Deze ochtend werd ik wakker en had ik geen pijn.
“Ben ik wel geopereerd?”, is het eerste wat in mij opkomt nadat ik gebeld heb met mijn man en dochter via Whats app.
De littekens op mijn buiken zeggen van wel, maar mijn gevoel zegt momenteel van niet.
Ook heb ik slecht geslapen deze nacht, verschrikkelijk.

Toiletbezoek in de nacht

In de nacht ben ik 1 keer moeten opstaan om naar het toilet te gaan.

Uit ervaring van vroegere operaties doe ik dit niet meer zonder de verpleging hiervoor te bellen.
Je kent dat wel, koppig zijn en denken dat je hun niet nodig hebt en dan plots halverwege draaierig zijn en neergaan… Dan ben je verder van huis dan als je hun even had gebeld.

Iets nadat ik op mijn belletje heb geduwd, komt de verpleging aan.
Ik schaam mij enorm dat ik hun dien te roepen hiervoor, ze hebben werk genoeg met andere belangrijkere dingen weet ik uit ervaring en nu moet ik hun storen om mijn chaperonne te zijn wanneer ik naar het toilet moet.

Eenmaal toegekomen, helpt de verpleger mij uit mijn bed. Dit gaat zeer langzaam. Even op de rand van het bed blijven zitten, polsen of ik geen zwart voor de ogen zie… Ik zeg dat ik enkel last heb van een groggy-gevoel in mijn hoofd, draaierig, maar dat dit komt van de Tramadol. Genoeg ervaring hiermee om te weten wat dit met mijn hoofd doet.
Eenmaal recht, steun ik goed op mijn baxterbar. Deze hebben een handige driehoek eraan, waardoor je je mooi kan vasthouden met beide handen en dit als een soort rollator voor je op kan duwen. Stapje per stapje richting de kleine kamer.

Nadien ga ik terug langzaam naar mijn bed. Eenmaal op de rand van mijn bed terug, merk ik dat ik heel misselijk word… Misselijk van de in feite kleine inspanning die ik heb gedaan, maar voor mijn lichaam nu een grote stap vooruit na de operatie. Ik neem het nierbekken bij mij dat op mijn tafeltje langs mijn bed staat.
Ik wil braken, maar het enige wat eruit komt is lucht en op het laatste een klein beetje slijm.
“Rustig worden Anya, rustig…” Ik probeer op mijn ademhaling te letten, in en uit, in en uit… Uiteindelijk wordt mijn lichaam kalmer en zijn de braakneigingen gestopt.
De verpleger is intussen ook iets gaan halen tegen de misselijkheid. Wanneer hij terug is, ben ik intussen al gekalmeerd en lig ik terug in mijn bed. Hij spuit het spuitje leeg in mijn infuus. Ik doe mijn ogen terug dicht.

Ontbijt

De dames met de ontbijtkar komen er aan. Ik krijg van hen een potje Alpro Soja vanille pudding met hierbij een zeer groot glas water.

Verbaasd kijk ik naar dit potje… Dit staat niet op mijn lijst wat ik van de diëtiste heb ontvangen voor na de operatie. Ik bekijk de ingrediënten en zie dat dit 11g suiker per 100g bevat! Ik mag van de diëtiste maar max 5g per 100g suiker hebben…
Ik durf hier nog niet van te eten, want wat als ze verkeerd hebben gebracht. Ik wacht tot ik de verpleegster zie en vraag het dan even bij haar na.

Iets erna komt de verpleegster om mijn parameters te nemen alsook mijn wonden te bekijken. Ze vraagt hoe het met mij gaat en ik laat haar weten dat ik niet het gevoel heb van geopereerd te zijn.
Hierna vraag ik haar ook naar de pudding of deze wel correct is.
De verpleegster laat mij weten dat dit inderdaad een tijdje uit het gamma is genomen van voeding voor mensen die GBP heb laten doen, maar intussen steekt het weer in het gamma, dus zal dit wel in orde zijn…
Omdat ze mij laat weten dat ik echt iets dien te eten en te drinken, dop ik mijn plastieken koffielepeltje in mijn pudding en lik deze af. Kleine hapjes met ruimte tussen elke hap, ik pas toe wat men mij heeft gezegd…
Na 3 keer doppen in mijn pudding heb ik genoeg. Ik heb momenteel echt geen honger… Dorst heb ik…
Ik neem mijn beker water en neem een klein slokje. Dit voel ik wel. Aangezien ze het afraden ook hier weer door te drinken, neem ik een paar slokjes na elkaar met pauze tussen. Dit gaat vrij goed.
Momenteel voel ik ook geen pijn, dus weet ook niet op dit moment of ik te veel aan het drinken ben of niet.

Na mijn ontbijt ga ik mij wassen in de badkamer. Ik doe mijn eigen pyjama aan in plaats van dit sexy operatiejurkje. Mijn pyjama is ook niet echt geweldig, kort donkerblauw slaapkleed met hieronder de zwart-geel geruite pyjamashort van mijn man, niet echt een top combo. Het zit goed los rond mijn buik, dat is nu het voornaamste, denk ik bij mijzelf.
Tijdens mijn tanden poetsen, merk ik op dat ik droog bloed in mijn rechter neusgat heb hangen. Blijkbaar heb ik tijdens de operatie een bloedneus gekregen?

In de ochtend komen er heel wat artsen langs zoals onder andere de anesthesist van mijn operatie.
Op een bepaald ogenblik komt er ook een hele resem artsen binnen, met voorop een dame.
Ze draagt een witte jas met wat rood en blauw aan, zoals de meeste die ik hier al heb zien rondlopen.
Ik stel een aantal vragen en zij beantwoorden mijn vragen.
De dame laat mij weten dat ik vandaag nog een bloedafname ga krijgen en dat er nog een foto zal genomen worden. Als deze beide goed zijn, mag ik deze namiddag al naar huis.
Hier ben ik zo blij om! Ik voel mij momenteel super goed en dus ook klaar om naar huis te gaan.
Ik bedank haar bij haar vertrek en noem haar mevr. assistent-arts. Hierop krijg ik de respons: ” Zo hebben ze mij al jaren niet meer genoemd…” en ze loopt al lachend de kamer uit met heel haar gevolg achter haar aan. Bij het omdraaien van haar rug naar mij, zie ik plots op haar jas staan “Operatiekwartier”…
Whoops, dit was een dokter. Ze had geen naamkaartje op haar jas hangen, dus ik had ook geen idee dat het een dokter was, heb haar ook nooit eerder gezien.

Nog iets later komt dr. GB ook nog langs op de kamer en vraagt mij ook of alles goed gaat.
Ook aan hem laat ik weten dat ik niet het gevoel heb dat ik geopereerd ben.
Hij liet weten dat dit wel gebeurd is en dat ik straks ook een foto met sliktest ga krijgen.
Als deze goed is, samen met bloedafname, mag ik naar huis.
Hij raadt mij aan veel te wandelen, zodat de lucht ook goed uit mijn buik kan gaan. Fietsen op mijn hometrainer zonder weerstand is ook toegestaan.
De komende 4 weken mag ik ook niets heffen of dragen, dit om complicaties te voorkomen.
Steunkousen heb ik niet nodig, aangezien hij een arts is die voorstander is van veel bewegen na de operatie.

Het is nog steeds enorm druk op de afdeling.
Jessica haar operatie staat vandaag gepland rond 11u45, in de tussentijd zijn we met elkaar aan het babbelen op Messenger. We gaan elkaar niet meer zien, aangezien zij op een andere afdeling even moet plaatsnemen tot na de operatie. Na de operatie wordt ze pas naar de afdeling gebracht waar ik nu lig. De verpleegster had mij al laten weten dat de kans zeer groot is dat ze mijn plaats zal innemen.
Daarmee besluit ik om zodadelijk na mijn middagmaal haar een klein briefje te schrijven als hart onder de riem voor na haar operatie. Dit zal ik dan aan de verpleging bezorgen, zodat zij dit aan haar kunnen bezorgen.

Sliktest met foto

Het is ongeveer 11u en plots word ik enorm moe. De man met de hamer is langsgekomen…
Ik wil net gaan rusten, komt er een verpleegster met een rolstoel aangereden.
“Mevrouw Vilain, u mag meekomen met mij voor de foto. Neem maar plaats in de rolstoel. Heeft u een peignoir mee?”.
Hierop moet ik negatief antwoorden en krijg ik een dekentje over mij heen gelegd. We rijden richting het operatiekwartier terug, maar slaan een gang eerder op merk ik op tijdens de paar keren dat ik mijn ogen open doe. Ik ben echt enorm moe en kan slapen waar ik zit.
Ze zet mijn rolstoel in een grotere inham waar nog een heel deel mensen staan, liggen of zitten te wachten op hun foto.
Ik doe mijn ogen toe, hoofd steunend op mijn linkerhand met mijn elleboog op de armsteun van de rolstoel.
Een tijdje rust, hoewel er achter mij een man zeer onrustig is en steeds vraagt of het al zijn beurt is. Ik heb compassie met de man, heel verward klinkt hij.
De verpleger die de mensen een voor een komt halen richting de scanner begint zich hierin op te jagen, merk ik aan zijn stem telkens als hij de man wil geruststellen. De man is blijkbaar al aan de beurt geweest, maar ze zijn hem van boven nog niet komen halen wegens de drukte.
Op een bepaald moment hoor ik de deur links voor mij open schuiven en een dame roept “Mevrouw Vilain”.
Ik schiet wakker en doe teken dat ik dit ben.

Ze rolt mij binnen in de ruimte waar een groot scantoestel staat en laat mij plaatsnemen op een bankje voor dit toestel.
Langs mij plaatst ze een ijzeren rolkarretje, legt hier 2 losse bruine papieren doekjes op en loopt richting een kast. Hier neemt ze een beker en vult deze met een bepaalde vloeistof.
Ze vraagt of ik weet wat we gaan doen. Ik leg haar uit de sliktest; vloeistof drinken en terwijl foto’s nemen. Ze bevestigt dat dit correct is.
Ik vraag of ik nadien ook even naar de foto’s mag kijken, ik zou heel graag mijn nieuwe maag willen zien.
De dokter komt even langs mij staan als ik dit vraag en stemt hiermee in.

Ik dien met mijn aangezicht te zitten naar het toestel, de camerabox als je het zo kan zeggen.
“Neem maar een goede slok mevrouw, houdt deze in uw mond en pas doorslikken als ik het zeg.”
Ik neem zoals gevraagd een goede slok uit de goed volle beker die langs mij staat. Het goedje draait in mijn mond rond. Het is een zeer bittere smaak, een slechte gin zou je kunnen zeggen, maar dan dikker van consistentie. Na een paar seconden in mijn mond te laten liggen, mag ik dit plots inslikken.
Ok, dit valt mee…
“Draai u nu 90° naar uw linkerzijde mevrouw en doe terug hetzelfde.” wordt er van mij gevraagd achter het hokje met glas waar de arts en de verpleegster volop aan het babbelen zijn.
Hup draaien, en we doen het nogmaals. Nu begint de smaak toch sterker te worden qua bitterheid.
En zo volle slokken dat ik moet nemen!
Foto 2 is genomen.
“Draai u nu 180° naar uw rechterzijde… Nog eens een slok.”
Ik heb echt al enorm veel gedronken en krijg het moeilijker merk ik om de slok te nemen. Mijn beker is na deze slok nog 1/4de vol. Nu zal het wel gedaan zijn, denk ik en hoop ik vooral, want ze hebben mijn 3 zijdes gehad.
“Mevrouw u mag nog uw laatste slok nemen en gewoon terug met uw aangezicht naar voren richting het toestel zitten…”
Wat??!! Nog een slok??!! Oh nee… tja, we zullen het maar doen voor het goede doel…
We nemen onze laatste slok uit de beker. Dit gaat echt zeer moeizaam en de eerdere slokken beginnen echt door te wegen op mijn maag en darmen voel ik.
De laatste foto, yes… klaar!

De verpleegster laat mij terug plaatsnemen in de rolstoel en ik word richting een scherm gebracht.
De dokter laat mij mijn nieuwe maag zien. Op het scherm is het iets groter dan een pingpongbal.
Hij toont mij dat er geen lekken zijn vast te stellen, legt uit hoe ik dit kan zien, hoe mijn darm is aangesloten op mijn nieuwe maag, … Ik vraag naar mijn oude maag, maar die kunnen we niet zien aangezien daar geen vloeistof meer in kan komen. Als dit wel zo was, dan hadden we een lek natuurlijk.
Fijn om deze info te krijgen en te zien.

Hierna word ik terug naar de kamer gereden.
Eenmaal op de kamer, neem ik dadelijk een hapje van mijn pudding die er nog staat.
De vieze smaak van die zeer bittere gin doorspoelen. Bah, wat was dit vies!
Ik doe mijn ogen even terug dicht om te rusten, ik ben echt enorm moe…

Middagmaal

Rond 12u komen ze langs op de kamer met het middagmaal.
Ik krijg een tas warme groene soep voorgeschoteld om te drinken.
Tussen elke eetlepel soep neem ik even pauze, maar bij mijn 5de eetlepel soep merk ik ineens een zeer drukkend gevoel in mijn maag. Ik heb op dat moment echt maagpijn…
Lap, te veel gedronken en nog te weinig tijd tussen elke hap door genomen.
Ooohhh, dit is niet fijn en doet echt pijn. Ik schuif de tas soep ver van mij vandaan.
Na een kwartiertje is de pijn al minder, gelukkig.
Les geleerd… 5 el soep is nog te veel en dien echt langere tijd tussen elke hap te laten.

Het is bijna tijd voor mij om te vertrekken, dus ik schrijf nog snel een briefje voor Jessica en bezorg dit aan de verpleegster die mij mijn ontslagpapieren komt brengen. Met als PS op het einde van mijn brief: mijn geleerde les ivm de soep.
De verpleegster laat mij weten dat de assistent-arts zodadelijk ook nog even zal langskomen en dan mag ik pas definitief vertrekken.

Om 13u30 mag ik dan eindelijk vertrekken en wandel ik op een zeer rustig tempo richting onder, met mijn trolley achter mij aan.
Ik neem plaats aan de kiss & ride-strook aangezien mijn man mij hier zal komen ophalen.
Op dit bankje doe ik ook weer mijn ogen even dicht.
Het is echt vreemd hoe moe ik ineens ben geworden…

Thuis

Op de terugrit naar huis doe ik heel de tijd mijn ogen dicht.
Ik moet ze anders met luciferstokjes openhouden en die hebben we niet op zak, dus doe ik ze maar dicht.

Het is heerlijk warm thuis, mijn man heeft de haard aangestoken voor mij, zodat ik het zeker lekker warm zou hebben bij thuiskomst. Super lief!
Eenmaal rustig neergezet in de zetel, toont mijn man alle pakjes die intussen zijn toegekomen die ik de voorbije dagen tijdens de solden had besteld.
Hierna gaat hij onze zoon halen op school en leg ik mij even neer op de zetel.
Op het moment dat mijn zoon binnenkomt, merk ik dat ik eigenlijk bijna richting dromenland ging, afgaand van het speeksel dat uit mijn mond was gelopen op het kussen… Tja, ik ben moe mensen, wat verwacht je… Ik ben ook maar een mens, niet de schone slaapster zoals in de sprookjes.

Onze zoon vertelt enthousiast over zijn dag, en hierna besluit ik om naar boven te gaan.
Eer ik mijn bed in kruip, vraag ik aan mijn man om nog even een foto te nemen van mijn buik.
Zodat ik nadien mijn wonden eens goed kan bekijken.
Ik leg mij neer en 2u later word ik terug wakker.

Enorme dorst

Als ik onder kom, heb ik enorme dorst.
Ik zou zo een glas water achterover willen kappen, maar dit gaat niet!
Mijn maag en darmen zijn nog steeds zwaar qua gevoel van de sliktest en de soep die mij verkeerd is bekomen.
Kleine slokje water neem ik, wacht een heel aantal minuten en neem nog een.
Ik blijf een enorm dorst hebben!

Mijn water voelt nu wel veel zwaarder aan in mijn lichaam dan deze ochtend merk ik op.
Deze ochtend had ik natuurlijk nog zeer goede pijnstilling in mij zitten, intussen moet ik wachten tot deze avond laat voor een nieuwe Tramadol.
De pijnstilling dien ik goed te doseren bij mij, ik mag maar 3 Tramadols nemen op een dag. Andere pijnstilling tussendoor gaat niet omwille van mijn allergie. Dus mijn volgende dosis is voor het slapen gaan straks…

Omdat water mij echt moeilijk af gaat, beslis ik het advies te volgen van de diëtiste alsook van andere lotgenoten…
Water met een smaakje zoals Lipton Ice Tea zonder bruis of water met hierin sap van 1 citroen en/of 1 sinaasappel, gaat veel vlotter binnen en ligt niet zo zwaar.
Aangezien ik geen sinaasappels noch citroenen in huis heb, ga ik opzoek naar een alternatief.
Ik heb tijdje terug via een surprisebox ooit een Lipton Ice Tea peach gekregen. Deze staat nog steeds in mijn tweede frigo voor mocht er ooit iemand dit graag willen drinken op een feestje, je kent dat wel…
Wel dat feestje is nu mijn maag die dit nodig heeft.
Ik neem heel kleine slokjes hiervan, wat doet dit goed zo lekker koud!
Het verrast mij inderdaad dat dit niet zo hard aankomt als water, echt vreemd… De peach is wel niet mijn favoriet van smaak. Mijn man zal morgen naar de winkel gaan om de green tea hiervan te halen, hopelijk zal deze mij beter liggen qua smaak.

Avondmaal

Net voor mijn avondmaal komt de thuisverpleger langs om mijn anti-trombosespuit te zetten, Innohep.
Hier zou ik niet op mogen reageren van allergie volgens de arts. Aangezien ik geopereerd ben aan mijn buik, wordt de spuit in mijn been gezet.

Van zodra de verpleger weg is, begin ik aan mijn avondmaal voor deze avond.
Zelfgemaakte pudding met lactosevrije melk en sugarly.
Wat is dit heerlijk die paar kleine lepeltjes die ik kan doppen in de warme pudding om dan af te likken.
Het zijn niet veel happen, uiteindelijk heb ik 4x kunnen doppen en ben ik gestopt. Echte happen/scheppen nemen lukt mij niet goed, dit komt veel zwaarder aan in mijn maag voel ik.

Nog steeds ben ik enorm moe en besluit dan ook vroeg mijn bed in te gaan nadat ik een Tramadol heb genomen.