Vandaag, zeer vroeg, gaan we richting Schoten voor iets uit te halen voor mijn man.
Aangezien ik 30 minuten moet wachten met eten na mijn medicatie, neem ik mijn chocomelk mee in een warmhoudmok.
Mijn man rijdt naar onze afspraak.
In de auto neem ik een 2-tal slokjes van mijn chocomelk en krijg dan terug mijn teken dat het genoeg is.

Het valt mij meer en meer op dat ik na 2 hapjes of slokjes een teken krijg van mijn maag “Genoeg bij deze, stop maar…” Ik wacht dan even (10-tal minuten) en nadien probeer ik nog eens. Tot nu toe kan ik dit 3x doen in totaal (of 2.5 x) en dan heb ik echt genoeg.
Tijdens onze gezellige autorit onder begeleiding van onze GPS van de auto, ervaren we grappige momenten alsook pijnlijke.
De grappige: de GPS die ons weer via wegjes navigeert waarvan je denkt: “Whattt???!! Moet ik hier door rijden?? Ik denk het niet misses!! (onze GPS is een dame). Ze leidt ons zoals nu naar een landwegje enkel toegelaten voor tractoren, fietsers, voetgangers en bromfietsen… “Ga rechtdoor… ” Uhhhmmm nope, toch maar niet. Het is niet omdat wij een soort van jeep hebben dat wij dit gaan riskeren. We luisteren niet naar jou woman… En slaan links af.
De pijnlijke: een kilometer lang over kasseien rijden, waarbij de weg al goed gebold staat en je dus half in het midden en half in de berm moet rijden om je auto onderin niet te beschadigen van de bolling in de weg.
Mijn darmen en maag schreeuwen mij toe: “Laat dit stoppen deze hel!!! Wat doe je ons aan!!”
Er rustig over rijden gaat niet, aangezien we al te laat op onze afspraak gaan toekomen, wegens al de omleidingen die we al gehad hebben op onze rit.

Battery low

Voor we uitstappen bij onze afspraak, neem ik nog eens 2 slokjes van mijn drankje, dat nog steeds warm is.
Eenmaal binnen, krijgen we zeer veel uitleg, test mijn man een paar dingen uit…
Een 2-tal uur later vertrekken we van bij onze afspraak met een grote doos in onze koffer.
Ik voel dat ik honger heb en beslis terug wat te drinken van mijn melk, 2 slokjes.

Na een uur in de auto komen we aan in de Decathlon van Hasselt, onze volgende afspraak.
Ik stap uit de auto en voel mij minder goed na deze lange autorit van een uur dat ik achter het stuur zat.
(Ter info: mijn man kon niet meer rijden, aangezien de doos achter in de auto veel te groot was en de zetels plat dienden te liggen. Met zijn 2 meter lengte kan hij dan niet goed rijden. Door de grote doos kan hij zijn zetel niet tot achter schuiven en heeft daardoor te weinig beenruimte)
Ik haak in bij mijn man aangezien het blijkbaar aan mijn gezicht te zien is dat mijn batterij laag is.
Elke stap is een moeizame, maar we gaan door… “We houden vol, na deze winkel gaan we naar huis en dan gaan we iets eten dat iets meer vult dan deze chocomelk, dan gaan we terug energie hebben Anya, kom op doorgaan.” gaat er door mijn hoofd.
In de winkel mogen we met 2 binnen, omdat mijn man mijn helper is en ik “hulpbehoevend” ben.
We blijven er niet zo lang, mijn energiepeil wordt lager en lager.

Als we richting thuis gaan, besluit mijn man dit kleine stukje toch te rijden ook al is dit geen makkelijke voor hem (met je knieën tegen het dashboard aanzitten terwijl je rijdt en je stuur tussen je benen hebben zitten is niet zo gezellig en eenvoudig om te rijden).
Les die we bij deze hebben geleerd: zorg dat je steeds gewoon drinken bij je hebt, zodat je tussendoor hier steeds kleine slokjes van kan nemen en ook iets van zuivelproduct om te eten (of misschien in de toekomst een cracker ofzo als alternatief).

Groentepap

Eenmaal thuis is het eerste wat we doen wat puree maken met wat spinazie. We mixen dit geheel met wat extra lactose-vrije melk. Een groentepapje voor baby’s is het resultaat, enkel kruid ik dit wel goed af. Prior in de kruiding: zout. Ik heb echt nood aan zout!!

Als de groentepap klaar is, schep ik mij een eetlepel in een kleine koffietas samen met een koffielepeltje.
Mijn eerste twee happen, met wat tijd tussen, zijn zó heerlijk!! Er komt spontaan een “hmmmm” uit mijn mond en mijn gezin begint te lachen. “Is het lekker schat?” vraagt mijn man mij met een grote glimlach.
Je zou eens moeten weten!! Ik zou dit potje zo ineens willen opeten!!! MAAR we weten uit ervaring dat we dit niet gaan doen, les ooit geleerd. We zetten na 2 happen onze koffietas terug op tafel, want we krijgen ons teken. Na 15 min wachten, neem ik terug 2 happen. Mijn tasje is uit bij deze en ik ben voldaan.
Dit was echt heerlijk om te eten, een simpele spinaziepuree vast en toch nog vloeibaar, zo tussenin. Mmmmm…
Ik hoop echt dat ik mij straks iets energievoller voel dan nu. Momenteel kan ik echt slapen waar ik zit, zo leeg is mijn batterij.

Aangezien ik merk dat ik echt over mijn grens ben gegaan, besluite ik om toch even te gaan liggen. De verhouding van energie-inname en energieverbruik is serieus uit evenwicht gegaan.
Mijn lichaam vraagt naar rust. Of het een powernapje gaat zijn? Daar ben ik nog niet aan uit…

Batterij aansterken

Na mijn dutje dat langer heeft geduurd dan een powernap, besluit ik om in de avond toch een cracotte te eten. Jessica heeft mij namelijk laten weten dat cracottes eten haar heel wat meer energie heeft gegeven.
Intussen voelt zij zich echt veel beter en kan zij ook terug goed eten ten opzichte van de voorbije dagen.
Ik heb intussen ook het voedingsplan fase 2 doorgekregen van iemand die op dezelfde dag als mij is geopereerd in Genk en die wel van haar diëtiste de nodige info heeft gekregen van wat zij mag eten 10 dagen na de operatie.
Op dit plan staat dat ik als ontbijt en als 2de broodmaaltijd cracotte(s) mag eten met smeerkaas, magere confituur of een mousse van vlees/vis/ei.

Ik besluit om mij een cracotte met zelfgemaakte surimimousse te maken (100g surimi fijn blenden met 1 eetlepel Delia yoghurt natuur, 1 kleine eetlepel dressing van Calvé en bijkruiden met peper en beetje zout).
Ik kauw mijn cracotte echt wel heel goed tot verpulverde cracotte, een soort papje, in mijn mond.
Na een halve cracotte te eten, die vrij vlot binnengaat, geeft mijn maag nog geen teken. Ik beslis daarom uit mijn eigen om even een 10-tal minuten te rusten. Ik wil kijken wat mijn maag doet. Reageert die hier verkeerd op? Hoe voel ik mij na deze halve cracotte?
Ik ben compleet verbaasd dat die halve cracotte zo vlot binnengaat. Is dit wel normaal of is dit alleen bij mij zo? Ik check even af bij Jessica of dit normaal is dat dit zo vlot binnengaat. Zij bevestigt dit.
Na een 10-tal minuten eet ik nog de andere helft op.
Dit was lekker.

Mijn energie is intussen terug op 0 in plaats van onder de nul…