Ik had een planning gemaakt voor de komende 10 dagen en toch… Ik weet niet wat te eten.
Mijn man en dochter eten vanavond chinees dat mijn schoonzus gaat uithalen en komt langsbrengen aangezien zij vanavond chinees gaan afhalen. Omdat ons Martijn dit niet lust, maak ik voor hem een kleine portie frietjes met een boulet. Dit is een ramp om te maken voor mijzelf. Dit was een kwelling van jewelste. Dit zag er zoooo goed uit en het water kwijlde uit mijn mond tijdens het maken van zijn bordje. Maar, ik ben heel flink geweest en heb niets geproefd of hiervan gegeten.
Deze avond heb ik geen enkel idee wat ikzelf ga eten. Ben nooit een grote groente-eter geweest en nu met dit pre-dieet mag ik enkel mager vlees en groenten eten… Mijn zin om terug wortelen, champignons, sla of tomaten te eten is over. Ik heb echt geen idee wat klaar te maken van groenten. Ook het mager vlees dat ik de voorbije dagen at (kalfsmedaillon, kalfslapjes, varkensoester, varkensmedaillon), komt mij de oren uit. Ik merk echt dat ik geen uitgebreide kennis heb van wat ik kan eten of wat ik kan klaarmaken. Hier zal ik mij echt in dienen bij te schaven qua kennis en leren… Hopelijk zal ik hier ondersteuning bij krijgen van de diëtiste.
Momenteel roep ik de hulp in van de facebookgroep, lang leve deze groep. Ik krijg heel wat tips en kom tot de conclusie dat ik eigenlijk ook zuiver rundsgehakt mag eten. Hier had ik helemaal niet aan gedacht, aangezien dit iets is dat wij zelden in huis halen. Sojascheuten is blijkbaar iets dat wel mag, ik was steeds in de veronderstelling dat sojascheuten niet mogen. Het zijn de sojabonen die niet mogen. Sojabonen is hetzelfde als edama-bonen en dat eet ik niet. Maar sojascheuten is dus iets heel anders. Mijn ogen gaan weer een beetje meer open en mijn kennis breidt zich uit.
Ik stap in de auto en rijd naar de winkel om snel nog een paar zaken uit te halen. Rundsgehakt staat als eerste op mijn lijstje om in mijn winkelkar te leggen. Ik neem ook rode biet mee die je nog zelf dient te versnijden. In deze winkel vind ik ook de light dressing van Vandemoortele met tuinkruiden, deze gaat ook de winkelkar in. Deze gaan we straks eens proberen bij ons slaatje met onze hamburger die op de menu staat voor zodadelijk. Ik neem ook nog wat wortelspaghetti mee voor morgen.
Als ik thuiskom maak ik mijn hamburger met een slaatje en een kleine koffielepel dressing klaar. Dit smaakte mij en was echt lekker.
Toen het avondeten van mijn man en dochter toekwam, ben ik mij gaan afzonderen… De geur was heerlijk en kwelde mij al. Om dan daar langs te zitten en te zien hoe zij heerlijk aan het eten waren, is mij nog te moeilijk.
Als eerste deze ochtend ga ik op de weegschaal gaan staan. -3.700kg reeds af! Terwijl ik mijn man naar zijn werk breng, breng ik dit ter sprake. Mijn man zijn reactie is “Waarom doet ge dit dan niet een hele tijd om af te vallen? Waarom hebt ge dit nog niet eerder gedaan? Dit werkt toch?”… Ik was even perplex van zijn reactie… Ja, ik ben op 6 dagen al enorm veel afgevallen, maar ik heb zeer weinig energie en voel mij niet top, zelfs niet ok. Dit is echt een crashdieet, dit kan gewoon echt niet gezond zijn. Dit is in eerste instantie bedoeld om mijn lever te laten krimpen, niet om af te vallen. Dit is een crash-dieet dat je een paar weken kan volhouden om dan nadien weer volop te schransen en alles weer dubbel en dik bij te komen. Not the way that I want to take. Nope, deze weg hebben we al vaker genomen en steeds komen we op dezelfde weg terug… de ongezonde.
Vreemde kronkel
Iets later in de ochtend ga ik terug naar mijn werk, ditmaal om afscheid te nemen van de collega’s die in de vroege werken.
Tijdens dit afscheid heb ik een gesprek met een collega die ook een GBP heeft laten doen 4 jaar geleden. Ik had haar al in de voorbije maanden hierover gesproken. Zij was een van de mensen waarbij ik mij ben gaan informeren op aanraden van dr. Endo.
Ze liet mij foto’s zien van op haar zwaarste. Wat een verschil!! Zo heb ik haar normaal ook nog gekend, maar eerlijk dat kan ik mij totaal niet meer voor de geest halen. Ik kan mij haar echt niet meer zo voorstellen. Zij vertelde mij dat ik nadien veel pijn ga hebben, maar dat alles wel goed zal komen.
We spreken over wat zij nu kan eten en dat zij nog steeds dient op te letten wat zij eet en hoeveel. Ik sprak ook van al de tips die ik al heb ontvangen van anderen in hun proces. Onze andere collega was verbaasd en had het gevoel dat zij dan eigenlijk slecht eet, want zij kan bijvoorbeeld gerust een hele Kinder Bueno opeten. Nu hoort zij van ons dat dit eigenlijk naar gezondheid toe niet goed is, dat 2 stukjes hiervan eigenlijk meer dan genoeg zijn. Het is vreemd voor haar om te horen hoe wij kijken naar eten en hoe zij kijkt naar eten. Zij is heel slank van haarzelf en heeft geen eetverslaving, de gelukkigen op de wereldbol die kunnen eten wat ze willen en niets bijkomen… Wij daarintegen zullen dit ons hele leven hebben, het opletten. Zoals anderen een alcohol-, rook-, of drugsverslaving hebben, zo hebben wij dit met eten, een verslaving aan eten. Een vreemde kronkel in ons brein. Ons denken naar eten toe is heel anders ten opzichte van die ene collega merkten wij op. De collega bijvoorbeeld zal na het sporten iets gezonds nemen, zoals zij eerder aangaf in ons gesprek, en wij doen dit anders. Zoals mijn andere collega, die al een GBP heeft laten doen, zei “Wij zien sporten als een reden om dan daarna iets vettigs of heel ongezonds te eten. Ah, we hebben gesport, nu kunnen we wel dat hele pak koeken eten…”. En eerlijk, zo was het bij mij ook vroeger als ik ging sporten… Intussen na de GBP van de collega gaat zij nu wekelijks 10km of meer gaan lopen en denkt zij nu ook anders over eten en sport ten opzicht van vroeger. Maar dit is iets dat wij (ik) gaan moeten leren. Ik hoop dat ik terug kan gaan sporten, dat ik inderdaad een andere weg vrijmaak in mijn hoofd waardoor ik betere keuzes ga maken naar voeding toe. Dit is een reset en dat bevestigde mijn collega ook.
Later op de dag maak ik mij zorgen en komen er angsten in mij op naar aanleiding van het besef dat ik niet al mijn bijvoedingen steeds eet noch alle maaltijdmomenten eet. Gaat mijn lever wel genoeg gekrompen zijn tegen woensdag? En wat als ik nu nog COVID opdoe voor de operatie? Vragen waar ik geen antwoord op weet, de angst die mij dan om de keel grijpt en mij nog minder laat eten…
Een neveneffect van zo weinig eten en die bijvoeding is wel constipatie. Deze ochtend heb ik een kwartier naar het grote toilet proberen te gaan, maar ging zeer moeilijk. Het is al eventjes geleden dat ik dit nog aan de hand heb gehad. Zou ik dit eventueel kunnen verhelpen met mijn physiliumvezels? Ik lees dat er nog meer mensen zijn die ditzelfde aan de hand hebben sinds ze aan het pre-dieet zijn begonnen. Gelukkig zitten we al halverwege en de pijn van de krampen valt momenteel nog goed mee.
Ik merk wel dat mijn tussendoortjes in de voormiddag nemen een moeilijke is. Dit is eentje die ik heel vaak oversla. Hoewel dit uit een bijvoeding bestaat en dus wel belangrijk zal zijn. Mijn ontbijt is nu wel steeds een bijvoeding in plaats van de sojayoghurt, dus maak ik het wel goed.
Mijn ontbijt vandaag is terug een half drankje bosvruchten. Wat ben ik blij dat dit lekker is en vind het geen probleem momenteel om dit te moeten drinken de komende maand. Want ja, de komende 5 dagen nog tot aan mijn operatie alsook de 14 dagen na mijn operatie staat dit onder andere op mijn menu.
Energie 0
Later op de dag ga ik met mijn elektrische fiets naar mijn werk. Hier dien ik mijn fiets af te leveren omdat het mijn laatste dagen zijn dat ik voor hen werk. Ik diende op de stand ‘eco’ te fietsen aangezien ik niet veel batterij meer heb en wil er toch graag geraken zonder volledig zonder batterij te fietsen. Want fietsen zonder batterij met een elektrische fiets is een hele inspanning weet ik uit ervaring.
Nadat ik mijn fiets heb afgeleverd op de hoofdcampus, wandel ik tot aan de campus waar ik normaal steeds werk. Dit is een goeie 700m van elkaar verwijderd en is eventjes wandelen met een goed beladen zak in de hand. Het vraagt enorm veel energie die ik op dit moment helemaal niet heb, merk ik bij mijzelf. Uitgeput en vrij onstabiel op mijn benen op dat moment kom ik toe in het woonzorgcentrum.
Mijn collega’s begroeten mij hartelijk en loodsen mij dadelijk mee naar de cafetaria waar we met de nodige afstand afscheid nemen van elkaar. Mooie herinneringen, kaartjes en cadeau’tjes in ontvangst mogen nemen. Hen ook nog in de watten gelegd met iets lekkers en een afscheidsbrief voor al de collega’s. Met een lach en een traan wordt er een punt gezet achter mijn verhaal in dit woonzorgcentrum. Na het afscheid komt mijn man onze zoon en mij ophalen, nadat ik onze zoon van de naschoolse opvang heb opgehaald.
Eenmaal thuis maak ik het eten voor mijn gezin en mijzelf klaar. Na het eten dien ik nog het vlees vacuüm te verpakken in kleinere zakjes. Tijdens dit werkje kan ik bijna in slaap vallen waar ik sta. Ik ben compleet op, heb geen energie meer en beslis dan ook om vroeger dan gewoonlijk mijn bedje in te kruipen.
Sla en rauwe groenten eten zonder iets van dressing of saus is er bij mij blijkbaar heel moeilijk in te krijgen. Dàn voel ik mij echt een konijn. Daarmee dat ik een mailtje naar de diëtiste had gestuurd met de vraag of ik hier toch niet iets bij mag doen van dressing ofzo.
Dressing bij rauwe groenten
Zij heeft mij een paar voorstellen gedaan en hiermee ben ik dan naar de winkel gegaan. Ik heb de dressing van Calvé genomen alsook de mayonaisse van Devos Lemmens light. De extra light van Devos Lemmens mocht ik ook kiezen, maar die ken ik uit het verleden en vind ik persoonlijk te zoet. Als ik kijk naar de hoeveelheid suiker die in deze dingen zit per 100 ml ben ik wel verbaasd dat ik deze mag, de vetten zijn wel inderdaad een stuk lager… Ik vraag mij echt af waar ik eigenlijk bij dergelijk iets op dien te letten? De vetten of de suikers of beide? Want gewone mayonaise is veel minder in suikers per 100g, de vetten daarintegen zijn een pak hoger natuurlijk. Dit is iets dat ik zeker dien na te vragen bij de diëtiste.
Geen tijd gemaakt
Mijn ontbijt was de rest van het drankje van praliné van gisteren, niet zo heel veel dus. Mijn tussendoortje heb ik niet genomen want eer ik thuis was van de winkel was het middag.
’s Middags neem ik een slaatje met zalm en een theelepel van de dressing van Calvé. Dit mengt zich toch niet zo goed onder mijn sla zoals ik gehoopt had. Van smaak valt dit wel mee. Ik zal toch een andere dressing dienen te halen die vloeibaarder is.
Voor de rest van de dag ben ik volop bezig met vanalles en nog wat voor mijn gezin. In de avond komt er een vertegenwoordiger langs. Plots merk ik na het vertrek van de vertegenwoordiger dat het al 21u30 is… Ik heb geen bijvoeding in de namiddag genomen en deze avond heb ik nog niets gegeten.
Intussen heb ik wel enorme honger gekregen en geen zin om nog iets warm te maken om te eten zo laat op de avond. Ik besluit dan om een Fresubin drankje als avondmaal te nemen met bosvruchtensmaak deze keer. Wat proeft dit heerlijk naar bosvruchten!! Vloeibare yoghurt met bosvruchten, een toppertje.
De rest van de avond drink ik nog goed water om te compenseren met hoe slecht ik vandaag heb gegeten. Ik denk dat ik vandaag toch weer aan mijn liter water kom. Het is nog steeds gaan 1.5l water, maar toch al veel meer dan mijn max 100ml water dat ik voordien dronk.
Mijn hoofdpijn is deze ochtend sluimerend begonnen en raar maar waar maar mijn metgezel is denk ik moe geworden van al dat hakken en jumpen in mijn hoofd. Hij is enkel om de hoek komen piepen en daar blijven zitten. Een geluksmomentje van de dag.
Dag 3 en de hoofdpijn is nog steeds mijn gezellige partner die volop aan het jumpen of hakken is in mijn hoofd. In de ochtend begint het zoals in het liedje “Alone” van Danger Hardcore Team, het begint aan het tempo van een slow (je weet wel zo een vierkante tegel-dans) om dan over te gaan in hakken. Yup, fijne partner in mijn hoofd…
Als ik op mijn werk binnenspring voor een aantal zaken in orde te brengen, is mijn metgezel dus al volop in mijn hoofd aan het hakken. “Yihaaa, gaan met die banaan…”, roept die luidkeels. Op mijn werk zien mijn collega’s wat het met mij doet qua enthousiasme en babbelen. Het is fijn om mijn collega’s nog even te zien en ik vertel hen dan ook van mijn nieuwe job die ik heb bij het bisdom. Ze zijn super blij voor mij dat ik deze job heb en aan de andere kant ook triest dat het mijn laatste dagen zijn dat ze mij als collega gaan hebben. Ik heb hier steeds graag samengewerkt met mijn collega’s tot ik besloot een andere weg te gaan om bepaalde redenen. 2021 wordt een jaar met een pad waarin ik belangrijke ik-besluiten neem naar mijn fysieke en mentale gezondheid toe. Stappen in de goede richting naar mijn gevoel… Een gevoel richting thuis komen.
In de namiddag ga ik bij de buren langs, nadat ze mij hebben laten weten dat mijn bijvoeding bij hen is afgeleverd. Ik had dit eigenlijk pas morgen verwacht, maar hoe eerder hoe beter. Nu kan ik al dadelijk in de namiddag proeven hoe dit merk, Fresubin DB, proeft. Zou het beter zijn dan Ligna Pharma? Of hetzelfde, meevallend? Het is namiddag dus tijd voor mijn bijvoeding in de namiddag. Ik neem als eerste om te proeven het praliné drankje. Dit is best wel lekker en valt beter mee qua smaak dan Ligna Pharma. Geen spijt van deze aankoop en hiermee kan ik verder tot na mijn operatie. Benieuwd naar morgen en de komende dagen hoe het andere drankje en de crèmes proeven. Nog even afwachten…
Later op de dag, wanneer mijn dochter thuis is van school, help ik haar met haar huiswerk en leren leren. Het wordt een lange avond en hopelijk voor haar ook leerrijk. Wanneer we gedaan hebben met eten in de avond ga ik met mijn man een filmpje kijken in de zetel.
Mijn hoofdpijn is uitgegroeid naar een migraine in de loop van de nacht. Ik ben deze nacht misselijk wakker geworden van de hoofdpijn, zeer moeilijk in slaap gevallen en dan rond 1u ben ik wakker geworden van de bonkende hoofdpijn samen met een misselijk gevoel in mijn maag. Ik ben blijven woelen tot 5u en uiteindelijk kon ik het echt niet meer aan. Ik ben opgestaan en naar onder gegaan om dan toch een pijnstiller te nemen, wetende dat ik nu dus niet met de auto mag rijden. Ik heb nl. een allergie voor pijnstillers, behalve bij Tramadol of Contramal heb ik een zeer late allergische reactie tov Dafalgan omdat ik er hier maar heel weinig van dien te nemen.
Pijnstiller
De poezen zijn dolenthousiast wanneer ik onder kom, want mama was onder en dat staat gelijk aan “food!!”. Het is wel veel te vroeg voor hen om eten te krijgen, maar heb hun dan toch een klein beetje gegeven. Onze grootste en oudste poes, Bliksem, laat ik buiten, zijn ochtendroutine – eerst buiten gaan, dan terug binnen voor 2 happen te eten, terug naar buiten voor paar minuten, terug naar binnen en dan de rest van de dag gaan slapen en genieten van de aandacht van iedereen door te komen fletsen. De andere twee charels, Lexie en Tijger, zijn intussen al volop actief doorheen het huis aan het crossen. Nadat ik mijn pijnstiller heb genomen, besluit ik om nog wat op te blijven want het duurt even eer deze begint te werken. Ik begin met de boterhammen van de kids en mijn man klaar te maken voor school en werk. Al hun schoolspullen mooi bij elkaar geleggen en een post-it gekleven op de boterhammen voor nu zodat ze weten wat voor wie is. Aangezien de pijnstiller intussen nog niet echt werkt, beslis ik om dan ook maar in een weg al de kattenbakken zuiver te maken.
Intussen zijn we een uur verder en ik begin zeer lichtjes iets verschil te voelen in mijn hoofd, dus besluit ik nog een glas water te drinken en dan terug mijn bedje in te gaan. Boven aangekomen, merkt ik dat ons dochter zich al volop aan het klaarmaken is. Als het school is dan is zij steeds de vroege vogel die rond 6u10 al op is, tijdens de weekenden en vakanties is zij dan weer diegenen die het langste in haar bed blijft liggen. Een compensatie zeker? Hoe waren we vroeger zelf… Ik kruip terug in mijn bed en probeer te slapen met de hoofdpijn die langzaam wegtrekt.
“Mama, ik vind geen bloes!”, “Mama, dat is geen bloes met zakken in, ik wil er zakken in.”, “Mama is mijn buzzy pas geactiveerd?”, “Mama, waar ligt die bloes met dat skateboard op?”, “Daag mama, ik houd van jou!”… De ochtendroutine, half meegemaakt vanuit mijn bed met halve hoofdpijn. Eenmaal iedereen het huis uit is en het terug stil is geworden, kan ik de slaap vatten.
Allergie spuitjes anti-trombose
Plots bibbert mijn telefoon op het nachtkastje. Ik kijk op en zie dat we al een uurtje verder zijn dan de laatste keer dat ik de klok zag. Ik neem mijn gsm en merk dat het dokter GB is die mij belt. Hij had doorgekregen van het secretariaat dat ik had aangegeven dat ik allergisch reageer op de spuiten van bloedverdunners. Hij stelt mij een ander merk voor, maar ook hier moet ik melden dat deze hetzelfde effect hebben. Uiteindelijk geeft hij mij een naam die een o bevat (ik ben zeer slecht in namen onthouden, zeker als ik juist wakker ben) en daar heb ik geen ervaring mee. Hij gaat mij deze voorschrijven en opsturen. Ik vraag hem of ik niet voor alle zekerheid de pilletjes kan nemen die ik in het verleden ook heb gehad. Hij vraagt mij de naam hiervan, maar hier kan ik niet op komen. Aangezien ik de naam verschuldigd ben, ga ik nadat ik morgen bij mijn huisarts ben geweest voor controle, hem de naam bezorgen. In het verleden heeft mijn huisarts die pilletjes voorgeschreven toen ik allergisch gereageerd had op de spuiten. Ik vraag hem ook hoe het zit met de terugbetaling en hiervoor verwijst hij mij door naar de infosessie. Aangezien de diëtiste deze heeft gedaan, ga ik mij dus best even tot haar richten.
Betreffende mijn operatie en Addison laat hij mij weten dat mijn endocrinoloog heeft aangeraden om vaak bloedafnames te doen. Om op te volgen hoe mijn cortisol staat met mijn 5mg en de opname hiervan na mijn GBP. Hij liet mij weten dat ze dit zeker gaan doen. Betreffende de operatie zelf zou ik een stressdosis toegediend krijgen, liet dr. GB mij weten. Hoe voor of na de operatie met de dosis van mijn hydrocortisol kan ik best dr. Endo zelf contacteren.
Na ons telefoongesprek ga ik mij opfrissen en naar onder. Mijn hoofdpijn is gaan sluimeren. Een signaal voor mij dus om de rest van de dag goed te drinken. Gisteren ben ik aan 1l gekomen, dit is niet genoeg geweest om mijn hoofdpijn te voorkomen blijkbaar.
Ontbijt
Als ontbijt staat er vandaag op de menu… de vanille-pot van Ligna Pharma. Na het lezen van de bereidingswijze is het makkelijkste en snelste om de milkshake te maken… Hmmm, milkshake in de ochtend zie ik niet zo zitten. Dus besluit ik maar om terug de chocoladedrank te maken. Hier mag ik maar een halve van drinken aangezien het als ontbijt is. Ik zal dan in de namiddag de pudding maken die nog een half uurtje in de frigo moet staan.
Na mijn ontbijt neem ik contact op met de diëtiste alsook met dr. Endo. Beiden helpen mij goed verder met mijn vragen en kreeg heel wat info terug. De hoofdpijn is normaal omdat ik nu zo goed als geen suikerinname heb, mijn lichaam is aan het afkicken . Een pijnstiller mag ik nu nog gerust nemen, na de operatie is dit te bespreken met dr. GB welke ik precies mag nemen. Mijn flauwe soep mag ik ook gerust aankruiden met peper en zout net als op mijn vlees en groenten. Daar maak ik dan ook dadelijk gebruik van bij mijn tas soep onder de middag. Naar de toekomst welk eetpatroon en hoeveel, daar zal ik in begeleid worden door haar. Dit is een onderwerp dat besproken zal worden wanneer we onze eerste consultatie hebben na de operatie, ong. 14 dagen na de operatie. Dat ik gisteren niet aan al mijn voedingsmomenten ben gekomen is niet erg, zolang ik dit zo goed mogelijk probeer na te streven is dit ok.
Hydrocortisol en operatie
Betreffende mijn hydrocortisol dien ik niets extra voordien of nadien te nemen. Wat ik wel dien te krijgen, is de dag van operatie dat mijn hydrocortisol intraveneus wordt toegediend, een 40mg. Dit moest ik van dr. Endo zeker meedelen aan de anesthesist, dit is een stressdosis. (hetzelfde dus als wat dr. GB had aangegeven deze ochtend aan de telefoon in ons gesprek) 3 weken na de operatie dien ik wel bij de endo op controle te komen om te kijken hoe de opname van mijn hydrocortisol is na de operatie, want dit zou kunnen wijzigen. Dus is bij deze de afspraak hiervoor ook geboekt.
Ik merk dat ik vandaag heel weinig energie heb, alsook dat ik mij mottig voel in mijn buik en de hoofdpijn staat om het hoekje te gluren om terug vollebak terug te komen. Daarom probeer ik vandaag zo veel mogelijk water te drinken heel de tijd. Heb intussen ook al 2 tassen soep op, de groentjes in de soep zorgen er voor dat mijn buik iets minder mottig is.
Tussendoortje namiddag
In de namiddag maak ik de vanillepudding van Ligna Pharma, die dat ik liever niet als milkshake in de ochtend wou drinken. Na het shaken, zie ik dat er nog zo kleine stukjes in zitten, hopelijk zal dit zodadelijk opgelost zijn. Als de 30 minuten om zijn, mag ik die eten. Uiteindelijk heb ik weer geen tijdsbesef en nadat het een uur in de frigo heeft gestaan, merk ik plots de tijd op. Vlug haal ik mijn pudding eruit en proef. Dit is verschrikkelijk zoet met een hele zware vanillesmaak. Qua structuur lijkt het op slappe havermoutpap en van smaak doet het mij meer denken aan de pudding die je bij niet-merk rijstpap hebt zonder de rijst erin. Ik eet het met lange tanden op en denk bij mijzelf dat ik er goed aan heb gedaan om het niet als ontbijt te hebben genomen. Mijn man ziet mij met lange tanden eten en hoort mij zuchten en puffen bij elke hap. Ik vertel hem dat dit echt een zware is om binnen te krijgen en dat ik al voor de 2de dag op rij enorme hoofdpijn heb omdat ik zo weinig eet uiteindelijke en zware afkick van de suikers heb. Zijn respons hierop: “Oh nee, meent ge dat? Moet gij nog 8 dagen zo weinig eten?! Aiai, dat worden hier zware dagen…” Zijn gezicht sprak boekdelen op dat moment.
Avondmaal
In de avond eet mijn gezin spaghetti en ikzelf een stukje kalfsfilet met wat gestoomde worteltjes. De kalfsfilet had ik goed bijgekruid met satékruiden, een beetje te veel, want mijn filet kon opstijgen denk ik door de pikantheid van de kruiden die ik erop heb gedaan. Het is een verademing om er worteltjes bij te eten die minder gekruid zijn. Ik merk op dat ik op mijn groenten toch ook wat kruiding dien te doen om wat extra smaak hieraan te geven.
Ik wil dit ook!!
Rond 20u heb ik weer enorme drang naar zoet, goestingkjes. Zeker als je dan 2 kids rond jou ziet lopen heel de tijd met lekkers in hun handen… “Mama, mag ik wat chips?”, “Mama, mag ik ook iets lekkers?”, “Mag ik een klein blikje limonade erbij?”… “Ja, schatteke pak maar…” en terwijl ik dit zeg, gaat het in mijn hoofd tekeer als een tazmanian devil “OMG IK WIL DIT OOK!!! Ooooh, wat zou dit nu toch ook zo lekker zijn… Nee, Anya, nee… Bezig zijn met het huishouden, bezig zijn met huishouden, afleiding, afleiding…” En plots staat jouw zoontje langs jou om nog iets te vragen voor school en ruik je de paprikachipsgeur jouw richting uit zweven… “Error, error, error!!” doet het in mijn hoofd. “Lieve schat, ga nu zéér ver van mij vandaan staan, want ik heb het nu zéér moeilijk…” zucht ik naar hem. Dochterlief en zoonlief moeten beiden lachen met mijn uitspraak, ze beseffen meteen waarom.
Later op de avond zit ik in de zetel en wil graag afleiding hebben voor de drang naar mijn goestingskes. Ik twijfel… Netflix kijken of niet? Als ik ga netflixen dan weet ik dat mijn drang naar goestingskes nog groter gaat zijn. Het is een gewoonte van mij om naar mijn serie te kijken met een dekentje over mij en een kom… nèèèèèhhhhh eerlijk zijn Anya, met een ZAK chips (de kids hebben een kommetje). Om dan vol spanning te kijken naar “The vampire dairies”. Maar als ik niet ga kijken dan weet ik niet hoe het verder gaat met Damon… Dilemma…
Uiteindelijk besluit ik om even op de facebookgroep te kijken. Ik ben opgelucht om te lezen dat ik niet de enige ben met dezelfde frustraties en de verschrikkelijke hoofdpijn sinds het pre-dieet. Even bij hen mijn ervaringen luchten en blij dat ik lotgenoten heb die hetzelfde ervaren.
Ik ga snel mijn kommetje met gestoomde wortelen uit de keuken halen van deze avond wat ik nog over had. Hiermee nestel ik mij in de zetel met mijn dekentje over mij. Iets anders dan mijn zak chips. Plots begint “Cupido ofzo” op VTM en ik ben volledig afgeleid… Zo mooi en puur die liefde tussen deze mensen, heel hartverwarmend.
Het is 9u en ik sta op. Ik loop naar de badkamer en maak mij klaar. Mijn dochter ligt nog in haar bed en ik maak haar wakker, morgen is het toch terug school dus kan ze er maar beter aan wennen terug van vroeg op te staan. Ik jas haar uit haar bed om foto’s van mij te trekken. Al grumpend stapt ze uit haar bed en komt naar de hal om foto’s van mij te nemen in mijn ondergoed.
Mijn voor-foto’s… Vooraanzicht, zijaanzicht en achteraanzicht. Ik bekijk de foto’s en swipe ze snel terug weg… Wat zie ik er toch afschuwelijk uit. Wat heb ik mijzelf toch aangedaan? Ik kan nog niet eens naar mijzelf kijken. Ik schaam mij enorm… Mijn kids zeggen steeds dat ik niet zo dik ben, dat er mensen zijn die dikker zijn. Dat ik mij niet hoef te schamen… Heel lief allemaal, maar ze hebben mij ook niet anders gekend. Ik ga terug naar de badkamer en weeg mijzelf. Op de kop 108,00kg. Nog niets gewijzigd dus tov mijn weging bij de intake. Het is 9u30 eer ik onder kom en ik vraag aan mijn dochter of ze mij ook mijn lichaamsmaten kan opmeten. We meten de borst, rechterbovenarm, taille, buik, heupen, rechterbovenbeen en rechterkuit. Ik noteer alles mooi en schrijf er de datum van vandaag bij: 03/01/2021.
Ontbijt
Daarna kijk ik op mijn menu wat mijn eten vandaag is. Het eerste wat ik dien te eten is sojayoghurt met wat sugarly. We wegen mooi onze 100g sojayoghurt af en nemen de sugarly erbij… Ik begin met 1 koffielepeltje erbij te doen. Hmmm, zou ik niet nog eentje erbij doen, want wat als het niet lekker is? Een tweede is misschien te veel… Ik beslis er uiteindelijk nog een half bij te doen. Ik neem mijn eerste hap… DAMN wat is dit gesuikerd!!! Goedemorgen Anya, lekkere suikerbom als ontbijt! Dit smaakt nog meer gesuikerd dan mijn boule de berlin en eclair van gisterenavond te samen. Dit gaan we dus in de toekomst niet meer doen Anya. Woensdag staat dit terug op de planning, dan zullen we starten met een half koffielepeltje.
Ik lees mijn mails en al mijn berichten op mijn sociale media na en zie dat de mevrouw die ook Addison heeft mij heeft laten weten dat ik haar mag bellen in de namiddag. Wat leuk! Ik kijk er naar uit. Hopelijk kom ik dan iets meer te weten over Addison en een GBP.
Tussendoortje en middagmaal
Het is plots 11u en ik maak mij snel een warme chocoladedrank van een van de potten van Tom. Er stond op de bereidingswijze dat ik ze niet mocht laten koken… Whoops, de microgolf stond iets te hard en te lang op… Maar het had gelukkig geen effect op de smaak, deze is best wel lekker.
Hierna zet ik mijn soep op voor deze middag als lunch; groente jullienne. De groentjes komen uit een pak van de diepvries. Ik lees alle groenten na die erin zitten, want momenteel mag ik geen avocado, bonen, erwten, linzen, maïs en pastinaak. Niets van dit alles zit er in zie ik op het eerste zicht… tot ik lees… Aardappelen!! Omg neen, en dat zijn allemaal zo van die fijne blokjes, hoe ga ik het verschil weten of het knolselder of aardappel is?! Tja, pech, we gaan ze bereiden, klaarmaken en we zullen tijdens het drinken wel een voor een alle witte blokjes uit de soep halen. Ik neem al mijn bouillonblokjes die ik gekocht heb en kom tot de conclusie dat de vetarme blokjes van Liebig minder vetarm zijn dan die van Maggi. Maggi scoort beter qua verhoudingen suiker en vet per 100ml, dus Maggi is de winnaar om mijn groentjes in hun bad te gaan vergezellen. Vetarm is dus toch niet zo vetarm. Les die wij bij deze hebben geleerd: lees steeds goed de tabel en vergelijk deze goed. Ik doe 4 blokjes bouillon op 4 liter, op de verpakking staat 1 blokje per 500ml, maar dit moet ook ok zijn. Peper en zout durf ik er niet goed bij te doen, want nergens op mijn schema staat dat dit mag.
Hoofdpijn
De soep staat op het vuur langzaam te koken en plots voel ik hoofdpijn opkomen. Lap, daar hebben we het al. Dit kennen we dus nog van in de tijd van mijn 100-dagen suikerchallenge. Een nadeel van afkicken van de suiker en toen duurde dit meer dan 2 weken, dus kan mij er nu ook aan verwachten wat de komende 10 dagen het effect zal zijn elke dag. Lang leve het allergisch zijn ook voor pijnstillers. Mijn alternatief is om dan maar voldoende water te drinken door de dag.
Mijn hoofdpijn wordt er niet beter op doorheen de dag, spijtig ook al heb ik intussen al heel wat meer water op dan ik op een normale dag drink.
Rond 13u gaat mijn gezin middag eten. Ik heb voor hun deze ochtend croissants en pistolets gehaald. Dit gaan kopen voor hen is niet zo een moeilijke voor mij. Om erbij te gaan zitten terwijl zij dit eten, dit is blijkbaar toch andere koek. Mijn drang om dit ook te eten is momenteel te groot dat ik beslis mij af te zonderen aan de bureau met mijn tas soep. Deze soep proeft zeer flauw van smaak, gelukkig heb ik 2 kippenbouillonblokjes gemixt met 2 groentebouillonblokjes, heb ik toch iets meer smaak erin.
Na mijn soep begin ik de voorbereidingen te nemen voor ons dochter te kunnen helpen met leren leren. Rond 17u als ik hiermee klaar ben, zie ik dat ik een melding op mijn messenger van Odette, de dame die ook Addison heeft en een GBP heeft, heb gekregen rond 13u dat ik haar toen mocht bellen. “Oh neen, ik ben dit compleet vergeten!!”, schiet er door mijn gedachten. Ik ben zo opgegaan in dat van mijn dochter, dat ik ben vergeten water te drinken tussendoor maar het ergste van al ik ben die dame ben vergeten te bellen in de namiddag. Ik stuur haar meteen mijn excuses en vraag of ik haar later op de avond mag bellen. Ik krijg meteen en respons terug dat ik haar ook nu mag bellen. Wat een geluk!
Gesprek met Odette
Ik bel haar op. Wat ben ik blij met dit gesprek. Zij heeft ook Addison en nam bij het begin van haar GBP nog meer medicatie dan ikzelf op dit moment. Momenteel neemt ze niets meer buiten L-thoraxyne. De GBP heeft haar heel goed gedaan voor haar Addison. Zelf is ze nu te slank dan goed is voor haar, ze heeft nu ondergewicht momenteel. Ze stelde mij gerust dat ik best wel mijn einddoel zal behalen. Maar dat alles natuurlijk er van afhangt hoe ik omga met mijn eetpatroon. Ze gaf mij heel wat tips. Om echt goed te luisteren naar mijn lichaam. Dat van zodra ik voelde dat iets genoeg is, ik dan ook echt moet stoppen en niet nog proppen om erbij te krijgen – niet zoals gisterenavond met mijn dessert dus, shame on me. Dat ik best nog lekkers kan eten, maar 1 hap want anders ga je dumping krijgen, niet voor een 2de hap gaan want ja dan krijg je zeker dumping. Blijf in je marges, ga het niet de grenzen gaan zoeken. Volg ook volledig het opgelegde eetpatroon voor de exacte periode zoals is voorgeschreven. Dus niet eerder gaan experimenteren met grenzen af te tasten. Eet ook echt jouw 6 eetmomenten steeds ook al sta je eens stil, niet minderen. Idem voor sporten, luisteren naar advies en niet eerder gaan sporten dan artsen zeggen. Qua mijn medicatie dien ik goed op controle te blijven gaan bij mijn endocrinoloog om te kijken hoe mijn lichaam reageert. Want het is ongekend hoe mijn lichaam gaat reageren op de GBP. Zijzelf is na haar GBP zeer snel veel afgevallen. Ze komt van 96kg en na 15mnd weegt ze nu nog maar 48kg. Ze wijst ook op het belang van blijven naar de diëtiste te gaan en onder begeleiding blijven. Zijzelf doet dit ook nog steeds. Het belangrijkste waar ze op bleef hameren was dat ik echt naar mijn lichaam dien te luisteren. Want net zoals iedereen hebben we dit jaren niet gedaan, nu is het tijd voor een reset. Tijd om van ons lichaam te houden en naar ons lichaam te luisteren. Genoeg is genoeg, stop is stop, neem de basis gezond en volg deze gezonde weg, kies hiervoor, neem deze kans om deze gezonde reset te nemen. Zijzelf geniet ook nog van lekkers, maar houdt het bij 1 hapje. Want als ze een tweede zou nemen weet ze wat de gevolgen zijn en deze zijn niet min qua dumping. Ze zou inderdaad alles kunnen eten wat ze maar wil, maar zij kiest ervoor zich te houden aan haar gezonde eetpatroon, haar gezonde reset. Ik heb haar ook gezegd dat ik inderdaad een grote angst heb om terug te hervallen. Dat ik grenzen zou gaan afzoeken. Zij liet mij weten dat dit een keuze is en dat ik daar geen bang voor dien te hebben. Gewoon omdat ik al besef dat dit een reset is voor een gezonde start, gelooft zij erin dat ik effectief mij hieraan ga houden. Door de angst alleen al zal ik kiezen voor de gezonde weg. Ik weet wat het met mijn lichaam doet als ik de slechte en ongezonde keuzes maak. Ja, mijn medicatie speelt hier ook een grote rol in, echter maak ik nog steeds de beslissing van wat ik pak. Ze raadt mij ook aan dit goed te bespreken en steeds hulp in te schakelen van de dokters, diëtiste en psycholoog, want er komt bij dit alles veel meer spelen dan enkel een keuze te maken. Mentaal zullen er ook keuzes dienen gemaakt te worden. Vooral bij mij omdat tot op heden mijn keuze bij emo-eten steeds ongezonde voeding is, terwijl er nog zoveel andere alternatieven zijn. Maar buiten dit zal het mentaal ook moeilijk zijn… Zij maakte de vergelijking van haar dochter en haarzelf toen ze waren gaan shoppen, of zijzelf in vergelijking met haar vriendinnen. Zij is altijd de “dikkere” geweest en nu is zij plots de “slanke” wat zorgt voor een vertekend beeld bij haar omgeving over hun eigen beeld. Daar heeft ze wel een punt en hier had ik nog niet bij stilgestaan. Ons dochter is bijna 15, heel veel met haar uiterlijk bezig en ook heel onzeker hierover. Zij is slank en groot en toch voelt zij zich dik. Ik heb al vaak met haar hierover gesproken. Heb haar dan ook duidelijk gemaakt dat zij een gezond bmi heeft, dat zij een vertekend beeld heeft van zichzelf zoals ik op haar leeftijd. Zij heeft het nadeel dat zij net als ik al vroeg volwassenen is qua lichaamsbouw in vergelijking met haar klasgenoten. Ze begrijpt nu eindelijk dat ze ok is qua gewicht en toch twijfelt ze nog en is ze heel onzeker. Als ik nu ga afslanken en meemaak wat deze dame meemaakt, slanker zijn dan haar dochters of omgeving, dan zou dit inderdaad een volledig verkeerd en vertekend beeld aan mijn dochter kunnen geven. Hier dien ik goed op te letten dat ik haar dit dan goed duidelijk maak hoe vertekend dit beeld is. Het was een zeer aangenaam, verhelderend en boeiend gesprek dat ik met Odette heb gehad. Mijn angst ivm het effect van mijn Addison is gaan liggen momenteel.
Avondeten
In de avond eten mijn man en kinderen de overschotjes kalkoenrollade van Nieuwjaarsavond met hierbij kroketbolletjes. Dit is een uitdaging voor mij, want ik heb de gewoonte om tijdens het koken zo snel een kroketje uit de kom te nemen en in mijn mond te stoppen, maar dit gaat niet. Ik warm mijn biefstuk met een eetlepel vet op en hierbij een tas soep als groenten. Ik was niet goed voorbereid qua groenten deze avond.
Goesting
Later op de avond krijg ik enorm veel goesting om iets te eten en blijkbaar ben ik niet de enige op de facebookgroep van steungroep GBP januari. Ben dus niet de enige die hier niet goed op voorbereid is. Bij deze les geleerd: ook rauwe knabbelgroentjes voorzien voor in de avond en steeds groenten voorzien bij mijn maaltijden op de middag of avond. Nu, dat laatste heb ik al opgelost door een nog meer gedetailleerdere planning op te maken voor de komende 10 dagen. Zodat ik zeker telkens mijn groenten heb om te eten. Ik ga nu vaak de groenten die mijn gezin de avond voordien heeft gegeten, voorzien voor mij bij mijn avondeten diezelfde dag ofwel de middag van de dag nadien.
Vroeg in de ochtend bij het bekijken van mijn mails zie ik dat de diëtiste terug had geantwoord. Zij stelde een ander alternatief voor waarbij ik maar 2 bijvoedingen heb en de rest is eiwitrijke voeding. Deze merken die ze hierbij voorstelde zijn ook goedkoper dan haar eerste voorstel.
Dit spreekt mij meer aan, dit voorstel, dan het eerste, omdat het maar 2 bijvoedingen bevat.
Telefoontje diëtiste uitleg pre-dieet
Ze liet mij weten dat zij mij ook nog telefonisch gaat contacteren hiervoor. Wat later op de dag ontvang ik een telefoontje van haar. Tijdens ons gesprek geeft de diëtiste mij info over de werking van het alternatieve schema.
Ik krijg de info wat ik als ontbijt mag nemen, in plaats van een omelet met groenten, nl. 100g sojayoghurt of de helft van een bijvoeding. De reden hiervoor is omdat ik een hoge intolerantie voor eiwit van eieren heb (last van de darmen na het eten van een ei). Na ons gesprek vraagt ze mij of ik nog andere vragen heb. Op dat ogenblik heb ik geen vragen meer…
Bijvoeding
Na ons telefoongesprek ben ik gaan kijken naar de bijvoedingen die ze had aangeraden om deze te bestellen. Wat is dit een teleurstelling. De goedkoopste versie bijvoeding heeft maar 3 smaken: koffie, vanille of aardbei. Drie smaken die geen van allen mijn favoriet zijn. Moet ik hier 10 dagen en nadien nog eens 14 dagen op leven? Uhm nee, niet voor mij bestemd. Dus gaan we kijken naar het andere merk, Fresubin DB. Hmm, hier zijn toch al heel wat meer smaken in en mijn favoriet “Bosvruchten” zit hier ook tussen!! Een klein vreugdedansje vindt binnenin mij plaats. Door wat verder te klikken en te zoeken, zie ik dat ze ook crèmes hebben. Nu komen de vragen natuurlijk bij mij op… “Daar heeft de diëtiste niet over gesproken, mag dit wel? En waar moet ik eigenlijk op letten? Ik mocht haar steeds contacteren als ik vragen had nadien had ze mij laten weten. Wel… Ik heb vragen, dus we gaan onze hulplijn bellen, de diëtiste.”
De diëtiste is ook niet op de hoogte van de crèmes onder de serie “DB” van Frésubin. Nadat we samen even online dit bekeken en besproken hadden, komt ze tot het besluit dat ik die crèmes ook mag eten. Dit omdat het aantal suikers per 100g onder de 5 zit. Dit is iets dat ik steeds in de gaten dien te houden bij alles wat ik eet. Zo ook bij de yoghurts en dergelijke. Bij mijn sojayoghurt als ontbijt mag ik ook zoetstof gebruiken die ook 0 suiker per 100g bevat. Zusto raadt ze mij af, maar Sugarly van Candarell is geen enkel probleem.
Ik wist dus bij deze wat ik nog bij mijn boodschappenlijstje dien te noteren… sojayoghurt zonder toegevoegde suikers. Want al de andere yoghurts die ik momenteel in huis heb staan, zijn allemaal met toegevoegde suikers. Na de extra info van de diëtiste begin ik aan mijn planning te maken voor de komende 10 dagen. Ik kies om elke dag een ander ontbijt te nemen en dit om de 3 dagen te herhalen. Veel keuze is er natuurlijk niet van wat ik kan eten. De ene dag zal ik dus 100g sojayoghurt nemen met sugarly, dag nadien 1/2de drankje bijvoeding en dag daarna 1/2de potje crème. En dit dan zo herhalen steeds tot aan de operatie. Want als ik elke dag sojayoghurt als ontbijt ga eten dan denk ik dat ik na de vloeibare fase de sojayoghurt ga willen vermijden als de pest en dit willen we voorkomen.
Datum start pre-dieet
Later op de dag ben ik op de facebookgroep van GBP België en merk ik de oproep voor een aparte groep met allemaal lotgenoten die in januari onder het mes gaan. Ik heb mij bij deze dus hierbij aangesloten. Zo kom ik er plots op uit dat de dag na mij ook een meisje onder het mes gaat in Genk. Maar in haar verhaal hoor ik dat zij haar pre-dieet pas op maandag 04/01/2021 start. “Dit is vreemd, ik heb de dag voor haar de operatie en ik begin al zaterdag… Heb ik mij misteld? Oh neen, dit kan niet waar zijn… Ik ga echt niet langer dat pre-dieet doen dan nodig is. Ik ga echt niet langer zo van die vieze bijvoedingen gaan eten als nodig is hé.” ,zijn de eerste gedachten die bij mij op komen na de post van dat meisje. Ik neem mijn agenda erbij en begin terug te tellen vanaf de 13de. Ik ben dus inderdaad fout in mijn telling, ik dien pas in pre-dieet te gaan vanaf zondag 03/01. Nog een dag respijt, nog een dag dat ik alles kan eten wat ik nadien niet meer kan en mag eten. Nog een dag… Je zou denken, wat is nu die ene dag… Voor mij is dat veel, een extra dag om afscheid te nemen van mijn huidige verkeerde ongezonde eetpatroon. Het aftellen is begonnen… 3…
Oudejaarsavond
Vandaag zijn we ouderjaarsavond… Op de menu van vanavond staat: zelfgemaakte toastjes, rumsteak met de heerlijke champignon-peperroomsaus volgens het recept van mijn schoonmama met liefde gemaakt door mijn man, gevolgd door een heerlijke moelleux met een bolletje ijs overgoten door zelfgemaakte warme cote d’or chocoladesaus. En dit alles in onze pyjama in onze bubbel van 4 in ons gezin, genietend van de film “Home Alone 2”.
Oh, hier keek ik zo naar uit… Tot het de avond zelf was en ik na mijn hoofdgerecht al goed vol zat en mijn dessert langs mij moest laten passeren. “Wat?! Dit kan niet, ik wil zo graag nog een laatste keer een moelleux eten!” ging het binnenin mij. Maar mijn lichaam liet mij duidelijk weten met zo een droge Alex Agnew-voice: “Noppe Anya, het is genoeg geweest voor vandaag. Eet die moelleux morgenavond maar…” Volledig voldaan van de lekkere hapjes en heerlijke hoofdgerecht heb ik dan gezellig samen met ons gezinnetje naar de film gekeken. Om iets voor twaalf begonnen we af te tellen naar het nieuwe jaar… 3, 2, 1, … Gelukkig Nieuwjaar!! “Een gelukkig 2021 schat en een nieuwe start met een goede gezondheid!” wenste mijn man mij toe met een kus gevolgd door mijn kindjes die mij hetzelfde wensen. Wat heb ik toch geluk met zo een gezin, ze zijn mijn alles, mijn wereld, mijn bubbel van geluk (ook al kan ik ze soms als bubbel achter het behang plakken, de waarheid is zoals ze is hé).
Nieuwjaarsdag
De dag van nieuwjaarsbrieven lezen bij de familie, de dag van terug heerlijk eten. Anders dan de voorbije jaren en alles van op afstand en buiten, want we zitten natuurlijk met de corona-regels. In elk geval maakt het mijn dag niet stuk, want vanavond staat er Quick op de menu. De kindjes zijn deze ochtend opgestaan en het eerste wat ze zeggen is “Oh, straks Quick eten, yummie! Dat is al zo lang geleden!”. En ik kan hun geen ongelijk geven, ik kijk er ook enorm naar uit om een heerlijke Giant te eten. Ik weet nog toen ik de allereerste keer een Giant at als klein kind toen de Quick pas open ging in Runkst. Samen met mijn mama en zus gingen we daar gaan eten. En ik mocht voor het eerst een Giant eten. Voordien was het altijd een magic box met een cheeseburger, maar nu was het een grote burger. Oooh, wat was die saus lekker die er tussen zit!! En nu nog steeds als ik een Giant eet, denk ik terug aan dat moment. Een geluksmomentje van toen ik nog een klein kind was.
In de avond ga ik samen met ons dochter naar de Quick. Wij zijn blijkbaar niet de enigen met dit gedacht op Nieuwjaar. Een mega-lange aanschuifrij bij de take-out. We besluiten om dan maar binnen te gaan bestellen aan de balie. Eenmaal binnen zie ik dat er maar 2 mensen voor mij zijn. Na een kwartier sta ik al terug buiten met onze bestelling en rijden voorbij de auto’s die nog een lange tijd gingen aanschuiven.
Eenmaal thuis aangekomen begin ik te smullen van mijn medium menu. Ik heb een medium menu genomen, want ik weet uit ervaring dat een maxi menu te groot is. Na een maxi menu kan ik nl. geen 2de burger meer eten. Als menu had ik een Formidable besteld en dan als extra burger de Giant natuurlijk. Ik begin met mijn Formidable… Ja, je kan het al raden zeker… Ik zit vol na mijn ene burger en mijn Giant dien ik links te laten liggen. “Echt, meen je dat nu maag?! Wat met mijn Giant dan?! Ik wil zoooo graag ook mijn Giant eten…” schreeuwt mijn binnenste als een klein kind, stampend en mokkend en rollend over de grond. Als een mama sust mijn innerlijke mama-versie mijn klein kind binnenin met de woorden “Anya, rustig, morgen heb je nog een extra dag, weet je nog? Je moet pas zondag beginnen met je pre-dieet. Dus kan je morgenmiddag die Giant nog eten als je wil. Dus kom, kom, geen gezeur en gemok meer.” Mijn innerlijke kind legt zich bij de woorden van de innerlijke mama neer en genoot nog van de rest van de avond voldaan van mijn Quick-menu. 2…
Zaterdag, mijn laatste dag voor mijn pre-dieet.
Er staat heel wat op mijn programma om te doen vandaag, heel wat winkels af te schuimen, naar een vriend gaan die een 2-tal maand geleden ook een GBP heeft gehad en waarvan ik de overschot van zijn bijvoeding mag gaan uithalen om te gebruiken… En naast dit alles, plots zeer veel vragen die bij mij opkomen tijdens de autorit. Vragen allemaal naar aanleiding van angst voor het ongekende. Geen angst voor de operatie zelf, maar eerder angst naar mijn voedingspatroon, wat voor voeding ik zal eten in de toekomst alsook naar sport en beweging. Als eerste staat op mijn planning vandaag om naar Tom te rijden voor het uithalen van de bijvoeding.
“Wat ga ik doen van groenten bij mijn vlees of soep dat ik mag eten ? Best genoeg variatie hierin hebben. Maar wat is mijn variatie? Hmmm…”, gedachten en vragen die bij mij opkomen tijdens de rit naar daar. Qua groenten ben ik echt een slechte eter, toch qua zelf klaarmaken. Op een ander eet ik best wat groenten, maar zelf bereiden is een ander paar mouwen. Vaak is ons groentenpakket op een maand heel eentonig dat we eten. Broccoli, bloemkool, sla, wortelen, koude tomaat, boontjes, rode kool, appelmoes… Vaak maar 1 soort groenten per gerecht en speciale groenten zoals venkel, radijzen etc komen zelden in huis… Echt niet gezond dus in mijn ogen… Mijn kennis reikt ook niet ver genoeg hierin qua welke groenten samen combineren, wat je allemaal met een bepaalde groente kan doen om lekker te zijn om te eten. Nochtans ik heb genoeg boeken van voedingsgoeroe’s waar heel wat verschillende groenten in staan en waar ik inspiratie uit kan halen… Maar meestal kijk ik die boeken in bij het verkrijgen van deze en nadien staan ze stof te vangen of bezorgen ze mij een voetbreuk tijdens het verplaatsen van deze naar een ander schap… Het heeft vooral ook met gewoonte te maken, geen tijd maken voor andere groenten te bereiden of de tijd te nemen om ze te bereiden. Hier ga ik toch een switch in moeten maken, want nu moet ik echt wel meer groenten gaan eten en gevarieerd, anders zal het zeer snel “de strot uitkomen” zoals ze zeggen. Zorgen voor later, we zijn toegekomen bij Tom zijn thuis.
Ik bel aan en hij komt aan de deur. Met de nodige afstand kunnen we zonder mondmasker met elkaar babbelen aan de voordeur, 1.5m weet je wel. Ik merk dadelijk op dat hij al enorm is afgevallen. Je ziet het ook al goed aan zijn gezicht. Hij merkt het ook aan zijn kledij laat hij mij weten, al een paar maten kleiner. Hij geeft mij als tip mee mijn oude te grote kledij op Vinted te plaatsen. Hij doet dit voor een appel en een ei en verdient er iets kleins mee. Dat is wel een slimme tip. Nu of ik dit met mijn kledij zal kunnen doen is een ander paar mouwen, want ik draag mijn kledij compleet af omdat ik gewoon shoppen niet leuk vind. Dus hoe minder ik tot nu toe moet gaan shoppen, des te beter. Er zullen misschien wel een paar stukken zijn die inderdaad nog goed zijn om te verkopen.
In ons gesprek krijg ik plots te horen dat zijn vrouw en haar mama ook in het verleden een GBP hebben gedaan. Ik verschiet mij een ongeluk. Ik dacht steeds als ik hun zag dat zij tot de groep gelukkigen op de wereldbol behoren die van nature slank zijn en alles mogen eten wat ze willen en slank blijven. Wat een verrassing was dit! Zo zie je maar dat je vooroordelen niet altijd correct zijn over anderen.
Hij raadt mij ook aan om foto’s te nemen van nu om dan te kunnen vergelijken in de toekomst. Dit is iets dat mij al gekend is en wat ik zeker ga doen. Ik weet uit mijn vroegere dieetervaringen dat je bij jezelf het verschil vaak niet ziet. Je kan al mega-veel zijn afgevallen, maar om de een of andere bijzondere gekke kronkel in jouw hersenen blijf je jezelf nog zeer lange tijd als “zeer dik” zien ook al ben je bijv. al meer dan 17kg afgevallen. En 17kg afgevallen zijn, is toch al meer dan 3 maten kledij verschil en toch merk je dat niet bij jezelf als je naar jezelf in de spiegel kijkt.
Boodschappen als voorbereiding pre-dieet
Na ons gesprek begeef ik mij naar de winkel om sojayoghurt en magere bouillonblokjes te gaan kopen als voorbereiding op morgen en de komende 10 dagen. Voor de sojayoghurt was het niet zo moeilijk om te kiezen. “Alpro Mild en creamy – Nature no sugars” en ” No Sugars” staat er 2x in het rood goed duidelijk op genoteerd. Dus ja, we nemen deze maar mee in onze ontsmette winkelkar. We lopen verder naar de bouillonblokjes. Magere bouillonblokjes… Een heel rek voor mijn neus en nergens iets waar in het groot “Mager” op staat. Oh nee, wat nu… Dan kijken we maar naar het aantal kcal dat er op staat hé vooraan. Ik ga alle doosjes af en besluit uiteindelijk die van Maggi te nemen waar 6kcal en 7 kcal op staat per portie van 250ml. De kippenbouillon is met minder zout en meer kruiden staat er in het groot op. Op de achterzijde staat bij de groentebouillon 0.0g suikers per 100ml en 0.1g verzadigde vetten per 100ml. Bij de kippenbouillon is het 0.1g suikers en 0.1g verzadigde vetten per 100ml. Dit zal dan wel mager zijn, denk ik bij mijzelf en gooi deze ook in mijn winkelkar en loop richting de kassa.
Bucketlist voor pre-dieet
Het volgende is een bakker vinden waar ik heerlijke pistolets kan gaan halen, want dit staat ook op mijn “bucketlist voor pre-dieet”. Enorm veel bakkers bezocht en steeds weer waren ze een voor een dicht op 2de nieuwjaarsdag. Zucht… Dit kan toch niet waar zijn hé? Als ik bijna de moed wil opgeven en richting thuis weer wil gaan, schiet mij te binnen dat ze bij de Alvo bij ons in het dorp verse pistolets hebben van bakkerij Van Grootloon. Ik draai mijn auto en rijd met een big smile riching het dorp. Voor ik naar de bakkerij-afdeling loop in de winkel, besluit ik nog even te stoppen aan het rek van bouillons in deze winkel. Misschien hebben ze hier wel een doosje waar “mager” op staat. En ja hoor, heel onderaan staan de doosjes van Liebig te blinken “VETARME blokjes”.
Ik neem dadelijk een pakje van elke soort mee in mijn winkelkar en wandel richting de bakkerij-afdeling, nadat ik nog een tussenstop heb gemaakt bij de kaasfrigo voor een potje “Heksenkaas”. Ah ja, natuurlijk hé, want in mijn voorraadkast heb ik nog een zak buggles liggen die ook op mijn “Bucketlist-pre-dieet” staat. En dit kan niet zonder de lekkere Heksenkaas natuurlijk. Die Heksenkaas is trouwens ook lekker als dipsausje bij worteltjes, bloemkoolroosjes en tomaatjes – zo heb ik deze kaas leren kennen trouwens. Bij de bakkerij-afdeling toegekomen, roepen de “Boule de berlins” en de eclairs mij toe “Hey, Anya, denk ook aan ons, het is ook de laatste keer dat je van ons kan smullen. Neem ons maar mee, wij gaan jou heerlijk doen genieten van onze heerlijke vulling…” Daar zeg ik geen nee op, want deze staan ook op mijn lijstje van “Nog graag te eten”. Hup, ook deze zwier ik beide de kar in. Aangekomen bij de pistolets neem ik er genoeg mee voor ons hele gezin en loop dan door naar de kassa. Ik kijk bewust niet te veel rondom mij, aangezien er zoveel naar mij aan het schreeuwen is van “Hey, vergeet je ons niet? Heb je ons niet graag om nog een laatste keer te eten?”. Ik moet keuzes maken en dit is mijn keuze lieverds, tot ziens en geef andere mensen maar heel veel plezier en genot om van jullie te eten.
Thuis aangekomen gaan we dadelijk eten van de lekkere pistolets. Ik eet mij 2 pistolets en ik ben voldaan. Wat was dit lekker om nog eens te eten samen met wat boter en schijfjes pastrami van de lokale slager bij ons. Dit was heerlijk… In de namiddag bestel ik onze frietjes voor in de avond bij de frituur. Dat is toch handig zo online bestellen… Dit vind ik positief aan COVID, je kan meer online bestellen. Dit is nu wel ongezond, maar er zijn ook heel wat zaken die gezonde maaltijden aanbieden die je nu ook kan gaan uithalen. Nu ja, op dit moment gaan we nog volop voor de “bucketlist voor pre-dieet” en daar staat nu niet echt iets gezond op genoteerd voor mijn laatste dag.
Vragen en angst ivm toekomstig eetpatroon
In de namiddag ga ik af en toe eens op facebook kijken op de groep van GBP, tussen mijn vele andere taken van vandaag door zoals een maandmenu opstellen voor mijn gezin en bijhorende boodschappenlijst op te stellen. Ik merk dat er heel wat mensen zijn die angst hebben voor de operatie zelf. Dat heb ik persoonlijk niet, ik maak mij eerder zorgen en heb eerder angst voor nadien. Want ik besef heel goed dat ik van een zeer slecht en ongezond eetpatroon naar een reset ga en dan terug opnieuw dien te beginnen. Maar wat ik tot nu toe enkel ken en steeds heb toegepast is slecht en ongezond qua voeding of een slechte actie die ik onderneem omwille van emoties waar ik moeite mee heb om te verwerken. Ik heb eerder angst om te hervallen terug in mijn oude patroon nadien. Ik lees ook heel wat verhalen van mensen die zeggen dat ze na x-aantal jaar terug evenveel of bijna evenveel wegen als voor hun operatie. Hoe kan dit? Hoe kan ik dit voorkomen? Hoe kan ik er voor zorgen dat mijn eetpatroon echt een reset is en gezond is? Hoe kan ik er voor zorgen dat dit echt voor mij een reset is? Hoe zit het met de hoeveelheid voeding na de operatie en na de gemixte en geplette fase? Moet ik nadien calorieën gaan tellen? Hoe kan ik mij aan mijn eetpatroon houden qua verhoudingen, zijn hier tips voor? Ik weet dat in de boeken van Sonja Kimpen er hier tips rond staan. Zijn deze dan ook van toepassing voor mij? Hoe zit dit met de dumpings? Hoe kan ik dit voorkomen? Ook qua sporten zit ik met dezelfde vragen. Hoe moet ik dit opbouwen? Kan sporten helpen bij het gezond blijven? Wat als ik door sporten meer honger ga hebben zoals in het verleden is geweest toen ik een periode heb gehad dat ik om de dag ging gaan sporten? Welke sport ga ik het beste mee starten? Welke sport doe ik graag en is goed voor mijn lichaam en gezondheid? Ik heb Addison, wat zal het effect van mijn hydrocortisol zijn op mijn afslankproces? Ga ik mijn einddoel van een gezond bmi bereiken halen? Volgens velen zou ik 70% verliezen van mijn totaal overgewicht. Als ik dit uitreken dan zou ik op ongeveer 75kg uitkomen als eindgewicht dat ik zou bereiken, dan ben ik nog zeer ver van een gezond bmi. Om goed te zijn zou ik max 65kg mogen wegen. Is mijn einddoel dus wel haalbaar en realistisch?
Ik heb heel wat vragen en besluit dan ook even een paar vragen te stellen in de facebookgroep bij lotgenoten die er ervaring mee hebben. Daarnaast neem ik ook contact op met een paar mensen via een privé bericht en te polsen naar hun ervaringen met mijn vragen.
Qua sport had ik contact opgenomen met iemand die ik op Instagram volg. Zij heeft een GBP gehad en sport intussen dagelijks. Zij liet mij weten dat zij na een week of 4 is begonnen met wandelen en dan rond week 6 begonnen is met krachttraining en dit alles heeft opgebouwd.
In verband met de Addison heb ik een dame gecontacteerd die ook Addison heeft en een GBP heeft laten doen 1.5 jaar geleden. Zij liet mij weten dat zij mijn vragen nog later zal beantwoorden.
De antwoorden op de facebookgroep op mijn vragen liepen een beetje uiteen qua voedingspatroon wat dit is na x-aantal jaar PO (= post operatief) te zijn. Dit verschilt dus van persoon tot persoon. Veel vragen uiteindelijk en ik denk dat ik het toch ga moeten zien hoe het verloopt eenmaal ik in het proces zit.
Galgenmaal
Vanavond is het mijn laatste “galgenmaal” zoals ik het noem, mijn laatste maaltijd voor het sterven van mijn oude eetpatroon. Een kleine friet met een warme boulet en mayonaise van de frituur. Ik ben verbaasd van de hoeveelheid frietjes die ik maar heb opgekregen. Ik dacht dat ik gerust de hele zak ging kunnen uiteten, maar het is gebleven bij een halve puntzak. Ik ben echt verbaasd, want ik had die dag enkel nog maar 2 pistolets gegeten op de middag en de rest van de dag nog niets. Ah neen, want mijn desserts waren er ook nog allemaal dus in de namiddag ging ik niets snoepen, had ik mij voorgenomen door de dag. Enkel in de avond na mijn avondeten mocht ik snoepen: chips, koeken, moelleux, boule de berlin, eclairs… Maar nadat ik mijn laatste friet die op mijn bord lag in mijn mond had gestopt, kreeg ik weer een vol gevoel. De ander helft van mijn frietjes moest ik laten liggen en mijn lange dessert bucketlist ging niet meer lang kunnen zijn, voelde ik al aan mijn water.
Ik moest een keuze maken uit mijn dessert bucketlist en koos om een boule de berlin te eten 3u na mijn avondeten. Een half uur na de boule de berlin heb ik wel nog met moeite een eclair erin gepropt. Echt gepropt, want ik zat echt VOL na de laatste hap van de boule de berlin. En toch moest en zou ik nog een eclair erbij krijgen. Mijn man moest lachen omdat ik echt aan het zuchten en puffen was alsook aan het opsommen was wat eigenlijk nog op mijn “bucketlist voor pre-dieet” stond. Maar ik kon nu echt niets meer binnenkrijgen, hoe graag ik dit ook wou. Het ergste van al is dat ik mijn Giant gewoon volledig uit het oog was verloren die dag en deze heb ik dus ook niet meer kunnen proeven… Het zal blijven bij de herinnering van vroeger, een mooie herinnering. Moe en voldaan ging ik mijn bedje in. 1…
-> Wat zou op jouw Bucketlist voor pre-dieet staan mocht je nog 4 dagen dingen kunnen eten die je anders misschien niet meer kan eten?Of zou jij dit niet doen en waarom niet? Benieuwd naar jullie antwoorden, je mag hieronder plaatsen.
Vandaag heb ik mijn afspraak bij dr. GB. De dag dat ik te horen zal krijgen van hem of ik in aanmerking kom en zo ja wanneer…
In de ochtend gaat alles vrij vlot en ook druk, waardoor ik geen tijd heb om er over te piekeren. Ik heb mijn man op zijn werk afgezet, tussendoor nog even thuisgekomen, een kwartier samen met mijn zoontje nog gelezen in een boek om daarna terug te vertrekken richting zijn school. Een boos moment in de auto van ons Martijn, omdat hij nog 2 vakjes heeft open staan in zijn leeskalender van dagen dat hij nog niet gelezen heeft. Een discussie dat hij gisteren wel gelezen had, maar er geen rekening mee houden dat hij die dag al had gelezen om een andere dag in te halen. Een gezellige frustratie-momentje van ons Martijn en mij als mama. Een gevecht voor het lezen; ik herinner hem om te lezen en hij gluipt er stiekem vandoor naar boven om daar te spelen in plaats van te lezen… Dan krijg je dit tot gevolg, een mama die hem erop wijst en een zoon die er niet blij mee is. Zucht… Zo blij dat ik mijn boze jongen op school kon afzetten om dan rustig door te rijden naar Genk voor mijn afspraak in het ziekenhuis om 9u.
Dokter Gastric Bypass ( dr. GB)
Bij aankomst heb ik nog tijd genoeg , alles gaat in een rustig tempo en verloopt ook vlot. Vlot een parkeerplaats vinden, vlot mijn QR-code kunnen inscannen om binnen te mogen , vlotte inschrijving aan de kiosk en rustig wandelen richting de wachtzaal waar ik mij dien aan te melden. Wat een drukte in de wachtzaal merk ik op bij aankomst. Er waren op dat moment nog maar 3 zitjes vrij van de 12 die er waren. Oei, oei, zou het hier aan het uitlopen zijn allemaal? Zijn zij allemaal voor dr. GB? Ik nam even mijn gsm en begon rustig mijn mails na te lezen. In de rechterbovenhoek van mijn gsm-scherm zie ik dat het op dat moment 9u06 is. Iets daarna komt de dokter plots om de hoek de wachtkamer ingelopen, in plaats van achter de gesloten deur waar ik hem steeds zag verschijnen de voorbije keren. Hij wenkt in zijn vlugge trede naar de dame met haar vader die voor mij zitten om hem te volgen. Het meisje zag er heel slank uit en had een zakje bij haar. Ik vroeg mij af of de arts haar ook had geopereerd en misschien was dit een bedankgeschenkje voor hem. Ik zag hen de deur opzij binnenlopen. Hij wees hun welke bureau ze dienden binnen te gaan.
In afwachting blijf ik rond mij kijken naar al de andere wachtenden. Een voor een werden ze binnengeroepen; bij andere artsen of bij de psycholoog. Plots komt er een jongen om de hoek gelopen richting de balie. Ik hoor hem spreken dat hij van de anesthesist kwam en terug hierheen moest komen na zijn afspraak van zojuist. De secretaresse bevestigt dit. In hun gesprek hoor ik dat deze afspraak bij de anesthesist naar aanleiding was voor zijn operatie die maandag plaatsvindt. Wat super voor deze jongen dat hij nu maandag zijn operatie kan ondergaan. Dat hij hiervoor eerst naar de anesthesist was moeten gaan, was iets nieuws voor mij om te horen. Hopelijk zal ik ook zo snel mogelijk kunnen geopereerd worden, bedenk ik mij.
Na een tijdje zie ik het meisje met haar vader links van mij om de hoek verschijnen. Rechts van mij, in de hoek van de ruimte, gaat de deur open met daarachter de dokter. “Vilain” zegt hij in de deurgang, terwijl hij een stickervel vasthoudt. Ik sta op en ga enthousiast richting de deur. Hij verwelkomt mij en ik mag de gang doorlopen naar achter. De voorlaatste deur rechts mag ik binnengaan, bij lokaal nummer 3.
Hij vraagt mij plaats te nemen op de stoel en neemt zelf plaats achter zijn bureau. Hij vraagt of hij even nog iets mag noteren en afwerken van de vorige patiënt om dan even mijn gegevens erbij te nemen. Geen enkel probleem, ik wacht terwijl ik naar de bomen buiten kijk. Nadat hij klaar is, bedank ik hem eerst even in naam van mijn man in verband met de nazorg die hij bij mijn man had gedaan in het begin van de COVID-periode. De dokter wist meteen over wie ik het had en is blij dat alles goed gaat met mijn man. Hierna gaat hij over naar mijn dossier en laat weten dat ze mijn dossier goed ontvangen hebben van dr. Endo. Alles is compleet in mijn dossier, alles is in orde. Ik dien hem enkel nog het papier te bezorgen van onze huisarts waarin deze laat weten hoelang ik al bezig ben met diëten. Ik haal dit document uit mijn bundeltje en overhandig dit aan hem. Daarna geeft hij mij aan dat de operatie zal kunnen doorgaan, het zal een Bypass worden. De dokter is nl. diegene die beslist welke operatie er precies wordt uitgevoerd; een gastric sleeve of een gastric bypass. We dienen nu enkel te kijken naar een datum voor operatie. We spreken af dit zo snel mogelijk in te plannen. Ik zou wel nog bij de anesthesist dienen langs te gaan, een COVID-test doen 72u voor de operatie en de infosessie nog krijgen. Voor dit alles zal ik nog gecontacteerd worden. En dan zou de operatie kunnen doorgaan. Hij geeft ook aan dat dit alles onder voorbehoud is; dat de komende weken alles goed dient blijven te gaan met de COVID-situatie, anders zal de operatie niet kunnen doorgaan. Na de operatie zou ik 1 nacht in het ziekenhuis dienen te blijven en dan 4 weken niet mogen werken/heffen. Blij om te horen dat het maar 1 nacht is, want mijn man zag hier wat tegenop mocht ik in de komende weken met al de feestdagen meerdere dagen in het ziekenhuis verblijven. Hierna mag ik terug vertrekken nadat ik van hem nog een papier ontvang in verband met de operatie. Het is een soort van consensus, dat je weet dat er complicaties kunnen zijn etc.
Bij het verlaten van het ziekenhuis ben ik blij met het positieve nieuws dat ik heb ontvangen. Intussen is het dus afwachten op verdere info qua wanneer wat nog gaan doen, ze zouden mij bellen.
Vrijdag, de psycholoog en de diëtiste staan op mijn planning vandaag om hen een bezoekje te brengen. Weer komen er allerlei vragen bij mij op zoals: Wat als ze vinden dat ik nog niet genoeg diëten heb geprobeerd? Wat als ze mijn OCD als een obstakel gaan zien? Ik betrap op dat moment er mij op dat ik mijzelf terug obstakels aan het opwerpen ben en volop aan het piekeren ben. “PITA Anya” zeg ik tegen mijzelf.
PITA
Ja, woensdagavond heb ik een zeer interessant webinar gevolgd over piekeren, voorgesteld door mijn schoonzus op FB. Het werd gegeven door professor Raes * en ging over hoe piekeren aan te pakken. Zijn oplossing is “PITA” = piekeren is een teken voor actie. Hij wil daarmee zeggen dat piekeren normaal is, het is de manier hoe je ermee omgaat dat belangrijk is. Dus als je gaat piekeren en het is piekeren waar je niks aan kan doen, dan dien je iets anders te gaan doen. Dus ik volg zijn raad op en begin gewoon mijn aandacht te richten op het huishouden in afwachting van mijn vertrek naar het ziekenhuis.
Vragenlijst
Gisterenavond heb ik mijn vragenlijst van de psycholoog ingevuld. De vragenlijst van de diëtiste had ik al een aantal weken terug ingevuld. Dit ging vooral over wat ik eet, welke diëten ik al heb gedaan etc. Maar die van de psycholoog had ik een beetje uitgesteld. Bij het invullen van deze lijst was ik heel verbaasd betreffende de onderwerpen van de vragen die ze stelden. Het leken bijna allemaal vragen rond psychische problemen. Ik voelde mij net als indertijd de vragenlijst invullen in verband met mijn OCD. Er is ooit in 2008 OCD in UZ Leuven bij mij vastgesteld. Hiervoor ben ik ACT-therapie gaan volgen, wat btw mij zeer goed heeft geholpen. Ik merk nu ook veel sneller wanneer ik in mijn OCD-gedrag val en hoe ik mij hieruit kan trekken. Ik moet zeggen dat het webinar van gisteren een mooie aansluiting is op de ACT-therapie en dat PITA ook wel deels daarop gebaseerd is volgens mij qua werking. Nu dit geeft ook inderdaad het beste resultaat. Ik dien ook bepaalde acties uit te voeren bij een terugval in mijn OCD. Die terugval krijg ik ook vaak in momenten van stress en geen controle te hebben over iets om zo via mijn dwanghandelingen terug controle te krijgen. Intussen heb ik geleerd dat die dwanghandelingen niet nodig zijn. Het heeft tijd nodig gehad. Eerlijk, nu soms is het voor mij nog echt een moeilijke om iets te accepteren en ermee om te gaan en toch lukt het met mij met de tijd.
In elk geval, die vragenlijst gaf mij het gevoel dat als je obees bent dat je meer problemen hebt qua psyche. En hier stel ik mij wel vragen bij. Is dit effectief zo? Heeft het obees zijn hier effect op?
Psycholoog
Ik was weer goed op tijd aanwezig in het ziekenhuis en nam plaats in de wachtruimte. Er kwam een man voor mij zitten en we begonnen met elkaar te praten over onze beslissing van een GBP te doen. Hij deed dit omwille dat hij al een hartaanval heeft gehad. Vandaag had hij een afspraak met dr. GB zelf. Hij ging dus zijn resultaat vandaag te horen krijgen.
Iets nadat deze heer was binnengeroepen door de dokter, werd ook ik door een man binnengeroepen. Hij stelde zich voor als de psycholoog waarbij ik nu als eerste een afspraak had. We begonnen met waarom ik dit wil doen, wat de aanleiding was. Uiteindelijk hebben we het over mijn ervaring gehad rond mijn dik zijn, wat voor mij mijn nadelen zijn, hoe ik opkijk tegen een GBP. Hij vroeg mij ook wat mijn negatieve en positieve kijk is tov een GBP. Ik heb hem toen gezegd dat ik eigenlijk geen negatieve of positieve kijk heb, maar eerder een angst heb voor het negatieve. Dat ik weet wat de negatieve en positieve zijn en dat ik ook weet dat mijn angst ook weer voortkomt uit mijn obstakels. Ik heb het met hem dan ook gehad over het webinar van woensdagavond, mijn ACT-therapie die ik heb gevolgd, hoe ik alles verwerk. En natuurlijk hebben we het ook gehad over de reden waarom ik zo dik ben geworden. Dat dit deels komt door mijn medicatie, maar grotendeels ook door mijn emo-eten en gewoonte-eten. Dit is goed dat ik dit al besef en dat ik ook weet dat dit voor mij een gevaarlijke is, liet hij mij weten. Hier zal dan ook aan gewerkt worden tijdens mijn traject.
Uiteindelijk hebben we na een uur het gesprek beeïndigd,heb ik hem mijn ingevulde vragenlijst bezorgd en liet hij mij weten dat hij geen negatief advies ging geven, dat hij dus ook zijn akkoord ging geven. Wat een opluchting voor mij.
Diëtiste
Ik mocht terug gaan plaatsnemen in de wachtzaal want mijn volgende afspraak was om 10u bij de diëtiste. Na een tijdje kwam een jong meisje mij roepen uit de wachtzaal. Ik mocht haar volgen naar een lokaaltje heel achteraan in de hal.
We namen plaats en ze begon mijn vragenlijst in te kijken die ik haar intussen had bezorgd. Ze schrok van het aantal diëten dat ik al gevolgd had, dit was een enorme lijst alsook dat ik al zeer jong hiermee was begonnen. Hoewel dit eigenlijk achteraf gezien niet nodig was omdat ik te jong was. Ze liet mij weten dat uit mijn gegevens blijkt dat ik eigenlijk al zeer jong volgroeid was, dus ook al snel mijn volwassen lichaam had gekregen. Ja, de andere vriendinnetjes waren toen zo mager omdat zij toen eigenlijk nog een “kinderlichaam” hadden in plaats van hun volwassenen lichaam (als je kijkt naar hoe ze nu gebouwd zijn). Met 59kg was ik op 14 jaar alsook op mijn 20 jaar eigenlijk nog altijd goed en gezond, mijn BMI was ook goed.
We hebben het dan gehad over mijn voedingspatroon en ik heb inderdaad alle kennis over wat hoort en hoe, enkel kan ik het nu niet toepassen. Ze had het over een cirkel die ik ooit gestart ben op mijn 14de en die nu heel moeilijk te doorbreken is omwille van verkeerde patronen aangenomen, medicatie etc. Met een GBP gaan we die cirkel doorbreken en een nieuwe cirkel opbouwen die gezond is en ook bestaat uit sporten.
Ik zou ook een pre-dieet moeten doen om mijn lever te laten verkleinen voor de operatie. Ze sprak over proteïne-voeding, maar dat deze zeer kostelijk is. Ik heb haar eerlijk geantwoord dat ik geen 160 euro per week daaraan kan spenderen, aangezien ons maandbudget voor ons hele gezin 400 euro is om te eten. Ze vond dit super dat ik dit liet weten, want dan zal er een alternatief dieet voor mij worden uitgewerkt zodat dit pre-dieet ook mogelijk is. Dit vond ik wel fijn om te horen, want al die shakes kan ik niet betalen.
Uiteindelijk hebben we ons gesprek afgerond met dat we elkaar dus weldra nog zullen terugzien ivm het bespreken met haar van het pre-dieet.
Ik had zoveel angst gehad in de ochtend voor deze gesprekken, angst om afgewezen te worden… Maar het was zo goed verlopen, zo vriendelijke mensen die ook duidelijk maken dat ze er steeds zullen zijn tijdens heel mijn proces en dat het niet afgelopen is na de GBP. Dat er nog zeker een opvolging is in de jaren nadien, zeker de eerste 2 jaar.
Momenteel is het nu dus afwachten op de definitieve uitslag van alles en het akkoord van dr. GB, alsook een datum krijgen wanneer het zal plaatsvinden bij akkoord van hem…
The good, the bad and Gastric Bypass 