Gisteren (29/01/2021) heb ik een gesprek gehad met de diëtiste uit het ziekenhuis, mijn eerste opvolggesprek na de operatie met haar.
Het gesprek begon natuurlijk wat ongemakkelijk, aangezien ik met de deur in huis ben gevallen met mijn ongenoegens. We hebben dit dan ook uitgebabbeld, maar we kunnen er niets meer aan veranderen hoe het is verlopen, het is wat het is en we moeten nu verder.
Ze gaf mij de uitleg van de volgende fase die uit 3 delen bestaat; elke week is er een kleine verandering in het eetpatroon. Omdat ik al bezig ben met het 1ste deel van fase 2, mag ik vanaf zondag van haar overschakelen naar deel 2. Dit wil zeggen dat ik mijn 2 cracottes (waarvan ik er momenteel maar 1 op krijg) mag vervangen door een snede geroosterd brood zonder korst. Voor de rest blijft alles hetzelfde.
Deel 3 van deze fase is dat ik mijn eten minder moet pletten (mijn warme maaltijd) en meer stukjes al mag eten die ik goed moet kauwen.

Er waren wel een paar zaken waar ze niet mee akkoord ging die ik nu wel toepas…

Fruit mag ik maar 1 stuk fruit per dag eten van haar, niet meer. Dit wil zeggen, bye bye fruitpap of bye bye stuk fruit in de avond als tussendoortje aangezien ik in de namiddag of in de ochtend bij mijn ontbijt dan al een stuk fruit heb gegeten (ook al is dit vaak maar 1/4de – max. 1/2de van een stuk fruit). Die hoeveelheid is dan weliswaar geen volledig stuk fruit dat ik dan eet, maar ja telt wel als 1x fruit voor die dag…

Een ander iets wat ze liever niet heeft dat ik nu doe, is mijn maaltijd verdelen over meerdere momenten, dus een pauze nemen van 10-tal minuten na 2 happen en dan terug 2 happen eten.
Dit wil ze liever niet dat ik dit toepas, omdat ik na mijn eerste 2 happen een gevoel krijg van “nu kan ik even niets meer erbij steken” en dat zou een teken zijn van voldaan, aangezien mijn maagje maar een pingpong-bal groot is… Ik zou het beste na die 2 happen stoppen, dan een uur wachten om dan terug te eten.
Hierop was mijn reactie meteen: “En wanneer moet ik dan drinken? Aangezien je een 30 min. voor je eten en 30 min. na je eten niets mag drinken…”.
Haar respons “Ah ja, dat is waar… Hmmm, ja het is geen gemakkelijke hé, het zal wat uitzoeken zijn, dat is het nadeel van een GBP…” Toen stond ik even perplex…

Naast dit gegeven vind ik het ook heel moeilijk om energie te krijgen met maar 2 happen voeding. Dit zou beteren liet ze mij weten qua energie, zeker nu ik meer ga eten dan enkel het vloeibare.
We zullen zien…

Op het einde van ons gesprek liet ze mij weten dat ik niet zo streng moet zijn qua willen volgen van de regels, ik moet gewoon gezonde keuzes maken en mijn eigen weg beetje zoeken…
En zoals de dokter in de gang zei, toen hij mij vroeg hoe het ging en ik hem mijn angst vertelde van maaguitzetten, “Je moet niet zo bang hebben en zo streng zijn, je moet terug leren genieten van eten dat is belangrijk nu…”.

Conclusie: ik moet het eigenlijk een beetje zelf uitzoeken allemaal en de regels in grote lijnen volgen, maar vooral mijn gezond verstand gebruiken…

Extra nota: Betreffende pasta en andere dingen uittesten, dit komt in fase 3 aanbod. Over 2 weken zal ik deze uitleg krijgen.
En momenteel ga ik nog naar de afspraken gaan bij de diëtiste in het ziekenhuis, aangezien ik dit alles eerst wil bespreken met dr. GB. Ik wil weten hoe hij hier over dit alles denkt, eens een gesprek met hem hierover aangaan op onze eerstvolgende afspraak.

Dumping

Ja, mijn eerste dumping waarvan ik zeker ben dat het een dumping is, is een feit.
In de avond beslis ik om geen puree te eten, maar om een tas soep te drinken samen met 2 kleine crackers belegd met vlees (gemixt vlees).
Door het gesprek met de diëtiste van gisteren, maak ik een verkeerd besluit… In plaats van te stoppen met eten na 2 happen en een pauze even te nemen, beslis ik om gewoon aan een stuk door te eten zonder een pauze te nemen. Ik had een 3/4de koffietas met tomatensoep gevuld en daarbij dan die 2 crackers (zo een pakje van 4 kleine volkoren crackers van de Aldi) op ongeveer een 10 minuten dus uit.
Jaaaa, I know… Ik heb dus veel te veel op veel te korte tijd ineens gegeten en ja, ik heb het geweten…

Een 10-15 minuten na mijn eten voel ik mijn maag ineen krampen, een blok beton in mijn maag die aan het vechten is, mijn darmen die volop mee aan het protesteren zijn door mee te supporteren met mijn maag en ook over te gaan in een krampensupport. Daarnaast zo misselijk als iets worden, de klop van de hamer krijgen en hierdoor best wel een dutje kan doen en hier niet aan willen toegeven (nota: dit heb ik wel al vaker gehad dat ik na mijn eten moe word – de diëtiste van het ziekenhuis had mij laten weten dat dit ook een soort dumping is als teken te veel gegeten of iets gegeten waar mijn maag het moeilijk mee heeft), geen pap meer kunnen zeggen, gewoon rustig stil blijven liggen in de zetel en zo min mogelijk bewegen want bij elke beweging voel je je nog misselijker worden en mijn eten dat verschillende keren terug omhoog komt (duidelijk teken van mijn maag dat het te veel is en het er terug uit wil duwen en aan het roepen is “Out with it!! Let it goooo, let it gooooo!”).

Dit gevoel heb ik uiteindelijk een uur, een uur mij ellendig gevoeld!!
Ik had ook Frisk-muntjes genomen bij de eerste signalen, maar ik had het gevoel dat dit niet zo afdeed.
Ik heb geen last gehad van diarree of teruggeven bij deze dumping, waarvan ik eigenlijk wel dacht dat dit sowieso bij een dumping hoort. Niet dus, je hebt dus niet altijd alle signalen bij een dumping.

Tijd nemen

Tijdens mijn dumping-moment ben ik heel de tijd aan het speculeren hoe ik dit in de toekomst kan voorkomen. Want dit gevoel maak ik nu mee nu ik thuis ben, laat staan hoe dit zou zijn als ik op mijn werk ben of bij anderen… Dan kan ik mij niet even leggen in de zetel en mijn hoofd op mijn hand laten steunen met mijn arm op het kussen ondersteunend.
Ergens ben ik blij dat ik dit eens meemaak thuis en dat ik nu kan kijken hoe ik dit beste kan voorkomen in de toekomst.

Van al de gedachten die bij mij opkomen, neem ik het besluit om rustiger te gaan eten.
In de vele dieetboeken in mijn boekenkast zeggen ze dat ook steeds hé “Rustig eten, leg je bestek tussen elke hap even neer, kauw goed etc. etc.”.
Wel uiteindelijk zal het hierop neerkomen, wil ik een dumping in de toekomst voorkomen en toch kunnen eten tot ik het signaal van mijn hersenen krijg dat ik voldaan ben. Mijn lichaam de tijd geven om aan mijn hersenen dit signaal door te geven.

Ik neem het besluit om elke hap goed te kauwen en tussen de volgende hap even te wachten. Niet meer na 2 happen 10 minuten wachten, maar eerder zoals ze zeggen bestek even neerleggen en genieten van datgene wat je in je mond hebt. Meer tijd uitbesteden om iets te eten, zoals bijv. 20 minuten doen over een maaltijd waardoor ik ook genoodzaakt ben om rustiger aan te eten om dit te verspreiden over die tijd.
Als ik kijk hoe ik voordien at voor mijn GBP, dan had ik op een goede 10 minuten mijn groot bord in het verleden op en was ik soms zelfs al bezig aan mijn 2de portie… “Schrokken” was toen het normaal voor mij. Nu dien ik echt te leren om mijn maaltijd te verspreiden over een langere periode, dus echt rustiger gaan eten.
Hierdoor zal mijn lichaam ook de tijd hebben om het signaal aan mijn hersenen te geven dat ik voldaan ben.

Een GBP is echt wel meer dan enkel de easy way zoals je merkt. Het is echt leren terug goed/normaal te eten, gezonde keuzes te maken, te luisteren naar je lichaam…
Er komt zoveel bij kijken, zoveel patronen die je dient te doorbreken.
Het is niet zo dat het allemaal vanzelf zal gaan eenmaal je de operatie hebt gehad. No way, er komt veel meer bij te kijk…

Tijdens mijn laatste tussendoortje pas ik toe wat ik een paar uur eerder had besloten.
Ik neem mij voor 20 minuten tijd te nemen om 2 eetlepels vloeibare zelfgemaakte pudding te eten.
Uiteindelijk merk ik dat ik na 4 koffielepels eigenlijk genoeg heb en stop dan ook met eten en raar maar waar… ik ben nadien niet moe en ik voel het moment waarop mijn lichaam en mijn hersenen aangeven “Het is ok Anya, ik heb genoeg, meer zou ik kunnen maar het zou niet goed komen.”