Deze nacht heb ik geen oog dichtgedaan… Ik ben vroeg gaan slapen rond 22u om om 02u05 terug wakker te worden. Nadien heb ik de slaap niet meer kunnen vatten. Ik heb zelfs hartcoherentie toegepast, maar mocht niet baten. Mijn brein wou niet stoppen met piekeren.

Omdat ik pas om 13u in het ziekenhuis diende te zijn, heb ik nog een aantal huishoudelijke taken gedaan, mijn koffer gemaakt etc tot het 12u15 was. Eten mocht ik toch niet doen, aangezien ik reeds nuchter diende te zijn van voorbije nacht 00u00.

Opname

Om 12u45 zet mijn man en onze dochter mij af aan het ziekenhuis op de kiss & ride-strook. Dit was een zeer moeilijk moment, het afscheid nemen aan de auto. Ik kreeg het zeer moeilijk en de tranen sprongen mij in de ogen.
Ik bleef hen uitzwaaien tot ze uit mijn zicht waren verdwenen. Intussen rolden de tranen volop over mijn wangen achter mijn mondmasker in. Grrr, stom mondmasker, stomme tranen…
Met mijn trolley, die achter mij aanrolt, loop ik richting de inkom.
Elke stap dichterbij is een zware…
Helemaal alleen binnen gaan zonder mijn man, vele vragen van twijfels die in mij opkomen.
Is dit een goede beslissing?
Hoe zal ik mij nadien voelen?
Ik stop de vragen achter diep weg in mijn brein… Ik heb genoeg hierover nagedacht, genoeg hiermee bezig geweest en bevraagd… Ik stel mijzelf nu deze vragen gewoon uit angst van het onbekende. Ik ben mijzelf weer obstakels aan het opwerpen. Zenuwen…
Dagen vroegen de mensen die wisten dat mijn operatie vandaag is of ik zenuwen had. Steeds heb ik geantwoord dat ik deze helemaal niet heb… En vandaag loop ik op van de zenuwen… Bij het minste ben ik aan het wenen, aan het piekeren, slaat mijn stem over van de zenuwen… Alsof alles nu plots de vrijloop heeft gekregen na dagen van onderdrukking?
Eenmaal de knop is omgezet en ik besef dat het gewoon zenuwen zijn, stap ik vastberaden richting de inkombalies waar ik mij dien aan te melden voor opname.

Opnamebalie

Ik meld mij aan bij de balie voor de opname. Ze merkt op dat ik heel zenuwachtig ben. Met dat ze hier naar vraagt, beginnen de tranen mij in de ogen te schieten. Ze vraagt of ik iemand bij mij heb. Ik antwoord dat ik dacht dat dit niet mocht omwille van de procedures die er nu zijn met COVID… Blijkbaar mocht dit wel zowel de dag van opname aanwezig zijn, als de dag van de operatie zelf mag er een bezoeker komen voor 1 uur. Dit wist ik allemaal niet… Ik slik mijn tranen terug weg en geef mijn documenten die ik bijheb meteen aan de dame.
De dame vult mijn gegevens in op haar computerscherm. Zij laat mij plots weten dat er nog geen bed voor mij klaar is. Ik dien in de hal te gaan wachten tot ze mij roepen of over een uurtje even terugkomen en vragen hoever ze staan met een bed.

Ik wandel een beetje doorheen de grote inkomhal, ga even het winkeltje binnen maar niets dat mij daar kan bekoren. Ik beslis dan uiteindelijk in de zetels te gaan zitten aan het grote raampartij aan de voorzijde van het gebouw waar het zonnetje lekker straalt.
Ik neem plaats in de oranje zetels en neem mijn gsm erbij om even te babbelen met Jessica aangezien zij mij al een paar berichten heeft gestuurd.

Na een uur, wanneer ik nog geen info heb gekregen, stap ik terug richting de opnamebalie naar de dame waar ik eerst bij stond.
Plots komt er een andere dame naar haar toegelopen en wenkt mij dat ik haar dien te volgen.
We stappen terug richting de stoelen waar ik zojuist zat, intussen is het 14u30.
“Mevrouw, dr. GB liet weten dat u op consultatie bij hem dient te gaan. Zal ik uw koffer even bij mij houden?”.
Op consultatie? Ik kom voor een operatie, niet voor een consultatie… Vol verbijstering bevestig ik dat ik hierop inga en mijn koffer even bij haar laat.

Ik loop volledig overstuur richting het secretariaat van dr. GB.
Daar toegekomen, meld ik mij aan.
De secretaresse laat weten dat dr. GB er zo dadelijk aan zal komen, dat hij ons graag wil spreken.
“Gaat de operatie niet door?” vraag ik overstuur. De dame in kwestie kan mij hier niet op antwoorden en vraagt mij om in de stoelen even plaats te nemen.
Iets na mij komt er nog een dame aan bij het secretariaat, maar zij is furieus.
Nadat zij plaatsneemt in de stoelen, vraag ik of zij ook voor een operatie bij dr. GB komt.
Zij bevestigt dit en is zeer boos. Ze laat mij weten dat zij al van 11u aanwezig is, nog steeds niets weet en nu plots de kans bestaat dat de operatie niet doorgaat… Ze schiet vuur met haar woorden op dat moment.
Ik probeer haar te kalmeren door te zeggen dat alles wel goed zal komen. In tussentijd ben ik in mijzelf aan het bidden opdat alles effectief goed mag komen, dat de operatie zal kunnen doorgaan.

Na een half uurtje komt de secretaresse door de deur links van mij. Ze laat ons weten dat dr. GB er momenteel alles aan aan het doen is om er voor te zorgen dat de operaties wel kunnen doorgaan vandaag. Maar dat ze nog niet meer kan zeggen…

De komende 15 minuten bid ik heel de tijd opdat het dr. GB zal lukken om alles geregeld te krijgen zodat alles kan doorgaan.
Plots krijgen we het verlossende bericht van de secretaresse: “Dames, u mag naar boven gaan naar de opnamebalie en u terug inschrijven. Dr. GB heeft het kunnen regelen dat de operatie van u beiden kan doorgaan.”
Ik krijg een grote glimlach op mijn gezicht, bedank de secretaresse en wandel meteen richting de opnamebalie.

Terug bij de opnamebalie meld ik mij aan… De dame die mij eerder had doorverwezen voor de consultatie kijkt mij vreemd aan. Ik meld haar het goede nieuws en zij valt op dat moment uit de lucht.
Ze neemt haar telefoon en begint dadelijk telefoontjes te maken.
“We krijgen de info dat de dokters inderdaad zojuist hun ronde hebben gedaan en mensen naar huis hebben gestuurd, die mss nog niet naar huis gingen normaal maar nu dus wel, dat er bedden zijn vrijgekomen voor jullie, de kamers nog dienen gepoetst te worden en dat jullie dan naar de kamer kunnen gaan rond 16u. De operatie zal kunnen doorgaan voor jullie beiden.” zijn de woorden van de dame na het telefoontje.
In de tussen tijd dienen wij terug in de oranje stoelen plaats te nemen en te wachten…

Ik loop terug naar de stoel waar ik al heel de namiddag aan het wachten was. De furieuze dame die intussen al een beetje gekalmeerd is, uit haar ongenoegen over heel het gebeuren tegen mij wanneer ze langs mij komt plaatsnemen. Ik reageer door te zeggen ” Uiteindelijk komt het allemaal goed, we worden geopereerd vandaag, super nieuws toch.” De dame reageert er niet echt op en neemt haar telefoon om te bellen naar een van haar dierbaren.
Ondertussen ligt ik mijn man en Jessica in over heel het gebeuren.

Rond 16u komt de dame van de opnames terug naar ons toe. Ze laat weten dat de furieuze dame met haar mee mag gaan naar de dagopname. Hier zal zij al voorbereidt worden op haar operatie om dan nadien naar een kamer te worden gebracht. Na haar operatie ben ik aan de beurt, maar eerst mag ik naar mijn kamer gaan. Een andere dame laat mij weten naar welke afdeling ik dien te gaan.

Eenmaal op de afdeling waar mijn kamer is, nadat ik eerst op de verkeerde gang stond op hetzelfde niveau, word ik naar een intakekamer gebracht. Hier krijg ik een hele waslijst met vragen van de verpleegster die om de 5 voet gebeld wordt op haar toestel. Het is enorm druk op de afdeling valt mij dadelijk op.

Na deze intake brengt zij mij naar mijn kamer die naast de intakekamer ligt, 3.68.
Er ligt reeds een oudere dame in de kamer.
De verpleegster geeft mij uitleg van de kamer, hoe de kasten werken, hoe het touchscreen werkt etc. Dan laat ze mij weten dat ik mij nu meteen dien klaar te maken, want het is intussen 16u45 en om 16u50 word ik naar het operatiekwartier gebracht. Mijn operatie staat gepland om 17u15.

Tijdens het klaarmaken op de kamer, praat ik even kort met mijn kamergenote.
Deze dame ligt al 7 weken in het ziekenhuis ivm complicaties met haar slokdarm. Ik verschiet mij een ongeluk bij het horen van deze gegevens. Ik vraag meteen of dit komt door een GBP, maar dit beantwoordt ze negatief… Oef!

Operatie

Eenmaal ik in de recovery kom, probeert een jonge verpleger een infuus te steken in mijn arm.
Dit is geen makkelijke met mijn aders.
Hij merkt dat ik enorm veel zenuwen heb en gaat even weg uit de recovery.
Plots komt hij terug binnen op de recovery vergezelt met dr. GB.
Dr. GB merkt ook mijn zenuwachtigheid op en stelt mij gerust, hij excuseert zich ook voor de vele chaos deze namiddag, maar dat we nu wel kunnen gaan opereren en dat alles goed zal komen.
Ik word al wat rustiger en de jonge verpleger probeert weer te prikken, derde keer goede keer.
Hierna word ik in mijn bed richting de operatiezaal gereden.
Ik krijg een lekker warm deken tegen mij aangelegd dat ze nadien over mijn lichaam leggen.
Dit ontspant mij volledig.
Voor de zoveelste maal checken ze mijn gegevens en dan krijg ik de info dat ze mij iets gaan geven om rustig te worden, ik krijg een masker met zuurstof op mij gezet…

Plots hoor ik stemmen die mijn naam roepen en vragen om wakker te worden. Ik word even wakker, en merk dat ik mijn masker nog op mijn mond heb. Hierna is het terug zwart.
Daarna word ik wakker, hoor ik mijzelf kreunen en roepen dat ik pijn heb. Een verpleegster komt naar mij toe en geeft mij een pijnstiller. Ik word terug rustig.
Langzaam aan doe ik meer en meer mijn ogen open.
Ik zie verpleegsters op de recovery heen en weer lopen van het ene bed naar de andere.
Ik roep even de verpleegster en vraag hoelaat het is. “Het is nu iets na 19u mevrouw, over een 2-tal uurtjes zal u terug op uw kamer zijn.”
Ze hadden mij daarstraks bij de intake reeds laten weten dat de operatie ongeveer 1.5u tot 2u duurt, dat ik dan op de recovery kom en hier dan ook nog 2u dien te blijven ter observatie.
Heel de tijd blijf ik alles observeren met af en toe een momentje dat ik mijn ogen dicht doe en van de kaart ben.

Rond 21u15 word ik terug naar de kamer gebracht.
Het eerste wat ik doe is naar mijn man bellen, wel nog volledig groggy. Denk niet dat ik goed verstaanbaar ben, aangezien ons dochter af en toe vraagt “Wat zeg je mama?”… Blij om hen gehoord te hebben toch en terug op de kamer te zijn.

Na mijn telefoontje komen de verpleegsters mij een anti-trombosespuit in mijn buik zetten.
Ze vragen of ik iets voel, maar ik voel helemaal niets in mijn buik, goede verdoving die aan het werken is.

Hierna probeer ik te gaan slapen. Ik ga al meteen op mijn zij liggen, want ik ben een zij-slaper en met de pijnstillers die ik nu krijg, moet dit wel te doen zijn. Het is even pijnlijk maar eenmaal ik goed lig, kan ik toch blokjes van 10 minuten slapen.
Elk uur van de nacht heb ik wel gezien… de nacht leek eindeloos lang te duren.
Eenmaal mijn verdoving minderde, merkte ik dit ook aan mijn slaaphouding, want zijslapen begon dan meer pijn te doen.

Toen het eindelijk ochtend was, voelde ik mij al iets beter en belde ik terug met videocall naar mijn gezin via Whats App. Lang leve video call!!