen mij of ik mijn benen kan strekken, maar dit is nog steeds niet mogelijk.
Mijn man en ikzelf hebben bij aankomst erop gewezen dat ik de ziekte van Addison heb en dat ze hier ook zeker rekening mee dienen te houden (ivm in coma geraken etc).
De verpleegster die mij had geholpen met mij op het bedje te zetten, heeft ook als eerste reactie op deze mededeling: “Mevrouw heeft Addison, moeten we haar al geen noodinjectie toedienen?”. De andere verpleegster vindt dit niet noodzakelijk; eerst de bloedresultaten afwachten en scan en dan pas zien wat of hoe, want het kan ook een darmhernia zijn…

Vele uren later op spoed komt de dokter langs, de pijn is eventjes beetje minder pijnlijk geweest (nota: heb toen ook een selfie kunnen trekken op de spoed onder de groggyness), maar begint intussen weer op te flakkeren met zeer hevige pijnlijke opstoten.
De dokter laat weten dat ze noch in de bloedresultaten noch op de CT-scan iets zien. Alles lijkt normaal, terwijl ik toch verga van de pijn en ik mij slechter en slechter begin te voelen… Want “mijne vriend braakneigingen” is mij ook company komen houden bij de pijnopstoten.
Doordat de dokter zei dat ze niks zien, krijg ik plots terug een déjà-vu van 2015.
Ik vertel de dokter dat in 2015 ik zoiets dergelijks ook heb meegemaakt: enorme krampen (hoewel deze van nu 200x erger zijn), een week in ziekenhuis gelegen, niks gevonden in alle onderzoeken en dus de uitslag toen fibromyalgie geslagen op mijn darmen. En toen zo pijnlijk omdat ik al het prikkelbare darmsyndroom waardoor het pijnlijker is.
MAAR in 2018 is bij mij de diagnose “ziekte van Addison primair” vastgesteld. Mijn endo heeft mij toen volgende laten weten aangaande 2015: dat dit toen zeer waarschijnlijk een crisis was, ik het geluk heb gehad dat ik toen niet in coma ben gegaan en dat ze toen ook niet de testen hebben gedaan waarmee ze Addison konden opsporen.
(Ah nee, want Addison is een ziekte die zelden voorkomt en veel te drastisch om te gaan onderzoeken in de gewone artsen hun ogen… Zéér veel artsen of verpleegkundigen hebben ook geen tot zeer weinig kennis van Addison is mijn ervaring tot nu toe in de voorbije jaren)
En dat dit wat ik nu meemaak misschien terug hetzelfde is als in 2015, want ik heb de voorbije dagen ook heel wat dumpings gehad en mijn cortisol stond 2 weken geleden al te laag volgens mijn endo.
Ik vraag dan ook aan de dokter om contact op te nemen met mijn endo ofwel met een endo bij hun in het ziekenhuis. De dokter zijn reactie was dat het zeer laat is in de avond en dat dit niet mogelijk is nu. “Morgen zullen ze dit wel doen…”
Ik legde mij er figuurlijk bij neer, want letterlijk kon ik toch niet op dat moment en ik voel mij niet goed om hier tegenin te gaan.
Omdat de pijn nog steeds erg is en ze mij zo niet naar huis kunnen sturen, word ik opgenomen.
Heel de nacht door krijg ik zeer zware pijnstilling, maar ik voel mij ellendiger en ellendiger worden met de uren.
Slapen lukt mij niet, ik lig in een bolletje te vergaan van de pijn.

De volgende ochtend ben ik zo ellendig dat ik nog veel vaker braakneigingen krijg.
Het stomme bij de braakneigingen; er komt niets uit. Daar zit je dan voorover, een klein kommetje voor je mond, je lichaam maakt braakneigingen, je voelt dat je wil braken en er komt gewoon niets. In mijn hoofd gaat er op dat moment: “Ok, hier zit ik dan voorovergebogen braakbewegingen te maken en er komt niets uit. Stom lichaam stop met die bewegingen, stop gewoon er komt toch niets uit!”
De verpleging ziet je bezig of heeft gezien dat je die braakneigingen hebt gedaan en komt dan nadien vragen “Heb je kunnen overgeven mevrouw?” En telkens dien ik te zeggen: “Nee, sinds mijn GBP kan ik niet meer overgeven buiten soms slijm dat eruit komt. Ik heb gevoel dat ik moet braken maar er komt niets.” Telkens opnieuw een plaatje dat ik dien te herhalen.
Telkens laat ik ook weten aan de verpleging dat ik mij voel achteruitgaan, dat ik mij slechter en slechter voel. Ik vraag of ze intussen mijn endo of de endo in het ziekenhuis hebben gecontacteerd. Telkens krijg ik het antwoord “We zullen het navragen…”
Ik bel mijn man en vertel hem hoe ik mij voel. Dat ze volgens mij nog steeds geen contact hebben gehad met dr. Endo. Mijn man raadt mij aan dat ik zelf contact opneem met dr. Endo.

Ik leg af en bel dadelijk rechtstreeks naar dr. Endo. Hij neemt dadelijk op en luistert naar mijn verhaal. Ze hebben hem dus inderdaad nog steeds niet gecontacteerd (het is intussen bijna maandagmiddag). Het eerste wat dr. Endo zegt is dat de artsen nu meteen mij intraveneus een hoge dosis cortisone dienen toe te dienen. Want als ze langer gaan wachten ga ik op intensieve belanden. Ze mogen niet wachten tot ze iets in mijn bloed zien, dit duurt een tijdje eer ze het effect van mijn te lage cortisol in het bloed gaan zien tenzij ze hier bewust op gaan testen. Dat dit het begin van een crisis is waar ik in zit. Hoe langer ze wachten, hoe erger het met mij zal worden, omdat ik nu al aan de braakneigingen zit en mijn lichaam op is. Ze dienen ook dadelijk met hem contact op te nemen.
Nog geen 5 minuten nadat ik gebeld heb met dr. Endo, komen er 2 artsen de kamer binnen. Ze laten mij weer weten dat ze niets hebben gevonden (déjà vu 2015 enkel andere artsen, andere kamer, ander ziekenhuis – de repeat-plaat is opgezet). Ik vertel hen dat ikzelf zojuist contact heb gehad met mijn endo, vertel wat hij mij gezegd heeft en dat ze hem dadelijk moeten bellen. Een van de artsen zegt dat ze zullen bellen naar Hasselt. Ik reageer door te zeggen dat ik hun zijn rechtstreekse nummer kan bezorgen zodat ze meteen kunnen bellen. Dit wordt gelukkig zeer positief onthaald (ik heb al anders ervaren ooit in ander ziekenhuis). Ik vertel ook aan de artsen dat ik mij echt voel achteruit gaan. Ze laten mij weten dat dr. Endo zullen contacteren en dat ze nog testen en onderzoeken gaan doen.
Nog geen 10 minuten later komt er plots een verpleegster de kamer binnen en hangt een zakje bij aan mijn infuus.
Ik vraag haar wat dit is, ze laat mij weten dat ze deze opdracht had gekregen van de artsen zojuist. Ik vraag haar of dit cortisone is. Ze bekijkt het zakje en laat mij weten dat dit inderdaad een hoge dosis cortisone is.
Ik ben opgelucht, ze hebben mijn endo dus gebeld… Nu hopen natuurlijk dat dit aanslaat en dat ik mij beter ga voelen. Want als dit niet zo is, dan is het geen crisis en dan speelt er iets anders als oorzaak van heel deze pijn die ik ervaar…

Een 3-tal uur later komt een van de artsen terug naar mijn kamer en laat mij weten dat ze gebeld hebben met mijn dr. Endo. Dat ze daarom beslist hebben mij dadelijk cortisone toe te dienen. Terwijl hij dit zegt, merkt hij op dat hij aan mij merkt dat ik mij al beter voel.
Ik bevestig dit, ik voel mij inderdaad al dadelijk een stuk beter, heb ook terug honger, de pijn is ook volledig weggetrokken.
Vanaf dat ik “mijn shot” had gekregen, voelde ik mij beter en beter worden.
De dag nadien ben ik ook totaal een ander persoon, gewoon normaal, terug lachen, terug normaal babbelen. Iedereen die de kamer in komt, mijn kamergenote, mijn man en kids via de whats’app etc. laten mij weten dat ze echt merken dat ik de goede kant uitga. Ik zie er véél beter uit, ze zien aan mijn blik en lichaamshouding dat ik geen pijn meer heb.
Het enige wat ik nog ervaar, is dat ik met momenten opstoten van moeheid ervaar. Ik luister dan ook naar mijn lichaam en doe dan een klein dutje.

De dag nadien (dinsdagnamiddag) mag ik naar huis van de artsen nadat ze terug contact hebben gehad met dr. Endo.
Conclusie: te veel dumpings achter elkaar terwijl mijn cortisol al te laag stond, hierdoor is mijn dagelijkse hydrocortisol niet of zeer weinig opgenomen en dan krijg je dus een crisis van Addison…
Oorzaak dumpings= inname van whey-poeder -> dagen dat ik whey-poeder innam was een “dumpingdag”; dus vermoedelijk intolerantie voor whey-poeder.
Ik ben blij dat ik dagelijks mijn voeding en hoeveelheid noteer in een app, want zo konden we samen met de artsen ook kijken wat de oorzaak is van de dumpings.

Moe en zeer pijnlijke darmen

De crisis heeft mijn lichaam enorm hard aangepakt.
Ik merk dat ik enorm moe ben verschillende momenten op de dag en tegen de avond kan ik met moeite mijn ogen open houden. Dit lage energielevel kan zeker tot 6 weken of langer aanhouden, weet ik uit het verleden…
Mijn darmen en maag hebben ook een serieuze opdoffer gehad tijdens deze crisis. Ze zijn nog steeds zeer gevoelig.
Qua eten moet ik ook terug vanaf begin zowat starten; vloeibaar voedsel gaat mij makkelijker af dan niet-vloeibaar en de hoeveelheden zijn terug zeer klein. De crisis heeft een terugslag gedaan op mijn hoeveelheid van eten.
Voor mijn crisis had ik bijvoorbeeld zaterdag voor het eerst 500kcal kunnen eten door 8x te eten door de dag (dat was een “juuuuj-momentje” voor mijzelf, ik was zó fier op mijzelf). Sinds de crisis zit ik terug op een 150-200 kcal per dag. Ik dien terug langzaam op te bouwen.
De diëtiste heeft mij aangeraden om toch het volgende te proberen om meer te eten: beetje te eten, dan 5 minuten te wachten om dan terug 2 hapjes te eten en zo voort tot ik in totaal 30 minuten dit heb gedaan. Dan heb ik toch iets meer binnen dan dat ik effectief zou stoppen na 1 of 2 hapjes te eten omdat ik dan voel dat mijn lichaam “stop” zegt.
Wat de cortisone-shot zal doen op mijn gewicht is een groot vraagteken. Volgens de diëtiste zal dit geen verschil gaan maken. Ik hoop het zo hard…
Hoe het nu verder moet met mijn opname van hydrocortisol is nog even afwachten. Ik heb volgende week een spoed-consult bij dr. Endo (normaal moest ik pas over 3 maanden terug gaan). Dan zullen we kijken hoe we de opname kunnen verbeteren tov hoe deze nu is. Want die opname van mijn hydro is natuurlijk zeer belangrijk om een crisis te voorkomen, aangezien ik geen vat heb op dumpings.

Controle dokter GB

Ik ben deze week ook terug op controle geweest bij dr. GB, mijn chirurg van mijn GBP.
Hij is zeer ongerust aangezien het veel te snel gaat bij mij qua gewichtsverlies en dit is ook niet ok voor mijn eiwitten. Ik ben nu op bijna 2 maand bijna 20kg afgevallen. De laatste 2 weken viel ik niet meer 2 kg per week af, maar bijna 1kg, dat was wel al positief. MAAR nog steeds te snel en te veel op korte tijd volgens de dokter…
De oorzaak dat het te snel gaat is natuurlijk nog steeds een veel te lage inname van voedsel, hierdoor te weinig opname van eiwitten en natuurlijk ook veel te weinig energie. Dat ik momenteel een intolerantie heb op de whey-poeder maakt dit niet eenvoudiger.

(nota betreffende het advies van dr. GB voor mij: dit is voor mij geschikt, daarom niet voor iedereen, dit is iets dat nu heel specifiek persoonsgebonden is bij mij, dus pas dit aub niet zelf toe zonder eerst overleg met jouw arts hierover te hebben, mocht je dit ook willen overwegen)

Zijn advies bij mij : mijn voedingen opdrijven naar als het zelfs moet om het half uur eten. Mijn eerste reactie was: “Maar ik kan dan toch niet meer drinken? Want ik mag een half uur voor mijn eten en half uur na mijn eten niet drinken…”
Zijn respons hierop: “In deze situatie spreken we niet meer van een maaltijd dat jij eet, jij snackt. Als jij maar 1 eetlepel of max. 2 eetlepels kan eten en dan niet meer kan eten, dan noem ik dat niet eten. Dat is “snacken” die hoeveelheid. Dus we moeten de aantal keren dat je eet opdrijven. Doordat je zo weinig eet, mag je wel drinken dadelijk voor je eten en na je eten. Je eet nu geen maaltijd hé, die hoeveelheid dat jij eet is geen maaltijd. Een maaltijd is een hoeveelheid van half tot volledig dessertbordje. Mijn kcal-inname per dag moet meer zijn en voor mijn eiwitopname moeten we zeker in de komende maand streven om zeker 50 tot 55g per dag te halen. Dus; we gaan de maaltijden opdrijven al moet je 22x per dag eten. Ja, je gaat nu misschien een paar keer wat bijkomen in gewicht, maar dat vind ik nu totaal niet erg. Dit is niet ok momenteel qua opname van voeding en eiwitten. Mijn prioriteit is nu jouw eiwitopname verhogen en nadien komt alles wel terug in orde.”

Normaal was het de bedoeling nu dat ik dr. GB pas over 6 maanden terug zou zien (bij een normale gang van zaken zou dit dus geweest zijn). Maar nu moet ik over een maand terug bij hem op consultatie komen, hij wil mij kort op de bal opvolgen.
Het is een geruststelling voor mij om te weten dat er korte opvolging zal zijn van iedereen. Want inderdaad, de hoeveelheid dat ik eet op een maaltijd/dag is zeer weinig, té weinig. Ik had al zo een voorgevoel als ik keek naar de foto’s van lotgenoten die evenveel weken PO zijn als mijzelf en hun hoeveelheid van voedsel dat ze kunnen eten.
Dus ja, nu gaan we proberen om het half uur tot max een uur te eten telkens.
Duimen omhoog dat alles goed komt nu, maar ook verder in het verloop.
Want momenteel is mijn angstdraakje enorm aan het vuurspuwen in mijn hoofd… Volop gepieker…
MAAR piekeren = PITA, dus we gaan gewoon in actie komen en we zien wel wat komt, want met het gepieker kom ik niet verder.




Een nieuw getal vooraan

Een nieuw getal vooraan

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

We zijn 7 weken na de operatie en we hebben een nieuw getal vooraan op de weegschaal…
Welkom nummer 8!!

Deze week zijn we niet zoveel afgevallen in vergelijking met vorige weken, maar een “normaler” gewicht afgevallen. 800 gram wegen we minder en we zijn blij hiermee. Zo kan mijn lichaam ook een beetje “bekomen” van de grote hoeveelheden die ik de voorbije weken afviel. Want als je te veel per week afvalt, kan je vel niet volgen. Dan heb je een groter risico op veel veloverschot op het einde van de rit. Je kent dat wel zo die “vliegarmen” aan je bovenarmen, bij uitstek een van mijn angsten om dat te krijgen… Ik wil niet gaan wapperen, gewoon terug gezond worden 😀

Dat ik minder ben afgevallen, is ook normaal: mijn voedselinname is deze week iets meer dan de voorbije weken.
Het is nog niet helemaal het dubbel van voorbije weken, maar toch bijna.
In totaal eet ik nu 7 x op een dag:
om 6u30 mijn ontbijt na het sporten, een tussendoortje om 10u30, lunch om 12u30, tussendoortje om 15u00, avondmaal om 18u00, tussendoortje om 19u30 en dan nog een laatste tussendoortje omstreeks 21u00.

Eiwitinname

Mijn eiwitinname is ook al wat gestegen tegenover voorbije week.
Ik neem nu dagelijks van Barinutrics de Whey-natuursmaak en doe dit onder mijn chocodrank of fruitpap. Onder mijn yoghurt moet ik het nog proberen. Ben eigenlijk blij verrast dat je niet proeft of klonters vormt, daar had ik wel schrik voor.
Daarnaast probeer ik toch zoveel mogelijk eiwitten te eten bij elke maaltijd en tussendoor. Bij mijn fruit eet ik soms ook een mini babybel met extra proteïnen (zijn de zwarte rondjes ipv de rode in de winkel). Deze bevatten goed veel proteïnen per stuk. Per keer kan ik momenteel de helft van zo een rondje eten, de andere helft eet ik dan op een later moment op de dag.
Of soms eet ik ook een stukje van een proteïnereep die zo min mogelijk suikers bevat. Die van de Lidl zijn goed en heb er nu ook om te testen van Barebells (gekocht in de Delhaize). Ik kan hier natuurlijk niet een hele reep van eten, maar wat ik binnen heb, heb ik toch maar extra van proteïnen denk ik dan 😀
Van Lidl hebben ze 4 smaken, maar vond er maar 3 in de winkel zelf: chocolade, chocolade met aardbei, vanille en ?.
Barebells hebben ze ook verschillende smaken, maar hier dien je wel op te letten met de suikers. Sommigen bevatten veel meer suikers dan goed is.

Net niet een nieuw getal…

Net niet een nieuw getal…

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Vandaag zijn we 6 weken na de operatie, weer een weegmoment…
Heel benieuwd naar mijn resultaat vandaag op de weegschaal.

Net niet hé, net niet een nieuw getal vooraan.
Denk wel dat de “rode duivels” die op bezoek zijn hier wel iets mee te maken hebben.
Maar het is zo, we zijn al blij, terug af; -1,9 kg.

Heel wat terug af op een week tijd, maar dit kan ook niet anders als je weet dat ik aan een gemiddelde zit van
300 kcal per dag qua inname (en eigenlijk nog minder aangezien ik nu ook elke dag cardio doe en krachttraining).
Ja, 300 kcal op een hele dag en dit verdeeld over 6 eetmomenten met een gemiddelde eiwitopname van 17g per dag.
Ik heb mijn diëtiste gesproken en eigenlijk zou ik rond de 600 kcal per dag dienen te zitten.
(nota: ik ben even begonnen met mijn eten te noteren in een app om zo te zien hoeveel eiwitten ik binnenkrijg op een dag -> na een GBP zijn eiwitten zeer belangrijk om binnen te krijgen, opdat je geen spieren zou afbreken tijdens het afvallen)

Hoeveel eet ik nu?
Van de vloeibare zaken (pudding, yoghurt, soep etc) kan ik een halve koffietas (ong. 65g) eten en van het vastere eten krijg ik ongeveer 15g vlees met 10g aardappel en 10g groenten op bij een warme maaltijd. Van een stuk fruit kan ik 1/4de appel eten of 1/2de crackertje van zo een pakje van 4 met hierop iets van beleg (kipfilet, kaas, hummus etc).

Eetmomenten

Er zijn wel verschillende redenen waarom ik momenteel niet zo veel eet; mijn lichaam geeft heel snel aan dat ik genoeg heb, alsook dat ik (onbewust) mij opjaag en te snel eet.
Ik heb nu de volgende tips gekregen van mijn diëtiste:
– 7 à 8 eetmomenten per dag om toch iets meer kcal binnen te krijgen, alsook zo meer eiwitten op te nemen;
– bij elke maaltijd eiwitten voorzien;
– 1 koffielepel eiwitpoeder mengen onder iets vloeibaars dat nog gemixt wordt waardoor dit makkelijker in te nemen is
zoals bijv. een zelfgemaakte milkshake of zelfs onder mijn fruitpap;
– bij de warme maaltijd altijd eerst mijn vlees eten, daarna groenten en aardappelen zodat ik zeker die eiwitten al heb.

Tijdens mijn gesprek met mijn diëtiste blijkt ook dat ik rustiger eet en ook iets meer kan eten wanneer ik alleen ben of zelfs bezig ben met iets, zoals bijvoorbeeld wanneer ik tijdens mijn eten de posts op Facebook bekijk ofzo.
Wanneer ik samen met mijn gezin eet ben ik op een of andere reden “gestresseerd/opgejaagd” en eet ik dus gejaagder, waardoor mijn maag “dichtklapt”. Zelf vind ik dit heel spijtig want het avondmaal zie ik als een sociaal samenzijn met mijn gezin, tijd om bij te kletsen over de dag etc. En nu bij het minste dat iemand iets tegen mij zegt, zegt mijn maag “Noppe, gedaan.”. Intussen weten mijn kids dat als ik eet dat ze niks tegen mij mogen zeggen… Whaaaaahhh, sociaal dat ik nu ben…. Not! So not me! (al zeg ik het zelf)
Het is een beetje tegen de “normale werking” het advies dat ik nu heb gekregen, maar omdat het mij helpt met rustiger eten mag ik dit doen: afleiding van social media of tv gebruiken tijdens het eten. Doordat ik tijdens mijn eten bezig ben met social media eet ik langzamer, omdat ik tussen elke hap afleiding heb en tijd laat tussen elke hap. Je kan nu zeggen “Ja, maar babbelen met uw gezin is toch ook afleiding? Wat is dan het verschil?”. Inderdaad dit is ook afleiding, maar een afleiding waar ik onbewust wel stress door krijg (het zien eten van anderen die meer kunnen eten dan ik? anderen hun tempo van eten aanhouden? ze in gesprek gaan met mij en ik hierop wil reageren?).
Om het sociale tijdens het eten te ervaren, krijg ik ook de tip om alleen te eten voor mijn gezin eet of nadat zij al hebben gegeten. Dan kan ik tijdens dat zij eten toch nog sociaal meedoen in het gesprek.

Onvoorziene omstandigheden

OK, even een onvoorzien tussenstukje posten…
Alles geschreven voor deze alinea is gisterenavond geschreven. Alles wat ik nu schrijf is dus de dag nadien.
Gisteren ben ik aan deze blog begonnen met de bedoeling die ook gisterenavond te posten.
Voor ik aan mijn blog begonnen was, had ik eerst nog wat fruitpap gegeten…
Het was dus gisterenavond mijn primeur om mijn eerste ECHTE dumping te krijgen.
Bij deze ben ik dus ook héél zeker dat al mijn andere “dumpings” eigenlijk maar een peulschil zijn
tov een ECHTE dumping. De eerdere “dumpings” kan ik eigenlijk geen dumpings meer noemen, dat zijn ongemakjes. MAAR dat van gisterenavond, OMG!!! Ik maakte mijn bevalling van ons dochter 15 jaar geleden helemaal terug mee van in begin. De pijnen die ik ervaarde toen ik nog geen epidurale had; de misselijkheid, de pijnkrampen in mijn buik,… Gisteren was een flashback maar dan een letterlijke flashback naar moment voordat ik mijn epidurale kreeg nadat ik al meer dan 12u weeën had.
Op het toilet zitten met een emmer op je schoot omdat je steeds speeksel moet teruggeven (bij mijn bevalling was het gal, maar nu dus doorzichtig speeksel) en vloeibare stoelgang. Na 45 minuten van het toilet gaan en denken dat alles ok is, maar neen hoor… Terug een spurtje trekken naar het toilet en her van dat. Uiteindelijk na ronde 2 heb ik besloten mijn blog even te laten rusten tot vandaag (dag nadien dus) en mijn bedje in te kruipen, want ik voelde mij echt slecht, mijn darmen en maag bleven protesteren.
Uiteindelijk ben ik ook als een blok in slaap gevallen nadat mijn hoofd mijn kussen heeft geraakt. Mijn man had blijkbaar nog een sms’je gestuurd, maar heb dit niet gehoord (normaal ben ik een zeer lichte slaper).
Conclusie: gedumpt op te veel suikers -> mijn fruitpap aangemaakt met een klein stukje zéér rijpe banaan en andere sinaasappels genomen dan anders deze keer (deze sinaasappels hadden veel meer sap dan die ik normaal neem) => meer suikers dan anders en het gevolg weet je dus intussen al… :s
Dus nu terug naar het onderwerp dat ik gisteren ook wilde aanhalen 😀

Opmetingen lichaam

Intussen hebben we ook mijn lichaam terug opgemeten…

 03/01/2021
Start pre-dieet		21/02/2021
5 wkn PO
Borstomtrek118106
Taille104.594
Buik129.5114.5
Heupen130123.7
Been rechts7669
Kuit rechts5442.5
Arm rechts3734

Er is toch al een mooi verschil in cm’s, wat ook verklaart dat ik een kleinere kledingmaat heb.
Door deze tabel te zien, besef ik wel dat er toch al wel degelijk een verschil is met voorheen ook al kan ik het nog steeds niet bij mijzelf zien.
We blijven hopen dat we toch zelf een van deze dagen al een klein verschil gaan zien bij onszelf als we in de spiegel kijken.

5 weken PO en geen zin meer in eten!!

5 weken PO en geen zin meer in eten!!

door anyavilain ♥ 2 Comments

We zijn 5 weken na de operatie en ik heb geen zin meer in eten!!
Hoe kan dit??!! Dit kan nu toch niet??!!
Lange tijd uitgekeken naar terug “normaal” eten (lees geen vloeibare voeding of voeding die gemixt/geplet is eten) en nu heb ik plots geen zin meer in eten.

Deze week bijvoorbeeld stonden volgende gerechtjes op de menu waar ik al geruime tijd naar uitkeek:
zelfgemaakte hespenrolletjes met magere melksaus en zelfgemaakt vispannetje ook weer met magere saus.
Telkens genoot ik van het maken van deze gerechtjes en ze roken heerlijk eenmaal ze uit de oven kwamen.
En dan start het eten van deze heerlijke maaltijd…

1ste hap, proeven en kijken of dit lukt om te eten. Blijft het niet steken? Lukt het mij om fijn te knabbelen?
Hmmm, dit is toch niet zo smakelijk als ik had gehoopt…
Toch een 2de hap proberen, misschien dat het dan beter proeft na een 2de hap… Nope, smaakt niet beter…
Bah, geen zin meer om verder te eten! Ik heb geen zin om iets te eten dat ik niet lekker vind. Daar wil ik mijn maag niet mee vullen. Het is al zo klein en dan nog vullen met iets wat ik niet lekker vind, nee dank u.
Maar ik neem nog een 3de hap en stop dan met eten. Dit moet maar genoeg zijn voor mijn maag, in meer heb ik geen zin.

Ik heb dus compleet geen zin meer in eten… Het smaakt mij totaal niet en als er dan wel eens iets is dat mij smaakt kan ik er bijna niets van eten… Mooi voorbeeldje van mijn lunch vandaag: een halve volkoren wrap met beetje balsamico-crème, schijfje gerookte zalm, gegrilde paprika, rucola en afwerken met wat peper. Héérlijk!!
En dan kan je maar 4 kleine hapjes nemen, 1/3de van de helft van een wrap. Het was echt lekker en dan kan ik er bijna niets van eten… Dus als iets smaakt kan ik er ook niet veel van eten.
Ik weet op voorhand wat er gaat gebeuren als ik ga eten, dus heb ik geen zin meer om te eten. Ik weet dat beide resultaten mij momenteel weemoedig maken en dit gevoel wil ik liever voorkomen…

Heel wat lotgenoten alsook mijn diëtiste hebben mij al gerustgesteld dat dit een normaal neveneffect is.
Dit is mijn lichaam dat aan het veranderen is, zich aan het aanpassen is. Volledig normaal en gaat ook allemaal weer in orde komen. Gewoon blijven normaal eten, blijven proberen en alles komt goed.

Ja, ik weet het, ik hoor je al denken “Je hebt een GBP gedaan met de bedoeling dat je minder gaat gaan eten. Dit heb je nu, dus zou je nu super blij moeten zijn. Wat zit je nu te klagen?”.
Begrijp mij niet verkeerd. Ik ben ook blij, enkel is de andere zijde van de medaille dat ik nog steeds zeer weinig energie heb. Ik heb gekozen voor minder eten, maar het neveneffect minder energie is eentje dat ik liever niet heb.
Weinig energie hangt samen met mijn hoeveelheid van eten heeft de arts mij gezegd. Het is normaal dat ik weinig energie heb, aangezien ik niet veel eet… Daarmee dat ik toch zeer graag een 2-tal happen meer zou willen eten, een klein beetje meer energie hebben dan nu. Ik weet niet of je dit kan begrijpen? Het is een gevoel dat ik nu ervaar, een gevoel in mijn proces dat ik doormaak en vind wel dat ik dit hier hoor te vertellen.
(ter info: ook al heb ik totaal geen zin in eten, ik blijf mij wel nog steeds houden aan mijn 6 mini-maaltijden eten op een dag aangezien dit wel noodzakelijk is)

Beweging

Aangezien meer eten er nu niet inzit om meer energie te krijgen, dien ik te kijken naar andere acties die dit bewerkstelligen.
Een van deze acties is onder andere bewegen na overleg met de kinesist.
Dagelijks dien ik bepaalde spierversterkende oefeningen te doen naast mijn dagelijks ritje op mijn hometrainer.
En dit voelt goed, het is fijn om deze oefeningen thuis te kunnen doen.
Volgens de kinesist zal ik door te bewegen automatisch meer energie krijgen. Voor mij een totaal onbekend gegeven, dus geloof ik hem op zijn woord en hoop ik dat dit snel effect zal hebben 😀

Vitaminen

Mijn bloedonderzoek vorige keer was goed had dr. GB laten weten. Mijn weinig energie heeft nu (nog) niets te maken met mijn vitaminen.
Vitaminen dien je dagelijks in te nemen na een GBP. De reden hiervoor: je mini-maag kan niet alle vitaminen uit je voeding meer halen (in kort samengevat). Hierdoor loop je het risico om een vitaminetekort te krijgen.

Ik heb van Barinutrics alsook Fitforme staaltjes gekregen.
Beide al geprobeerd en op beide braak ik of ze blijven steken (mega kauwtabletten of pillen van bijna 2,5 cm groot). Geen fijne ervaring momenteel en ik dien ze wel te nemen. Dit is ook een noodzakelijk iets na een GBP. Multivitamines en calcium dagelijks in te nemen en daarnaast nog eiwitpoeder indien je niet genoeg eiwitten eet doorheen de dag. Daar ik momenteel niet veel eet, kom ik dus niet aan mijn dagelijkse hoeveelheid eiwitten dat ik nodig heb.
Je hoort het al… Ja, ook dit eiwitpoeder dien ik bij te nemen. Heb het wel nog niet gedaan, aangezien dit een poeder is dat je moet mengen onder yoghurt ofzo. Het gedacht alleen al, doet mij kokhalzen. Poederkes en Anya = een “no go”, doet mij te hard denken steeds aan die vieze poederkes dat ik als kind moest nemen bij water als antibiotica… Bwèèèk!!
We zijn dus zoekende naar een oplossing hoe we die vitaminen en dat eiwitpoeder makkelijk en zonder al te veel problemen kunnen binnenkrijgen.

Het afvallen na een GBP is super, maar zoals je leest is het niet allemaal rozengeur en maneschijn.
En dan zijn dit nog maar “simpele, pietlullige” neveneffecten waar ik nu ervaring mee heb.
Wie had mij ooit gezegd dat “een GBP the easy way is”? (beeld je hier een bedenkende smiley bij 😉 )
Het heeft zijn voordelen en zijn nadelen.
Ik heb gekozen voor de voordelen en dien de nadelen erbij te nemen. Het is een weg zoeken met die nadelen, kijken hoe je hiermee kan omgaan. Een zoektocht…

Gewicht

Graag wil ik toch afsluiten met een positieve toets.
(heb zo de indruk dat ik vandaag een beetje in een minder positieve mood zit als ik mijn artikel zo herlees… Sorry hiervoor mensen… Eigenlijk neen, geen sorry… Dit is menselijk… Zoals je ziet, ben ik ook maar een mens met “positive vibes” en af en toe een dipje zoals deze week… MAAR NA REGEN KOMT ZONNESCHIJN MENSEN 😀 )

Op de kop 16 kg af 5 weken na mijn operatie.
Voor het eerst een nieuwe broek deze week aangedaan. Mijn maatje 52 was mij veel te groot aan het worden, lees ze zakte steeds af (was een broek waar geen riem in kon en met zo een elastiek achteraan).
Dus ik neem een broek uit mijn kast tussen de vele broeken die ik al jaren niet meer heb aangedaan…
Ik pas een zwarte broek en ik kan hier in!! Ik kan in een oude broek van mij!! Ja, ze spant nog een klein beetje, maar niet zoals ik “spannen van broeken” gewoon ben. Ik kijk naar de maat en zie dat hier staat “48”!!
2 maten minder qua broek en ik ben zeer blij!! Ik kan shoppen in mijn eigen kleerkast, zalig gevoel!!



4 weken PO en terug op controle

4 weken PO en terug op controle

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Mijzelf gisteren gewogen op 4 weken PO…

Gewicht

4 weken PO

Deze voorbije week stonden er een paar belangrijke afspraken op de agenda; zoals gisteren een afspraak met mijn diëtiste extern en vandaag met diëtiste in ziekenhuis en met dr. GB.

Qua gewicht ben ik mooi aan het afvallen, momenteel zit ik aan een gemiddelde van 2.5 kg per week.
Bij dokter GB woog ik vandaag op de weegschaal 93 kg… 15 kg minder mee te dragen!!
15 kg = 1.5 zak kattenbakvulling, 3 zakken aardappelen van 5kg uit de winkel, een kleine peuter, ongeveer een zevende van mijn startgewicht dat ik minder meezeul…
Ik merk het wel dat ik minder gewicht meedraag. Als ik de trap op ga ben ik minder afgemat als ik boven kom. Het wandelen en fietsen op de hometrainer gaat beter, ik ben veel minder snel uitgeput en kan dit langer doen dan voordien.

Qua lichaamsvorm merk ik af en toe een klein verschil.
Mijn broek is losser rond mijn billen en middel, mijn cardigans zitten losser rond mijn buik. Op die manier merk ik het.
Als ik dan naar mijzelf in de spiegel kijk, zie ik het niet. Ik zie geen verschil bij mijzelf.
Ik zie nog steeds “de dikke Anya” net als toen ik 108kg woog…
Ook als ik naar de foto’s kijk van mijzelf in lingerie, zie ik ook geen verschil tussen start pre-dieet en nu…
Ik ben een timelapse aan het bijhouden (ooit zal ik die posten 😉 ). Maar eerlijk, als ik hiernaar kijk, zie ik ook geen verschil, noch langs opzij noch langs de voorzijde. Aan mijn rugzijde zie ik dan wel al een verschil op de timelapse. Mijn “lovehandles” op mijn rug; daar zie ik een verschil. Dit komt waarschijnlijk ook door mijn rugtattoo, deze valt nu meer op. De tekening krijgt langzaam aan meer de focus in plaats van mijn “rug-lovehandles” 😀

Dr. GB had vandaag ook mijn buikomtrek gemeten. Spijtig ben ik het resultaat hiervan vergeten, maar zondag ga ik terug mijn maten opmeten zoals in het begin is gedaan. Hier ben ik heel benieuwd naar…

Gezonde voeding?

Qua voedselinname eet ik niet veel… Ik kan momenteel max. 50g voedsel eten, komt ongeveer overeen met 1/2de kleine koffietas of soms een klein beetje meer.
Langzaam aan begin ik wel meer stukjes te eten in plaats van de puree. Dit is zeer fijn, terug “gewoon” voedsel in plaats van dat gesmeusde. Enkel merk ik dat ik bepaalde dingen niet zo goed kan eten.
Ik had bijvoorbeeld in de week een croque monsieur geprobeerd, tot 3x toe in de week. En telkens lag dit mij zeer zwaar op de maag en was ik er misselijk van. Er zijn verschillende mogelijke oorzaken: het brood (wit brood), de snede vegankaas die ik er tussen had gestopt ipv een smeerkaas of dat mijn maag moeite heeft met warme kaas… Tja, wie zal het zeggen? Momenteel heb ik in elk geval besloten dat ik geen croques meer eet. Geen misselijkheid meer voor mij meneer, neen dank u!
Waar ik ook zeer goed op dien te letten met stukjes voedsel is dat ik steeds zeer goed dien te kauwen! Doe ik dit niet, dan beklaag ik het mij nadien doordat ik dan wat moe word.

Mijn avondeten van donderdagavond.
Links voor: 2x 1/4de aardappel, 2 stukjes van kalkoenbrochette, schorseneren met magere melksaus (gemaakt met enkel 700ml en 1/2 eetlepel bloem in de microgolf met de Tupperware schenkkan)
Rechts na: bijna 1/2de van 1/4de aardappel, 1/2de van 1 stukje kalkoen en 1,5 stukje schorseneer met niet te veel melksaus gegeten… Ik kon niet meer…
Een zeer mooi voorbeeldje van “ogen die groter zijn dan de buik” :s

Mijn voedingsschema is momenteel volgende:

Ontbijt:
1/2de van een snede geroosterd meergranenbrood waarvan ik de korsten afsnij, sojaminarine en light confituur OF 110ml chocodrank van ligna pharma.
Tussendoor:
50g natuuryoghurt met 1/5de koffielepel sugarly OF 50g pudding OF 110ml chocodrank van ligna pharma (indien ik dat niet bij ontbijt heb gehad)
Middag:
1 cracker van zo een pakje van 4 van LU, sojaminarine en beleg (1/2de sneetje rundsfilet, zelfgemaakte hespensalade, americain, 1/2de sneetje kipfilet of zelfgemaakte surimisalade)
Nota: Voordien nam ik soms hier ook wat soep bij, maar dat komt mij te zwaar aan beide tegelijk eten
Tussendoor:
1/2de koffietas soep OF 50g pudding OF 50g natuuryoghurt OF 1/2de van 1/4de stuk fruit (appel, meloen -> bij meloen is het 1/2de van 1/8ste 😉 )
Avond:
1/2de van 1/4de aardappel, max. 1 klein stukje vlees en max 1 eetlepel groenten (indien gepureerd krijg ik wel 1/4de aardappel en 1 stukje vlees samen met 1,5 eetlepel groenten op)
Tussendoor:
1/2de van 1/4de stuk fruit OF fruitpap (1/4de appel, 1cm banaan, 1/4de sap van sinaasappel en 1/4de betterfood-koek)

Vanaf vandaag mag ik ook alles terug beginnen te eten. Ik mag dus hetzelfde terug eten als wat ik voor mijn gezin maak. Geen “verboden” voedsel meer bij deze.
Qua voeding dien ik natuurlijk te gaan voor een gezond voedingspatroon. En zorgen dat ik dagelijks genoeg eiwitten eet.
Al heel de week zit ik met volgende vragen: “Wat is een gezond voedingspatroon? Wat zijn gezonde gerechten? Waar dien ik op te letten qua samenstelling? Waar dien ik op te letten op een week tijd? Hoeveel mag ik van wat eten en hoe vaak?” Zeer veel vragen…
De externe diëtiste helpt mij gelukkig enorm veel met mijn vragen. Ben blij dat ik deze keuze heb gemaakt.
Dr. GB vond het ook ok dat ik een externe diëtiste heb, zolang zij hem ook steeds een verslag doorstuurt van mijn opvolging. Dit komt wel in orde.

Een zeer interessante site, die mij is aangeraden door de diëtiste, is volgende: http://www.gezondleven.be
Een aanrader om eens te bekijken en te lezen. Het is gebaseerd op de huidige gezondheidsdriehoek (die ondersteboven, weet je wel 😉 ).
Er staat heel veel informatie op, maar de diëtiste gaat mij langzaam hierbij op weg helpen betreffende hoe of wat.
Voor gerechten is er ook een app beschikbaar: “Zeker gezond”. Hiervan bestaat ook een website http://www.zekergezond.be Heerlijke gerechten gezien die ik zeker zal uitproberen.

Beweging

Mijn wonden zijn mooi genezen en ik ben goedgekeurd door de arts om vanaf heden ook krachttraining te doen en andere sporten buiten wandelen en de hometrainer.
Dit is een actie-punt waar ik echt tijd voor ga moeten maken, alsook hopelijk meer energie voor ga hebben in de komende periode.
Door de weinige hoeveelheid die ik nu eet, merk ik dat ik na een dag werken pomp af thuiskom.
Mijn energiepeil is dan zeer laag… Volgens de diëtiste zal dit wel gaan beteren met dat ik toch een beetje meer ga kunnen eten in de komende weken. Vingers gekruisd bij deze…