Auteur: anyavilain

Fotodag

Fotodag

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Vandaag staan er heel wat onderzoeken op de agenda.
Bij het klaarmaken voor deze onderzoeken ben ik wel een beetje zenuwachtig, het zijn nl. bijna allemaal onderzoeken met foto’s en echo’s. Ze hadden mij al laten weten dat er ook een echo bij zit van de nieren en lever alsook een foto van de longen.
Voor deze heb ik het meeste schrik. Want wat als ze op de longen zouden zien dat ik nu plots COVID heb?
Of wat als ze op de echo een gezwel op/in mijn lever zien?
Allemaal obstakels die ik mijzelf terug opwerp.  Ik mag er gewoon niet aan denken, dus ik houd mij intussen bezig met wat dingen in het huishouden tot het tijd is om te vertrekken richting een campus van het ziekenhuis waar er 4 onderzoeken zullen doorgaan.

Aangekomen op de campus dien ik een heel steile ondergrondse parking in te rijden. De barrier staat omhoog dus ik heb geluk en dien geen ticket te nemen. Waarschijnlijk heeft dit te maken met heel het COVID-gebeuren? Nu ja, geen idee, maar wel leuk voor mij.

Ik ga richting het onthaal, na de voor nu normale routine in deze tijden van handen ontsmetten en aan te melden waarom je komt.
Aan de achterzijde van de balie was de medewerkster even druk bezig met een paar collega’s over een inktcartridge denk ik, aangezien ze naar de balie kwam met haar handen vuil van de inkt. Ze nam alle tijd om haar handen zuiver te maken, nog eens terug te gaan naar haar collega’s om dan mij verder te helpen. Het zullen misschien 3 minuten geweest zijn dat ik daar stond, maar door mijn zenuwen leken het er wel 10 te zijn.
Uiteindelijk mocht ik gaan plaatsnemen op de stoeltjes in de lange gang langs de balie waar de zon zalig binnen scheen door de grote ramen die uitgaven op buiten.
Ik wilde mijn gsm nemen toen ik plots mijn naam hoorde roepen door een man.

RX Thorax

Hij begeleide mij richting een wachtpashokje. Je kent dat wel zo een hokje waar je je deels dient uit te kleden en dan nog even dient te wachten tot ze je binnen roepen.
Ik diende mijn bovenkledij uit te doen, want we gingen starten met een foto van de longen.
Ik overhandigde hem mijn documenten die ik aan de balie had ontvangen.
Nadat ik eventjes had moeten wachten in het hokje riep hij mij binnen en moest ik plaatsnemen voor de foto. Eenmaal naar het toestel gericht helemaal langs voorzijde, de andere foto langs de zij.
Hij heeft 2 foto’s genomen en toen mocht ik mij weer gaan aankleden.

Hij liet mij weten dat hij mij dadelijk terug ging roepen voor de volgende onderzoeken want ze gingen proberen alles dadelijk achter elkaar te doen.

Dexa Botdensitometrie

En inderdaad na mij heeft hij nog 1 dames geroepen tot bij hem en daarna was ik terug aan de beurt.

Hij begeleide mij naar een kamer achterin in een andere gang waar het wel frisser was aangezien de zon daar nog niet scheen door de grote ramen.
Ook hier mocht ik weer zo in een wachtpashokje plaatsnemen. Toen hij mij riep om binnen te komen zag ik dadelijk zo een groot bed met een soort van scanarm die er over heen gaat.


Ik herkende het toestel meteen van op de televisie van een programma waarbij mensen die een transformatie van ongezond naar gezond willen gaan op moesten liggen. Daarna zagen ze dan een scan van hun vetpercentage en de verdeling hiervan in hun lichaam. Om dan nadien te kunnen vergelijken na hun heel zware sportinspanningen die ze hadden gedaan. Zo kreeg je een duidelijker beeld van hun transformatie.
De radioloog liet mij weten dat we een botmeting gaan doen alsook een vetmeting. Ik mocht gaan liggen op het bed en moest heel stil liggen. De eerste meting was een botmeting op 2 punten in het lichaam, dit zou niet zo lang duren. Hierna kwam de vetmeting en die zou langer duren omdat die over het hele lichaam diende te gaan.
Ik lag rustig naar het plafond te kijken waar allemaal gaatjes in de plafondtegels zitten. De eerste meting was inderdaad niet zo lang, ik had eigenlijk een botmeting veel erger verwacht.

Dexa vetmeting

Daarna kwam de vetmeting.
De scanarm ging inderdaad heel langzaam over mijn hele lichaam.
Het gezoem, het schuiven van de scan, het leek gewoon een groot scanapparaat van thuis, maar dan zonder wit licht en in plaats van een blad papier lag ik er tussen.
Was ik blij dat ik geen 2 meter ben en maar 1.63meter dus had ik 40cm minder lang onder het toestel moeten liggen. Mijn man zou minder geluk hebben bij dit toestel. Toen ik dat vertelde tegen de cardioloog waren we beiden aan het lachen. Ja, stil liggen kan ik, maar mijn mond houden is een moeilijke. Ik ben niet voor niks in het 2de middelbaar uitgenodigd door de leerkracht om een heel lesuur achter mijn bank recht te staan. Ah ja, want een viswijf op de markt staat ook recht achter haar kraam. Best wel grappig achteraf gezien en ik vind het niet erg, zo ben ik, babbelkont tot en met.

Echo abdomen

Daarna mocht ik met de radioloog langs de achterzijde tussendoor mee naar de volgende ruimte voor het volgende onderzoek, de echo van lever en nieren.
Weer mocht ik plaatsnemen in een wachtpashokje. Dit keer diende ik er langer te zitten aangezien aan de andere zijde van de deur er net een oudere man was binnengelaten voor een onderzoek. Het was wel een vriendelijke oude grappige man wat ik kon horen.
Nadien werd ik binnengeroepen. Een verpleger en verpleegster vroegen mij te gaan plaatsnemen op het ligbed langs het toestel waarmee de echo wordt gedaan. Ze vroegen mij om mijn bloes omhoog te doen.
Heel verbaasd reageerde ik dat ik mijn beha nog niet aan had. Bij de vorige onderzoeken mocht ik deze niet aan hebben, dus had ik deze in mijn handtas gestopt en niet meer aangedaan. De verpleger zei dat hij de ruimte zou verlaten en dat ik dan rustig mijn bloes omhoog kon doen. Ik heb uiteindelijk mijn bloes goed tot onder mijn borsten geduwd en opzij gehouden.  Ik moest zo eventjes liggen, de dokter zou zodadelijk komen voor de echo liet de verpleegster mij weten.
Het was een zeer grote ruimte met maar 2 grote fotokaders van een zee denk ik dat ik eruit kon opmaken. Het was niet heel duidelijk, maar de ruimte bleef nog heel kaal en kil aanvoelen vond ik, ook al hingen er 2 foto’s.

Na een tijdje liggen, kwam de dokter toe.
Ze nam het glijmiddel en spoot dit op mijn buik.
Oh wat was dit koud… Elke keer opnieuw verschiet ik mij als ze dit op mij spuiten voor een echo te maken. Je weet dat dit eraan komt en toch is het telkens verrassend hoe koud dit is. Ze begon met haar toestel op mijn buik te drukken en terwijl foto’s te nemen op haar toestel. Alles zag er goed uit liet ze mij weten. Ik mocht mij terug gaan aankleden nadat ik al het glijmiddel van mijn buik mocht afwrijven.

De onderzoeken hier waren gedaan en mijn volgende onderzoek was pas om 13u40 in het ziekenhuis. Omdat het nu nog maar juist 12u was, besloot ik om naar huis te rijden en snel iets te gaan eten.
In de ondergrondse parking toegekomen, zag ik een parkeerwachter staan. En ik meldde hem van de open slagboom en dat ik dus geen ticket heb. Hij liet mij weten dat het momenteel werkt met een parkeer-app en dat ik dus geen ticket dien te hebben van de slagboom. De slagboom is voor in de toekomst dat ze al geïnstalleerd hebben. En als ik geen ticket heb via de app dat ik een boete kreeg. Ik stelde hem dadelijk de vraag of hij mij al een boete had uitgeschreven. Hij lachte en zei van niet, dat ik geluk heb. Ik bedankte hem vriendelijke en ging met een opgelucht bang hartje richting de steile uitgang met mijn auto. Opgelucht omdat ik geen boete had en bang omdat ik die steile berg moest omhoog gaan zonder stil te vallen halverwege zoals in de tijd van het leren auto rijden en ik niet meer omhoog kon. Steile bergen en ik zijn sindsdien geen goede vriendjes meer.

Eenmaal thuisgekomen was onze dochter ook terug van haar examens dat ze in de voormiddag had gehad. Tijdens onze lunch vertelde ze mij even kort hoe deze waren gegaan terwijl ik snel een boterham in mijn mond stak.

13u10 op de klok dus tijd om te vertrekken richting het volgende onderzoek. Hierbij zou ik op een fiets moeten zitten had de obesitascoördinator mij al laten weten in de intake.
Aangekomen op het eerste verdiep volledig buiten adem bedacht ik mij hoe leuk het zou zijn om terug de trap op te kunnen gaan zonder buiten adem te zijn na een half verdiep met de trap omhoog te gaan. Wat zou het leuk zijn om boven te komen en nog zo fit als een hoentje te zijn in plaats van te gaspen naar lucht, jezelf te moeten verder slepen naar de wachtzaal om daar neer te ploffen op een stoel en even te bekomen van de trap te nemen.

Fietstest cardiologie

Een verpleegster kwam mij halen en nam mij mee naar een kamertje.
Omdat ik haar vertelde dat het was naar aanleiding van een GBP nam ze mij plots mee naar een andere ruimte waar een fiets stond maar ook een masker dat je daarbij moet opzetten en alles opmeet terwijl je fietst.

Ik kreeg overal zuignappen op mijn bovenlichaam geplaatst, nadat ik mijn bovenkledij had moeten uitdoen. Deze zuignapsensoren prikten wel naar mijn gevoel. Ik word aangesloten op de matrix, uhm de fiets…  Daarna kreeg ik het mondmasker op mij gezet met een rond gat vooraan waardoor ik diende in en uit te ademen.
Mijn neus werd volledig dichtgeknepen door het masker dat dan ook nog eens werd aangetrokken op mijn hoofd. Dit was niet makkelijk om te ademen zo enkel door de mond. Het voelde heel beklemmend aan. Hierna kreeg ik ook nog een sensor op mijn oorlel geklemd.
De verpleegster nam ook nog even mijn bloeddruk. Ik diende daarna te fietsen, waarbij ik niet te snel mocht en niet te traag, het lichtje diende op groen te blijven.
Ik begon aan mijn fietsrit, terwijl de verpleegster allemaal informatie begon in te stellen op de computer.
Op het scherm links van mij zag ik het resultaat van de echo van deze voormiddag. De dokter had dit verslag al doorgestuurd naar dr. GB,  want ze begon haar verslag met zijn naam. Volgens wat ik kon lezen en begrijpen, waren mijn milt, lever, nieren en blaas volledig in orde.
Zonder echt op te letten, zat ik plots op een cijfer van 65 en werd mijn lampje rood, dit was blijkbaar te snel. Ik minderde, lap te veel verminderd want nu zat ik op 57 en het ging terug op rood. Vanaf toen probeerde ik op de 62 te blijven fietsen, want dit was groen.
De weerstand werd erger, ik dacht dat tussen elke weerstandsopbouw er even terug een normale weerstand was. Neen dat was fout gedacht, het ging van zwaarder naar zwaarder. Ik moest en ik zou niet opgeven. Ik zou blijven fietsen rond de 62. Hoewel mijn ademhaling het heel moeilijk kreeg en mijn knieën begonnen pijn te doen van het tegen de weerstand in willen fietsen.
Ik kon nog doorgaan en wou nog doorgaan, want ik wou niet opgeven… Maar de verpleegster liet mij stoppen omwille van mijn knieën. Ze vroeg of ik iets gevoeld had aan mijn hart ofzo, maar dat moest ik ontkennen.
Ze schreef in haar verslag, dat ik kon meevolgen tijdens haar typen, dat ze mij had laten stoppen omwille van mijn knieën en omwille van dyspnoe. Ik moest even voor een paar minuten blijven zitten op de fiets eer ik er af mocht gaan.
Ik mocht mij terug aankleden en terug gaan plaatsnemen in de wachtzaal.

Terwijl ik naar de wachtzaal ging, voelde ik mij heel ijl in mijn hoofd en moest mij echt concentreren om voet voor voet te blijven zetten terwijl ik naar adem bleef happen. Eenmaal aangekomen in de wachtruimte plofte ik mij neer op de stoel aan het raam dat op de parking uitkeek.
Ik probeerde rustiger te worden qua ademhaling, want ik was volledig uitgeput. Ik paste hartcoherentie toe, echter duurde het zeker 15 minuten eer ik terug rustiger kon ademhalen.
Dit was echt te veel van het goede geweest, conditie is nul.

Hartonderzoek

Nadat ik eindelijk wat rustiger was geworden, riep er plots een man in een groen pak mijn naam. Ik diende hem te volgen. Hij was de cardioloog en ging nog een echo van mijn hart nemen.
We hadden even een kort gesprek. Hij komt blijkbaar uit dezelfde gemeente als waar ik woon, maar dan de andere kant van het dorp.

Hij liet mij weten dat hij aan mij hoorde dat ik een West-Vlaamse was. Ik was helemaal verbijsterd door zijn uitspraak, want niemand die dit van mij weet kan dit aan mij horen, tenzij er een West-Vlaming langs mij staat of ik iemand West-Vlaams hoor spreken dan kunnen ze mij anders horen spreken. Ik vertelde hem ook mijn verbazing betreffende zijn uitspraak van zojuist, maar hij hoorde het liet hij mij weten. Zeer vreemd … Volgens mij zag hij gewoon op zijn scherm staan “Veurne” en zei hij dit daarom… Ja, als een West-Vlaming in Limburg is komen wonen hoor je inderdaad vaak hun West-Vlaamse tongval nog. Maar bij mij, sorry dat ik hier even stoef over mijzelf, hoor je dit echt niet. Soms heb ik zelfs een Limburgse tongval. Uiteindelijk lachte ik even naar hem na zijn gekke uitspraak.

Hij stelde mij dan nog een paar vragen over alcohol drinken, roken, hartproblemen in de familie, angel care toestellen voor baby’s – naar aanleiding van ons dochter haar ontsnapping aan wiegendood door dit toestel – en nog heel wat andere zaken rond gezondheid en sporten.

Daarna moest ik mijn bovenlichaam helemaal uitkleden, dus ook beha. Dit was even onwennig voor mij, hoe vreemd dit ook klinkt want ik ben niet zo preuts, maar nu om een of andere reden hield ik mijn handen wel voor mijn borsten toen ik moest liggen.
Ik diende mij op mijn linkerzij te draaien. De cardioloog kwam langs mij zitten en begon aan het maken van de echo met dat gezellige koude glijmiddel weer.  Waarom kan dat niet wat warmer zijn? Bij deze een warme oproep aan de makers van dit glijmiddel: warme versie is zeer welkom.

Na de echo mocht ik mij terug aankleden. De cardioloog liet mij weten dat alles er goed uitzag en dat hij zijn akkoord ging doorgeven aan dr. GB om een GBP te laten doen. Dit was leuk nieuws.

Ik ging tevreden naar huis, want ik kreeg weer een ok van de zovele die ik nodig heb om de operatie te mogen doen.
Deze week nog 2 andere onderzoeken laten doen en dan heb ik ze allemaal gedaan…
Ik kijk uit naar vrijdag, wat zouden deze onderzoeken inhouden?
 

Gastroscopie – 17/11/2020

Gastroscopie – 17/11/2020

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

De dag van het onderzoek vandaag en ik heb enorm slecht geslapen. Angst voor het onderzoek en terug pijn in mijn beide heupen en bovenbenen heel de nacht. Ik blijf mij de vraag stellen of dit laatste veroorzaakt wordt door de matras (nog geen jaar oud btw) of gewoon door mijn lichaam dat overbelast is. Kan je lichaam wel overbelast zijn tijdens het slapen? Ik denk dat de toekomst dit zal uitwijzen…

Mijn man gaat mee naar het onderzoek, aangezien de obesitascoördinator dit aangeraden heeft omwille van de verdoving die ik zal krijgen. Ik mag hierna namelijk niet meer met de auto rijden.
Nadat ik onze zoon heb afgezet op zijn school vertrekken we richting het ziekenhuis.
Ik kom om stipt 8u50 aan en om 9u30 zou mijn onderzoek zijn. Ik schrijf mij in, deze keer aan de kiosk, en volg de aanwijzingen naar waar ik moet zijn. Ik moet blijkbaar op het 1ste verdiep zijn en neem de trap. Halverwege de trap ben ik al aan het hijgen. Damn, wat is dit hard. Aangekomen bij het secretariaat van de afdeling geef ik al hijgend mijn naam door. Ik mag plaatsnemen in de kleine wachtzaal rechts naast het secretariaat.

Kennismaken met een lotgenote in de wachtzaal

Er zit al een jonge dame in een van de stoeltjes en ik neem plaats in de uiterste hoek schuin links tegenover haar. Ik heb een papier gekregen en een armbandje van de dame aan het secretariaat. Ik zie dat op het blad de uitleg staat van wat er zal gebeuren. Ik lees dat er een niveau 2 en 3 is van verdoving.
Niveau 2 is verdoving van de keel enkel met een soort van valium.
Niveau 3 is volledige verdoving en dan moet je nadien nog even ter observatie blijven. Waarschijnlijk zal ik dan niveau 3 krijgen wegens mijn Addison, hier moest ik ook naar vragen van dr. OC.
Ik krijg nog meer zenuwen. Ik wil mijn gsm erbij nemen en bedenk mij dat ik evengoed een gesprek met het meisje tegenover mij kan aanknopen, mocht dit lukken.
Ik vraag aan haar of ze ook voor een maagonderzoek komt. Ze beantwoordt mijn vraag positief en knoopt er meteen aan dat het is voor een GBP te laten doen. Oh, we zitten in hetzelfde schuitje denk ik meteen en laat haar dit ook weten. Zij heeft een afspraak om 9u45 opstaan, maar ze is hier al aanwezig sinds 8u45, ze zit hier al een tijdje.
Aangezien we nog even tijd hebben, zetten we ons gesprek verder. We hebben het over verschillende dingen zoals: de ongemakken die je ervaart van dik zijn (doodop zijn en hijgen gelijk een afgebeulen paard als je nog maar halverwege een trap bent,  benen die openschuren in de zomer …), de verschillende onderzoeken die we moeten ondergaan, zij die niet echt angst heeft voor alles aangezien ze dit alles al van kortbij heeft meegemaakt (haar mama 15 jaar geleden en haar zus 1 jaar geleden hebben deze operatie ook reeds gedaan), dat dr. GB een zeer goede arts is met kennis van zaken, hoe onze mannen aan het wachten zijn in de auto op ons (en mijn man heeft geen krant bij zich had hij mij per sms laten weten, gelukkig bestaat er iets zoals 4G en een smartphone ), hoe moeilijk de operatie te combineren valt met je job aangezien je een maand out bent en in haar situatie als gerante van een winkel zeker, etc.
Blijkbaar zitten we ook in dezelfde facebookgroep en hebben we het ook over een paar ervaringen die we daarin hebben gelezen. Dat het ons opvalt dat je sneller negatieve zaken van een GBP hoort in vergelijking met de positieve. Hoewel dat er zeer veel positieve ervaringen zijn, maar dat niet al deze mensen hun ervaring op social media delen. Als ik alleen nog maar in mijn directe omgeving kijk, wordt dit bevestigd… Geen een van deze mensen met een positieve ervaring hebben hiervan een melding gedaan op social media. Je zou dus voor minder een verkeerd beeld kunnen krijgen van GBP. En tuurlijk dit negatieve onthouden de mensen ook veel beter dan het positieve.
We kijken ook beiden uit naar het effect van de operatie, hoe vreemd het zal zijn om terug slanker te zijn. Ik heb het dan ook even over het feit dat ik een tijd geprobeerd heb mij neer te leggen bij het “dik” zijn, mijn rondingen te aanvaarden, maar dat ik gewoon meer en meer geconfronteerd wordt met de ongemakken en dat ik eigenlijk wel blij ben met het besluit dat ik nu heb genomen. Want de ongemakken wegen meer en meer door waardoor het aanvaarden van wie ik nu ben moeilijker is. Telkens geconfronteerd worden met de dingen die je niet kan, dingen waarbij je pijn ervaart… Nee dat is het mij niet waard om “mooi dik” te zijn.
Uiteindelijk is het 9u50 en het meisje wordt als eerste binnengeroepen.
Ik zit nu alleen in de wachtruimte en  neem nu mijn gsm erbij. Ik zit wat te surfen op facebook tot ik iets later ook wordt binnengeroepen.

Het onderzoek

Ik kom in een lange gang uit met overal deuren links en rechts van mij. De verpleegster wijst mij de allerlaatste deur rechts aan waar ik dien binnen te gaan.
Ik kom binnen en zie een verpleegster en een heer. De heer is volgens mij de dokter, hij is volop aan de toestellen bezig dingen aan het instellen of bekijken.  Ik krijg de instructies om mijn jas en handtas op te hangen in het kraakwitte pashokje en mag gaan zitten op het bed.
Heel gespannen en met een trillend lichaam neem ik plaats op het bed. De dokter vraagt mij of ik weet wat er zal gebeuren, leg het hem uit en vraag hem ook voor extra kalmeermiddel of verdoving. Hierop wil hij niet op ingaan aangezien dit blijkbaar nadeliger zou zijn voor mijn lichaam qua recuperatie nadien met mijn Addison. Hij wil de gastroscopie enkel doen met plaatselijke verdoving in mijn keel.
Verder leggen ze mij volledig uit wat er precies gaat gebeuren allemaal en wat ik mag/niet mag doen.
Wat ik mag doen is gewoon rustig blijven ademen, als de buis in mijn keel zit eens heel diep slikken zoals ik een groot stuk appel zou doorslikken in een keer en dan terug rustig blijven ademen.
Wat ik niet mag doen nadat ik dit “groot stuk appel” heb doorgeslikt, is slikken. Ik moet gewoon het kwijl uit mijn mond laten lopen op de doek onder mij…

De verpleegster komt naar mij toe en zegt dat ze met een spuitje iets in mijn keel zal spuiten en dat ik dit goed diep dien af te slikken, liefst zo diep mogelijk want anders zal enkel mijn tong verdoofd zijn.
Ze spuit met dit spuitje 2x in mijn keel. Het proeft zoals een mix van aardbei van de fruitella’s samen met banaan.
Ik mag gaan liggen en we gaan beginnen aan het onderzoek. Ik krijg een muntgroen mondstuk dat ik tussen mijn tanden dien te klemmen. In dit mondstuk zit een ronde opening, hier zal de buis door moeten gaan.
Op het moment dat ik dit in mijn mond steek en wil ademen door mijn neus krijg ik plots het gevoel dat ik niet kan ademen, dat mijn neus toe is en dat mijn keel ook dichtgeslibd is.
Ik sla in paniek en kom terug recht.
De verpleegster en dokter kalmeren mij dadelijk. Ze zeggen mij dat dit gevoel normaal is, maar dat ik moet beseffen dat ik toch nog steeds kan ademen ook al heb ik het gevoel van niet. Ik moet even terug rustig worden.
Eenmaal terug rustig leg ik mij terug neer. Het licht gaat uit en ze steken de buis in mijn keel, dit valt nog mee. Nu vraagt de arts om even goed te slikken. Dit is dus het appel-gedeelte. Wow, dit lijkt mij geen groot stuk appel, maar eerder een grote tennisbal die ik moet zien door te slikken naar mijn gevoel. Oh, dit is niet gemakkelijk.
En nu mag ik niet slikken meer?!? Hoe ga ik dit lappen? Ik begin rustig te letten op mijn ademhaling, sluit mijn ogen, luister naar de verpleegster haar rustige stem. En zolang de verpleegster babbelt, lukt dit mij zeer goed. Dan begint plots de arts te praten. Oh nee, ik voel in mijn lichaam plots een angstreactie opkomen. Concentreer je op de ademhaling, denk ik bij mijzelf. En dan schiet de angst volledig toe. Ik begin te kokhalzen en wil steeds slikken. De dokter blijft praten en probeert mij gerust te stellen, maar dit heeft bij mij het omgekeerde effect. Ik doe mijn ogen open en zie op het scherm wat hij doet  en wat hij ziet in mijn maag. Ik wil hem een teken geven dat hij zijn mond moet houden, maar hoe ga ik hem dit duidelijk maken?! De dokter blijft zeggen dat ik rustig moet ademhalen. Ze blijven mij zeggen dat ik het goed doe en terwijl schreeuw ik in mijzelf “Hoe kan ik het goed doen als ik steeds doe wat ik niet mag doen nl. slikken en kokhalzen?!?! Dokter stop met praten!!”. Ik geloof de dokter zijn woorden niet en mijn lichaam komt in weerstand tegen alles wat hij zegt. Ik moet mij gaan concentreren op de stem van de verpleegster. 
Ik sluit terug mijn ogen en forceer mij enkel naar de verpleegster te luisteren en concentreer mij terug op mijn ademhaling. Ik voel hoe ze de biopsie in mijn maag nemen, ik voel iets schrapen in mijn maag. Concentreer je op de ademhaling Anya, in en uit…
Dan, de verlossende zin dat het gedaan is.
Ze halen de buis uit mijn keel en ik voel braakneigingen en laat dit toe. Ik dacht dat ik effectief aan het braken was, maar toen ik op mijn doek keek, bleek het enkel speeksel te zijn.
Wat een afschuwelijk onderzoek en wat was ik blij dat het gedaan is!
De dokter en verpleegster bleven heel de tijd nog zeggen dat ik het heel goed had gedaan, echt super.
Ik geloof er geen snars van, volgens mij is dit een mantra die ze steeds herhalen…

Alles ziet er goed uit

De arts liet mij weten dat alles er goed uitzag en dat de vloeistof op het eerste zicht er ook goed uitzag.
Hij ging dr. GB van zijnentwege al een goedkeuring voor de GBP bezorgen. Dat was fijn om te horen.
De verpleegster liet mij weten dat ik sowieso het eerste half uur nog niets mag eten, want dan zou ik mij kunnen verslikken. Dit omdat mijn keel nog verdoofd is het komende half uur.
Ik kreeg ook het advies van de arts om in de toekomst, ook al moet ik nuchter zijn voor iets, dat ik wel steeds mijn hydrocortisol in de ochtend met een klein slokje water mag nemen.
Medicatie mag je blijkbaar wel steeds nemen met een klein beetje water, ook al moet je nuchter zijn. Goed om te weten, want dit had ik nu dus niet gedaan.

Bij het naar buiten gaan om 10u30 voelde ik mij zo een beetje wazig in mijn hoofd, alsof er een soort mist in mijn hoofd hangt. Ik voel mij niet groggy, maar eerder zo een mistgevoel. Ik stap in de auto en vertel mijn ervaring tegen mijn man. Dit was een verschrikkelijk onderzoek en staat in mijn top 3 van verschrikkelijkste (top 1 is nog steeds het darmonderzoek met 10l water dat ze in jouw darm spuiten langs achter en terwijl moet je stil liggen voor de foto’s die ze dan nemen… pijnlijk als je tiener bent, mijn ervaring).
Eenmaal thuisgekomen wacht ik nog een extra half uur eer ik iets eet. Dit doet goed, maar de mist gaat niet weg in mijn hoofd. Ik besluit daarom om even mijn bed in te kruipen en te gaan rusten. Hopelijk zal dan de mist wegtrekken.  Spijtig blijft de mist de rest van de dag nog in mijn hoofd hangen lichtjes.
Ik ben blij dat dit onderzoek voorbij is en dat het allemaal ok was op het eerste zicht…

De COVID-test – 14/11/2020

De COVID-test – 14/11/2020

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Zaterdagochtend sta ik vroeg op want ik moet vandaag mijn COVID-test gaan doen in het ziekenhuis via de drive in. Dinsdag heb ik mijn gastroscopie en hiervoor moet ik eerst een negatieve COVID-test hebben.
Onderweg naar het ziekenhuis belt mijn zusje. Zij  is 2 jaar jonger dan mij, woont aan zee met haar man en 2 zoontjes. We hebben elkaar niet meer fysiek gezien sinds Kerst vorig jaar bij papa. (Mijn ouders zijn gescheiden ter info.)  Wel nog via whatsapp-call maar dan zie je natuurlijk niet hoe dik ik intussen ben geworden op een goed jaar tijd.
Ze belt mij in verband met haar facebook dat als ik iets verdachts zie dat ik haar dit moet zeggen, want ze had deze ochtend iets vreemds meegemaakt. Ja, tegenwoordig kan je niet voorzichtig genoeg zijn in verband met alle hackers en phishing. Ik zeg haar dat ik dit ga bekijken van zodra ik uit het ziekenhuis ben.

Reactie zus

“Hoe het ziekenhuis? Wat moet je gaan doen?” vraagt ze mij.
Lap, te snel uit mijn mond geflapt…
 “Een COVID-test gaan afnemen gewoon.”
“Waarom moet je een COVID-test doen?” vraagt ze mij opnieuw.
Damn, nu moet ik zeggen omwille van een gastroscopie. Ik zeg haar de reden en weer krijg ik de vraag waarom ik een maagonderzoek moet doen. “Ik ben in een proces gestapt om te kijken of ik in aanmerking kom voor een GBP te doen zus.” Daarop krijg ik de vraag wat dit is. Ik leg haar alles uit wat ik bij de intake te horen heb gekregen en wat er nu allemaal gaat gebeuren.
“Zorg maar dat je je goed informeert zus, want iemand in de familie heeft dit ook gedaan hé en zij is terug alles aan het bijkomen.” En daar onderbreek ik mijn zus. Zij heeft het over een familielid die een sleeve heeft gezet en inderdaad ik heb ook gemerkt dat mensen die een sleeve hebben gezet, na een 2-tal jaar inderdaad makkelijk terug evenveel wegen als ervoor. Ik heb dit ook gezien bij anderen.  Een ander familielid van ons heeft dit ook aan de hand gehad.
Nu het is natuurlijk ook zo dat als je een GBP doet dat je nog steeds moet letten op wat en hoeveel je eet. Ik zie dit als een nieuwe start die mij hierbij zal helpen, alsook mij de kans gaat geven om terug te kunnen sporten. Want momenteel kan ik niks van sport doen, buiten 5 min fietsen 2x per dag. Mijn lichaam krijgt het niet getrokken met als gevolg dadelijk een overbelasting. En dit is al bij het minste wat ik nu doe van sport al is het maar wandelen of 10 min fietsen. Ik wil terug gezond worden, ik wil terug kunnen sporten en bewegen. Ze begrijpt wat ik zeg, laat ze mij weten.

Begrijpen

Hoewel ik mij afvraag of zij mij echt begrijpt…
Begrijpt zij dat ik mijn veters niet meer kan binden, dat ik blij ben dat ik een rits op mijn schoenen heb staan? Begrijpt zij dat gevoel van schurende benen continue en brandwonden krijgen waar jouw slip schuurt aan jouw billen? Of geen lucht krijgen bij het willen knippen van jouw teennagels? Jouw hart voelen en horen kloppen tegen jouw borstbeen nadat je de trap bent opgelopen om even naar de badkamer te gaan?
Dit zijn nog maar een paar nadelen aan mijn gewicht en gezondheid zoals het nu is…
Begrijpt zij dit allemaal vraag ik mij af?
Ik denk dat dit moeilijk te begrijpen is voor mensen die dit niet zelf ervaren. Je kan je er wel iets bij voorstellen, maar het begrijpen… Ik weet het niet…

Anderen

Daarna is mijn zus haar reactie nogal geïrriteerd “Zeg, ik ben ook de laatste weer zeker die dit te weten is gekomen?” Neen, ze is niet de laatste, zelfs bij de eerste 3 mensen dichtbij mij die het te weten is gekomen dat ik dit wil gaan doen als ik in aanmerking kom, buiten mijn gezin dan geteld. Ik vraag haar dan ook om dit zo te houden. Ik wil niet dat anderen dit nu al weten.
Ik weet nog de reactie van sommigen toen ik een aantal maanden terug had laten weten dat dr. Endo het hierover had gehad met mij. Ze stonden hier niet echt voor open en vonden dit “een makkelijke oplossing”. Daarmee wacht ik liever tot alles achter de rug is en hopelijk de operatie ook al achter de rug is.
Voor veel mensen die hier buiten staan, lijkt dit inderdaad een makkelijke oplossing. Maar dit is het helemaal niet als je de ervaringen hoort van vele lotgenoten.
Plus ik wilde ook een eigen mening en visie vormen rond GBP zonder al de horror-verhalen die de ronde gaan van “Oh, maar ik ken een vriendin die haar buurvrouw …”.

Mijn zus zegt dat ze dit voor haar gaat houden en dat ik haar zeker op de hoogte moet houden, ze is nl. mijn zus en moet die dingen weten. Ik lach terwijl ze dit zegt en bevestig dat ik dit zal doen.

(later toegevoegd: Sorry zusje dat ik dit uiteindelijk niet heb gedaan. Ik wou dit proces “dichtbij” houden opdat ik zeker een eigen mening en gevoel hierbij kan vormen. Een mening zonder de meningen van anderen die dichtbij staan en hun mening aan mij laten opdringen. Niet dat je dit zou gedaan hebben, maar IK zou jouw mening wel laten invloed hebben op mijn mening en dit wou ik voorkomen… Zelfkennis is het begin van alle wijsheid.)

Aangekomen bij het ziekenhuis gaat alles vlot.
Na de test heb ik de hele dag hoofdpijn gehad en ben ik ook gaan slapen met hoofdpijn.
De volgende ochtend nog steeds hoofdpijn.
Bij het inkijken van de resultaten van de COVID-test, die 24u na testen beschikbaar zijn, blijkt dat mijn test negatief is. Ik heb dus geen COVID en mag mijn gastroscopie dinsdag doen.
Intussen heb ik last van sinusitis na het afnemen van de test. Ik neem een Sinutab in en de hoofdpijn is eindelijk weggetrokken.

Vrijdag de 13de november 2020… intakegesprek

Vrijdag de 13de november 2020… intakegesprek

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Ik heb vandaag mijn intakegesprek om een GBP te laten doen.
Heel de nacht slecht geslapen, in mijn hoofd draalde steeds alles wat ik wil vertellen of meedelen aan de dame in kwestie bij wie ik een gesprek heb. Opgestaan rond 02u00 omwille van de misselijkheid en buikpijn van de zenuwen. Nadien terug kunnen slapen.

Wat zal dit inhouden?

Wekker ging plots af. Hoe, nu al 7u15?! Mijn man ligt nog steeds naast mij in bed, hoe kan het dan al tijd zijn? Hij staat blijkbaar vandaag iets later op. Grrrr, echt tijd dus voor mij om op te staan.
Zenuwen razen nu nog harder door mijn lijf, over 1u45min word ik op de afspraak verwacht.
Wat zal er gebeuren? Zal ze mij nu na dit eerste gesprek al dadelijk afkeuren? Wat als mijn BMI nu niet hoog genoeg is? Ik neem vlug mijn gsm bij de hand en bereken mijn BMI. Ik geef mijn gewicht in dat ik nu weeg en mijn lengte die ik op dat moment denk groot te zijn (165cm)… 39 en iets zegt de berekening… Oh nee, wat als ik dus afgekeurd zal worden omdat ik net geen 40 van BMI heb?  Stop Anya, gewoon jou klaarmaken en we zien wel.  We leggen het in de handen van God. Als ze van boven het goedkeuren dat ik dit mag ondergaan de GBP, dan zal alles in orde komen en zullen zij daar wel mee helpen.  Dus stop en ga je klaarmaken.
Ik neem mijn ontbijt; een snede mikkeman met wat boter besmeerd en hierbij de 2 laatste stukjes chocolade van cote d’or met banaan-reep dat ik gisterenavond niet meer heb opgegeten. Eigenlijk is dit geen “gezond” ontbijt. Bij deze gedachte neem ik een slok van mijn water en neem mijn pilletje hydrocortisol in. Nu ja, over een paar maanden of een jaar zal ik dit soort ontbijt misschien niet meer lusten of kunnen eten (stiekem hoop ik hier op), dus kan ik er nu maar van genieten. Genieten is een groot woord, want elke hap ligt mij heel zwaar op de maag… Maar ik moet iets eten als ontbijt, ja dat zal een gewoonte moeten worden in de toekomst. Heb al veel gelezen en geïnformeerd op sites maar ook op de facebookpagina van GBP België. Ik kwam te weten dat na een GBP je steeds 3 hoofdmaaltijden en 3 tussendoortjes moet eten. In de toekomst staat er dus ook ontbijt op mijn menu. Ik drink mijn glas water leeg en babbel nog even met mijn kids over een aanvaring die ze gisterenavond hebben gehad met ons, hun ouders.
En dan is het zover, tijd om te vertrekken. Ik neem mijn handtas en, niet te vergeten in deze tijden, snel nog een nieuw chirurgisch mondmasker. Ja, dit is de periode van de 2de “lockdown” in ons Belgenlandje, dus mondmasker is vanaf nu ook stilletjes aan een gewoonte aan het worden.  Sleutels, gsm, handtas en hup we stappen in de auto.
In de auto stel ik mijn gps in en vertrek richting het ziekenhuis in Genk.

ZOL Genk

Lang leve de gps, want dit is voor mij de eerste keer dat ik in het ziekenhuis van Genk kom.  Bij aankomst rijd ik al meteen richting het ondergrondse niveau nadat ik de verkeerde rijstrook had genomen voor de parking. Gelukkig kan ik via deze weg ook naar niveau 0 terug gaan. Ik maak het mij liever niet al te moeilijk om de ingang te zoeken. Ik parkeer mij dan ook zo dicht mogelijk bij de ingang.
Ik wandel rustig naar de inkom en ben verbaasd van hoe groot dit ziekenhuis is. Het Jessa ziekenhuis is ook wel groot, maar verdeeld over 2 campussen. Het ZOL doet mij zo een beetje aan UZ Leuven denken.
Ik kom binnen aan de inkom, allen aan het aanschuiven om binnen te komen.
“Eerst naar de camera kijken en terwijl uw toegangscode scannen mevrouw” zegt de dame die bij de scanner staat. Ik loop door na een geweldige foto van mijzelf te zien en daar sta je dan…
Waar moet ik nu naartoe? Ik zie een groot bord hangen met alle specialisten hun namen op… Maar waar moet ik heen? Ik spreek een dame aan die mij lijkt te werken in het ziekenhuis. Ze verwijst mij door naar de inschrijvingsbalies die in de grote inkomhal staan nadat je een lange gang bent doorgelopen.
Ik kom in de grote inkomronde aan en zie voor mij een aantal winkeltjes voor souveniers staan, automaten en ja rechts van mij de inschrijvingskiosken en de loketten. Ik ga dadelijk naar de kiosken, kiosk 5.
“Nee mevrouw, deze is defect, ik kom er juist een blad bij hangen.” zegt een dame mij vriendelijk met een blad in haar handen en plakband aan haar vingers. Ik loop naar kiosk 2 die nog vrij is. Lap hier hangt ook een blad, dan maar aanschuiven voor een andere kiosk. De heer aan kiosk 3 was een beetje aan het sukkelen zag ik. Kiosk 4 is vrij gekomen, dan gaan we daar maar heen. Ik steek mijn identiteitskaart in en druk op doorgaan. “Er is een fout opgetreden. Gelieve u te melden aan de inschrijvingsloketten.” komt er op mijn scherm te staan. Damn, moet ik nu echt daar gaan zitten bij de loketten en wachten?
Ik neem een nummertje om mij in te schrijven en zet mij op een stoeltje waar geen verbodsteken op staat. In deze tijden moet je goed kijken waar je mag gaan zitten en waar niet. 1.5m is de social distancing-regel momenteel, dus ook bij de stoeltjes en wij gehoorzamen braaf. Nummer 49 is juist aan de beurt, ik heb nummer 52… Het is op dit moment 8u42, hopelijk gaat dit vlot vooruit. Ik zie de dame aan loket 7 babbelen met een andere collega. “Jij gaat ook niet meer zo vaak komen zeker? Het is binnenkort voor jou gedaan, niet?” hoor ik de dame tegen de andere dame van loket 8 zeggen. “Ja, binnenkort ga ik in verlof.”antwoordde de dame terug. Afgaande aan haar houding van zitten aan haar desk terwijl ze praat en haar hand zo wat boven haar buik houdt die ik niet zo goed kan zien achter haar desk, gok ik zwanger. Nadien hoor ik hen spreken over wat de regels zijn voor zwangere vrouwen en verlof voor zwangerschap. Mijn gissing is dus correct.
Ik kijk terug naar het scherm van volgnummers en zie dat nummer 51 al aan de beurt is, dan ben ik de volgende. Het gaat nog vlot, ben ik toch zeker op tijd op mijn afspraak. Maar waar ga ik moeten zijn, dat is nog maar de vraag in dit grote doolhof.
“R052 – loket 4” komt op het scherm te staan. Ja dat ben ik, ik loop richting de balie en steek dadelijk mijn e-ID in de lezer . De jonge dame met blonde lange haren is een jobstudente ( ze had dit laten vallen in het gesprek met de persoon die zojuist bij haar zat).
“U heeft een afspraak met dr. GB.?” vraagt de jonge dame.

Nota: Ik gebruik fictieve namen in mijn blog omwille van de privacy. Dr. GB is dus afkorting voor de arts die mijn gastric bypass zal doen.

“Uhm, met dr. GB. zelf?” stel ik verbaasd terug. En haak daarop in door te zeggen dat ik een afspraak normaal heb met mevr. OC. Zij is de obesitatcoördinator waarmee dr. GB samenwerkt, om dan in de toekomst hopelijk inderdaad bij hem terecht te komen. Ze knikt vriendelijk en stelt mij  nog een aantal vragen, geeft wat uitleg over hoe in te schrijven de volgende keer dat ik kom en wijst mij dan de weg waar ik heen moet gaan.
G025, trappen omhoog, volg de G, trappen omlaag en aanmelden bij loket 025.
Zo gezegd, zo gedaan.

Wachtzaal

Aangekomen bij loket 025 zet ik mij na aanmelding terug op een stoeltje met een groen-blauwe sticker. Ik neem mijn gsm en ga even kijken op de FB-pagina van GBP België en zoek naar resultaten ivm “intakegesprek”. Ik krijg heel wat resultaten en begin deze te lezen. De ene is positief en hoop dat ik zodadelijk ook zo een positieve ervaring mag meemaken. Dan lees ik een resultaat van iemand die geen vooronderzoeken dient te doen en dadelijk na dit gesprek al een afspraak voor de operatie krijgt. Waw, zalig lijkt mij om zo geen onderzoeken te hoeven doen. Maar er zijn comments op van dat dit mss wel nadelig zou zijn voor  na de operatie. Hmmm, daar hebben ze ook wel gelijk in. Hierna lees ik van iemand die in Genk is geweest en enkel psycholoog en diëtiste heeft gehad als vooronderzoek. Zou dit voor mij ook zodadelijk het verdict zijn? Enkel deze 2 vooronderzoeken? Of zijn er nog andere vooronderzoeken?
En dan kom ik een reactie tegen van iemand die na haar gesprek dadelijk een negatief advies heeft gekregen van de diëtist die haar intake deed. Oh nee, wat als ik dit ook zou meemaken? Ik begin terug lichtjes in paniek te geraken. Ik besluit mijn gsm weg te stoppen en stoppen met deze dingen te lezen, ze maken mij momenteel nog meer onzekerder en angstiger.

Even toelichting ivm voorgeschiedenis: ik heb heel wat mentale obstakels met als oorzaak angst om niet goed genoeg gevonden te worden/niet aanvaard te worden/niet goed genoeg te zijn. Positieve nu, ik herken dit meteen wanneer ik mijzelf een obstakel toewerp en ik richt mij dan op afleiding. Ik herken het probleem, ik erken het waarom van dit obstakel en zoek naar een afleiding.

Nadat ik mijn gsm heb weggestopt, komt er een jonge dame voor mij zitten nadat zij zich heeft aangemeld. Zij is ook volop op haar gsm bezig. Zou deze dame ook komen voor dr. GB? Zou zij ook voor een GBP komen? Of misschien heeft zij dit al gehad. Zou ik haar dit vragen? How Anya, niet te snel. Misschien is deze dame hier voor iets heel anders. Dr. GB. doet ook andere operaties hé, weet je nog van je man met zijn lies? Dat was ook dr. GB. in het Jessa die hem toen nadien heeft verder geholpen. Je kan er niet vanuit gaan dat omdat zij net als jij dik is dat zij dus ook voor GBP komt of heeft gehad. Ik ga geen gesprek aan met de dame en observeer gewoon.
Daarna komt er nog een dame binnen en gaat schuin tegenover mij zitten. Terug komen bij mij dezelfde vragen op als bij de andere dame. “Foei Anya!”, betrap ik mijzelf terug. Dame 3 komt 1.5m langs mij te zitten. Alle 3 de dames observeer ik. Alle 3 zitten ze dadelijk op hun gsm te tokkelen/te lezen nadat ze gingen zitten.
Eigenlijk is het toch erg hé tegenwoordig met ons allen, bedenk ik mij. We gaan ergens zitten in een wachtzaal en we beginnen dadelijk te tokkelen of lezen op onze gsm. Ik weet nog vroeger in de wachtzaal bij de dokter begon er iemand over iets pietlulligs te praten en dan kwamen de mensen in gesprek of had je observators van dit gesprek. Dit is geen aanval naar de mensen die graag op hun gsm tokkelen, ikzelf ben ook zo, weet je nog paar regels terug. In elk geval, ik had mijn gsm weggelegd (uit angst weliswaar) en was nu de observator van een stilleven dat plaatsvond. Letterlijk leven dat stil plaatsvond. Af en toe hoorde ik stemmen van de verpleegsters achter het kleine loketraam en af en toe de stem van een heer. Was dit de stem van dr. GB. die ik herkende?

Intake obesitascoördinator

Plots gaat de deur van mij links open. Dr. GB., in groen operatietenue, doet de deur open en roept de naam van de dame die dadelijk na mij was toegekomen. Schuin achter hem staat een dame die ik eerder door de deur had zien binnengaan met een laptop. Deze dame roept mijn naam, zij is dus de obesitascoördinator. Mevrouw OC. loopt voorop, gevolgd door dame 2, mijzelf en dr. GB. na mij, die de deur voor ons had opengehouden.
“U mag plaats nemen in lokaal nummer 3 aan uw rechterzijde.” geeft dr. GB. door aan de dame voor mij. Mevr. OC. wijst dame 2 het lokaal en loopt verder naar haar lokaal. Ik volg haar hierin, zij laat mij binnen en mag plaatsnemen op een van de twee stoelen die voor  de desk staan. Ik ga uiterst rechts zitten. Ze sluit de deur en neemt plaats achter de desk aan haar laptop. Ze stelt zich voor als de dame die nu de intake met mij gaat doen, mij de komende 2 jaar zal opvolgen in heel het proces en wie ik ook mag contacteren bij vragen.
Ze stelt voor om eerst mijn medische voorgeschiedenis even te bekijken. Ik zeg al lachend “Heeft u een uurtje de tijd om alles in te lezen van mijn dossier?”. Ze lacht terug en meldt dat zij mijn medisch dossier nog niet kan inkijken. Ik kijk haar verbaasd aan en zeg dat ik wel de toestemming hiervoor heb gegeven aan de inschrijfbalie onderaan aangezien in mijn situatie dit wel noodzakelijk is. Ze zegt dat dit dan wel in orde zal komen, maar dat ze nu dit wel even allemaal zal noteren en ik dus mijn verhaal mag doen. Ik vertel haar mijn medische voorgeschiedenis; mijn Addison en begeleiding bij dr. Endo, mijn fibromyalgie en symptomen maar dat die voortkomen uit mijn Addison, de verkeerde diagnoses bij eerdere crisissen, het prikkelbare darmsyndroom, mijn allergie voor pijnstillers etc. Ze noteert alles nauwgezet in het kort op de achterzijde van de hele resem stickers met mijn gegevens op die standaard worden afgedrukt bij inschrijving in het ziekenhuis. Nadien stelt ze mij nog algemene vragen ivm diabetes, hartproblemen, … of deze voorkomen bij mij of in de familie. Hierna vraagt ze mijn lengte. Ik twijfel en zeg 165cm. Want jaren terug was ik 165cm bij de huisarts voor de controle van de aankoop van ons huis ivm schuldsaldo. Maar ik heb de indruk dat ik terug ben gekrompen als ik langs mijn dochter sta. Dus mag ik tegen de muur gaan staan nadat ik mijn schoenen mocht uitdoen en brengt ze de meter omlaag. Ik mag een stap vooruit zetten en dan leest ze het resultaat af. Verdict, ik ben 163cm groot… Mijn vermoeden van gekrompen zijn klopt. “Misschien ben ik gekrompen door mijn zwaarder gewicht?” is de gedachte die door mijn hoofd schiet. “Ah ja, want zwaartekracht is naar omlaag en ik weeg meer dus word ik in lengte zwaarder naar omlaag getrokken en dus word ik kleiner?”.
Ik lach in mijzelf bij deze redenering. “Wetenschappers zouden deze gedachte eens moeten horen, ze zouden zich krom lachen.”
“U mag op de weegschaal gaan staan mevrouw.”. Ik word uit mijn gedachten getrokken en ga gehoorzaam op de weegschaal staan nadat hier allemaal 0-en op verschijnen. 108kg op de kop. Zucht… Wel een mooi gewicht om op te schrijven waarmee ik start: 108.00. Niet 108.35 of 108.20 ofzo, nee mooi 108.00.
De dame gaat achter haar desk terug zitten en noteert deze gegevens in haar laptop. Blijkbaar runt ze ook een berekening in haar systeem tegelijk, aangezien ze hierna dadelijk zegt “Dat is dus een BMI van 40.6”. Hiermee weet ik dus ook meteen dat als ik goedgekeurd word voor alle onderzoeken, deze operatie ook zal goedgekeurd worden door de mutualiteit. Ik zal dan terugbetaling krijgen en niet alles zelf dienen te betalen. Een schrik die bij deze al is weggevallen.

Uitleg gastric bypass

Dan laat ze mij een filmpje zien wat een GBP precies inhoudt en geeft terwijl uitleg.


Van de maag wordt een klein stukje afgescheiden van de huidige maag en beide worden dichtgeniet.
Hierna word de dunne darm losgekoppeld van de huidige maag en aangesloten op de nieuwe kleine maag. Nadien wordt het uiteinde van het stukje dunne darm dat nog bevestigd is aan de grote maag terug iets verder aangesloten op de dunne darm die al aan de nieuwe maag hangt. De reden dat dit wordt gedaan is omdat de huidige maag het stuk bevat dat maagsappen produceert en deze zijn belangrijk voor de verwerking van het voedsel, nl. het scheiden en absorberen van vitamines en voedingstoffen.
Dit zal dus nu later aan mijn voedseldoorloop -als je het zo kan noemen- toegevoegd worden. Nadeel is dat ik dus minder opname ga hebben van vitamines alsook dat als je voedsel eet dat vetrijk, suikers bevat etc. veel sneller door de darm zal worden omlaag geduwd. Dit laatste wordt dan dumping genoemd. In verband met het eerste nadeel van vitaminetekort, dat heb ik nu ook al omdat mijn lichaam dit zo al moeilijk opneemt door mijn Addison. Dat eerste nadeel wordt nu al opgevangen door mijn dagelijkse inname van vitamines en wekelijkse inspuitingen van vit. B12.
Het was wel leuk om te horen dat mijn huidige maag niet zomaar links wordt gelegd. Deze heeft ook nog een functie en mag deze nog blijven uitoefenen, gewoon op een andere manier. Daar had ik wel schrik voor omdat in mijn ogen elk onderdeel in jouw lichaam een functie heeft en bijdraagt aan iets. Ik had schrik dat die gewoon ging “opzij gezet” worden, zonder nog gebruik te maken van de functie van mijn huidige maag.

Vooronderzoeken

Daarna somde mevrouw mij alle vooronderzoeken op die ik dien te doen. Ik was verbaasd van de hoeveelheid onderzoeken. Ik had mij verwacht aan de diëtiste en de psycholoog, maar het is net iets meer.
Ik dien ook een gastroscopie te doen, dat is een onderzoek met camera in de maag waar ze dan ook een staal gaan nemen.
Daarnaast is er ook nog een RX en echografie van de longen, de lever en wordt er ook een botscan gedaan met ook kleine biopsie van het bot. Wat ik mij hierbij mag voorstellen is een grote vraag nog…
Dan is er ook nog een hartonderzoek bij de cardioloog.
Normaal ook nog een gesprek bij de endocrinoloog, maar aangezien ik om de 3 maand wordt opgevolgd door dr. Endo. is dit voor mij niet nodig. Mevr. OC. gaat hem contacteren. Ook omdat hij diegene is die mij heeft doorverwezen voor een GBP te doen.
Als laatste zou ik ook nog een infosessie krijgen over de operatie. Het kan zijn dat dit digitaal zal plaatsvinden wegens de huidige omstandigheden.
Na al deze onderzoeken worden de resultaten dan besproken samen met dr. GB.
Dan pas kan ik bij dr. GB komen en krijg ik ook ineens het resultaat te horen of ik in aanmerking kom of niet.
Mevrouw OC. laat mij weten dat zij nu alle afspraken voor al deze onderzoeken al zal vastleggen.
Zij begint een aantal telefoontjes te plegen en na overleg met mij over wanneer mogelijk zou zijn, komt zij tot een lijstje met heel wat datums.
Nadien legt ze ook meteen al een afspraak vast om bij dr. GB. te komen voor de resultaten te bespreken.
Deze afspraak zal plaatsvinden op 18 december. Over een goede maand zal ik weten of ik toestemming van de artsen krijg om een GBP te doen of niet.
Wanneer de operatie dan effectief zal plaatsvinden als ik goedgekeurd ben,  is nog een grote vraag. Ook weer omwille van COVID.
Ik vraag aan haar wat als er iets negatiefs uit de testen zou komen. Zij stelt mij gerust en laat mij weten dat alles wel goed zal zijn, gewoon omdat ik ook opgevolgd wordt door dr. Endo. Als er iets zou zijn wat negatief was, had hij mij niet doorverwezen. Plus mijn bloedonderzoek dat deze dokter had gedaan, voor hij mij doorverwees, was ook heel positief. Hij had een zeer uitgebreid bloedonderzoek bij mij gedaan om te kijken of alles ok was eer ik de operatie zou doen.
Alsook mocht uit het maagonderzoek blijken dat ik toch een bacterie in mijn maag zou hebben, dan zijn hier antibiotica voor die ik dan de week na de gasteroscopie dien te nemen.
Ik hoef mij geen zorgen te maken, liet zij mij weten.
Ik krijg nog een bundeltje mee met hierin alle datums van de komende onderzoeken samen met 2 vragenlijsten voor het gesprek bij de diëtiste en psycholoog.
Het eerste blad is een volledig blad A4 vol met datums. Mijn eerste datum is al volgende week dinsdag, de gasteroscopie. De covid-test die ik hiervoor dien te ondergaan is morgen al.
Voor de gasteroscopie heb ik wel wat angst. Ze gaan met een camera via mijn mond en keel mijn maag in kijken. Ik weet dat in het verleden ze mij hiervoor volledig onder verdoving hebben gedaan. Aangezien mijn lichaam geen grote stress mag ervaren omdat ik anders te laag ga in mijn cortisol (die ik toegediend krijg elke dag via medicatie want mijn lichaam maakt dit niet aan). De dame stelde mij gerust voor dit onderzoek. Ik zou valium krijgen om rustig te worden en in mijn situatie mag ik vragen voor nog een extra kalmeringsmiddel, zodat ik mijn cortisol niet moet verhogen. Het zou max. 5 minuten duren dit onderzoek, om hiervoor mijn hydro op te hogen is niet nodig. Wel zou ik best een chauffeur in mijn situatie meebrengen, want auto rijden mag ik dan helemaal niet doen.
Ik kreeg ook de info mee dat als al de onderzoeken goed zijn en ik goedgekeurd wordt, dit allemaal 1 jaar geldig blijft. Aangezien ik waarschijnlijk van werk ga veranderen en ik het dus niet echt zie zitten als ik pas begonnen ben dan ook dadelijk een operatie te ondergaan en ong. 4 weken uit te zijn aan de beginperiode van mijn misschien nieuwe job.
Dat is geen probleem, laat mevrouw mij weten. Ik kan gerust mijn operatie doen in mijn groot verlof in de zomer, mocht mijn operatie niet kunnen doorgaan voor ik op mijn nieuwe job start. Ik hoop wel nog steeds dat de operatie kan doorgaan voordat ik verander van werk zodat mijn nieuwe werk niets zal merken qua verlof voor deze operatie. Maar ook dit is weer afwachten, wegens COVID.
Voor ik de deur uitga, laat ik de dame weten dat ik waarschijnlijk wel in mijn omgeving negatieve feedback zal krijgen omwille van “de makkelijke oplossing” die ik neem in hun ogen.
Mevrouw deelt mij dadelijk mee dat ik niet de makkelijkste oplossing kies. Dat is iets dat ik zeker in mijn gedachten moet houden en goed beseffen. Het zal nog steeds goed opletten zijn, het is enkel een hulpmiddel om iets vlotter terug te starten met een gezonde start, makkelijk is het daarom helemaal niet.
We wensen elkaar nog een goede dag en tot de volgende keer.

Ik loop met de documenten in mijn handen naar buiten. Het was een aangenaam gesprek, waar ik achteraf gezien geen angst voor diende te hebben. We zijn begonnen, de pre-start is gemaakt voor een nieuwe start van mijn gezondheid.
Doorheen mijn weg in het grote doolhof naar de uitgang bedenk ik mij dat van zodra ik in de auto zit mijn man ga bellen op zijn werk met de info dat de start is gemaakt.
In de auto bel ik enthousiast mijn man en hij is blij voor mij dat de start is gemaakt. Hij zal ook mijn chauffeur zijn dinsdag op zijn vrije dag. Ik ben zo blij met mijn man dat hij achter mijn keuze staat.

Profiteren

Onderweg naar huis stop ik nog even bij de Spar. In de auto heb ik nl. nog 2 dozen liggen die terug naar Zalando dienen te gaan, nadat ze al een week op de achterbank liggen te schuiven en rollen.
Bij het binnenkomen van de Spar zie ik warme worstenbroodjes liggen. Ik loop rechtstreeks door naar het loket voor de pakjes van de Post. Na de afhandeling van de pakjes ga ik de winkel terug binnen om toch worstenbroodjes te gaan halen voor de kids. Eenmaal ik de worstenbroodjes aan het pakken ben, begin ik te twijfelen. Zou ik er ook meenemen voor mijzelf? Hmmm, ik twijfel. Een engeltje zegt om het te laten liggen. Een duiveltje zegt om te nemen, want in de toekomst zal ik dit niet meer kunnen, ik heb iets te vieren. Ik luister naar het duiveltje en neem voor mijzelf 2 stuks.

Eenmaal thuis zet ik mij achter de computer en begin mijn verhaal neer te pennen. Ik ga mijn volledige proces neerpennen, voor mijzelf, voor anderen die er aan denken ook een GBP te doen, voor mijn omgeving die niet op de hoogte is van heel mijn proces zodat zij nadien kunnen inlezen…
Ik merk plots dat het al half 12 is en neem mij een worstenbroodje. Ik begin met het eerste,  het 2de neem ik uiteindelijk niet. Ik heb genoeg aan dit ene broodje. De kinderen smullen ook van hun broodje. Bij mijzelf denk ik ook waarom ik dit nu eigenlijk gegeten heb, want eigenlijk heeft het mij niet zo gesmaakt.
Dit was eigenlijk emo-eten. Waarom emo-eten? Wat zit mij dwars? Dat ik geluisterd heb naar het duiveltje weet ik intussen. Dat ik dit deed omwille dat ik in de toekomst dit niet meer ga kunnen eten (ivm dumping) en dat ik iets te vieren heb. Maar er is meer… Ik voel in mijn lijf ook een grote stress… Stress omwille van de onzekerheid op dat moment wat de uitslag zal zijn van het sollicitatiegesprek dat ik een aantal weken geleden heb gedaan voor de job van mijn dromen. Maandag weet ik of ik de job heb die ik zó graag wil hebben. Dus ja, dit was een emo-eten-keuze-moment geweest dit worstenbroodje. Wel goed van mij dat ik er maar 1 heb gegeten in plaats van ze alle twee.

Emo-eten

Plots zie ik dat het tijd is om naar het werk te vertrekken. Oh, wat zie ik hier tegenop om zoveel redenen. Naar aanleiding van een bepaald iets op het werk, had ik in augustus besloten loopbaanbegeleiding te doen.
Rarara wat hieruit kwam. Inderdaad mijn huidige job is niet gezond voor mijn gezondheid, hoewel het in de gezondheidssector is. Hoe ironisch… Mijn huidige job beperkt mij in mijn kunnen, functioneren en sluit niet aan bij wie ik ben. Na aandringen van mijn loopbaancoach om een sollicitatiebrief te sturen voor een bepaalde functie die ik niet zag zitten, kwam ik uit op de job waar ik dan uiteindelijk voor heb gesolliciteerd. Een functie die volledig aansluit bij mijn profiel volgens alles wat we in de loopbaanbegeleiding hadden geleerd. Na de uitleg wat de job inhoudt, ben ik zeer enthousiast geworden en hoop ik ook ten volle dat ik deze functie ga mogen uitvoeren… Na vasthouden aan mijn geloof, besluit ik dat ik deze job zal hebben als dit zo hoort te zijn. Natuurlijk heb ik heel wat geduld nodig momenteel, want ik weet het pas maandag… Geduld die gepaard gaat met angst, obstakels en het nodige emo-eten natuurlijk.

Op het werk kan ik mij goed bezighouden tot het laatste anderhalf uur. Dan komen er heel wat goestingskes naar omhoog… Zin in chips, zin in cola, zin in…
Zin om naar huis te gaan want het is 17u!! Gelukkig op het werk niet toegegeven aan de goestingskes. Eenmaal thuis bestel ik eten bij de frituur aangezien we vandaag frietjes gaan eten.

Later op de avond bekijk ik mijn privé-mails voor de eerste keer en zie ik dat ik een mail heb ontvangen van de werkgever waarbij ik heb gesolliciteerd…
Lees ik dit goed?!? Ik heb de job!! Ik ben compleet in shock en plots giert het enthousiasme door mijn lijf.
Mijn gezin heeft de voorbije weken samen met mij liggen hopen dat ik de job zou hebben en nu is het zover. Een last en onzekerheid valt van mijn schouders. Ik bel dadelijk mijn man op alsook mijn mama (die al in bed lag op dat moment, mijn excuses mama hiervoor, dat ik in mijn enthousiasme jou heb wakker gebeld).
Ze zijn beiden zeer blij voor mij.
Het toppunt is dat mijn mama nog na het eten had gebeld rond 19u met de vraag of ik al iets wist van de sollicitatie en ik had gezegd dat ik niks had gehoord dat dit pas maandag is. Maar blijkbaar had ik al een mail ontvangen rond 15u van de werkgever en zag het nu pas rond 22u. In elk geval ben ik super blij hiermee.

Het is vandaag vrijdag de 13de, ik mag dan niks gewonnen hebben met de Lotto of Euromillions, maar voor mij heb ik vandaag al een groot lot gewonnen. Ik heb de job die ik zó graag wil en heb de pre-start gemaakt voor mijn proces van de GBP.
Mijn vrijdag de 13de kan niet meer stuk en met een blij, voldaan en dankbaar gevoel ga ik gaan slapen.

Inleiding – september 2020

Inleiding – september 2020

door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Dik

Als kind zeiden ze mij steeds dat ik dikke billen had, al lachend en niet slecht bedoeld natuurlijk.
“Dikke billen…” , “dik”… Dit blijft in jouw hoofd rondspoken als kind. En dan ga je jezelf gaan vergelijken met jouw klasgenootjes. Inderdaad ik ben dikker dan mijn klasgenootjes. Dit is steeds zo gebleven tot in het middelbaar. Ik vond mij altijd de dikste van de klas, want mijn klasgenoten waren bijna allemaal zeer mager.
Achteraf gezien was ik gewoon vroeg volwassenen qua lichaamsbouw. Op mijn 13de was ik volgroeid en had ik het gewicht van 59kg. Maar toch vond ik mij dik als ik rondom mij keek en ben beginnen te diëten samen met mijn mama… Slaatjes, WW, geen vet eten, geen suiker eten etc. Het begin van mijn jojo. Stom, want ik wou evenveel wegen als mijn klasgenoten die toen tussen de 45-54kg wogen. Een start van een gevecht dat ik niet zou gaan winnen…
Een start die ik toen beter niet had gemaakt. Op mijn 19de woog ik nl. nog steeds 59kg, met een record van 54kg als mijn laagste gewicht ooit behaald met diëten. 

19 jaar, gewicht 59kg en toen vond ik mijzelf dik...
op vakantie toen ik 19 jaar was, toen vond ik mijzelf dik…

In mijn laatste jaar middelbaar ben ik alleen gaan wonen en kort daarna gaan samenwonen met mijn man. Alleen gaan wonen, de start van vooral emo-eten en nog meer diëten.
Noem mij een dieet en heel waarschijnlijk kan ik zeggen “yup, done that…”
Soepdieet, alleen slaatjes eten, Motignac, South Beach, bloedgroep-dieet, fruitdieet, appeldieet, brooddieet, Atkins, keto, intermitment fasting, WW, 100 dagen suikervrij… tot alle boeken toegepast te hebben van gezondheidsgoeroes. Mijn boekenkast staat vol, mijn voorraadkasten staan vol met specerijen en benodigdheden voor gezonde recepten waar je maar een klein beetje van nodig hebt natuurlijk…
Ja, in die tijd heb ik lekkere recepten ontdekt, die wij nog steeds eten in ons gezin, maar ook dingen ontdekt die we na 1 hap al dienden weg te gooien om dan snel iets anders te maken. Vaak frietjes of een pizza, want je bent al een uur kwijt geweest aan de gezonde voeding die je juist de vuilnisbak hebt ingekieperd en intussen ben je hangry (boos en dit uitwerken op je omgeving omdat je honger hebt intussen).
Momenteel met al mijn kennis van voeding zou ikzelf ook als voedingscoach kunnen starten. Ik weet heel goed het wat en hoe van gezonde voeding, wat de feiten en fabels zijn, hoe diëtisten werken (ja, daar zijn wij ook verscheidene malen geweest bij verschillende een zeer geruime tijd zelfs). 
Het geld dat ik er al aan heb uitgegeven, ik denk dat ik al aan het bedrag zit dat nodig is voor de verbouwing van ons huis.
Maar het toepassen van dit alles lukte even en dan leek het steeds weer dat ik geen karakter heb.
De langste periode dat ik iets heb toegepast aan 1 stuk door is 2 jaar. En dan ineens krijgt het emotionele weer de bovenhand en ging ik terug omhoog in gewicht. De ene keer wat sneller dan de andere keer.
Voor sommigen in de buitenwereld heb ik geen karakter, houd ik niks vol, kan ik niks volhouden. Heel kwetsend en intussen weet ik dat dit niet waar is. Ik heb in mijn hele leven al genoeg dingen bewezen waarbij ik wel dingen kan “volhouden” en dus wel karakter heb. Anderen zien dit misschien niet, maar dat is eigenlijk dan hun probleem heb ik geleerd, want ik weet intussen beter. Dankzij mijn man en de vele therapiesessies die ik heb gehad, is mijn inzicht hierin gegroeid en nog steeds aan het groeien.
Herken je dit alles?
Wel, welkom in mijn wereld van afslanken, jou welgekend dus…

Ziekte van Addison

Intussen ben ik 37, mama van 2 kids, een meisje 15 en een zoontje 9, en zijn mijn man en ik bijna 22 jaar samen waarvan 9 jaar getrouwd. Ik dacht dat ik toen op mijn dikste was bij onze trouw met 99kg op de teller toen. “Nope dit is nu Anya, bijna 10kg meer dan toen.”

2012 foto huwelijksdag
2020 foto moederdag
Ik schaam mij enorm als ik de foto zie van 2020, maar het is zoals het is… de waarheid…

Qua medisch vlak heb ik al heel wat meegemaakt als gevolg van mijn ziekte van Adisson, maar ook veel door mijn gewicht. Mijn gewicht speelt een grote rol in mijn gezondheid.
Door mijn Adisson, dat in 2018 is vastgesteld nadat ik mij niet neerlegde bij de term fibromyalgie als oorzaak van mijn ziek zijn, dien ik dagelijks hydrocortisol in te nemen.
Op dat moment in 2018 was mijn gewicht rond de 92kg, mede door continue te diëten. In het begin was mijn dosis middelmatig van hydrocortisol. Na een jaar heb ik een crisis gedaan en is mijn hydrocortisol serieus opgedreven. Op een jaar tijd was ik dus van 92kg naar 108kg gegaan. In dat jaar heb ik voor mijn doen extreem gesport (3 à 4 keer per week gaan fitnessen, wandelen en fietsen). Hiermee ben ik moeten stoppen van mijn endocrinoloog (dr. Endo afgekort) omdat ik mijn lichaam onder te grote stress zette met heel wat ontstekingen tot gevolg. 

Gastric Bypass

Doordat ik onder toezicht sta van mijn endo wist hij natuurlijk van mijn gevecht met mijn gewicht. Hij weet als geen ander hoe graag ik terug een gezond lichaam wil hebben. Heb op aanraden van hem ook verschillende dingen geprobeerd. Tot hij net voor de zomer van 2020 mij aanraadde om eens advies in te winnen en rond te vragen bij ervaringsdeskundigen ivm een Gastric Bypass (GBP).
Hij had het hier al eens over gehad in het verleden, maar we gingen eerst andere dingen proberen om gewicht te verliezen.  De komende maanden heb zijn advies opgevolgd en ik mij hierover ingelezen, rondgevraagd. Na 3 maanden ging ik terug op gesprek bij dr. Endo. Ik besprak met hem mijn bevindingen en vroeg hem wat hij mij adviseerde in mijn situatie. Hij adviseerde mij om een GBP te doen en het proces hiervoor op te starten. Aangezien dit op termijn beter gaat zijn voor mijn Addison en mijn gezondheid in het algemeen.
Ik stemde hiermee in en aangezien ik graag een specifieke arts hiervoor wilde, diende ik wel naar een andere ziekenhuis te gaan. De specifieke arts die ik hiervoor wil, stond net op het punt van verhuizen van werkplaats/ziekenhuis.
Dr. Endo heeft na ons gesprek een uitgebreid bloedonderzoek aangevraagd als voorbereiding op de GBP en na 2 weken moest ik terug bij hem komen voor de uitslag.
Na 2 weken kreeg ik een positief bloedonderzoek en kon ik effectief starten met de rest van het proces om een GBP te vragen.
Ik ben thuisgekomen en heb dadelijk een afspraak gevraagd in het welbepaalde ziekenhuis.
De start is gemaakt… 13 november is mijn intake.