Vandaag heb ik mijn afspraak bij dr. GB. De dag dat ik te horen zal krijgen van hem of ik in aanmerking kom en zo ja wanneer…
In de ochtend gaat alles vrij vlot en ook druk, waardoor ik geen tijd heb om er over te piekeren. Ik heb mijn man op zijn werk afgezet, tussendoor nog even thuisgekomen, een kwartier samen met mijn zoontje nog gelezen in een boek om daarna terug te vertrekken richting zijn school. Een boos moment in de auto van ons Martijn, omdat hij nog 2 vakjes heeft open staan in zijn leeskalender van dagen dat hij nog niet gelezen heeft. Een discussie dat hij gisteren wel gelezen had, maar er geen rekening mee houden dat hij die dag al had gelezen om een andere dag in te halen. Een gezellige frustratie-momentje van ons Martijn en mij als mama. Een gevecht voor het lezen; ik herinner hem om te lezen en hij gluipt er stiekem vandoor naar boven om daar te spelen in plaats van te lezen… Dan krijg je dit tot gevolg, een mama die hem erop wijst en een zoon die er niet blij mee is. Zucht… Zo blij dat ik mijn boze jongen op school kon afzetten om dan rustig door te rijden naar Genk voor mijn afspraak in het ziekenhuis om 9u.
Dokter Gastric Bypass ( dr. GB)
Bij aankomst heb ik nog tijd genoeg , alles gaat in een rustig tempo en verloopt ook vlot. Vlot een parkeerplaats vinden, vlot mijn QR-code kunnen inscannen om binnen te mogen , vlotte inschrijving aan de kiosk en rustig wandelen richting de wachtzaal waar ik mij dien aan te melden. Wat een drukte in de wachtzaal merk ik op bij aankomst. Er waren op dat moment nog maar 3 zitjes vrij van de 12 die er waren. Oei, oei, zou het hier aan het uitlopen zijn allemaal? Zijn zij allemaal voor dr. GB? Ik nam even mijn gsm en begon rustig mijn mails na te lezen. In de rechterbovenhoek van mijn gsm-scherm zie ik dat het op dat moment 9u06 is. Iets daarna komt de dokter plots om de hoek de wachtkamer ingelopen, in plaats van achter de gesloten deur waar ik hem steeds zag verschijnen de voorbije keren. Hij wenkt in zijn vlugge trede naar de dame met haar vader die voor mij zitten om hem te volgen. Het meisje zag er heel slank uit en had een zakje bij haar. Ik vroeg mij af of de arts haar ook had geopereerd en misschien was dit een bedankgeschenkje voor hem. Ik zag hen de deur opzij binnenlopen. Hij wees hun welke bureau ze dienden binnen te gaan.
In afwachting blijf ik rond mij kijken naar al de andere wachtenden. Een voor een werden ze binnengeroepen; bij andere artsen of bij de psycholoog. Plots komt er een jongen om de hoek gelopen richting de balie. Ik hoor hem spreken dat hij van de anesthesist kwam en terug hierheen moest komen na zijn afspraak van zojuist. De secretaresse bevestigt dit. In hun gesprek hoor ik dat deze afspraak bij de anesthesist naar aanleiding was voor zijn operatie die maandag plaatsvindt. Wat super voor deze jongen dat hij nu maandag zijn operatie kan ondergaan. Dat hij hiervoor eerst naar de anesthesist was moeten gaan, was iets nieuws voor mij om te horen. Hopelijk zal ik ook zo snel mogelijk kunnen geopereerd worden, bedenk ik mij.
Na een tijdje zie ik het meisje met haar vader links van mij om de hoek verschijnen. Rechts van mij, in de hoek van de ruimte, gaat de deur open met daarachter de dokter. “Vilain” zegt hij in de deurgang, terwijl hij een stickervel vasthoudt. Ik sta op en ga enthousiast richting de deur. Hij verwelkomt mij en ik mag de gang doorlopen naar achter. De voorlaatste deur rechts mag ik binnengaan, bij lokaal nummer 3.
Hij vraagt mij plaats te nemen op de stoel en neemt zelf plaats achter zijn bureau. Hij vraagt of hij even nog iets mag noteren en afwerken van de vorige patiënt om dan even mijn gegevens erbij te nemen. Geen enkel probleem, ik wacht terwijl ik naar de bomen buiten kijk. Nadat hij klaar is, bedank ik hem eerst even in naam van mijn man in verband met de nazorg die hij bij mijn man had gedaan in het begin van de COVID-periode. De dokter wist meteen over wie ik het had en is blij dat alles goed gaat met mijn man. Hierna gaat hij over naar mijn dossier en laat weten dat ze mijn dossier goed ontvangen hebben van dr. Endo. Alles is compleet in mijn dossier, alles is in orde. Ik dien hem enkel nog het papier te bezorgen van onze huisarts waarin deze laat weten hoelang ik al bezig ben met diëten. Ik haal dit document uit mijn bundeltje en overhandig dit aan hem. Daarna geeft hij mij aan dat de operatie zal kunnen doorgaan, het zal een Bypass worden. De dokter is nl. diegene die beslist welke operatie er precies wordt uitgevoerd; een gastric sleeve of een gastric bypass. We dienen nu enkel te kijken naar een datum voor operatie. We spreken af dit zo snel mogelijk in te plannen. Ik zou wel nog bij de anesthesist dienen langs te gaan, een COVID-test doen 72u voor de operatie en de infosessie nog krijgen. Voor dit alles zal ik nog gecontacteerd worden. En dan zou de operatie kunnen doorgaan. Hij geeft ook aan dat dit alles onder voorbehoud is; dat de komende weken alles goed dient blijven te gaan met de COVID-situatie, anders zal de operatie niet kunnen doorgaan. Na de operatie zou ik 1 nacht in het ziekenhuis dienen te blijven en dan 4 weken niet mogen werken/heffen. Blij om te horen dat het maar 1 nacht is, want mijn man zag hier wat tegenop mocht ik in de komende weken met al de feestdagen meerdere dagen in het ziekenhuis verblijven. Hierna mag ik terug vertrekken nadat ik van hem nog een papier ontvang in verband met de operatie. Het is een soort van consensus, dat je weet dat er complicaties kunnen zijn etc.
Bij het verlaten van het ziekenhuis ben ik blij met het positieve nieuws dat ik heb ontvangen. Intussen is het dus afwachten op verdere info qua wanneer wat nog gaan doen, ze zouden mij bellen.
Vrijdag, de psycholoog en de diëtiste staan op mijn planning vandaag om hen een bezoekje te brengen. Weer komen er allerlei vragen bij mij op zoals: Wat als ze vinden dat ik nog niet genoeg diëten heb geprobeerd? Wat als ze mijn OCD als een obstakel gaan zien? Ik betrap op dat moment er mij op dat ik mijzelf terug obstakels aan het opwerpen ben en volop aan het piekeren ben. “PITA Anya” zeg ik tegen mijzelf.
PITA
Ja, woensdagavond heb ik een zeer interessant webinar gevolgd over piekeren, voorgesteld door mijn schoonzus op FB. Het werd gegeven door professor Raes * en ging over hoe piekeren aan te pakken. Zijn oplossing is “PITA” = piekeren is een teken voor actie. Hij wil daarmee zeggen dat piekeren normaal is, het is de manier hoe je ermee omgaat dat belangrijk is. Dus als je gaat piekeren en het is piekeren waar je niks aan kan doen, dan dien je iets anders te gaan doen. Dus ik volg zijn raad op en begin gewoon mijn aandacht te richten op het huishouden in afwachting van mijn vertrek naar het ziekenhuis.
Vragenlijst
Gisterenavond heb ik mijn vragenlijst van de psycholoog ingevuld. De vragenlijst van de diëtiste had ik al een aantal weken terug ingevuld. Dit ging vooral over wat ik eet, welke diëten ik al heb gedaan etc. Maar die van de psycholoog had ik een beetje uitgesteld. Bij het invullen van deze lijst was ik heel verbaasd betreffende de onderwerpen van de vragen die ze stelden. Het leken bijna allemaal vragen rond psychische problemen. Ik voelde mij net als indertijd de vragenlijst invullen in verband met mijn OCD. Er is ooit in 2008 OCD in UZ Leuven bij mij vastgesteld. Hiervoor ben ik ACT-therapie gaan volgen, wat btw mij zeer goed heeft geholpen. Ik merk nu ook veel sneller wanneer ik in mijn OCD-gedrag val en hoe ik mij hieruit kan trekken. Ik moet zeggen dat het webinar van gisteren een mooie aansluiting is op de ACT-therapie en dat PITA ook wel deels daarop gebaseerd is volgens mij qua werking. Nu dit geeft ook inderdaad het beste resultaat. Ik dien ook bepaalde acties uit te voeren bij een terugval in mijn OCD. Die terugval krijg ik ook vaak in momenten van stress en geen controle te hebben over iets om zo via mijn dwanghandelingen terug controle te krijgen. Intussen heb ik geleerd dat die dwanghandelingen niet nodig zijn. Het heeft tijd nodig gehad. Eerlijk, nu soms is het voor mij nog echt een moeilijke om iets te accepteren en ermee om te gaan en toch lukt het met mij met de tijd.
In elk geval, die vragenlijst gaf mij het gevoel dat als je obees bent dat je meer problemen hebt qua psyche. En hier stel ik mij wel vragen bij. Is dit effectief zo? Heeft het obees zijn hier effect op?
Psycholoog
Ik was weer goed op tijd aanwezig in het ziekenhuis en nam plaats in de wachtruimte. Er kwam een man voor mij zitten en we begonnen met elkaar te praten over onze beslissing van een GBP te doen. Hij deed dit omwille dat hij al een hartaanval heeft gehad. Vandaag had hij een afspraak met dr. GB zelf. Hij ging dus zijn resultaat vandaag te horen krijgen.
Iets nadat deze heer was binnengeroepen door de dokter, werd ook ik door een man binnengeroepen. Hij stelde zich voor als de psycholoog waarbij ik nu als eerste een afspraak had. We begonnen met waarom ik dit wil doen, wat de aanleiding was. Uiteindelijk hebben we het over mijn ervaring gehad rond mijn dik zijn, wat voor mij mijn nadelen zijn, hoe ik opkijk tegen een GBP. Hij vroeg mij ook wat mijn negatieve en positieve kijk is tov een GBP. Ik heb hem toen gezegd dat ik eigenlijk geen negatieve of positieve kijk heb, maar eerder een angst heb voor het negatieve. Dat ik weet wat de negatieve en positieve zijn en dat ik ook weet dat mijn angst ook weer voortkomt uit mijn obstakels. Ik heb het met hem dan ook gehad over het webinar van woensdagavond, mijn ACT-therapie die ik heb gevolgd, hoe ik alles verwerk. En natuurlijk hebben we het ook gehad over de reden waarom ik zo dik ben geworden. Dat dit deels komt door mijn medicatie, maar grotendeels ook door mijn emo-eten en gewoonte-eten. Dit is goed dat ik dit al besef en dat ik ook weet dat dit voor mij een gevaarlijke is, liet hij mij weten. Hier zal dan ook aan gewerkt worden tijdens mijn traject.
Uiteindelijk hebben we na een uur het gesprek beeïndigd,heb ik hem mijn ingevulde vragenlijst bezorgd en liet hij mij weten dat hij geen negatief advies ging geven, dat hij dus ook zijn akkoord ging geven. Wat een opluchting voor mij.
Diëtiste
Ik mocht terug gaan plaatsnemen in de wachtzaal want mijn volgende afspraak was om 10u bij de diëtiste. Na een tijdje kwam een jong meisje mij roepen uit de wachtzaal. Ik mocht haar volgen naar een lokaaltje heel achteraan in de hal.
We namen plaats en ze begon mijn vragenlijst in te kijken die ik haar intussen had bezorgd. Ze schrok van het aantal diëten dat ik al gevolgd had, dit was een enorme lijst alsook dat ik al zeer jong hiermee was begonnen. Hoewel dit eigenlijk achteraf gezien niet nodig was omdat ik te jong was. Ze liet mij weten dat uit mijn gegevens blijkt dat ik eigenlijk al zeer jong volgroeid was, dus ook al snel mijn volwassen lichaam had gekregen. Ja, de andere vriendinnetjes waren toen zo mager omdat zij toen eigenlijk nog een “kinderlichaam” hadden in plaats van hun volwassenen lichaam (als je kijkt naar hoe ze nu gebouwd zijn). Met 59kg was ik op 14 jaar alsook op mijn 20 jaar eigenlijk nog altijd goed en gezond, mijn BMI was ook goed.
We hebben het dan gehad over mijn voedingspatroon en ik heb inderdaad alle kennis over wat hoort en hoe, enkel kan ik het nu niet toepassen. Ze had het over een cirkel die ik ooit gestart ben op mijn 14de en die nu heel moeilijk te doorbreken is omwille van verkeerde patronen aangenomen, medicatie etc. Met een GBP gaan we die cirkel doorbreken en een nieuwe cirkel opbouwen die gezond is en ook bestaat uit sporten.
Ik zou ook een pre-dieet moeten doen om mijn lever te laten verkleinen voor de operatie. Ze sprak over proteïne-voeding, maar dat deze zeer kostelijk is. Ik heb haar eerlijk geantwoord dat ik geen 160 euro per week daaraan kan spenderen, aangezien ons maandbudget voor ons hele gezin 400 euro is om te eten. Ze vond dit super dat ik dit liet weten, want dan zal er een alternatief dieet voor mij worden uitgewerkt zodat dit pre-dieet ook mogelijk is. Dit vond ik wel fijn om te horen, want al die shakes kan ik niet betalen.
Uiteindelijk hebben we ons gesprek afgerond met dat we elkaar dus weldra nog zullen terugzien ivm het bespreken met haar van het pre-dieet.
Ik had zoveel angst gehad in de ochtend voor deze gesprekken, angst om afgewezen te worden… Maar het was zo goed verlopen, zo vriendelijke mensen die ook duidelijk maken dat ze er steeds zullen zijn tijdens heel mijn proces en dat het niet afgelopen is na de GBP. Dat er nog zeker een opvolging is in de jaren nadien, zeker de eerste 2 jaar.
Momenteel is het nu dus afwachten op de definitieve uitslag van alles en het akkoord van dr. GB, alsook een datum krijgen wanneer het zal plaatsvinden bij akkoord van hem…
Vandaag staan er heel wat onderzoeken op de agenda. Bij het klaarmaken voor deze onderzoeken ben ik wel een beetje zenuwachtig, het zijn nl. bijna allemaal onderzoeken met foto’s en echo’s. Ze hadden mij al laten weten dat er ook een echo bij zit van de nieren en lever alsook een foto van de longen. Voor deze heb ik het meeste schrik. Want wat als ze op de longen zouden zien dat ik nu plots COVID heb? Of wat als ze op de echo een gezwel op/in mijn lever zien? Allemaal obstakels die ik mijzelf terug opwerp. Ik mag er gewoon niet aan denken, dus ik houd mij intussen bezig met wat dingen in het huishouden tot het tijd is om te vertrekken richting een campus van het ziekenhuis waar er 4 onderzoeken zullen doorgaan.
Aangekomen op de campus dien ik een heel steile ondergrondse parking in te rijden. De barrier staat omhoog dus ik heb geluk en dien geen ticket te nemen. Waarschijnlijk heeft dit te maken met heel het COVID-gebeuren? Nu ja, geen idee, maar wel leuk voor mij.
Ik ga richting het onthaal, na de voor nu normale routine in deze tijden van handen ontsmetten en aan te melden waarom je komt. Aan de achterzijde van de balie was de medewerkster even druk bezig met een paar collega’s over een inktcartridge denk ik, aangezien ze naar de balie kwam met haar handen vuil van de inkt. Ze nam alle tijd om haar handen zuiver te maken, nog eens terug te gaan naar haar collega’s om dan mij verder te helpen. Het zullen misschien 3 minuten geweest zijn dat ik daar stond, maar door mijn zenuwen leken het er wel 10 te zijn. Uiteindelijk mocht ik gaan plaatsnemen op de stoeltjes in de lange gang langs de balie waar de zon zalig binnen scheen door de grote ramen die uitgaven op buiten. Ik wilde mijn gsm nemen toen ik plots mijn naam hoorde roepen door een man.
RX Thorax
Hij begeleide mij richting een wachtpashokje. Je kent dat wel zo een hokje waar je je deels dient uit te kleden en dan nog even dient te wachten tot ze je binnen roepen. Ik diende mijn bovenkledij uit te doen, want we gingen starten met een foto van de longen. Ik overhandigde hem mijn documenten die ik aan de balie had ontvangen. Nadat ik eventjes had moeten wachten in het hokje riep hij mij binnen en moest ik plaatsnemen voor de foto. Eenmaal naar het toestel gericht helemaal langs voorzijde, de andere foto langs de zij. Hij heeft 2 foto’s genomen en toen mocht ik mij weer gaan aankleden.
Hij liet mij weten dat hij mij dadelijk terug ging roepen voor de volgende onderzoeken want ze gingen proberen alles dadelijk achter elkaar te doen.
Dexa Botdensitometrie
En inderdaad na mij heeft hij nog 1 dames geroepen tot bij hem en daarna was ik terug aan de beurt.
Hij begeleide mij naar een kamer achterin in een andere gang waar het wel frisser was aangezien de zon daar nog niet scheen door de grote ramen. Ook hier mocht ik weer zo in een wachtpashokje plaatsnemen. Toen hij mij riep om binnen te komen zag ik dadelijk zo een groot bed met een soort van scanarm die er over heen gaat.
Ik herkende het toestel meteen van op de televisie van een programma waarbij mensen die een transformatie van ongezond naar gezond willen gaan op moesten liggen. Daarna zagen ze dan een scan van hun vetpercentage en de verdeling hiervan in hun lichaam. Om dan nadien te kunnen vergelijken na hun heel zware sportinspanningen die ze hadden gedaan. Zo kreeg je een duidelijker beeld van hun transformatie. De radioloog liet mij weten dat we een botmeting gaan doen alsook een vetmeting. Ik mocht gaan liggen op het bed en moest heel stil liggen. De eerste meting was een botmeting op 2 punten in het lichaam, dit zou niet zo lang duren. Hierna kwam de vetmeting en die zou langer duren omdat die over het hele lichaam diende te gaan. Ik lag rustig naar het plafond te kijken waar allemaal gaatjes in de plafondtegels zitten. De eerste meting was inderdaad niet zo lang, ik had eigenlijk een botmeting veel erger verwacht.
Dexa vetmeting
Daarna kwam de vetmeting. De scanarm ging inderdaad heel langzaam over mijn hele lichaam. Het gezoem, het schuiven van de scan, het leek gewoon een groot scanapparaat van thuis, maar dan zonder wit licht en in plaats van een blad papier lag ik er tussen. Was ik blij dat ik geen 2 meter ben en maar 1.63meter dus had ik 40cm minder lang onder het toestel moeten liggen. Mijn man zou minder geluk hebben bij dit toestel. Toen ik dat vertelde tegen de cardioloog waren we beiden aan het lachen. Ja, stil liggen kan ik, maar mijn mond houden is een moeilijke. Ik ben niet voor niks in het 2de middelbaar uitgenodigd door de leerkracht om een heel lesuur achter mijn bank recht te staan. Ah ja, want een viswijf op de markt staat ook recht achter haar kraam. Best wel grappig achteraf gezien en ik vind het niet erg, zo ben ik, babbelkont tot en met.
Echo abdomen
Daarna mocht ik met de radioloog langs de achterzijde tussendoor mee naar de volgende ruimte voor het volgende onderzoek, de echo van lever en nieren. Weer mocht ik plaatsnemen in een wachtpashokje. Dit keer diende ik er langer te zitten aangezien aan de andere zijde van de deur er net een oudere man was binnengelaten voor een onderzoek. Het was wel een vriendelijke oude grappige man wat ik kon horen. Nadien werd ik binnengeroepen. Een verpleger en verpleegster vroegen mij te gaan plaatsnemen op het ligbed langs het toestel waarmee de echo wordt gedaan. Ze vroegen mij om mijn bloes omhoog te doen. Heel verbaasd reageerde ik dat ik mijn beha nog niet aan had. Bij de vorige onderzoeken mocht ik deze niet aan hebben, dus had ik deze in mijn handtas gestopt en niet meer aangedaan. De verpleger zei dat hij de ruimte zou verlaten en dat ik dan rustig mijn bloes omhoog kon doen. Ik heb uiteindelijk mijn bloes goed tot onder mijn borsten geduwd en opzij gehouden. Ik moest zo eventjes liggen, de dokter zou zodadelijk komen voor de echo liet de verpleegster mij weten. Het was een zeer grote ruimte met maar 2 grote fotokaders van een zee denk ik dat ik eruit kon opmaken. Het was niet heel duidelijk, maar de ruimte bleef nog heel kaal en kil aanvoelen vond ik, ook al hingen er 2 foto’s.
Na een tijdje liggen, kwam de dokter toe. Ze nam het glijmiddel en spoot dit op mijn buik. Oh wat was dit koud… Elke keer opnieuw verschiet ik mij als ze dit op mij spuiten voor een echo te maken. Je weet dat dit eraan komt en toch is het telkens verrassend hoe koud dit is. Ze begon met haar toestel op mijn buik te drukken en terwijl foto’s te nemen op haar toestel. Alles zag er goed uit liet ze mij weten. Ik mocht mij terug gaan aankleden nadat ik al het glijmiddel van mijn buik mocht afwrijven.
De onderzoeken hier waren gedaan en mijn volgende onderzoek was pas om 13u40 in het ziekenhuis. Omdat het nu nog maar juist 12u was, besloot ik om naar huis te rijden en snel iets te gaan eten. In de ondergrondse parking toegekomen, zag ik een parkeerwachter staan. En ik meldde hem van de open slagboom en dat ik dus geen ticket heb. Hij liet mij weten dat het momenteel werkt met een parkeer-app en dat ik dus geen ticket dien te hebben van de slagboom. De slagboom is voor in de toekomst dat ze al geïnstalleerd hebben. En als ik geen ticket heb via de app dat ik een boete kreeg. Ik stelde hem dadelijk de vraag of hij mij al een boete had uitgeschreven. Hij lachte en zei van niet, dat ik geluk heb. Ik bedankte hem vriendelijke en ging met een opgelucht bang hartje richting de steile uitgang met mijn auto. Opgelucht omdat ik geen boete had en bang omdat ik die steile berg moest omhoog gaan zonder stil te vallen halverwege zoals in de tijd van het leren auto rijden en ik niet meer omhoog kon. Steile bergen en ik zijn sindsdien geen goede vriendjes meer.
Eenmaal thuisgekomen was onze dochter ook terug van haar examens dat ze in de voormiddag had gehad. Tijdens onze lunch vertelde ze mij even kort hoe deze waren gegaan terwijl ik snel een boterham in mijn mond stak.
13u10 op de klok dus tijd om te vertrekken richting het volgende onderzoek. Hierbij zou ik op een fiets moeten zitten had de obesitascoördinator mij al laten weten in de intake. Aangekomen op het eerste verdiep volledig buiten adem bedacht ik mij hoe leuk het zou zijn om terug de trap op te kunnen gaan zonder buiten adem te zijn na een half verdiep met de trap omhoog te gaan. Wat zou het leuk zijn om boven te komen en nog zo fit als een hoentje te zijn in plaats van te gaspen naar lucht, jezelf te moeten verder slepen naar de wachtzaal om daar neer te ploffen op een stoel en even te bekomen van de trap te nemen.
Fietstest cardiologie
Een verpleegster kwam mij halen en nam mij mee naar een kamertje. Omdat ik haar vertelde dat het was naar aanleiding van een GBP nam ze mij plots mee naar een andere ruimte waar een fiets stond maar ook een masker dat je daarbij moet opzetten en alles opmeet terwijl je fietst.
Ik kreeg overal zuignappen op mijn bovenlichaam geplaatst, nadat ik mijn bovenkledij had moeten uitdoen. Deze zuignapsensoren prikten wel naar mijn gevoel. Ik word aangesloten op de matrix, uhm de fiets… Daarna kreeg ik het mondmasker op mij gezet met een rond gat vooraan waardoor ik diende in en uit te ademen. Mijn neus werd volledig dichtgeknepen door het masker dat dan ook nog eens werd aangetrokken op mijn hoofd. Dit was niet makkelijk om te ademen zo enkel door de mond. Het voelde heel beklemmend aan. Hierna kreeg ik ook nog een sensor op mijn oorlel geklemd. De verpleegster nam ook nog even mijn bloeddruk. Ik diende daarna te fietsen, waarbij ik niet te snel mocht en niet te traag, het lichtje diende op groen te blijven. Ik begon aan mijn fietsrit, terwijl de verpleegster allemaal informatie begon in te stellen op de computer. Op het scherm links van mij zag ik het resultaat van de echo van deze voormiddag. De dokter had dit verslag al doorgestuurd naar dr. GB, want ze begon haar verslag met zijn naam. Volgens wat ik kon lezen en begrijpen, waren mijn milt, lever, nieren en blaas volledig in orde. Zonder echt op te letten, zat ik plots op een cijfer van 65 en werd mijn lampje rood, dit was blijkbaar te snel. Ik minderde, lap te veel verminderd want nu zat ik op 57 en het ging terug op rood. Vanaf toen probeerde ik op de 62 te blijven fietsen, want dit was groen. De weerstand werd erger, ik dacht dat tussen elke weerstandsopbouw er even terug een normale weerstand was. Neen dat was fout gedacht, het ging van zwaarder naar zwaarder. Ik moest en ik zou niet opgeven. Ik zou blijven fietsen rond de 62. Hoewel mijn ademhaling het heel moeilijk kreeg en mijn knieën begonnen pijn te doen van het tegen de weerstand in willen fietsen. Ik kon nog doorgaan en wou nog doorgaan, want ik wou niet opgeven… Maar de verpleegster liet mij stoppen omwille van mijn knieën. Ze vroeg of ik iets gevoeld had aan mijn hart ofzo, maar dat moest ik ontkennen. Ze schreef in haar verslag, dat ik kon meevolgen tijdens haar typen, dat ze mij had laten stoppen omwille van mijn knieën en omwille van dyspnoe. Ik moest even voor een paar minuten blijven zitten op de fiets eer ik er af mocht gaan. Ik mocht mij terug aankleden en terug gaan plaatsnemen in de wachtzaal.
Terwijl ik naar de wachtzaal ging, voelde ik mij heel ijl in mijn hoofd en moest mij echt concentreren om voet voor voet te blijven zetten terwijl ik naar adem bleef happen. Eenmaal aangekomen in de wachtruimte plofte ik mij neer op de stoel aan het raam dat op de parking uitkeek. Ik probeerde rustiger te worden qua ademhaling, want ik was volledig uitgeput. Ik paste hartcoherentie toe, echter duurde het zeker 15 minuten eer ik terug rustiger kon ademhalen. Dit was echt te veel van het goede geweest, conditie is nul.
Hartonderzoek
Nadat ik eindelijk wat rustiger was geworden, riep er plots een man in een groen pak mijn naam. Ik diende hem te volgen. Hij was de cardioloog en ging nog een echo van mijn hart nemen. We hadden even een kort gesprek. Hij komt blijkbaar uit dezelfde gemeente als waar ik woon, maar dan de andere kant van het dorp.
Hij liet mij weten dat hij aan mij hoorde dat ik een West-Vlaamse was. Ik was helemaal verbijsterd door zijn uitspraak, want niemand die dit van mij weet kan dit aan mij horen, tenzij er een West-Vlaming langs mij staat of ik iemand West-Vlaams hoor spreken dan kunnen ze mij anders horen spreken. Ik vertelde hem ook mijn verbazing betreffende zijn uitspraak van zojuist, maar hij hoorde het liet hij mij weten. Zeer vreemd … Volgens mij zag hij gewoon op zijn scherm staan “Veurne” en zei hij dit daarom… Ja, als een West-Vlaming in Limburg is komen wonen hoor je inderdaad vaak hun West-Vlaamse tongval nog. Maar bij mij, sorry dat ik hier even stoef over mijzelf, hoor je dit echt niet. Soms heb ik zelfs een Limburgse tongval. Uiteindelijk lachte ik even naar hem na zijn gekke uitspraak.
Hij stelde mij dan nog een paar vragen over alcohol drinken, roken, hartproblemen in de familie, angel care toestellen voor baby’s – naar aanleiding van ons dochter haar ontsnapping aan wiegendood door dit toestel – en nog heel wat andere zaken rond gezondheid en sporten.
Daarna moest ik mijn bovenlichaam helemaal uitkleden, dus ook beha. Dit was even onwennig voor mij, hoe vreemd dit ook klinkt want ik ben niet zo preuts, maar nu om een of andere reden hield ik mijn handen wel voor mijn borsten toen ik moest liggen. Ik diende mij op mijn linkerzij te draaien. De cardioloog kwam langs mij zitten en begon aan het maken van de echo met dat gezellige koude glijmiddel weer. Waarom kan dat niet wat warmer zijn? Bij deze een warme oproep aan de makers van dit glijmiddel: warme versie is zeer welkom.
Na de echo mocht ik mij terug aankleden. De cardioloog liet mij weten dat alles er goed uitzag en dat hij zijn akkoord ging doorgeven aan dr. GB om een GBP te laten doen. Dit was leuk nieuws.
Ik ging tevreden naar huis, want ik kreeg weer een ok van de zovele die ik nodig heb om de operatie te mogen doen. Deze week nog 2 andere onderzoeken laten doen en dan heb ik ze allemaal gedaan… Ik kijk uit naar vrijdag, wat zouden deze onderzoeken inhouden?
De dag van het onderzoek vandaag en ik heb enorm slecht geslapen. Angst voor het onderzoek en terug pijn in mijn beide heupen en bovenbenen heel de nacht. Ik blijf mij de vraag stellen of dit laatste veroorzaakt wordt door de matras (nog geen jaar oud btw) of gewoon door mijn lichaam dat overbelast is. Kan je lichaam wel overbelast zijn tijdens het slapen? Ik denk dat de toekomst dit zal uitwijzen…
Mijn man gaat mee naar het onderzoek, aangezien de obesitascoördinator dit aangeraden heeft omwille van de verdoving die ik zal krijgen. Ik mag hierna namelijk niet meer met de auto rijden. Nadat ik onze zoon heb afgezet op zijn school vertrekken we richting het ziekenhuis. Ik kom om stipt 8u50 aan en om 9u30 zou mijn onderzoek zijn. Ik schrijf mij in, deze keer aan de kiosk, en volg de aanwijzingen naar waar ik moet zijn. Ik moet blijkbaar op het 1ste verdiep zijn en neem de trap. Halverwege de trap ben ik al aan het hijgen. Damn, wat is dit hard. Aangekomen bij het secretariaat van de afdeling geef ik al hijgend mijn naam door. Ik mag plaatsnemen in de kleine wachtzaal rechts naast het secretariaat.
Kennismaken met een lotgenote in de wachtzaal
Er zit al een jonge dame in een van de stoeltjes en ik neem plaats in de uiterste hoek schuin links tegenover haar. Ik heb een papier gekregen en een armbandje van de dame aan het secretariaat. Ik zie dat op het blad de uitleg staat van wat er zal gebeuren. Ik lees dat er een niveau 2 en 3 is van verdoving. Niveau 2 is verdoving van de keel enkel met een soort van valium. Niveau 3 is volledige verdoving en dan moet je nadien nog even ter observatie blijven. Waarschijnlijk zal ik dan niveau 3 krijgen wegens mijn Addison, hier moest ik ook naar vragen van dr. OC. Ik krijg nog meer zenuwen. Ik wil mijn gsm erbij nemen en bedenk mij dat ik evengoed een gesprek met het meisje tegenover mij kan aanknopen, mocht dit lukken. Ik vraag aan haar of ze ook voor een maagonderzoek komt. Ze beantwoordt mijn vraag positief en knoopt er meteen aan dat het is voor een GBP te laten doen. Oh, we zitten in hetzelfde schuitje denk ik meteen en laat haar dit ook weten. Zij heeft een afspraak om 9u45 opstaan, maar ze is hier al aanwezig sinds 8u45, ze zit hier al een tijdje. Aangezien we nog even tijd hebben, zetten we ons gesprek verder. We hebben het over verschillende dingen zoals: de ongemakken die je ervaart van dik zijn (doodop zijn en hijgen gelijk een afgebeulen paard als je nog maar halverwege een trap bent, benen die openschuren in de zomer …), de verschillende onderzoeken die we moeten ondergaan, zij die niet echt angst heeft voor alles aangezien ze dit alles al van kortbij heeft meegemaakt (haar mama 15 jaar geleden en haar zus 1 jaar geleden hebben deze operatie ook reeds gedaan), dat dr. GB een zeer goede arts is met kennis van zaken, hoe onze mannen aan het wachten zijn in de auto op ons (en mijn man heeft geen krant bij zich had hij mij per sms laten weten, gelukkig bestaat er iets zoals 4G en een smartphone ), hoe moeilijk de operatie te combineren valt met je job aangezien je een maand out bent en in haar situatie als gerante van een winkel zeker, etc. Blijkbaar zitten we ook in dezelfde facebookgroep en hebben we het ook over een paar ervaringen die we daarin hebben gelezen. Dat het ons opvalt dat je sneller negatieve zaken van een GBP hoort in vergelijking met de positieve. Hoewel dat er zeer veel positieve ervaringen zijn, maar dat niet al deze mensen hun ervaring op social media delen. Als ik alleen nog maar in mijn directe omgeving kijk, wordt dit bevestigd… Geen een van deze mensen met een positieve ervaring hebben hiervan een melding gedaan op social media. Je zou dus voor minder een verkeerd beeld kunnen krijgen van GBP. En tuurlijk dit negatieve onthouden de mensen ook veel beter dan het positieve. We kijken ook beiden uit naar het effect van de operatie, hoe vreemd het zal zijn om terug slanker te zijn. Ik heb het dan ook even over het feit dat ik een tijd geprobeerd heb mij neer te leggen bij het “dik” zijn, mijn rondingen te aanvaarden, maar dat ik gewoon meer en meer geconfronteerd wordt met de ongemakken en dat ik eigenlijk wel blij ben met het besluit dat ik nu heb genomen. Want de ongemakken wegen meer en meer door waardoor het aanvaarden van wie ik nu ben moeilijker is. Telkens geconfronteerd worden met de dingen die je niet kan, dingen waarbij je pijn ervaart… Nee dat is het mij niet waard om “mooi dik” te zijn. Uiteindelijk is het 9u50 en het meisje wordt als eerste binnengeroepen. Ik zit nu alleen in de wachtruimte en neem nu mijn gsm erbij. Ik zit wat te surfen op facebook tot ik iets later ook wordt binnengeroepen.
Het onderzoek
Ik kom in een lange gang uit met overal deuren links en rechts van mij. De verpleegster wijst mij de allerlaatste deur rechts aan waar ik dien binnen te gaan. Ik kom binnen en zie een verpleegster en een heer. De heer is volgens mij de dokter, hij is volop aan de toestellen bezig dingen aan het instellen of bekijken. Ik krijg de instructies om mijn jas en handtas op te hangen in het kraakwitte pashokje en mag gaan zitten op het bed. Heel gespannen en met een trillend lichaam neem ik plaats op het bed. De dokter vraagt mij of ik weet wat er zal gebeuren, leg het hem uit en vraag hem ook voor extra kalmeermiddel of verdoving. Hierop wil hij niet op ingaan aangezien dit blijkbaar nadeliger zou zijn voor mijn lichaam qua recuperatie nadien met mijn Addison. Hij wil de gastroscopie enkel doen met plaatselijke verdoving in mijn keel. Verder leggen ze mij volledig uit wat er precies gaat gebeuren allemaal en wat ik mag/niet mag doen. Wat ik mag doen is gewoon rustig blijven ademen, als de buis in mijn keel zit eens heel diep slikken zoals ik een groot stuk appel zou doorslikken in een keer en dan terug rustig blijven ademen. Wat ik niet mag doen nadat ik dit “groot stuk appel” heb doorgeslikt, is slikken. Ik moet gewoon het kwijl uit mijn mond laten lopen op de doek onder mij…
De verpleegster komt naar mij toe en zegt dat ze met een spuitje iets in mijn keel zal spuiten en dat ik dit goed diep dien af te slikken, liefst zo diep mogelijk want anders zal enkel mijn tong verdoofd zijn. Ze spuit met dit spuitje 2x in mijn keel. Het proeft zoals een mix van aardbei van de fruitella’s samen met banaan. Ik mag gaan liggen en we gaan beginnen aan het onderzoek. Ik krijg een muntgroen mondstuk dat ik tussen mijn tanden dien te klemmen. In dit mondstuk zit een ronde opening, hier zal de buis door moeten gaan. Op het moment dat ik dit in mijn mond steek en wil ademen door mijn neus krijg ik plots het gevoel dat ik niet kan ademen, dat mijn neus toe is en dat mijn keel ook dichtgeslibd is. Ik sla in paniek en kom terug recht. De verpleegster en dokter kalmeren mij dadelijk. Ze zeggen mij dat dit gevoel normaal is, maar dat ik moet beseffen dat ik toch nog steeds kan ademen ook al heb ik het gevoel van niet. Ik moet even terug rustig worden. Eenmaal terug rustig leg ik mij terug neer. Het licht gaat uit en ze steken de buis in mijn keel, dit valt nog mee. Nu vraagt de arts om even goed te slikken. Dit is dus het appel-gedeelte. Wow, dit lijkt mij geen groot stuk appel, maar eerder een grote tennisbal die ik moet zien door te slikken naar mijn gevoel. Oh, dit is niet gemakkelijk. En nu mag ik niet slikken meer?!? Hoe ga ik dit lappen? Ik begin rustig te letten op mijn ademhaling, sluit mijn ogen, luister naar de verpleegster haar rustige stem. En zolang de verpleegster babbelt, lukt dit mij zeer goed. Dan begint plots de arts te praten. Oh nee, ik voel in mijn lichaam plots een angstreactie opkomen. Concentreer je op de ademhaling, denk ik bij mijzelf. En dan schiet de angst volledig toe. Ik begin te kokhalzen en wil steeds slikken. De dokter blijft praten en probeert mij gerust te stellen, maar dit heeft bij mij het omgekeerde effect. Ik doe mijn ogen open en zie op het scherm wat hij doet en wat hij ziet in mijn maag. Ik wil hem een teken geven dat hij zijn mond moet houden, maar hoe ga ik hem dit duidelijk maken?! De dokter blijft zeggen dat ik rustig moet ademhalen. Ze blijven mij zeggen dat ik het goed doe en terwijl schreeuw ik in mijzelf “Hoe kan ik het goed doen als ik steeds doe wat ik niet mag doen nl. slikken en kokhalzen?!?! Dokter stop met praten!!”. Ik geloof de dokter zijn woorden niet en mijn lichaam komt in weerstand tegen alles wat hij zegt. Ik moet mij gaan concentreren op de stem van de verpleegster. Ik sluit terug mijn ogen en forceer mij enkel naar de verpleegster te luisteren en concentreer mij terug op mijn ademhaling. Ik voel hoe ze de biopsie in mijn maag nemen, ik voel iets schrapen in mijn maag. Concentreer je op de ademhaling Anya, in en uit… Dan, de verlossende zin dat het gedaan is. Ze halen de buis uit mijn keel en ik voel braakneigingen en laat dit toe. Ik dacht dat ik effectief aan het braken was, maar toen ik op mijn doek keek, bleek het enkel speeksel te zijn. Wat een afschuwelijk onderzoek en wat was ik blij dat het gedaan is! De dokter en verpleegster bleven heel de tijd nog zeggen dat ik het heel goed had gedaan, echt super. Ik geloof er geen snars van, volgens mij is dit een mantra die ze steeds herhalen…
Alles ziet er goed uit
De arts liet mij weten dat alles er goed uitzag en dat de vloeistof op het eerste zicht er ook goed uitzag. Hij ging dr. GB van zijnentwege al een goedkeuring voor de GBP bezorgen. Dat was fijn om te horen. De verpleegster liet mij weten dat ik sowieso het eerste half uur nog niets mag eten, want dan zou ik mij kunnen verslikken. Dit omdat mijn keel nog verdoofd is het komende half uur. Ik kreeg ook het advies van de arts om in de toekomst, ook al moet ik nuchter zijn voor iets, dat ik wel steeds mijn hydrocortisol in de ochtend met een klein slokje water mag nemen. Medicatie mag je blijkbaar wel steeds nemen met een klein beetje water, ook al moet je nuchter zijn. Goed om te weten, want dit had ik nu dus niet gedaan.
Bij het naar buiten gaan om 10u30 voelde ik mij zo een beetje wazig in mijn hoofd, alsof er een soort mist in mijn hoofd hangt. Ik voel mij niet groggy, maar eerder zo een mistgevoel. Ik stap in de auto en vertel mijn ervaring tegen mijn man. Dit was een verschrikkelijk onderzoek en staat in mijn top 3 van verschrikkelijkste (top 1 is nog steeds het darmonderzoek met 10l water dat ze in jouw darm spuiten langs achter en terwijl moet je stil liggen voor de foto’s die ze dan nemen… pijnlijk als je tiener bent, mijn ervaring). Eenmaal thuisgekomen wacht ik nog een extra half uur eer ik iets eet. Dit doet goed, maar de mist gaat niet weg in mijn hoofd. Ik besluit daarom om even mijn bed in te kruipen en te gaan rusten. Hopelijk zal dan de mist wegtrekken. Spijtig blijft de mist de rest van de dag nog in mijn hoofd hangen lichtjes. Ik ben blij dat dit onderzoek voorbij is en dat het allemaal ok was op het eerste zicht…
Zaterdagochtend sta ik vroeg op want ik moet vandaag mijn COVID-test gaan doen in het ziekenhuis via de drive in. Dinsdag heb ik mijn gastroscopie en hiervoor moet ik eerst een negatieve COVID-test hebben. Onderweg naar het ziekenhuis belt mijn zusje. Zij is 2 jaar jonger dan mij, woont aan zee met haar man en 2 zoontjes. We hebben elkaar niet meer fysiek gezien sinds Kerst vorig jaar bij papa. (Mijn ouders zijn gescheiden ter info.) Wel nog via whatsapp-call maar dan zie je natuurlijk niet hoe dik ik intussen ben geworden op een goed jaar tijd. Ze belt mij in verband met haar facebook dat als ik iets verdachts zie dat ik haar dit moet zeggen, want ze had deze ochtend iets vreemds meegemaakt. Ja, tegenwoordig kan je niet voorzichtig genoeg zijn in verband met alle hackers en phishing. Ik zeg haar dat ik dit ga bekijken van zodra ik uit het ziekenhuis ben.
Reactie zus
“Hoe het ziekenhuis? Wat moet je gaan doen?” vraagt ze mij. Lap, te snel uit mijn mond geflapt… “Een COVID-test gaan afnemen gewoon.” “Waarom moet je een COVID-test doen?” vraagt ze mij opnieuw. Damn, nu moet ik zeggen omwille van een gastroscopie. Ik zeg haar de reden en weer krijg ik de vraag waarom ik een maagonderzoek moet doen. “Ik ben in een proces gestapt om te kijken of ik in aanmerking kom voor een GBP te doen zus.” Daarop krijg ik de vraag wat dit is. Ik leg haar alles uit wat ik bij de intake te horen heb gekregen en wat er nu allemaal gaat gebeuren. “Zorg maar dat je je goed informeert zus, want iemand in de familie heeft dit ook gedaan hé en zij is terug alles aan het bijkomen.” En daar onderbreek ik mijn zus. Zij heeft het over een familielid die een sleeve heeft gezet en inderdaad ik heb ook gemerkt dat mensen die een sleeve hebben gezet, na een 2-tal jaar inderdaad makkelijk terug evenveel wegen als ervoor. Ik heb dit ook gezien bij anderen. Een ander familielid van ons heeft dit ook aan de hand gehad. Nu het is natuurlijk ook zo dat als je een GBP doet dat je nog steeds moet letten op wat en hoeveel je eet. Ik zie dit als een nieuwe start die mij hierbij zal helpen, alsook mij de kans gaat geven om terug te kunnen sporten. Want momenteel kan ik niks van sport doen, buiten 5 min fietsen 2x per dag. Mijn lichaam krijgt het niet getrokken met als gevolg dadelijk een overbelasting. En dit is al bij het minste wat ik nu doe van sport al is het maar wandelen of 10 min fietsen. Ik wil terug gezond worden, ik wil terug kunnen sporten en bewegen. Ze begrijpt wat ik zeg, laat ze mij weten.
Begrijpen
Hoewel ik mij afvraag of zij mij echt begrijpt… Begrijpt zij dat ik mijn veters niet meer kan binden, dat ik blij ben dat ik een rits op mijn schoenen heb staan? Begrijpt zij dat gevoel van schurende benen continue en brandwonden krijgen waar jouw slip schuurt aan jouw billen? Of geen lucht krijgen bij het willen knippen van jouw teennagels? Jouw hart voelen en horen kloppen tegen jouw borstbeen nadat je de trap bent opgelopen om even naar de badkamer te gaan? Dit zijn nog maar een paar nadelen aan mijn gewicht en gezondheid zoals het nu is… Begrijpt zij dit allemaal vraag ik mij af? Ik denk dat dit moeilijk te begrijpen is voor mensen die dit niet zelf ervaren. Je kan je er wel iets bij voorstellen, maar het begrijpen… Ik weet het niet…
Anderen
Daarna is mijn zus haar reactie nogal geïrriteerd “Zeg, ik ben ook de laatste weer zeker die dit te weten is gekomen?” Neen, ze is niet de laatste, zelfs bij de eerste 3 mensen dichtbij mij die het te weten is gekomen dat ik dit wil gaan doen als ik in aanmerking kom, buiten mijn gezin dan geteld. Ik vraag haar dan ook om dit zo te houden. Ik wil niet dat anderen dit nu al weten. Ik weet nog de reactie van sommigen toen ik een aantal maanden terug had laten weten dat dr. Endo het hierover had gehad met mij. Ze stonden hier niet echt voor open en vonden dit “een makkelijke oplossing”. Daarmee wacht ik liever tot alles achter de rug is en hopelijk de operatie ook al achter de rug is. Voor veel mensen die hier buiten staan, lijkt dit inderdaad een makkelijke oplossing. Maar dit is het helemaal niet als je de ervaringen hoort van vele lotgenoten. Plus ik wilde ook een eigen mening en visie vormen rond GBP zonder al de horror-verhalen die de ronde gaan van “Oh, maar ik ken een vriendin die haar buurvrouw …”.
Mijn zus zegt dat ze dit voor haar gaat houden en dat ik haar zeker op de hoogte moet houden, ze is nl. mijn zus en moet die dingen weten. Ik lach terwijl ze dit zegt en bevestig dat ik dit zal doen.
(later toegevoegd: Sorry zusje dat ik dit uiteindelijk niet heb gedaan. Ik wou dit proces “dichtbij” houden opdat ik zeker een eigen mening en gevoel hierbij kan vormen. Een mening zonder de meningen van anderen die dichtbij staan en hun mening aan mij laten opdringen. Niet dat je dit zou gedaan hebben, maar IK zou jouw mening wel laten invloed hebben op mijn mening en dit wou ik voorkomen… Zelfkennis is het begin van alle wijsheid.)
Aangekomen bij het ziekenhuis gaat alles vlot. Na de test heb ik de hele dag hoofdpijn gehad en ben ik ook gaan slapen met hoofdpijn. De volgende ochtend nog steeds hoofdpijn. Bij het inkijken van de resultaten van de COVID-test, die 24u na testen beschikbaar zijn, blijkt dat mijn test negatief is. Ik heb dus geen COVID en mag mijn gastroscopie dinsdag doen. Intussen heb ik last van sinusitis na het afnemen van de test. Ik neem een Sinutab in en de hoofdpijn is eindelijk weggetrokken.
The good, the bad and Gastric Bypass 