September 2020 was een eerste stap richting self-care.
Zie blogbericht: https://thegoodthebadandgastricbypass.com/category/reden/
13 januari 2021 was dan de dag dat die eerste stap definitief werd.
Mijzelf op de eerste plaats zetten om gezond te worden met de hulp van een gastric bypass.
Toen zag ik mijn GBP enkel als een hulpmiddel om gezond te worden, nu zie ik het ook als een stap voor mij richting self-care.

“Een gastric bypass als self-care? Uhm, dat is toch geen self-care?” zullen er misschien sommige denken.
Nee, inderdaad het is niet zo dat GBP = self-care. Mijn GBP is een stap voor mij geweest richting self-care.

Ik kon niet meer dan 500m stappen (slenteren, laten we eerlijk zijn) zonder buiten adem te zijn, ik kon mijn veters niet meer binden zonder te puffen, zuchten en vapeurs te krijgen van de inspanning, de trap op wandelen en boven komen en je hart tegen je borstkas voelen en horen bonken (ja wandelen, want lopen zou gegarandeerd mijn dood zijn geweest), kledij aandoen om mijn lichaam te verbergen (heb wel een moment gehad om mooie kleren aan te doen om toch te stralen op mijn zwaarste, maar eerlijk ik voelde mij niet stralen – bij elke blik naar mij kwam het gedacht ” Oh nee, ze zullen wel aan het kijken zijn en denken ‘Wat doet die nu aan, dat hoort niet bij haar postuur'”),
bij elke blik naar mij denken “Ze kijken naar mij omwille van hoe dik ik ben, ze zijn mij aan het beoordelen en oordelen over mij aan het vellen.”, niet de energie hebben om iets met mijn gezin te gaan doen want fysiek lukte mij dit niet, geen zin om een kleine “welness” thuis te doen na het nemen van een douche want ik wou zo snel mogelijk terug kleren aan zodat ik mijzelf niet langer dan nodig in de spiegel zou zien,…

Door deze operatie kan ik nu intussen reeds 3 km wandelen aan een stuk op een goed wandeltempo 3x per week, ik heb de energie om elke ochtend op te staan en krachttraining te doen, de trap oplopen lukt nu intussen wel – mijn hart gaat omhoog maar ik heb niet het gevoel dat ik dood ga vallen als ik boven ben,…

Self-care…
Ik kan nu deze dingen doen om “voor mijzelf te zorgen”.
Ik wil mijn spieren aansterken en daarvoor dien ik te sporten…
Dit kan ik nu en ik geniet er ook van.
Ik zorg voor mijzelf door te sporten, want nu kan ik dit zonder het gevoel van dood te gaan.
Voor mijn operatie had ik dit graag kunnen doen, maar fysiek ging dit niet zoals ik het graag had.

Meer dan sporten

Ik heb al laten vallen dat ik begonnen ben met de cursus van Celien Rombouts (Destination Healthy Habits).
Zie eerder blogbericht: https://thegoodthebadandgastricbypass.com/2021/04/11/vergelijken/
Momenteel ben ik hier volop mee bezig.
Dit is ook onder andere een van de redenen dat ik minder op mijn blog heb geschreven de laatste tijd.
(andere reden: mijn struggle met mijn eten dat ik even moest uitzoeken met behulp van een psycholoog)

Een van de opdrachten van Celien is het invullen van een lijst rond self-care.
Wow, wat was dit een eye-opener!!
Altijd klaarstaan voor anderen en jezelf gewoon achteruit zetten, dit kwam duidelijk naar voren uit die opdracht.
Elke dag probeer ik nu ook iets te doen van self-care. Dit voelt goed en geeft mij meer zelfvertrouwen.

Naast het sporten voor mijn fysieke gezondheid, doe ik nu ook aan kleine welness-momentjes of doe ik kleren aan waarbij ik mijn lichaam niet meer verstop. Zorgen voor mijn lichaam.
Ik ben ook naar een psycholoog beginnen gaan voor mijn angst rond eten dat ik gecreëerd heb na mijn operatie.
Elke dag som ik 3 kleine gelukjes op van die dag. Zorgen voor mijn mentale.

Ditch the diet

Een andere opdracht, de eerste in heel de cursus, is “Ditch the diet”. Dit is echt geen makkelijke.
Steeds heb ik een stemmetje, ik noem haar “Becky” (sorry mocht er iemand Becky heten en mijn blog volgen, het is niet persoonlijk XXX), die mij steeds richting het dieet-denken duwt.

“Zou je dat wel doen? Wat gaan ze wel niet zeggen?! Dat is niet gezond. Hé, zou je niet wat super-foods gaan eten? Ohoh een koek, dat is geen gezonde keuze. Geen water?! Uhm, jij bent toch aan het afvallen, zou je dan niet beter water kiezen!! Dat kleedje zou ik niet aandoen, daar zie je buik in…” En dit met een zeer afkeurende strenge blik, haar armen voor haar gekruist en een bekritiserende stem. (Beeld je Becky in: bleke huid, zwarte haren strak bijeen gebonden in een laag dotje in haar nek, felrode lippen en hele donker opgemaakte ogen, een donkere blazer, hieronder een wit glad gestreken hemd en daaronder een enkellange kokerrok met daaronder hoge hakken en in haar handen een houten lineaal waarmee ze je op de vingers tikt wanneer je te ver gaat…)
De hele dag in, dag uit, Becky op mijn schouder… Pffff, als je erop begint te letten, dan begin je haar echt een zaag te vinden 😀
Maar ergens is het ook wel de harde realiteit dat Becky er is. Als baby had ik geen Becky, nu is Becky elke dag bij mij. Ze is mij komen vergezellen na het vele diëten van vroeger, de maatschappij met haar oordelen over wat perfect is en hoe het hoort te zijn, zoveel boeken en tijdschriften die het hebben over diëten en die verkopen als zoete broodjes over de toonbank…

Becky komt vooral mij vergezellen na een het zien of horen van een trigger.
We dienen als opdracht dan ook onze triggers tijdelijk weg te zetten of volledig weg te doen.
We willen Becky zo min mogelijk de kans geven om nu in deze beginfase (waarin we leren onszelf aan te sterken rond zelfacceptatie en zelfwaardering) haar veel aan het woord te laten. In de beginfase zijn we nog niet sterk genoeg om haar weerwoord te geven, ze heeft dan ook jaaaaaaaren het voor het zeggen gehad.
Uiteindelijk is het de bedoeling dat we sterk genoeg gaan zijn om Becky te omarmen, als ze komt afdraven met haar lineaal in haar handen naar haar toe te lopen en haar innig te knuffelen, haar te aanvaarden dat ze er is en haar terug naar haar plaats te begeleiden (nl. achteraan in de bus) en zelf aan het stuur te gaan zitten van de bus.

Een van mijn triggers is de voorbije week heel duidelijk geworden.
Mijn weegschaal.
Yup, mister weegschaal is bij mij een grote trigger.

De weegschaal

Ik ging in de week op de weegschaal staan voor mijn wekelijks weegmoment.
Er was deze week tov de vorige week maar 600 gram af.
Becky op mijn schouder na het zien van die -600 gram:
“Je bent maar 600 gram afgevallen, dat is niet veel hé! Je hebt te veel gegeten deze week, telkens als je at at je meer dan de keren of weken ervoor. Je hebt niet genoeg aantal keren gegeten per dag, je hebt maar 3x per dag gegeten en je moet 6x of meer per dag eten. Je gaat weer bijkomen. Je gaat niet meer afvallen, dit is het einde, hier stop je dus na 16 weken. Je operatie gaat voor niets geweest zijn. Je gaat terug even dik worden als voordien. Je hebt geen karakter. Je … ”
En ze gaat maar door met afratelen en op mijn vingers tikken.
(je ziet dus, een GBP helpt je wel bij het afvallen, maar aan jouw Becky doet dit niks af, lang leve het leren kennen van Celien Rombouts – thanks Jessica om mij kennis te leren maken met haar via instagram XXX)

Ik was zooooo teleurgesteld in die “maar” 600 gram dat ik was afgevallen.
Toen ik onder kwam, had ik een grote drang om alles in mijn mond steken: chocolade, aardbeien, chips, ice tea, chocomelk, een koek … Gaan emo-eten. En het was nog maar ochtend!!
Ik voelde aan mijn lichaam dat ik geen nood had aan het emo-eten, maar wist even niet wat doen.
Daarom heb ik de supportgroep van de cursus een berichtje gestuurd. Dit heeft mij zo geholpen!!
Ik kon even bij hen terecht om over mijn Becky te praten en kreeg de tip om afleiding te zoeken, bezig te zijn met andere dingen opdat Becky afgeleid zou zijn.
En ja hoor, na een tijdje was Becky terug haar bed ingekropen nadat ik mij gestort had op taken in het huishouden.

Door dit incident en na het gesprek met de groep kwam ik tot het besef dat mister weegschaal dus een enorme trigger is voor mij.
Er zit dus maar 1 ding op om Becky in de ochtend niet te laten triggeren -> mister weegschaal gaat zelf even in slaapmodus gaan.

Laatste keer gewogen tot …

Vorige week was dus de laatste keer dat ik mij gewogen heb tot aan mijn volgende bezoek bij dr. GB.
Dit zal dus zijn tot eind juni ergens dat hij in slaapmodus gaat.
Het brengt bij mij wel wat angst te weeg, maar ik dien mijzelf hierin te forceren.
Ik dien mijzelf te waarderen en te leren accepteren zoals ik ben.
Het getal op de weegschaal zegt niets over wie ik ben noch of ik gezond ben.
Gezond zijn is meer dan het cijfer op de weegschaal.

Update eten

Iedereen die mij volgt via deze blog of via mijn facebook-groep (die dezelfde naam heeft als deze blog voor diegenen die zich dit afvragen) weet dat ik de laatste tijd het enorm moeilijk had met eten.
Specifieker: de hoeveelheid die ik maar kon eten.
Zie eerder blogbericht: https://thegoodthebadandgastricbypass.com/2021/03/28/angsten-een-stapje-terugzetten-het-is-geen-makkelijke-weg-die-we-gaan/


Wel, intussen ga ik hiervoor naar een psycholoog.
Mijn eetprobleem heeft niets met mijn OCD te maken, maar is een gewone angststoornis.
Bij mijn OCD-angsten moet ik mij steeds forceren om iets niet te doen (OCD = het willen controleren behouden door bepaalde handelingen uit te voeren om iets te voorkomen).
Bij deze angst is het omgekeerde nodig liet zij mij weten.
Ik dien bij deze angst mijn lichaam te forceren.

Voor het eten dien ik eerst ontspanningsoefeningen te doen om tot rust te komen.
Daarna dien ik een schaal in te vullen qua hoe groot mijn angst op dat moment is en mijn angsten ook even benoemen/noteren.
Daarna daag ik dus mijn lichaam uit om steeds iets meer te eten en te kijken wat dit voor effect heeft op mijn lichaam.
Ik kijk of mijn eerste angst terecht was en ga die angst analyseren.
De angst dus in vraag gaan stellen.
Ik dien ook tijd te nemen voor het eten.
Dus van zodra ik terug een angstmoment krijg na het eten van 2 happen, dien ik even te stoppen.
Terug tot rust komen en na een 5 tot 10 minuten terug proberen te eten.

Op dit ogenblik gaat het langzaam aan beter en beter.
Het is niet veel dat ik eet, maar toch reeds meer dan een aantal weken geleden.
Een succesje dat dan ook vaak tot mijn “dagelijkse kleine gelukjes” behoort.