De voorbije week was een zeer moeilijke voor mij…
Je wil meer eten en fysiek lukt het je niet, je wil kunnen genieten van het eten dat heel je gezin eet en het lukt je niet…
Begrijp me niet verkeerd hé, het gaat niet om meer eten zoals vroeger hé. Met meer eten bedoel ik echt meer kunnen eten dan max. 2 eetlepels vaste voeding.

Na 10 weken PO kan ik volgende vlot eten: chocodrink warm van Ligna Pharma een 170 ml, een potje yoghurt met hierbij wat fruit gemengd (halve appel in stukjes, handje frambozen of blauwe bessen), potje pudding en een tas soep ook ong. een 170 ml, 2 droge koeken (Mariakoeken), 35g witte vis, rauwe groenten (tomaat, komkommer, sla, wortelsliertjes) en cappellini (90g) van pasta. Dit is allemaal voeding die ik in mijn mond zeer fijn kan kauwen tot een papje en dus ook afslik als een papje zoals bij de vloeibare voeding.
Gaan we over naar “de vastere voeding” kan ik maar volgende eten: 10g vlees (kippenwit, rund, kalfs, varken, gehakt maakt niet uit, meer krijg ik er niet in of het nu vlees bij het avondeten is of vlees als charcuterie), 15 g aardappelen, vastere pasta zoals penne of strikjes krijg ik 3 stukjes hiervan op, gevulde wrap 2 hapjes, een halve cracker, 1 melbeatoastje, een halve beschuit etc.

Zoals je dus kan lezen een zeer groot verschil in hoeveelheid qua eten tussen voeding die “vloeibaar” richting mijn maag gaat of nog in “stukjes” naar mijn maag gaat na zelfs 20 x kauwen eer door te slikken.
Van zodra ik de “vastere voeding” afslik, heb ik al vaak na 2 happen genoeg.
Heb ik het gevoel dat mijn maag zegt “Ik zit vol, dank u wel Anya, u heeft bij deze genoeg gegeten, stop maar.”
En echt, mijn maag voelt dan aan zoals je maag zou voelen nadat je eigenlijk al te veel aan het eten bent.

Omdat ik hiermee echt in de knoop zat, heb ik een oproep gedaan in de Facebookgroep of er nog mensen zijn met hetzelfde probleem. Of iemand tips heeft om mij hiermee te helpen.
Ik kreeg van heel wat mensen (dank u wel hiervoor trouwens XXX) het antwoord dat dit misschien een psychologisch probleem is. Aangezien ik de “vloeibare” voeding vlot kan eten en de rest een blokkade geeft. Dat er onbewust misschien een psychologisch probleem speelt. Dat ik onbewust in een stresssituatie schiet en hierdoor blokkeer.

Angsten

De antwoorden op mijn vraag besprak ik met mijn man. En zijn reactie was dezelfde.
Hij liet mij weten dat ik inderdaad al sinds het begin van mijn operatie heel wat angsten heb met betrekking tot mijn ingreep.
Mijn angsten: dat mijn maag zal vergroten na het eten van vaste voeding of na het eten van een grotere portie, dat ik door vaste voeding mijn naden ga scheuren, dat ik te veel ga eten en terug ga vallen in mijn oude foutieve eetpatroon en dat hierdoor mijn operatie voor niets zal geweest zijn, dat ik door te veel te eten een “2de maag” ga maken bij de overgang van mijn maag naar de darm…

Angsten voor gevolgen die kunnen ontstaan. Gevolgen die mij ingepeperd zijn na mijn operatie waarom ik geen vaste voeding mocht eten. Gevolgen die ik gelezen heb uit verhalen in de facebookgroep. Waarschuwingen die mij gegeven zijn door de diëtiste in het ziekenhuis dat ik echt moet luisteren naar mijn maag en bij het minste wat ik voel dat ik genoeg heb dat ik moet stoppen met eten want dat dit een teken is van mijn maag…

Nu is er bij mij een klein probleempje in mijn hoofd psychologisch (ooit vastgesteld in UZ Leuven); ik heb namelijk OCD… Obsessieve Compulsieve Dwangneurose… Bij angsten maak ik in mijn hoofd bepaalde linken waardoor ik bepaalde zaken niet meer doe of dwanghandelingen ga uitvoeren om de angsten te onderdrukken.
In het verleden ben ik hier therapeutisch in begeleid, wat mij zeer goed heeft geholpen.
(Nota: vroeg mij jaren terug niet als het avond was om de gordijnen dicht te doen en terwijl naar buiten te kijken, ik had een grote angst gecreëerd na het zien van een bepaalde griezelfilm die gebaseerd was op waargebeurde feiten.
Of mijn besteklade moest op een bepaalde manier ingetast worden, want anders was ik een slechte moeder/partner en ging mijn gezin mij verlaten -> yeah intussen weet ik hoe “freaky” die gedachte is, maar toen was dat bij mij waarheid en kon ik hierin zéér panisch reageren als het anders werd gedaan -> ik moest en zou over alles de controle hierin hebben, want anders flipte ik in mijn hoofd. Lang leve ACT-therapie wat mij hierbij heeft geholpen, want de anti-depressiva wilde ik niet nemen).

OCD

Tijdens mijn gesprek met mijn man kwam hij hiermee af dat ik dus heel waarschijnlijk terug een angst in mijn hoofd heb gemaakt, maar onbewust dit maal.
Een angst om vaste voeding te eten omwille van de gevolgen die mij gezegd zijn en waarvoor ik gewaarschuwd ben. Dat in mijn hoofd de vloeibare voeding “veilig” is en dat de vaste voeding bij mij “gevaar” betekent in mijn hoofd.
En dat mijn maag hier onbewust op reageert omdat het een signaal krijgt van mijn hersenen als zijnde “gevaar”.

Pffff… Eerlijk? Dit komt even hard binnen… Want dit zou inderdaad wel eens kunnen spelen in mijn situatie…

De dag nadien is mijn hoofd volop aan het piekeren.
“Genoeg met piekeren Anya! Door hier te zitten piekeren, lossen we dit probleem niet op als dit effectief zo is. Zoek op wat je kan doen. Het kan toch niet zijn dat jij de enige bent die een dergelijk probleem heeft?!”
Dus we gaan googlen: “hoe psychologisch eetprobleem aanpakken”.
Na heel wat surfen komen we uit op “psychogene dysfagie”. Een slikprobleem waarbij fysiek niets aan de hand is maar een psychologisch probleem de oorzaak is van het niet kunnen slikken/eten.
Bij mij is fysiek alles ok, maar psychologisch heel waarschijnlijk niet. Ik zoek hoe dit kan opgelost worden… Als oplossing geven ze hypnose of naar een psycholoog gaan.

Psycholoog gaan… Ik ben onder begeleiding van een psycholoog in het ziekenhuis, hij weet van mijn GBP af en heel waarschijnlijk zal hij ook wel ervaring hiermee hebben met andere mensen.
Ik neem de telefoon en bel de psycholoog.

Psycholoog

We hebben een vrij lang gesprek waarin ik hem heel mijn verhaal uitleg.
Hij beaamt dat dit inderdaad een psychologisch probleem is aangezien de vloeibare voeding vlot gaat en de vaste niet.
Het vermoeden dat hij heeft: doordat ik nu nog steeds te weinig eet, is mijn OCD getriggerd (als je minder eet kunnen psychologische problemen opflakkeren), en door het feit dat de diëtiste in het ziekenhuis naar mijn gevoel/naar mijn interpretatie hevig reageerde in het begin qua wat eten en hoeveel eten dit dus mijn angsten in gang heeft gezet.
En zo is mijn OCD onbewust terug gaan spelen.
Angsten die nu zeker volledig onterecht zijn, want mijn naden gaan nu niet meer scheuren, mijn maag zal niet meteen gaan uitzetten etc. En mocht dit wel zo zijn, dan zijn er dan genoeg oplossingen om dit op te lossen, het zijn geen problemen die niet kunnen opgelost zijn. Mijn angst is niet realistisch (hmmm, waar hebben we dat in het verleden nog gehoord? ).

De psycholoog raadde mij aan om ontspanningsoefeningen te doen voor het eten en tijdens het eten vooral afleiding te zoeken.
Niet meer bezig zijn met mijn eten. Want momenteel is mijn focus hyper op voeding (het wegen, het tellen, het terug afwegen en noteren). Het voelt ook echt aan als een dieet wat ik aan het doen ben en in mijn situatie is dit niet ok. Door die focus ben ik zo bezig met het eten dat ik mijn OCD telkens trigger “Dit ga ik niet opkrijgen, dit gaat te veel zijn, dit is draderig en kan blijven hangen in mijn naden etc”. De gevolgen hiervan kennen we natuurlijk al…
Tijdens mijn eten dien ik mij bezig te houden met andere dingen, bijv. mijn aandacht op mijn voet te leggen ipv op mijn maag (hoe voelt mijn voet ipv hoe voelt mijn maag).
En ik mag nu momenteel niks meer afwegen of opschrijven van voeding ook al was dit op aanraden van dr. GB. Gewoon eten en terug leren genieten.
Dit een week doen en volgende week hebben we terug contact.

Diëtiste

Later die dag had ik ook een consult met mijn diëtiste (voor diegenen die mij nu pas zouden volgen; ik heb een externe diëtiste onder de arm genomen aangezien ik mij niet goed voelde bij die diëtiste van het ziekenhuis).
Ook aan haar legde ik mijn verhaal uit.
Op dat moment valt bij haar ook alles op zijn plaats. Zij bevestigt dat psychologische problemen inderdaad kunnen opspelen als iemand te weinig voedingsstoffen binnenkrijgt. Wat in mijn situatie dus sowieso het geval is van te weinig voedingsstoffen binnenkrijgen.
Nu begrijpt ze ook waarom ik in het begin zelfs zo een angst had om meer te drinken. Nadat zij mij hier duidelijk in had verzekerd dat drinken niet zal zorgen voor een 2de maag, ging het drinken plots veel vlotter en had ik geen pijn meer bij het drinken zoals verkramping van mijn slokdarm en maag…
Zij denkt dus ook dat de OCD een rol in mijn verhaal heeft.

Haar advies is volgende: niets meer noteren, geen focus meer op het eten en de eiwitten. Mijn eiwitten zal automatisch naar omhoog gaan als ik meer vlees kan eten dan wat ik nu eet.
Mijn lichaam moet terug een veilig gevoel krijgen bij eten van vaste voeding.
We gaan terug naar het begin: de gemixte fase. Maar omdat mijn lichaam zich veilig voelt bij “vloeibaar” gaan we de gemixte voeding ook goed vochtig maken door er goed jus/saus bij te doen (vaak at ik mijn voeding met zeer weinig saus omwille van de vetten ivm dumping voorkomen). En langzaamaan mijn vlees terug minder mixen op termijn.
Een ander advies is ook om inderdaad afleiding te zoeken door een boekje te lezen tijdens eten, een woordenzoeker in te vullen, filmpje te kijken etc. Zodat ik mijn focus leg op andere dingen dan bezig zijn met mijn voeding en mijn maag.

Mijn angst dat ik al een verkeerd voedingspatroon heb omwille van mijn koeken, is ook onterecht liet ze mij weten. (mijn angst= verkeerd voedingspatroon = terug bijkomen in de toekomst)
Uit mijn eetdagboeken blijkt dat ik gezond eet en als ik door de dag een droge koek eet wil dat nog niet zeggen dat ik ongezond bezig ben. Het is een droge koek en dat is nog steeds beter dan als ik zou grijpen naar een suikerwafel of dergelijke. Het is niet omdat het een “koek” is dat het daarom als ongezond moet gezien worden.
Net zoals de psycholoog ook zei: “Je moet alles terug kunnen eten, dit willen we ook. Je moet terug eens een frietje van de frituur eten, een chocoladekoek etc. Dat is de bedoeling dat je dit doet. Een keer in de week kan geen kwaad, het kan pas kwaad als het een gewoonte wordt, bijv. je 4 van de 7 dagen gaat eten uithalen. Van zodra een minder goede keuze een gewoonte wordt, dan pas is het “ongezond”.”
Dus als je eens een suikerwafel eet is ook ok en gezond, het wordt ongezond als je alle dagen nood hebt aan jouw suikerwafel.

Kortom: we gaan terug naar een vorige fase; de gemixte fase, we schrijven niets meer op, we eten gewoon en focussen op andere dingen tijdens het eten, genieten…

Nog een tip van mijn mama meegekregen: minder bezig zijn met het kauwen, door te veel te kauwen wordt je eten ook niet meer lekker en is het moeilijker om door te slikken. Kauw maar eens 25x op een stukje biefstuk, hoe taai wordt dit wel niet… Als ons Martijn dit doet – hij vindt rundsvlees echt niet lekker – dan krijgt hij zeer moeilijk zijn vlees afgeslikt, omdat hij dit droog gesjiekt heeft en dus totaal niet lekker meer is. En ja dat is waar, bij mij is dit hetzelfde qua kauwen hoe ik nu doe.

En om te eindigen hier even mijn tussenstand op dit ogenblik na 10 weken na de operatie: