2021

20 januari 202121 januari 2021 door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Gisterenavond geen Tramadol genomen voor het slapen gaan… Dit heb ik wel gevoeld moet ik eerlijk zeggen.
Mijn buik deed heel de nacht pijn. Ik voelde echt mijn spieren rekken in mijn buik, dat dan weer zeer pijnlijk voelde. Ik ben een zijslaper, maar woel enorm in mijn bed… Eerst links, dan rechts, dan terug links, terug rechts en zo heel de nacht door… Bij gevolg deze nacht; bij elke wissel van zijde werd ik wakker van de pijn om te draaien. De Tramadol heeft de vorige avonden goed geholpen, maar ik dien vanaf nu zonder te doen.
Ik wil namelijk terug met de auto kunnen rijden, daarvoor moet ik de Tramadol uit mijn systeem hebben…
De assistent-arts had mij de dag na de operatie laten weten dat ik gerust de 3de dag na mijn operatie al met de auto zou mogen rijden, zolang ik maar geen Tramadol meer nam. Want als je deze pijnstiller moet nemen, is dat een teken dat je best nog niet met de auto gaat rijden…

Groot toilet

Eenmaal ik ben opgestaan in de ochtend, merk ik in de badkamer dat de uitslag aan mijn benen nog groter is geworden… Pffff, jeuk aan buik en benen, geen plezante. Maar ja, wat had ik anders verwacht? Dat het ineens zou verdwenen zijn? Eigenlijk, ja dat had ik wel gehoopt, maar realistisch is het inderdaad niet om dat te hopen. Straks naar dr. GB, benieuwd wat hij zal zeggen…

Ja, sorry nu komt het stukje van het groot toilet, het hoort erbij om even te vermelden. Het hoort tot mijn proces en is normaal… Wie dit liever niet leest, scroll door naar volgende alinea 😉
In de ochtend kan ik ook voor het eerst terug naar het grote toilet en heb ik luchtontlading uit mijn darmen… En dit voor het eerst sinds het constipatie-moment in mijn pre-dieet!! Dit is dus 12 dagen later!!
Ik ben blij verrast dat het niet een constipatie is en dat ik niet veel pijn heb tijdens dit moment (had erger verwacht met mijn PBDS). Ik wist wel dat het lang kon duren eer ik na de operatie naar het groot toilet kon gaan. Dit had ik nl. al gelezen in de groep op Facebook tussen de ervaringen van lotgenoten die mij zijn voorgegaan.
Ik heb het geluk momenteel dat het bij mij geen constipatie is. Er zijn wel enkele tips voor toch beter te kunnen afgaan, mocht je hiermee problemen hebben:
– lijnzaad pletten en dit tussen iets van jouw maaltijden mengen zoals in jouw yoghurt;
– een lepel olijfolie op nuchtere maag -> deze zou ik persoonlijk niet kunnen, bwèk zo puur een lepel afslikken en wat effect zal dit hebben op dumping want is puur vet uiteindelijk dat je afslikt;
– je eten bakken in olijfolie;
– een kiwi eten in de ochtend, groen of gold maakt volgens mij niet zo veel verschil (sommigen zeggen met schil of half schil – dus schillen zoals een zebra-effect of zonder schil);
– het sap van een verse appelsien drinken.
Dat zijn zo de dingen die als tips worden meegegeven. Mijn voorkeur gaat dan naar de kiwi, sinaasappel, lijnzaad pletten of eten bakken in olijfolie. Alles zolang het maar niet die pure eetlepel olijfolie is 😀

Dokter

In de late voormiddag moeten we bij dokter GB zijn.
Mijn man gaat met mij mee deze keer, aangezien ik zeer ijl in mijn hoofd ben. Ik voel mij ook vrij slap.
Hoe zou dit komen? Hmmm, geen idee… (sarcastische toon)

Als we eenmaal bij de dokter binnenkomen, luistert hij naar wat ik vertel van mijn uitslag alsook van mijn wonden.
Hij bekijkt mijn uitslag op mijn buik en benen. Zeer verbaasd is hij dat ik ook op de Innohep reageer. (tja, ik ben dan ook zo “een specialeke” zoals mijn man altijd zegt)
Zijn verdict is dat ik meteen met de Innohep dien te stoppen, wel hierdoor veel ga moeten bewegen (fietsen op hometrainer alsook wandelen) en dat we nadien als ik beter ben (iets verder in het proces) hij mij naar een allergoloog gaat sturen.
Ivm de wonden die bloeden, dit komt omdat mijn bloed momenteel zo vloeibaar is door de Innohep. Mijn wonden willen onderin niet stollen. Dus bij het minste gaatje dat er in de korst komt, die zich wel al heeft kunnen vormen bovenop, glipt het bloed er doorheen. Maar ook dit zal stoppen van zodra ik met de Innohep stop.
Ook schrijft hij mij kinesitherapie voor, 1 à 3 keren per week bij mijn eigen kinesist. Aangezien het nieuwe programma dat speciaal voor mensen met een GBP is pas van start zal gaan in februari.
Dan begin ik met mijn nieuwe job en is dit voor mij niet mogelijk om dan 3x per week door de dag naar het ziekenhuis te gaan.

Uiteindelijk spreken we af dat we elkaar terugzien over een 3-tal weken.
Bij het verlaten van het ziekenhuis stelt mijn man voor of hij de auto moet gaan halen zodat ik niet te ver moet wandelen, daar ik zeer ijl ben. Dit hoeft hij niet te doen van mij, zolang ik kan steunen en inhaken in zijn arm is dit ok. Ik moet trouwens ook meer bewegen, had de arts juist gezegd. Ik wil echt geen bloedklonter krijgen…

Groenten

Eenmaal terug thuis denk ik na over gisterenavond laat.
Ik had nog een gesprek gehad met een vriendin die mijn blog aan het lezen is.
Ze is verbaasd over mijn kennis van groenten, hoe slecht deze is… Ja, dat weet ik… Dat is echt een struikelblok van mij. Ik ben totaal geen keukenprinses (bakken daarintegen ben ik wel goed in, wat verwacht je ook anders van een zoetekauw als ik… uhum uhum – dikke nek).
Als ik eten maak ben ik echt eentonig qua groenten en zijn het vaak dezelfde. Ik ken de basics, maar vragen welke groentecombinaties je allemaal kan maken, hoe specialer te bereiden… Buh, geen idee.
Het is ook meer uit gemakzucht dat ik bij mijn basics blijf natuurlijk, het is snel klaar, je weet hoe het werkt etc. Als ik nieuwe combinaties van groenten wil proberen, dien ik al eerst eens door al mijn kookboeken te gaan snuisteren, alles bekijken en tijd steken in hoe het precies dient gemaakt te worden. Als het de eerste keer is dat je zo iets nieuws maakt, eender welk gerecht, ben je ook langer er mee bezig, dan als je dit al 100-den keren hebt gemaakt natuurlijk.
Ik geef eerlijk toe, hier zie ik tegenop… En toch zal ik het moeten doen, ik kan niet anders wil ik gezonder gaan eten en meer variatie en kleur hebben in wat ik eet.
Ze gaf mij wel als tip, niet te veel verschillende groenten telkens bijeen doen, max 4 verschillende, alsook kijken naar vegetarische gerechten. Dank je voor de tips! XXX

Mijn eerste struikelblok deze dagen is dan ook soep.
De soepen die ik ken en ik vaak maak, mogen momenteel niet. Dus ben ik wat opzoekwerk gaan doen en ben uitgekomen op volgende soepcombinaties:
– tomaat + basilicum + magere smeerkaas (en eventueel wat stukjes kip erbij)
– witloofsoep + magere smeerkaas
– wortel + gember + look + magere smeerkaas
– broccoli + magere smeerkaas
– mais + kipstukjes (mixen wel) + magere smeerkaas
– courgette + magere smeerkaas
– broccoli + courgette + magere smeerkaas
– kip + wortel + magere smeerkaas
– vis + wortel + magere smeerkaas
– pompoen + wortel + tomaat + smeerkaas

Heel wat combinaties rijker die ik kan proberen.
Ik gebruik ook magere smeerkaas ipv room zoals in het originele recept staat.
Qua dikte van soep verkies ik liever dikkere soepen, dit vind ik prettiger om te drinken. Zo dunne tomatensoep is bijvoorbeeld iets dat ik niet zo graag drink, maar drink het wel als deze er is.
Ik neem ook even contact met mijn diëtiste, omdat er een paar dingen zijn waarvan ik niet zeker ben of dit mag.
Zij geeft mij volgende info nog mee:
– prei en zoete aardappel is uit den boze;
– van look en gember mag ik echt maar een heel klein beetje gebruiken, want dit kan effect hebben op de darmen;
– tomaten mag ik gerust eerst roosteren in de oven met beetje olijfolie eer ik ze in mijn soep doe;
– maïs mag ik maar dan moet ik de soep wel zeven, zodat ik geen velletjes van de maïs in mijn soep heb;
– ik mag gerust én magere smeerkaas én wat vlees/vis in mijn soep tegelijk doen;
– courgette en broccoli mag ik toch blijkbaar!! (Joepie voor mij!!)

Voor de middag maak ik mij een witloofsoep met wat smeerkaas in (1 el op 1.5l-2l soep) omdat ik dit nog heb gevonden in de groentebak in de frigo.
Ik kijk hier zo naar uit naar deze soep, want ik eet wel graag witloof rauw, gestoomd of gebakken.
Nadat de soep klaar is, schenk ik mij terug een half koffietasje in.
Ik neem mijn eerste slok…
Bwèèèk, hoe bitter is dat!! OMG!! Dit is echt heel andere koek dan als ik gewoon witloof eet. In het verleden dronk ik ook witloofsoep met room en garnaaltjes bij feesten. Gewoon witloofsoep zonder room en garnaaltjes is toch niet mijn dada. Ik had nochtans de buitenste blaadjes en het hart onderin eruit gesneden (zo een driehoek onderaan eruit snijden nadat je het kontje hebt afgesneden) om minder bitter van smaak te zijn… Dit heeft dus niet geholpen…
Ik zoek naar tips online zodat ik die 1.5l tot 2l soep niet moet weggooien.
Zalm in je soep doen… Zalm mixen lijkt mij niet zo een goed idee, stukjes zalm ok, maar mixen hierbij? Hmmm, ik weet het niet.
Appel in je soep doen en erbij mixen. Ik had van de diëtiste te horen gekregen dat ik een halve appel op 1.5l soep gerust mag doen. Dus dan gaan we deze tip proberen.
Uiteindelijk eet ik niet zo veel van mijn soep, zie verschil in mijn foto’s.

Eet te weinig

In het gesprek met de diëtiste hadden we het ook gehad over mijn hoeveelheid dat ik eet…
Dit is blijkbaar véél te weinig en daardoor dat ik mij ook zo ijl voel in mijn hoofd.
Ik dien dus nog meer te eten tussendoor (hoe kom ik dan aan mijn 1.5l water dat ik moet drinken per dag als ik nog minder tijd ga hebben, omdat mijn eetmomenten nog meer zullen worden??). Dus niet luisteren naar mijn lichaam dat teken geeft van “genoeg”. Allez, wel luisteren, maar na een kwartier of half uur toch terug hier aan verder eten. Zodat ik uiteindelijk meer binnen heb en zo ook meer energie in mijn lichaam krijg. Ik ga mijn best doen hiervoor…
Maar niet met deze witloofsoep, no way!!

Van drinken vindt ze ook dat ik toch moet proberen meer gewoon water te drinken in plaats van mijn Lipton Green Tea (15kcal/100ml) of zo water met een mandarijnensmaakje van Clear Water (1kcal/100ml). Ik dien dan veel kleinere slokjes te nemen, mochten de mini slokjes die ik nu ervan neem als een zwaar gevoel in mijn maag binnenkomen… Nog kleinere slokjes??!!
Ik heb het echt heel moeilijk met wat zij mij nu juist zegt… Je mag wel water met vers citroensap en/of sinaasappelsap aanlengen, maar dat wat ik nu drink mag niet… Ja, het zijn misschien 15kcl, maar kan ik nu ik mij zo slap voel niet beter dat nog drinken bij mijn eten om toch iets meer energie te hebben dan gewoon water? Zou dit echt zó kwaad kunnen?
Zucht… Dit is echt een moeilijke… Je wil het allemaal goed doen volgens wat ze op papier zeggen en toch stel ik mij er vragen bij…
Uiteindelijk besluit ik om vandaag nog zeker mijn Lipton Green Tea uit te drinken en dan zal ik morgen wel water met sinaasappelsap en citroensap aanlengen alsook gewoon water drinken.

Winkel

Omdat ik voor mijn soepen, en de soep die ik vanavond wil maken – tomaten + basilicum -, nog heel wat ingrediënten nodig heb, besluit ik om naar de winkel te gaan.
Ik ga voor het eerst rijden. Daar ik niet weet hoe dit zal gaan en of dit goed zal gaan, gaat mijn man voor alle zekerheid mee. Mocht het niet gaan, kan hij overnemen. Ons Martijn gaat ook mee om mij te helpen met de boodschappen in en uit te tasten in de winkel.

In de winkel leert ons Martijn om hulp te vragen aan andere mensen om iets te nemen dat heel bovenaan in een rayon of frigo ligt te nemen. Een hele opgave voor hem in het begin, dit is uit zijn comfortzone; hulp gaan vragen aan wildvreemde mensen in de winkel. En na enig geaarzel in het begin, lukt het hem super!! Ik mag het niet zelf pakken, want dan strek ik mij te hard uit (wat ik ook als enorm pijnlijk ervaar – ja, je wilt altijd wel eens proberen hé…) en hij is nog te klein. De mensen zijn super vriendelijk als ik hun ook even zeg waarom en mij hiervoor excuseer. Ze laten mij dan ook vaak weten dat ik mij echt niet dien te excuseren hiervoor.
Bij de kassa gaat het voor ons Martijn veel te snel. Voor ons volwassenen gaat het soms al veel te snel en krijg je vapeurs van de snelheid waarmee je moet intasten, laat staan hoe moeilijk dit is voor een 9-jarige aan een kassa die ook nog eens vrij hoog staat ten opzichte van zijn grootte. De kassierster besluit dan ook om ons Martijn te helpen met intasten en een andere dame helpt met de tas in de kar te zetten.
In mijn ooghoek zie ik bepaalde mensen met een vragend gezicht kijken naar heel het gebeuren… Op dat moment schaam ik mij enorm, maar ik kan er zelf niets aan doen. Ik zou zoveel liever het allemaal zelf kunnen…

Tijdens het winkelen ontglipte mij ook af en toe plots een klein gilletje van een pijnscheut in mijn buik aan de linkerzijde. Ik was dan op dat moment natuurlijk mij aan het forceren…
Toen we terug aan de auto waren met de winkelkar, riep ons zoontje of mijn man kom komen uitladen en natuurlijk kwam er ook in een weg uit: “Mama heeft een paar keer pijn gehad, want ze maakte dan een geluid van pijn…”.
Daarop besluit mijn man dat hij terug naar huis gaat rijden, dat mijn capriolen voor vandaag genoeg zijn geweest. Ik heb genoeg bewogen tijdens deze stunt…
Toch ben ik fier dat ik toch dit heb kunnen doen, ondanks de ijlheid in mijn hoofd en de pijnscheuten in mijn linkerzij met momenten.

Tomaten-basillicumsoep met een beetje kip in.

Na thuiskomst maak ik voor mij de tomatensoep… De soep ruikt heerlijk tijdens het koken…
Hopelijk zal deze ook zo lekker zijn als ze ruikt. Ik heb er ook 2 stukjes gebraden kip bij gedaan, die je zo kan kopen in de winkel voor in slaatjes te verwerken. Wel alles gemixt natuurlijk op het einde van de rit.

Eenmaal uitgeschept in mijn tas nadat ze klaar is, merk ik dat ze niet zo dik is als ik hoopte alsook de smaak is toch een beetje flauwtjes. Na bijkruiding is ze wel te eten.
Ik doe zoals de diëtiste mij had meegegeven… Na ongeveer een cm minder soep in mijn tas, krijg ik terug een klein boertje. Ik stop met eten, wacht 15 minuten, hierna drink ik terug weer wat van mijn soep, terug stoppen om dan na 15 minuten nog eens de rest op te drinken… Ik heb er ongeveer 45 minuten over gedaan om een half koffietasje soep volledig op te drinken. Het duurde lang, maaaaaar het is OP!! 😀 En heb dus meer binnen van mijn soep dan de voorbije dagen. Een schouderklopje voor mijzelf!

-> Weet jij misschien nog lekkere groentecombinaties om te eten bij bijvoorbeeld een vlees – of visgerecht?
Laat het mij gerust weten. Ik ben heel benieuwd wat jullie meestal maken van groentes bij jullie middagmaal of avondmaal.

Onder de 3 cijfers of niet?

19 januari 202121 januari 2021 door anyavilain ♥ 2 Comments

We zijn vandaag de 5de dag na mijn operatie…
Normaal weeg ik mij maar 1x in de week, heb mij voorgenomen dit steeds op zondag te doen, aangezien dit de dag is dat mijn pre-dieet ook is begonnen.

Weegmoment

Maar vandaag kan ik het echt niet laten. Ik moet het weten!
Zondagochtend, gisteren, heb ik mij dus voor het eerst gewogen sinds de week voordien en
toen woog ik 100.6 kg.
Nog net niet onder de 3 cijfers. Toen ik deze nacht wakker was geworden, had ik een uur lang liggen piekeren hierover… Zou ik onder de 3 cijfers zitten vandaag? Goh, ik denk het niet, want normaal verlies je een halve kilo tot een kilo per week gemiddeld. Dit is een normaal gewichtsverlies had ik al gelezen in de groepen.
Wat zou ik nu plots op 1 dag al onder de 3 cijfers gaan zitten?! Stop met piekeren Anya en met te hopen, je gaat alleen maar teleurgesteld zijn…
Het bleef maar malen in mijn hoofd tot ik mij echt terug op mijn ademhaling heb gericht en uiteindelijk terug in slaap ben gevallen.

Maar, ik was het niet vergeten mijn gepieker van de nacht, oh neen hoor.
Ik stapte, of beter gezegd “rol” nog steeds – om mijn buik te besparen, zeker nu ik weet dat er een wonde bloedt met momenten, uit mijn bed en ging dadelijk richting de badkamer om mij klaar te maken.
Na het klaarmaken, ga ik op de weegschaal staan.
Ik moet en zou het weten!!
Ik stap op mijn weegschaal en dan ken je dat wel hé met die elektronische…
Even staan, wachten, niet bewegen, niet naar onder kijken want dan bewegen die cijfertjes continue omdat je jouw buik moet opzij duwen want je wil het schermpje zien (ah ja, mijn lichaam bedekt gewoon nog volledig de weegschaalplaat met hoe dik ik ben… Ik moet eerlijk zijn, zo is het gewoon en zo ben ik momenteel nog steeds, hoe verschrikkelijk ik het ook vind), nog even bewegingloos wachten… en dan stap je langzaam van jouw weegschaal af.

Het verdict komt te voorschijn op het schermpje dat je eerder niet kon zien… “99.9 kg” zegt mijn weegbuddy via zijn schermpje!!
Ik zit onder de 3 cijfers, allez ja, onder de 3 cijfers voor de komma om precies te zijn…
Een feestje neemt even plaats in mijn hoofd!! Mijn eigen quarantaine feestje in mijn hoofd. Toeters, bellen, dikke feestmuziek, schläger-liedjes zoals “Laat de zon in je hart…” komen aan de beurt, een Halleluja-gezang van een engelenkoor, … kortom een zeer slechte partymix, maar voor mij zooooo een goed feestje dat het een grote glimlach op mijn gezicht tovert.
Van klasse morbide overgewicht naar overgewicht klasse II…

Voor de geïnteresserden:
app = “Monitor je gewicht”

Kleding

Ik kijk in de spiegel naar mijn lichaam en kan het eigenlijk niet goed geloven.
Zouden de mensen al zien dat ik nu in totaal op 15 dagen 8.1 kg ben verloren? Ikzelf kan het nog niet zien.
8.1 kg zijn eigenlijk, als ik nadenk over wat ze mij ooit bij de Weight Watchers hebben gezegd, 2 x 4 kg en zou dus 2 kledingmaten kleiner zijn wat je nu zou dragen… Daar merk ik wel nog niets van.
Ah ja neen hé, ik ben iemand die momenteel shoppen echt niet leuk vind. Telkens de confrontatie van mijn lichaam zien in een klein pashokje die volgens mij spiegels bevatten die alles vergroten, om dan hier uit te komen en je verschrikkelijk slecht te voelen…
Neen, ik heb al lang niet meer geshopt. Mijn omgeving kan dit beamen denk ik, want er is geen grote verscheidenheid in kledij wat ik op een week, maand of bij feestjes draag…
Ik draag mijn kleren dan ook volledig op tot ze echt echt heel kapot zijn.

Volle dames kunnen ook heel mooi zijn

Voor de zomer van 2020 had ik wel nog een paar nieuwe kledingstukken gekocht op Shein, omdat ze daar grote maten hebben die echt wel mooi zijn en je moet er niet voor in een pashokje staan.
Dit shopmoment was in mijn periode “Ik ga mijzelf accepteren zoals ik ben. Dik zijn kan ook mooi zijn als je de juiste kledij draagt.”
En ik geloof hier ook volledig in, ik heb al zeer veel volle dames gezien die er echt héél knap en zelfverzekerd uitzien (of laten blijken dat ze dat zijn?). Enkel voor mij was dit niet ok, mijn fysieke klachten begonnen mij veel meer door te wegen dan er vol en mooi uit te zien… Mijn gezondheid is mijn prioriteit heb ik toen gemerkt. Daarmee dat na mijn 3 maanden onderzoek en na het gesprek met dr. Endo mijn keuze snel gemaakt was. Mijn keuze om dan toch te gaan voor een GBP in plaats van mij neer te leggen met “je kan ook mooi zijn als je dik bent en aanvaard jezelf”…
Ik aanvaardde dat ik mooi kan zijn als volle vrouw, maar ik aanvaardde mijn fysieke toestand niet. Het was een gevecht in mijn hoofd steeds, een pijnlijke confrontatie waar ik steeds mee in aanraking kwam in mijn dagelijks leven. En ja, dan is de keuze snel gemaakt voor mij…

Blog aanpassingen

Intussen staat mijn blog ook reeds een halve dag online en ik ben volledig verrast van het aantal mensen die deze al hebben bezocht. Alsook het heel aantal lieve hartverwarmende berichtjes die ik ontvang, doen zo deugd!! Dank u wel lieve mensen ❤
Betreffende mijn angst in verband met mijn schrijven, blijkt ook ok te zijn. OEF, dat is een pak van mijn hart! Dank u voor de feedback ook hierover.

Mijn zusje had mij in de ochtend, heel vroeg, al laten weten om datums bij mijn artikels te zetten. Want ze kon moeilijk er aan uit wanneer wat was, wat een ouder artikel was en wat nieuw… En zij was niet de enige merkte ik bij sommige feedbacks die ik kreeg.
Vind dit wel fijn die feedback en zeker als het feedback is waar ik uit kan leren. Het is dan ook mijn allereerste keer dat ik een blog schrijf of met een blog-provider werk.
Er zijn zoveel dingen die ik nog niet weet, die ik wel wil kunnen toepassen in mijn blog, enkel niet weet hoe. Zal mij hier in moeten bijscholen beetje per beetje.
Dus ja, af en toe gaan er dingen wijzigen in mijn blog, dan weet je “Ah, Anya heeft weer iets bijgeleerd.”
Bij deze heb ik bij bepaalde artikels een datum geplaatst, hoop dat dit handiger is…

Telefoon dokter

Gisteren had ik gemerkt dat mijn wonde juist boven mijn buiknavel bloedt en deze ochtend begon de uitslag op mijn benen zich ook kenbaar te maken waar ik een inspuiting had gekregen.
Er zit blijkbaar vertraging tussen inspuiting anti-trombosespuit en de uitslag effectief krijgen, ongeveer een 3-tal dagen. Mijn benen jeuken intussen ook enorm… Ik voel mij zoals een dier dat vlooien heeft, overal krabben en schuiven op mijn stoel van de jeuk die ik heb. Grrrr…
Ik bel dan ook naar de dokter om hem hierover te spreken en te vragen wat ik dien te doen.
Dr. GB is vandaag niet aanwezig in het ziekenhuis, hij werkt vandaag op een andere locatie.
Ik word dan ook doorverbonden met zijn assistent.
Heel mijn ervaringen, bevindingen leg ik aan hem uit. Hierop laat hij weten dat ik mijn anti-trombosespuiten dien te stoppen. Ik ben een beetje in paniek, “Als ik deze een dag niet neem, ga ik dan geen klonter krijgen?” is dan ook mijn eerste reactie op zijn antwoord. De assistent laat mij weten dat hij daarom wil dat ik morgen op bezoek kom in de ochtend bij dr. GB. en intussen veel bewegen.
Morgenvroeg kan de arts dit bekijken en zien hoe het verder moet, omdat ik normaal deze spuiten nog 24 dagen dien te krijgen. Hij zal dan ook naar mijn wonde kijken, want de thuisverpleging moet inderdaad geen wondzorg doen bij mij.

Wassen

Momenteel durf ik mij niet te douchen ivm vuil of zeep dat in de wonde kan komen en dan ben ik misschien nog verder van huis.
Ik was nl. van plan mij vandaag in de ochtend te douchen, rustig op mijn gemak zonder gejengel of binnengeloop van de kids in de badkamer terwijl ik mij wil douchen. Ja, de mama’s onder jullie zullen dit misschien wel herkennen… Je gaat je douchen en plots moeten ze in de badkamer om nog dit of dat hebben, of ze hebben plots ruzie en komen klagen bij mama, of een vraagje aan mama… Heel de tijd niks aan de hand tot je je moet douchen (of op je gemak naar het toilet wil gaan). Als je hun dan zegt, ga vragen aan papa, krijg je een blik die zegt “Papa, wie is papa?”… Dus ja, ik ben een mama die mij graag douche als de kids in bed liggen of al reeds het huis uit zijn; ergens naartoe zoals school ofzo…
Voor diegenen die zich nu afvragen hoe ik mij dan nu was; er bestaat zoiets als een wastafel en je kan je ook volledig wassen via de wastafel 🙂 Het is natuurlijk niet zo verkwikkend als een douche.
Mijn haar kan ik nu inderdaad even niet doen. Lang leve dik en veel haar, dan valt het niet zo hard op als dit vettiger begint te worden. Maar dat is wel de reden waarom ik mij wel graag wil douchen, want we zijn halverwege de week sinds mijn laatste beurt dat ik mijn haar heb gewassen en ik was dit graag min. 2x in de week (meer dan 3x krijg ik last van schilfervorming). En ja, de kappers zijn nog steeds dicht wegens de pandemie, wat ik verschrikkelijk erg vind voor hen en voor mijn haar natuurlijk…

Geur van Quick

Na mijn telefoontje met de dokter is het tijd voor mijn middageten.
Als ontbijt had ik natuurlijk terug een heerlijke warme chocoladedrank gemaakt, waar ik toch al het dubbel van gisteren van kon drinken tot ik terug een signaal van mijn maag kreeg. Ik had nu een randje van 1 cm minder chocomelk in mijn tas tov wat er eerst in zat. Ik had het deze keer wel te veel laten koken blijkbaar. Er zaten kleine korreltjes in mijn drank. Nu weet ik dus waarom je het niet mag laten koken… Voorbije dagen niet gehad, maar ja ooit heb je prijs hé. Ting ting ting ting, and the price goes to…!!
Als tussendoortje heb ik niets genomen in de voormiddag, geen trek in, ik had eerder dorst en heb dan ook meer gedronken.

Ik neem als middagmaal mijn laatste hoeveelheid butternut pompoensoep die ik nog heb staan. Juist genoeg voor een sauslepel in mijn tas. Ik ga dus moeten kijken voor een alternatief om te eten vanavond.
Bij het opentrekken van de frigo kwam mij wel dadelijk de geur van de burgers van de Quick tegemoet.
De burgers die we de dag zelf niet op krijgen, stoppen we in de frigo om dan de dag nadien op te eten (microgolf op stand 900W en max 45 sec, je laat je burger in het onderste schaaltje of papiertje liggen en de rest haal je er ronduit ook het dekseltje – info voor diegenen die niet weten hoe je dit zou moeten doen. Let op de eerste hap is heet!). Daarmee dat de geur van 2 Giants en 1 cheeseburger mij tegemoet kwam… Damn, errorrrrrrr…
Die errors hadden ze toch ook mee mogen opereren, denk ik bij mijzelf op dat moment.
Mijn lichaam zal dit, hopelijk, niet meer kunnen opnemen, mijn hoofd daarintegen reageert nog steeds vol zin hiernaar. Ik hoor toch van veel mensen dat ze bijvoorbeeld nog maar 1 hap van een burger kunnen eten OF dumpen gewoon op het broodje/saus OF zelfs vastlopers hebben (= eten vast komt te zitten en geeft een heel onbehaaglijk gevoel, je krijgt dan niets meer binnen en voelt je er echt niet goed bij…).
Maar het blijft een vraag of mijn hoofd zich hierbij ooit gaat kunnen neerleggen zonder in error te gaan? Ik heb een beetje schrik dat dit er niet in zal zitten… Hoewel ik enorm hoop dat dit toch zal wijzigen met de tijd, met het besef dat het zéér veel tijd gaat nodig hebben waarschijnlijk.

Buiten de geur van de Quick telkens als de frigo wordt open gedaan, heb ik op mijn keukentafel een heerlijke zelfgemaakt vanillecake staan. Deze heeft ons dochter cadeau gekregen van mijn schoonmama, omdat dit een van de weinige “sneuk” is die mijn dochter eet en ook graag eet. Een super fijne verrassing voor haar, waar ze ook zeer blij mee is.
Ter info: Ons dochter is gelukkig niet zo een snoepkont als mij, maar als er iets is dat ze lekker vindt of zin in heeft, dan is ze zoals haar papa, dan kan ze hier gerust een grote hoeveelheid van eten en dan nadien dagen, weken niets meer eten van sneuk. Onze zoon is meer zoals mij is mijn eerste gevoel.
Nu ja terug naar de cake… Ken je de geur van heerlijke verse vanillecake? Wel dat is de heerlijke aromageur die in de keuken hangt. De geur komt door de zilverfolie heen, neen geloof mij, ik beeld dit mij niet in…

Gisterenavond had ons dochter dan ook nog een stunt hiermee uitgehaald en moest mama te redding springen boven deze heerlijk geurende cake…
Ze had nl. nog geen kaarsjes kunnen uitblazen voor haar verjaardag. Daar ze graag een stuk cake wou nemen, ging ze eerst kaarsjes hierop zetten en deze uitblazen.
Ik was op dat ogenblik in de living en ik hoor haar roepen… “Mama, ik krijg die kaarsen niet uitgeblazen, dat zijn fopkaarsen!!! Die willen niet uit!! Hoe moet ik dit doen???!!!”
Mama to the rescue. De kaarsen waren enorm aan het sprinkelen terwijl ze branden, zoals vuurstokjes die ze gebruiken bij Oudejaarsavond. Hmmm, hoe gaan we dit doven? Ons Lotte was al met een bekertje water op de kaarsen aan het sprinkelen met haar vingers, maar dit had geen zin, het viel meer op de cake dan op de kaarsen. Ik neem een klein vorkje uit de besteklade en neem het bekertje met water van haar over. Met mijn vorkje steek ik onder het kaarshoudertje in en schep dit uit de cake en dompel het meteen in mijn bekertje met water. Gedoofd! En dit 15x boven een heerlijk ruikende vanillecake…
Tja, het is eens iets anders hé dan jezelf pijn te doen/te kwellen door je per ongeluk te snijden aan iets scherps. Je kan je lichaam dus ook kwellen gewoon door kaarsjes uit een heerlijke vanillecake te halen wanneer je pas een GBP hebt laten doen… We moesten samen lachen om deze stunt van haar.

Allemaal heerlijke geuren alvast, het zal moeten wennen, het zal wel gaan wennen…

Jessica

Vandaag krijg ik in de namiddag een paar berichtjes van Jessica. Ik ben zó blij om haar te horen.
Ze heeft intussen haar huisarts gezien alsook contact gehad met haar diëtiste die haar opvolgt in het ziekenhuis. Conclusie: ze heeft momentel vocht tekort. Momenteel dient ze zich te richten op haar soep, niet op eten van de bijvoedingen en dergelijke, zorgen dat ze genoeg vocht binnen krijgt.
Gisteren had ze ook een heel zware dag nog gehad, liet ze mij weten…
Haar huisarts had haar laten weten dat dit vochttekort en haar zo slecht voelen echt te maken heeft met het feit dat ze zo vroeg uit het ziekenhuis is ontslagen. Als ze een dag langer had gebleven en nog aan het infuus had gehangen, dat ze zich dan een heel andere persoon zou voelen nu. Ik heb haar de raad gegeven dit zeker door te geven aan haar arts in het ziekenhuis. Misschien dat ze hier rekening mee kunnen gaan houden in de toekomst?

Zijzelf is op 2 weken (incl. predieet) tijd 9,5 kg kwijt!! Wat een super resultaat al!! Zelf kon ze hier de afgelopen dagen niet zo blij mee zijn, wegens haar ellendig en misselijk voelen.
Intussen heeft ze geen pijn meer, voor de misselijkheid hebben ze een oplossing gevonden: de Pantomed pas innemen na 2 happen yoghurt in de ochtend. Blijkbaar werd zij heel misselijk van de Pantomed.
Qua eten kan zij een potje yoghurt op op een dag, vandaag heeft ze enkel nog maar haar bouillon op.
Ze vindt dat ik al persoonlijk veel kan eten… Het lijkt inderdaad veel dat ik eet, omdat het ook heel verspreid is doorheen de dag. Op het einde van de rit denk ik dat ik ook wel aan een potje yoghurt kom op een dag, misschien iets meer.
Nu er zijn dames met een ander voedselpatroon na operatie en zij kunnen al een pak meer eten en mogen ook al een pak meer eten. Blijkbaar verschilt de aanpak van elk ziekenhuis qua voedselpatroon na de operatie.

Maar ook intern in een ziekenhuis kan het blijkbaar allemaal verschillen qua aanpak en van dokter tot dokter.
Bij mijn sliktest ben ik in een rolstoel tot onder gebracht en ook weer terug naar de kamer in de rolstoel.
Jessica is in rolstoel gebracht en moest terug te voet naar haar kamer; 2 verdiepingen omhoog met daarbij nog wat kine zoals 5 minuten fietsen en stappen door de gang!!! Daarmee dat ze ook zo ziek was in het ziekenhuis. Je zou voor minder…
Zo ook met de steunkousen, mijn arts is bijvoorbeeld geen voorstander van steunkousen en ikzelf dien dit niet te doen, maar andere artsen willen dat hun patiënten dit wil hebben, had de verpleegster mij laten weten de dag van operatie.

In elk geval, het belangrijkste waar ik enorm veel waarde aan hecht in ons gesprek: ze heeft een veel betere dag dan gisteren, whoop whoop!!!

Verkramping maag

In de avond drink ik mij een kippenbouillon als soep, zonder smeerkaas, gewoon puur bouillon.
En is best wel lekker. Ik merk dat ik hier meer van kan drinken dan mijn butternut pompoensoep deze middag en de voorbije dagen. Dit heeft volgens mij met de dikte van de soep te maken, kan niet anders.
Van deze bouillon drink ik 5 el soep met de nodige tussenpauzes, dit is zo lekker dat ik het spijtig vind dat ik na 5 el al moet stoppen.
Ik besluit dan ook om mijn tas opzij te zetten en in plaats van na een half uur wat te drinken, ik nog wat van deze bouillon ga drinken, koud.

Later op de avond, rond 20u45 neem ik als eiwitrijkproduct Optimel-yoghurt 0% Kers.
Ik doe hiervan een eetlepel in een kommetje en begin met een kleine lepel te eten.
Dit is zo heerlijk dat ik zo goed als geen pauze neem tussen elke hap…
Na hap 4 krijg ik plots een enorme hevige verkramping in mijn maag!!!! Ik moet mijn potje dadelijk neer zetten en het is gedaan met eten…
Dit was zó lekker, maar mijn maag laat mij duidelijk weten “Hey, het is dan wel lekker mie, maar PAUZES ER TUSSEN LATEN AUB!!”. Ja baas, ik heb het helemaal begrepen baas, ik sta bij deze terug in het gelid baas (en sluit mijn benen zoals een soldaat die in het gelid gaat staan).
Ik krijg ook veel later mijn boertje dan normaal, gewoon omdat mijn maag volledig aan het herstellen is van de verkramping…
Heerlijke yoghurt wel, zal ik nog eten in de komende dagen/weken…

Feest

18 januari 202121 januari 2021 door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Vandaag is het mijn 4de dag PO en we hebben feest; ons Lotte is vandaag 15 lentes jong.
Mijn ochtendroutine is momenteel vereenvoudigd naar pilletjes nemen, pauze en ontbijten.
Voordien had ik een veel drukkere ochtendroutine, zoals: vaatwas legen en vullen, wasmachine instoppen, droogkast instoppen, was plooien, opruimen, stofzuigen, katten eten geven, etc.
Dit kan nu allemaal eventjes niet, omdat mijn buik nog niet in staat is om veel te kunnen buigen… Mag ook niet momenteel van de dokter, we willen geen complicaties krijgen.

Dus nadat ons dochter haar pakje heeft open gedaan en blij is met haar verjaardagskaartje (dat ik zelf heb gemaakt), ze genoten hebben met hun allen van een heerlijk ontbijt van croissants, chocoladebroodjes en afbakbroodjes die ik had klaargemaakt (wat btw een hel is om te maken als je hier figuurlijk weliswaar met je vingers van af moet blijven… die gggeeeuuuurrr als dat lekker warm uit de oven komt… het gedacht aan heerlijk beleg tussen jouw broodje leggen… de gedachte aan de eerste hap van jouw broodje… STOOOPPPP Anya, je begint weer te kwijlen, niet goed, niet goed, error, error…).

Ok, waar waren we gebleven? Oh ja, dus na hun heerlijk ontbijt (punt) hebben zij dan alles overgenomen van taken. Ik voelde mij schuldig omdat het ons dochter haar verjaardag was en zij dit nu diende te doen, maar het is nu eenmaal zo.
Nu ja, ik kan het als mama natuurlijk weer even niet laten om de kids en mijn man even bij te staan in hun taken en kleine taakjes te doen. Taakjes zoals de fleecedekentjes opplooien en netjes op de rand van de zetel leggen of de glazen die onze zoon op de tafel heeft gezet – zodat hij dan nadien op een stoel moet staan en deze dan een voor een in de kast te stoppen – aan te geven aan hem.

Nadat de taken gedaan zijn, springen mijn man en ons Lotte in de auto om de taart te gaan halen, bij in mijn ogen de beste bakker voor taarten in Limburg… Sorry andere bakkers, maar ieder heeft zo zijn favoriet… Bij mij is dit Brabanders.
Eenmaal thuis worden de taarten in de 2de frigo gestopt die in de berging staat.
Ja, wij hebben 2 grote frigo’s (had liever nog grotere gehad, zal voor bij de verbouwingen zijn hahaha) in huis. Dit is zeer handig als je maandboodschappen gaat doen ipv elke week grote boodschappen gaan doen. Op het einde van de maand heb je een vrij lege frigo en op het begin van de maand is deze bomvol.

Andere rit

In de tussentijd stuur ik nog een berichtje naar Jessica. Ik ben echt ongerust en zit met haar in…
Hoe zou haar dag zijn geweest gisteren? Hopelijk voelt ze zich vandaag al veel beter…
Ik krijg een antwoord terug. Ze voelt zich enorm misselijk, ze heeft spijt, ze is enorm verdrietig, kan niks eten…
Ik vind het zo vreselijk erg voor haar en mijn hart breekt bij het lezen van haar woorden. Ik wil haar troosten, maar weet echt niet hoe…
Mijn rit is momenteel heel anders dan haar rit…
Ze heeft nu misschien spijt, maar ik weet zeker dat ze zich over een paar dagen wel beter zal voelen en dat ze dan nadien geen spijt meer zal hebben. Dit is toch wat ik bij veel lotgenoten zie die dezelfde rit ongeveer als haar beleven.
Ik adviseer haar dan ook om even een post te zetten in de steungroep en haar verhaal te doen. Dat ze dan zal merken dat ze echt niet de enige is die zich zo ellendig voelt na de operatie, dat haar gevoelens en gedachten heel normaal zijn…
Ik kan haar wel zeggen hoe ik mij voel en hoe ik alles ervaar, maar ik merk dat mijn proces toch heel anders dan het hare verloopt. En horen van anderen hoe het bij hen gaat, zal haar misschien wel steun kunnen geven, steun die ik nu niet goed weet te geven.
Ze laat me weten dat ze nog zal zien en even gaat rusten.

Taart

Rond 14u30 vragen de kinderen naar een tussendoortje, we besluiten om de taart uit te halen.
Op dat ogenblik komt er familie langs om Lotte een gelukkige verjaardag te wensen en pakjes te geven.
Op het juiste moment hier aangekomen en goed voor mij, want dan zal er niet veel taart overblijven waar ik de komende dagen telkens op dien toe te zien bij het openen van de frigo.
We “vieren” – vieren kan je het echt niet noemen aangezien we buiten in de kou en regen staan met een dikke jas aan en een paraplu boven ons hoofd of een kap op én zeer belangrijk 1.5m tussen elk – dan even haar verjaardag met een lekker stukje taart.
Ikzelf kan enkel toekijken en in gedachten genieten van de heerlijke smurfentaart.
Het toppunt van al is dat een smurfentaart vroeger de taart was die ik niet graag at. Het was de lievelingstaart van mijn zusje toen ze klein was, mijne was als klein kind een spinnentaart; zo donkere chocolade met een wit spinnenweb op en tussenin pudding.
Met de tijd is dit dus veranderd, hoe vreemd dat de smaak van een mens ook kan veranderen doorheen de jaren.

Tijdens het buiten staan, voel ik mij lichtjes in mijn hoofd worden, mijn slokdarm begint ook weer signaal te geven.
Ik ga even naar binnen, heb ook pijn in mijn buik en neem mijn brikje Lipton Green tea. Ik neem hier een paar slokken van en het gaat iets beter. Ik heb al eventjes niet meer gedronken of iets gegeten sinds deze midddag 12u en intussen zijn we al 15u voorbij.
Ik neem mijn drankje mee naar buiten voor alle zekerheid, zodat ik af en toe toch iets kan drinken.

Tijdens dit moment maak ik ook gebruik om de familie in te lichten van mijn operatie.
De voorbije dagen ben ik iedereen van de dichte familie beginnen in te lichten.
Ik kreeg reacties van zeer verbaasd, neutraal tot zeer blij.
Van die zeer blije reacties was ik echt verrast van bepaalde mensen, ik had niet verwacht dat ze dit een super beslissing voor mij vonden. Dat was een aangename verrassing.

Nadat de mensen vertrokken waren en we ons terug gezellig konden opwarmen aan de haard, heb ik mij even rustig in de zetel gezet om nog van mijn bijvoeding 2 kl te drinken.
Meer krijg ik op dat moment echt niet binnen.

Later op de avond neem ik terug mijn tasje soep van pompoen met smeerkaas, 3/4de van een kleine sauslepel van Tupperware krijg ik binnen. Een klein succesje voor mij, dit is al iets meer qua hoeveelheid dan deze middag.

Quick

Aangezien het ons dochter haar verjaardag is en het bij ons in het gezin traditie is dat de jarige mag kiezen wat we eten, had zij haar keuze snel gemaakt… Quick…
Ja, je leest het goed… Quick, met die heerlijke Giants, Formidables, cheeseburgers… Hmmm, marteling voor mij.
Hoe zou een gemixte Giant smaken? Zou ik die vloeibaar genoeg krijgen?
Blijkbaar stel ik mij die vragen luidop, want ons dochter haar respons hierop is: “Tuurlijk mama, en als het niet vloeibaar genoeg is doe je er nog wat water bij…”
Zucht… kon ik maar ja… Nee, ik denk dat ik zelfs dan nog zou dumpen op het vettige van de saus of op het broodje…
Mijn man begint de bestelling van hun drie op te sommen en zegt plots “Oei, ik heb te veel Giants besteld…” Waarop ik doodleuk droog antwoord: “Oh, das lief schat dat je ook aan mijn gemixte Giant denkt, maar ik ga toch moeten passen, het risico is te groot op dumping…”
De kids lagen op dat moment krom van het lachen in de zetel en mijn man reageerde met een big smile:
“Ik denk aan jou…”

Eenmaal hun bestelling is uitgehaald, ruikt het huis naar de Quick…
Ooooh, wat was ik blij dat ik op dat moment niet naar hun moest kijken hoe ze elke hap uit hun burger namen. De geur is al erg genoeg… Error, error, error… Focus Anya, focus…

Blog

Ik heb mij intussen gestort op mijn blog die ik vanavond online wil zetten. Mijn volledige aandacht gaat naar dit project.
Op het moment dat ze klaar zijn met eten, staat mijn blog ook zo goed als op punt om te lanceren, ik druk op “publiceren en verbinden met andere accounts”.
Ik deel mijn blog via Instagram, alsook op Facebook maak ik een melding van mijn blog met een kleine intro.

Met een klein hartje doe ik dit, want ik ben totaal geen schrijver. Ik was ooit de slechtste in het vak Nederlands op de lagere school, en nu heb ik mijn eigen blog geschreven (en nog steeds aan het schrijven).
Ik gooi bij deze ook een deel van mijn leven bloot, een deel van mijn leven dat een zeer moeilijke is voor mij, wat steeds een struikelblok voor mij is geweest jaren aan een stuk… Ik laat mijn emoties en gedachten zien… Ik geef mij deels bloot aan de wereld…
Is het wel interessant genoeg allemaal?…

En toch sta ik hier achter om dit te doen… Ik wil mijn verhaal niet alleen voor mij houden.
Ik schrijf dit in eerste instantie voor mijzelf natuurlijk, opdat ik mijn weg kan herlezen, kan zien van waar ik kom, mijzelf kan confronteren met mijn gedachten en emoties om dan verder te gaan…
In tweede instantie doe ik het ook voor de mensen die in hetzelfde proces als mij willen stappen, overwegen te stappen of misschien zelfs er al in zijn gestapt. Als een soort van steun zijn, herkenningspunten aanreiken, bijstaan bij de zovele vragen die je hebt als je in dit proces stapt en niet meteen een antwoord op weet of weet waar je terecht kan om een antwoord te krijgen…
Als derde doe ik het voor mijn familie. Ik confronteer hun nu ineens met het feit dat ik een operatie heb ondergaan en zij wisten van niets. Dit komt helemaal uit het niets in hun schoot gevallen. Zij weten niet wat ik het voorbije half jaar heb meegemaakt en hoe mijn keuze gevormd is. Mijn blog kan hen wat achtergrond info geven van mijn proces mochten ze dit willen weten.

Nadat ik het heb bekend gemaakt aan vrienden, familie, kennissen, onbekenden, lotgenoten,… krijg ik heel wat reacties van mensen.
Ik ben overdonderd door de vele reacties…
Wat een lieve, positieve en mooie feedback krijg ik hierop terug…
Zeer hartverwarmend, het pakt mij enorm en ben blij om toch te weten dat ik anderen met mijn verhaal kan helpen. Al is het maar een enkeling die ik kan helpen met mijn verhaal, dan ben ik blij dat ik dit heb kunnen doen voor deze persoon.

The Vampire dairies

Mijn netflix-serie die ik al even niet meer heb gezien. Ik durfde de confrontatie de voorbije weken niet aan… Mijn gewoonte-eten in combinatie met het kijken van mijn lievelingsserie op dit moment.
Vanavond ga ik de confrontatie aan.
Als voorbereiding neem ik mijn eiwitrijk tussendoortje, pudding, een eetlepel.
Ik nestel mij in de zetel, gooi mijn dekentje op mij, het slangenkussen in mijn onderrug zodat ik niet te veel mijn buik moet plooien (dit is kussen is een lange worst dat als borstvoedingskussen wordt gebruikt, hier ligt dit standaard in de zetel, want geeft een zalige ondersteuning aan je armen of als je tegen elkaar in de zetel ligt) en dan mijn potje pudding op mijn schoot.
Start seizoen 7 aflevering 22, de laatste aflevering van dit seizoen… Spannend!
Rond 21u gaat ons dochter richting haar bed en komt mij een kus geven. Met dat zij mij ziet zitten in de zetel, is haar eerste reactie: “Wow mama, echt!!?? Je bent jouw serie aan het verder kijken zonder een zak chips in jouw handen?! Hoe een vreemd beeld is dat!!??”…
Ik denk dat deze reactie genoeg zegt over mij en mijn verleden…
Nu is het anders, hier zit ik met mijn potje met 1 el pudding in. En eerlijk, het smaakt mij enorm en zoals je kan raden, heb ik genoeg na die ene eetlepel.

Bed gaan

Als ik rond 22u30 richting mijn bed ga en mij omkleed in de badkamer, valt mij ineens op dat ik intussen ook jeuk heb aan mijn rechterbeen.
Ik kijk en zie dat ik op de plaats waar ik donderdag een prik heb gekregen ook uitslag heb!!
Oh neen, dit kan niet waar zijn…
Mijn vraag of het ziekenhuis de woensdag zich heeft vergist, kan ik bij deze dus beantwoorden.
Ik reageer ook op Innohep!! Ik smeer mijn buik en mijn been in met Elocom. Beide plekken voelen zeer warm aan.
Bij het willen insmeren van mijn buik, merk ik ineens op dat er zuiver bloed rond mijn buiknavel hangt.
Het bloed begint van aan mijn wonde juist boven mijn buiknavel en loopt tot onder mijn buiknavel.
Ik kijk naar de binnenzijde van mijn bloesje en hier hangt ook bloed op…
Mijn wonde gaat blijkbaar open met momenten of is open gegaan? Momenteel bloed het niet meer, het is gestold en heeft een dikkere korst gevormd. Ik veeg het bloed zo goed als mogelijk wat weg.
Dit lijkt mij niet ok… Morgenvroeg dadelijk naar dr. GB bellen…
Voor diegenen die liever geen foto zien van hoe het er nu uitziet, zou ik zeggen ga door naar volgende of vorige artikel, ik ga genoeg ruimte proberen te laten opdat je de foto niet hoeft te zien 😉

wonde en uitslag prik
anti-trombosespuit

Zaterdag 16/01/2021

18 januari 202121 januari 2021 door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

We zijn vandaag de 3de dag PO en deze nacht heb ik nog meer geslapen dan voordien.
Dit is echt een zaligheid, je voelt in de ochtend wat een deugd dit heeft gedaan voor je lichaam.
Ik neem wel nog steeds een Tramadol voor het slapen gaan, dit moet ik er wel bij zeggen.

Vandaag door de dag neem ik geen pijnstiller.
De ochtend start ik zoals gisteren: hydrocortisol en Pantomed nuchter, 30 minuten pauze gevolgd door mijn ontbijt. Dit keer neem ik als ontbijt een warme chocolademelk.
Ik ben geen koffiedrinker, dus om nu elke ochtend warme chocolademelk te mogen drinken… ZALIG!
Voordien dronk ik dit zeer zelden, omdat ik dit als een dikmaker zag. “Ik ga mijn dag toch niet al meteen met een dikmaker starten zeker, ben je zot?!”, was toen mijn redenering.
Nu kan ik hiervan profiteren en zeker in deze koude dagen.

Ik merk dat mijn spierpijn in mijn buik wel meevalt vandaag, het is een betere dag dan gisteren.
Wat was dit gisteren??!!
Vandaag is het Jessica haar 2de dag… Ik heb schrik voor haar dat deze nog erger zal zijn dan haar dag van gisteren.
Ik heb haar dan ook gestuurd om te vragen hoe het met haar gaat, maar krijg geen respons.
Hieruit leid ik af dat ze inderdaad verschrikkelijk fel aan het afzien is…

Uitslag buik

Over afzien gesproken.
Ik heb reeds eerder aangegeven dat ik allergisch ben voor Fraxiparine alsook Clexane, dit zijn anti-trombosespuiten. Daarom heeft de arts mij Innohep voorgeschreven. Een middel waarbij de kans zeer klein is dat ik zal reageren…
Je kan al raden waarmee ik afkom zeker? Jaja, de spuit die ze in mijn buik in het ziekenhuis hebben gezet heeft een allergische reactie gemaakt. De blauwe plek is ongeveer een 3-tal cm groot en hierrond heb ik een rash met diameter 8 cm, rood, opgeblazen, bobbelig en ENORME jeuk!!
Ik vraag mij af of ze in het ziekenhuis Innohep hebben gespoten of toch een verkeerde… Maandag als eerste hiervoor bellen…
Het vreemde is dat op mijn been ik momenteel nog geen uitslag heb. De dag voor mijn operatie had de thuisverpleging ook een spuit in mijn buik gezet (in de buurt van die van het ziekenhuis), de dagen na mijn operatie steeds in mijn been, afwisselend.
Het is echt een verschrikkelijke jeuk, maar ik moet er van af blijven. Ik smeer de zalf Elocom op de uitslag, dezelfde zalf die ik 2 jaar geleden heb moeten smeren bij dezelfde reactie van Fraxiparine.

Voldaan gevoel

Uiteindelijk al bij al valt dit wel mee die uitslag en maak ik mij vandaag daar niet zo druk om.
Waar ik mij vandaag enorm veel vragen bij stel is mijn voedselinname.
De vragen die vandaag bij mij opkomen zijn vooral de volgende:

Hoeveel mag ik eigenlijk eten?
Wanneer eet ik te veel? Ik heb schrik om te veel te eten en dat mijn maag hierdoor terug uit zal zetten.
Wanneer heb ik precies een voldaan gevoel?
Hoe kan ik voelen dat ik een voldaan gevoel heb?
Eet ik momenteel niet te weinig?
Als ik te weinig eet, heeft dat ook geen nefast effect zoals oventje niet in gang komen of je lichaam dat gaat hamsteren?

En blijkbaar ben ik niet de enige met die vragen.
Op de steungroep op FB merk ik dat er nog dames zijn met dezelfde vragen als mij, die ongeveer rond dezelfde periode als mij onder het mes zijn gegaan.

Het is eigenlijk best wel heel contra-dictorisch deze vragen met hoe ik mij aan de ene kant voel, als ik hier bij stil sta…
Want ik heb echt het gevoel dat ik continue bezig ben met eten en drinken…
Ik eet iets (weliswaar mega klein/weinig), 30 min pauze, drinken om de 5 minuten een slok dit voor een uur lang, terug 30 minuten pauze en dan terug eten… En zo gaat de cirkel helemaal rond, de hele dag door van opstaan tot aan mijn laatste tussendoortje.
Ik heb ook het gevoel dat ik veel meer moet eten dan voordien, maar dat is een vertekend beeld, ik eet eigenlijk op meerdere momenten kleinere porties…

Ik toch zit echt in de knoop met deze vragen… Ik wil het zoooo goed doen allemaal en weet gewoon niet hoe ik het precies dien te doen.
Dit is weer zo “een OCD-flipmomentje” zoals mijn therapeut het in het verleden noemde: alles strikt willen volgen, het moet gaan zoals gepland is, niet genoeg info hebben naar mijn gevoel om het ook zo strak te volgen, het niet lukken van strak te volgen (naar hoeveelheden van inname toe vooral), dan beginnen paniekeren, angst krijgen en blokkeren…
Positief van mijzelf dat ik het zelf herken, vroeger kon ik dit niet bij mijzelf herkennen en kon ik het ook geen halt toeroepen. Ik kon ook geen andere actie ondernemen tot ik een antwoord had op al mijn vragen.
Intussen weet ik beter en ga ik over in actie.
Ik kan hier blijven sudderen en meer angst krijgen door te blijven hangen in mijn gedachten OF ik ga mij gewoon informeren bij lotgenoten. De diëtiste kan ik momenteel niet contacteren, aangezien het weekend is.
Anders was zij mijn eerste hulplijn.
Ik neem contact op met de mensen waarbij ik al eerder ben terecht geweest met vragen.

Zoals gisterenavond maakte ik mij bijvoorbeeld ook zorgen over mijn inname van vocht.
En uiteindelijk is het niet meer dan normaal dat ik nog maar een slokje per minuut kan drinken.
Het is niet meer dan normaal dat ik nu maar aan max 200ml drinken kom per dag.
Dit gaat zich echt wel langzaam aan gaan opbouwen. Op mijn schema staat dat ik 1.5 liter dien te drinken per dag… De mensen die ik spreek zijn al jaren PO en zij kunnen dit nog steeds niet. Wat ga ik mijzelf dan gaan ongerust maken dat ik niet aan de 1.5l per dag kom?
Ik drink zoveel als ik kan en wanneer ik kan…

Vandaag neem ik even contact op met Odette. Zij laat mij weten dat ik mij ongerust aan het maken ben voor niets.
Ik dien mijn schema niet à la lettre te volgen. Ik moet kijken en aanvoelen waar mijn lichaam nood aan heeft en niet eten precies op dat uur en dan precies terug 2u later. Als daar eens een half uur of een uurtje verschil in zit, is dit niet erg.
Als ik niet aan al mijn bijvoedingen geraak, is niet erg.
Er zijn zoveel verschillende schema’s van mensen die pas geopereerd zijn en geen enkel is HET juiste.
Kijk rond, er zijn zoveel verschillende adviezen; de ene mag al gemixte voeding en beschuiten eten na de operatie, de andere enkel yoghurt …
Het juiste is wat ik voel en waar ik nood aan heb.
Ik dien leren aan te voelen wat mijn lichaam zegt.
Die oprispingen en die kleine boertjes, dat is een teken van mijn lichaam.
Bij Odette is het zo dat zij een signaal krijgt door bijv. een lopende neus of niezen. Dan weet zij dat zij genoeg heeft gegeten. We hebben het geluk dat ons lichaam een signaal geeft, dan moeten we daar gebruik van maken.
Of ik nu maar 2 kl eet van iets of een half potje yoghurt maakt niet uit, wat vraagt mijn lichaam?
Te weinig eten is niet erg, te veel eten doe je best niet, want dan word je dadelijk “gestraft” door je lichaam door dumping of heel slecht voelen nadien.
Odette at in het begin van haar vloeibare fase zelfs nog minder dan wat ik nu momenteel eet.
Dit is toch ook allemaal goed gekomen. En het is trouwens niet dat ik ga dood gaan van de honger, ik heb genoeg reserves.

Na ons lange gesprek, kom ik inderdaad tot het besef dat ik echt ga moeten leren aanvoelen.
Het is niet erg als ik een bijvoeding mis of dat ik die verplaats naar een ander moment.
Ik ga echt moeten leren luisteren… Iets wat ik al lang niet meer heb gedaan qua voeding.
En gezonde keuzes maken natuurlijk.
Dit is het moeilijke momenteel in heel mijn proces vind ik persoonlijk…

Mijn menu van vandaag

Ontbijt: warme chocoladedrank van Ligna Pharma 3 el
Tussendoor: niets
Middag: mijn soep van gisteren 1 kleine sauslepel van Tupperware met hierin 0.5 kl magere smeerkaas; hiervan heb ik uiteindelijk maar de helft van kunnen eten (6 x 0.5 el soep)
Tussendoor: bijvoeding 2 slokjes
Tussendoor: niet genomen maar gedronken in de plaats
Iets later, meer richting avondmaal dan toch terug 2 slokjes bijvoeding genomen
Avondmaal: terug zelfde als deze middag en hoeveelheid was ook zelfde
Tussendoor: skyr 2 kl

Dag 2 post operatief (PO) – 15/01/2021

18 januari 202121 januari 2021 door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Deze nacht heb ik thuis eindelijk eens een aantal uren aan een stuk kunnen slapen.
Hoe kan het ook anders, na de slapeloze nachten van voorbije 2 dagen…
Dit deed echt deugd, want ik was heel heel moe.
Op mijn zij slapen, was geen enkel probleem.
Ik lees in de facebookgroep bij lotgenoten dat dit wel voor problemen zorgt.
Hier mag ik mij gelukkig prijzen dat ik dit wel kan. Zou dit komen omdat ik dit van de eerste nacht in het ziekenhuis al heb gedaan onder de zware pijnstilling?

Ochtend

Nadat ik mijn ene been uit bed heb gebracht en mij langzaam uit bed heb gerold, voel ik dat mijn buik enorm pijn doet.
Het voelt aan alsof er een bulldozer is over gereden…
Spierpijn alsof ik eergisteren massa zware zeer intensieve buikspieroefeningen heb liggen doen. En hier bovenop dan een heel grote blauwe plek heb gekregen.
Bij het minste dat ik beweeg lijkt het dat er iemand met zijn vinger op mijn blauwe plek duwt en vraagt “Doet dit pijn?”. JAAAAA, dit doet pijn!!
Mijn linkerzijde nog meer dan mijn rechterzijde, maar dit zou normaal zijn als de arts die de operatie heeft gedaan rechtshandig is. Weetje te weten gekomen van mijn thuisverpleger gisterenavond.
Plus het is de 2de dag na de operatie… Uit de vele posts van mensen die PO zijn, lees ik in de groep dat veel mensen hun ergste dag de 2de dag na de operatie is. Veel mensen doorstaan deze ook in het ziekenhuis… Dat is bij mij dus niet het geval, maar zal dit ook wel overleven. Het feit dat de mensen laten weten dat de dagen nadien het beter en beter begint te gaan, daar trek ik mij aan op.

Wanneer ik eindelijk onder kom, na het gesjoffel en gestrompel van de trap van iemand die wel 100 jaar zou kunnen zijn, ga ik richting keuken.
Het eerste wat ik in de ochtend steeds dien te nemen, 30 minuten voor mijn ontbijt, is al mijn medicatie op nuchtere maag.
Ik begin eerst mijn hydrocortisol met een klein slokje in te nemen. Hierna met een kleine tussenpauze volgt mijn Pantomed.

Nadat de 30 minuten voorbij zijn, maak ik een halve tas warme chocoladedrank van Ligna Pharma.
Terwijl deze opwarmt in de microgolf, neem ik mijn Tramadol in. Deze neem ik liever niet op nuchtere maag, want dan word ik misselijk weet ik uit verleden. Chocolademelk klaar na 30 seconden en intussen is mijn Tramadol gesmolten op mijn tong. Ik neem dadelijk een slokje van mijn drankje.

Uiteindelijk kom ik aan 4 kl chocolademelk dat ik op krijg.
Zucht, ik heb nog steeds zo dorst! Als ik kon dronk ik heel mijn half koffietasje leeg!
Noppe, we moeten ons erbij neerleggen, het zal niet gaan…

Programma voeding vloeibare fase

Intussen begin ik aan mijn soep voor middagmaal: butternut pompoenstukjes (450g uit een zakje van de AH) met hierbij een blokje groentebouillon van Maggi en dit laten pruttelen een half uurtje. Nadien gewoon mixen.
Van groenten mag ik momenteel de volgende groenten niet eten in mijn soep: ui, paprika, koolsoorten, champignon en peulvruchten. Ik denk dat ik online op Pinterest eens ga kijken of er lekkere soepen zijn die ik momenteel wel nog kan eten de komende dagen. Want uiteindelijk zijn het er nog veel eer het 29 januari is. En de enige soep die nu nog bij mij opkomt is wortelsoep… Ja, mijn kennis van groenten is echt “barrack” zoals ons dochter zou zeggen.

29 januari heb ik mijn eerste afspraak terug bij de diëtiste, tot dan moet ik vloeibaar eten.
7 eetmomenten, waarvan 4 bijvoeding en 3 eiwitrijk.
Eitwitrijk is dan zowel voor lunch, avondmaal en laatste tussendoortje in de avond: een melkproduct OF magere gemixte soep met hieronder zacht vlees/vis/magere smeerkaas gemixt.

Tussendoor

Als tussendoortje in de voormiddag neem ik een 2 slokjes van mijn bijvoeding, de Fresubin DB bosvruchten.
2 slokjes, niet veel… Volgens mijn schema zou ik 1/2 flesje moeten uitdrinken. Uhm, dan denk ik dat ik terug zware maagpijn ga hebben, mocht ik die hoeveelheid innemen…
Ik merk ook dat als ik honger begin te krijgen ik een bepaalde maagtrekking krijg, een soort van oprisping, samentrekking van mijn slokdarm. En na mijn 2 slokjes bijvoeding dat ik dan een kleine boer moet laten. Deze ochtend viel mij dat ook op bij mijn chocolademelk.
Ik wacht ook ong. 5 min tussen elke hap om te kijken vooral hoe ik mij voel na een hap.
Eerlijk, veel voelen doe ik niet, maar merk wel dat ik op een bepaald moment een klein boertje laat.
Ik vraag mij af of dit het teken is van mijn maag die dan als een politie-agent met zijn fluitje in zijn mond, zijn hand omhoog steekt en dan streng zegt: “Pfieeuwwwt, HALT! Bij deze heeft u genoeg gegeten Anya!”
We zullen maar luisteren en de wet mooi handhaven… Ja, ik ben zo een “subbedeeske” zoals ze hier in Limburg zeggen, een brave… (Dikke nek, zegt er eentje op mijn schouders terwijl die met zijn ogen draait… Hmm, is dit eigenlijk wel dikke nek om van jezelf te zeggen dat je dat bent? Een bedenkend wolkje komt boven mijn hoofd te hangen…)

Mijn man is ondertussen naar de winkel. Hij gaat voor mij wat magere smeerkaas halen die ik onder mijn soep mag doen en natuurlijk de Lipton Ice Tea Green.
Wat kijk ik hier naar uit… DRINKEN!!!

In de tussentijd babbel ik terug met Jessica op Messenger. Zij heeft het heel moeilijk en veel pijn op het ogenblik. Ze ziet het ook niet zitten om deze middag al naar huis te moeten gaan…
Ik begrijp haar wel, als je je niet goed voelt en je moet vertrekken… Is geen leuk gevoel…
Heb zo compassie met haar, vind het zo erg… Ze ziet blijkbaar meer af dan ikzelf de eerste dag na de operatie.
Zo zie je maar hoe elk lichaam anders kan reageren op een zelfde operatie.

Middagmaal

Tijdens de middag neem ik mij een half koffietasje soep met dan hierin een half koffielepeltje magere smeerkaas van het merk van AH zelf.
Hier krijg ik in totaal 3 eetlepels van opgedronken. Niet ineens 3 eetlepels hé, nee nee…
Ik drink een halve eetlepel, wacht, terug een halve eetlepel, wacht… tot ik een klein boertje krijg.
En dan stop ik, weet je nog, we luisteren naar de wetsdienaar.

Nota: Deze butternut pompoensoep is wel veel lekkerder dan de gewone pompoensoep die ik gemaakt had tijdens mijn pre-dieet. Bij deze gaat mijn voorkeur uit naar de butternut dan naar de gewone pompoen.

Mijn darmen voel ik in de namiddag ook enorm borrelen en kronkelen in mijn buik.
Rond 14u neem ik 2 slokjes van mijn bijvoeding.
Omdat ik mij enorm moe voel, beslis ik om terug mijn bedje in te kruipen.

Wanneer ik later op de dag opsta, merk ik dat het al iets beter gaat met mijn pijn.
Het slapen doet mij echt goed, ik voel dat mijn lichaam dit echt nodig heeft na deze ingreep.
Ik voel mij beetje per beetje na het slapen herkomen …

Als ik onder ben, neem ik uiteindelijk de telefoon om te bellen naar de bakker. Ik moet nl. de taart voor ons dochter haar verjaardag bestellen, zondag wordt onze kleine mie al 15…
Ze had mij gevraagd om cake-pops te maken zoals in het verleden, maar met de bulldozer die over mij is gereden, zie ik dit niet echt zitten… Ze begrijpt dit en ik laat haar weten dat we dit zeker nog goed maken in de toekomst wanneer ik beter ben. Ze lacht en geeft mij een knuffel…

-> Weet jij nog een heerlijke soep die ik kan maken en die geen van de verboden groenten bevat?
Je mag je mij dit hieronder steeds laten weten. Dank je wel XXX Anya

Eerste dag na operatie – 14/01/2021

18 januari 202121 januari 2021 door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Deze ochtend werd ik wakker en had ik geen pijn.
“Ben ik wel geopereerd?”, is het eerste wat in mij opkomt nadat ik gebeld heb met mijn man en dochter via Whats app.
De littekens op mijn buiken zeggen van wel, maar mijn gevoel zegt momenteel van niet.
Ook heb ik slecht geslapen deze nacht, verschrikkelijk.

Toiletbezoek in de nacht

In de nacht ben ik 1 keer moeten opstaan om naar het toilet te gaan.

Uit ervaring van vroegere operaties doe ik dit niet meer zonder de verpleging hiervoor te bellen.
Je kent dat wel, koppig zijn en denken dat je hun niet nodig hebt en dan plots halverwege draaierig zijn en neergaan… Dan ben je verder van huis dan als je hun even had gebeld.

Iets nadat ik op mijn belletje heb geduwd, komt de verpleging aan.
Ik schaam mij enorm dat ik hun dien te roepen hiervoor, ze hebben werk genoeg met andere belangrijkere dingen weet ik uit ervaring en nu moet ik hun storen om mijn chaperonne te zijn wanneer ik naar het toilet moet.

Eenmaal toegekomen, helpt de verpleger mij uit mijn bed. Dit gaat zeer langzaam. Even op de rand van het bed blijven zitten, polsen of ik geen zwart voor de ogen zie… Ik zeg dat ik enkel last heb van een groggy-gevoel in mijn hoofd, draaierig, maar dat dit komt van de Tramadol. Genoeg ervaring hiermee om te weten wat dit met mijn hoofd doet.
Eenmaal recht, steun ik goed op mijn baxterbar. Deze hebben een handige driehoek eraan, waardoor je je mooi kan vasthouden met beide handen en dit als een soort rollator voor je op kan duwen. Stapje per stapje richting de kleine kamer.

Nadien ga ik terug langzaam naar mijn bed. Eenmaal op de rand van mijn bed terug, merk ik dat ik heel misselijk word… Misselijk van de in feite kleine inspanning die ik heb gedaan, maar voor mijn lichaam nu een grote stap vooruit na de operatie. Ik neem het nierbekken bij mij dat op mijn tafeltje langs mijn bed staat.
Ik wil braken, maar het enige wat eruit komt is lucht en op het laatste een klein beetje slijm.
“Rustig worden Anya, rustig…” Ik probeer op mijn ademhaling te letten, in en uit, in en uit… Uiteindelijk wordt mijn lichaam kalmer en zijn de braakneigingen gestopt.
De verpleger is intussen ook iets gaan halen tegen de misselijkheid. Wanneer hij terug is, ben ik intussen al gekalmeerd en lig ik terug in mijn bed. Hij spuit het spuitje leeg in mijn infuus. Ik doe mijn ogen terug dicht.

Ontbijt

De dames met de ontbijtkar komen er aan. Ik krijg van hen een potje Alpro Soja vanille pudding met hierbij een zeer groot glas water.

Verbaasd kijk ik naar dit potje… Dit staat niet op mijn lijst wat ik van de diëtiste heb ontvangen voor na de operatie. Ik bekijk de ingrediënten en zie dat dit 11g suiker per 100g bevat! Ik mag van de diëtiste maar max 5g per 100g suiker hebben…
Ik durf hier nog niet van te eten, want wat als ze verkeerd hebben gebracht. Ik wacht tot ik de verpleegster zie en vraag het dan even bij haar na.

Iets erna komt de verpleegster om mijn parameters te nemen alsook mijn wonden te bekijken. Ze vraagt hoe het met mij gaat en ik laat haar weten dat ik niet het gevoel heb van geopereerd te zijn.
Hierna vraag ik haar ook naar de pudding of deze wel correct is.
De verpleegster laat mij weten dat dit inderdaad een tijdje uit het gamma is genomen van voeding voor mensen die GBP heb laten doen, maar intussen steekt het weer in het gamma, dus zal dit wel in orde zijn…
Omdat ze mij laat weten dat ik echt iets dien te eten en te drinken, dop ik mijn plastieken koffielepeltje in mijn pudding en lik deze af. Kleine hapjes met ruimte tussen elke hap, ik pas toe wat men mij heeft gezegd…
Na 3 keer doppen in mijn pudding heb ik genoeg. Ik heb momenteel echt geen honger… Dorst heb ik…
Ik neem mijn beker water en neem een klein slokje. Dit voel ik wel. Aangezien ze het afraden ook hier weer door te drinken, neem ik een paar slokjes na elkaar met pauze tussen. Dit gaat vrij goed.
Momenteel voel ik ook geen pijn, dus weet ook niet op dit moment of ik te veel aan het drinken ben of niet.

Na mijn ontbijt ga ik mij wassen in de badkamer. Ik doe mijn eigen pyjama aan in plaats van dit sexy operatiejurkje. Mijn pyjama is ook niet echt geweldig, kort donkerblauw slaapkleed met hieronder de zwart-geel geruite pyjamashort van mijn man, niet echt een top combo. Het zit goed los rond mijn buik, dat is nu het voornaamste, denk ik bij mijzelf.
Tijdens mijn tanden poetsen, merk ik op dat ik droog bloed in mijn rechter neusgat heb hangen. Blijkbaar heb ik tijdens de operatie een bloedneus gekregen?

In de ochtend komen er heel wat artsen langs zoals onder andere de anesthesist van mijn operatie.
Op een bepaald ogenblik komt er ook een hele resem artsen binnen, met voorop een dame.
Ze draagt een witte jas met wat rood en blauw aan, zoals de meeste die ik hier al heb zien rondlopen.
Ik stel een aantal vragen en zij beantwoorden mijn vragen.
De dame laat mij weten dat ik vandaag nog een bloedafname ga krijgen en dat er nog een foto zal genomen worden. Als deze beide goed zijn, mag ik deze namiddag al naar huis.
Hier ben ik zo blij om! Ik voel mij momenteel super goed en dus ook klaar om naar huis te gaan.
Ik bedank haar bij haar vertrek en noem haar mevr. assistent-arts. Hierop krijg ik de respons: ” Zo hebben ze mij al jaren niet meer genoemd…” en ze loopt al lachend de kamer uit met heel haar gevolg achter haar aan. Bij het omdraaien van haar rug naar mij, zie ik plots op haar jas staan “Operatiekwartier”…
Whoops, dit was een dokter. Ze had geen naamkaartje op haar jas hangen, dus ik had ook geen idee dat het een dokter was, heb haar ook nooit eerder gezien.

Nog iets later komt dr. GB ook nog langs op de kamer en vraagt mij ook of alles goed gaat.
Ook aan hem laat ik weten dat ik niet het gevoel heb dat ik geopereerd ben.
Hij liet weten dat dit wel gebeurd is en dat ik straks ook een foto met sliktest ga krijgen.
Als deze goed is, samen met bloedafname, mag ik naar huis.
Hij raadt mij aan veel te wandelen, zodat de lucht ook goed uit mijn buik kan gaan. Fietsen op mijn hometrainer zonder weerstand is ook toegestaan.
De komende 4 weken mag ik ook niets heffen of dragen, dit om complicaties te voorkomen.
Steunkousen heb ik niet nodig, aangezien hij een arts is die voorstander is van veel bewegen na de operatie.

Het is nog steeds enorm druk op de afdeling.
Jessica haar operatie staat vandaag gepland rond 11u45, in de tussentijd zijn we met elkaar aan het babbelen op Messenger. We gaan elkaar niet meer zien, aangezien zij op een andere afdeling even moet plaatsnemen tot na de operatie. Na de operatie wordt ze pas naar de afdeling gebracht waar ik nu lig. De verpleegster had mij al laten weten dat de kans zeer groot is dat ze mijn plaats zal innemen.
Daarmee besluit ik om zodadelijk na mijn middagmaal haar een klein briefje te schrijven als hart onder de riem voor na haar operatie. Dit zal ik dan aan de verpleging bezorgen, zodat zij dit aan haar kunnen bezorgen.

Sliktest met foto

Het is ongeveer 11u en plots word ik enorm moe. De man met de hamer is langsgekomen…
Ik wil net gaan rusten, komt er een verpleegster met een rolstoel aangereden.
“Mevrouw Vilain, u mag meekomen met mij voor de foto. Neem maar plaats in de rolstoel. Heeft u een peignoir mee?”.
Hierop moet ik negatief antwoorden en krijg ik een dekentje over mij heen gelegd. We rijden richting het operatiekwartier terug, maar slaan een gang eerder op merk ik op tijdens de paar keren dat ik mijn ogen open doe. Ik ben echt enorm moe en kan slapen waar ik zit.
Ze zet mijn rolstoel in een grotere inham waar nog een heel deel mensen staan, liggen of zitten te wachten op hun foto.
Ik doe mijn ogen toe, hoofd steunend op mijn linkerhand met mijn elleboog op de armsteun van de rolstoel.
Een tijdje rust, hoewel er achter mij een man zeer onrustig is en steeds vraagt of het al zijn beurt is. Ik heb compassie met de man, heel verward klinkt hij.
De verpleger die de mensen een voor een komt halen richting de scanner begint zich hierin op te jagen, merk ik aan zijn stem telkens als hij de man wil geruststellen. De man is blijkbaar al aan de beurt geweest, maar ze zijn hem van boven nog niet komen halen wegens de drukte.
Op een bepaald moment hoor ik de deur links voor mij open schuiven en een dame roept “Mevrouw Vilain”.
Ik schiet wakker en doe teken dat ik dit ben.

Ze rolt mij binnen in de ruimte waar een groot scantoestel staat en laat mij plaatsnemen op een bankje voor dit toestel.
Langs mij plaatst ze een ijzeren rolkarretje, legt hier 2 losse bruine papieren doekjes op en loopt richting een kast. Hier neemt ze een beker en vult deze met een bepaalde vloeistof.
Ze vraagt of ik weet wat we gaan doen. Ik leg haar uit de sliktest; vloeistof drinken en terwijl foto’s nemen. Ze bevestigt dat dit correct is.
Ik vraag of ik nadien ook even naar de foto’s mag kijken, ik zou heel graag mijn nieuwe maag willen zien.
De dokter komt even langs mij staan als ik dit vraag en stemt hiermee in.

Ik dien met mijn aangezicht te zitten naar het toestel, de camerabox als je het zo kan zeggen.
“Neem maar een goede slok mevrouw, houdt deze in uw mond en pas doorslikken als ik het zeg.”
Ik neem zoals gevraagd een goede slok uit de goed volle beker die langs mij staat. Het goedje draait in mijn mond rond. Het is een zeer bittere smaak, een slechte gin zou je kunnen zeggen, maar dan dikker van consistentie. Na een paar seconden in mijn mond te laten liggen, mag ik dit plots inslikken.
Ok, dit valt mee…
“Draai u nu 90° naar uw linkerzijde mevrouw en doe terug hetzelfde.” wordt er van mij gevraagd achter het hokje met glas waar de arts en de verpleegster volop aan het babbelen zijn.
Hup draaien, en we doen het nogmaals. Nu begint de smaak toch sterker te worden qua bitterheid.
En zo volle slokken dat ik moet nemen!
Foto 2 is genomen.
“Draai u nu 180° naar uw rechterzijde… Nog eens een slok.”
Ik heb echt al enorm veel gedronken en krijg het moeilijker merk ik om de slok te nemen. Mijn beker is na deze slok nog 1/4de vol. Nu zal het wel gedaan zijn, denk ik en hoop ik vooral, want ze hebben mijn 3 zijdes gehad.
“Mevrouw u mag nog uw laatste slok nemen en gewoon terug met uw aangezicht naar voren richting het toestel zitten…”
Wat??!! Nog een slok??!! Oh nee… tja, we zullen het maar doen voor het goede doel…
We nemen onze laatste slok uit de beker. Dit gaat echt zeer moeizaam en de eerdere slokken beginnen echt door te wegen op mijn maag en darmen voel ik.
De laatste foto, yes… klaar!

De verpleegster laat mij terug plaatsnemen in de rolstoel en ik word richting een scherm gebracht.
De dokter laat mij mijn nieuwe maag zien. Op het scherm is het iets groter dan een pingpongbal.
Hij toont mij dat er geen lekken zijn vast te stellen, legt uit hoe ik dit kan zien, hoe mijn darm is aangesloten op mijn nieuwe maag, … Ik vraag naar mijn oude maag, maar die kunnen we niet zien aangezien daar geen vloeistof meer in kan komen. Als dit wel zo was, dan hadden we een lek natuurlijk.
Fijn om deze info te krijgen en te zien.

Hierna word ik terug naar de kamer gereden.
Eenmaal op de kamer, neem ik dadelijk een hapje van mijn pudding die er nog staat.
De vieze smaak van die zeer bittere gin doorspoelen. Bah, wat was dit vies!
Ik doe mijn ogen even terug dicht om te rusten, ik ben echt enorm moe…

Middagmaal

Rond 12u komen ze langs op de kamer met het middagmaal.
Ik krijg een tas warme groene soep voorgeschoteld om te drinken.
Tussen elke eetlepel soep neem ik even pauze, maar bij mijn 5de eetlepel soep merk ik ineens een zeer drukkend gevoel in mijn maag. Ik heb op dat moment echt maagpijn…
Lap, te veel gedronken en nog te weinig tijd tussen elke hap door genomen.
Ooohhh, dit is niet fijn en doet echt pijn. Ik schuif de tas soep ver van mij vandaan.
Na een kwartiertje is de pijn al minder, gelukkig.
Les geleerd… 5 el soep is nog te veel en dien echt langere tijd tussen elke hap te laten.

Het is bijna tijd voor mij om te vertrekken, dus ik schrijf nog snel een briefje voor Jessica en bezorg dit aan de verpleegster die mij mijn ontslagpapieren komt brengen. Met als PS op het einde van mijn brief: mijn geleerde les ivm de soep.
De verpleegster laat mij weten dat de assistent-arts zodadelijk ook nog even zal langskomen en dan mag ik pas definitief vertrekken.

Om 13u30 mag ik dan eindelijk vertrekken en wandel ik op een zeer rustig tempo richting onder, met mijn trolley achter mij aan.
Ik neem plaats aan de kiss & ride-strook aangezien mijn man mij hier zal komen ophalen.
Op dit bankje doe ik ook weer mijn ogen even dicht.
Het is echt vreemd hoe moe ik ineens ben geworden…

Thuis

Op de terugrit naar huis doe ik heel de tijd mijn ogen dicht.
Ik moet ze anders met luciferstokjes openhouden en die hebben we niet op zak, dus doe ik ze maar dicht.

Het is heerlijk warm thuis, mijn man heeft de haard aangestoken voor mij, zodat ik het zeker lekker warm zou hebben bij thuiskomst. Super lief!
Eenmaal rustig neergezet in de zetel, toont mijn man alle pakjes die intussen zijn toegekomen die ik de voorbije dagen tijdens de solden had besteld.
Hierna gaat hij onze zoon halen op school en leg ik mij even neer op de zetel.
Op het moment dat mijn zoon binnenkomt, merk ik dat ik eigenlijk bijna richting dromenland ging, afgaand van het speeksel dat uit mijn mond was gelopen op het kussen… Tja, ik ben moe mensen, wat verwacht je… Ik ben ook maar een mens, niet de schone slaapster zoals in de sprookjes.

Onze zoon vertelt enthousiast over zijn dag, en hierna besluit ik om naar boven te gaan.
Eer ik mijn bed in kruip, vraag ik aan mijn man om nog even een foto te nemen van mijn buik.
Zodat ik nadien mijn wonden eens goed kan bekijken.
Ik leg mij neer en 2u later word ik terug wakker.

6 insnijdingen in mijn buik — 6 insnijdingen in totaal in mijn buik

Enorme dorst

Als ik onder kom, heb ik enorme dorst.
Ik zou zo een glas water achterover willen kappen, maar dit gaat niet!
Mijn maag en darmen zijn nog steeds zwaar qua gevoel van de sliktest en de soep die mij verkeerd is bekomen.
Kleine slokje water neem ik, wacht een heel aantal minuten en neem nog een.
Ik blijf een enorm dorst hebben!

Mijn water voelt nu wel veel zwaarder aan in mijn lichaam dan deze ochtend merk ik op.
Deze ochtend had ik natuurlijk nog zeer goede pijnstilling in mij zitten, intussen moet ik wachten tot deze avond laat voor een nieuwe Tramadol.
De pijnstilling dien ik goed te doseren bij mij, ik mag maar 3 Tramadols nemen op een dag. Andere pijnstilling tussendoor gaat niet omwille van mijn allergie. Dus mijn volgende dosis is voor het slapen gaan straks…

Omdat water mij echt moeilijk af gaat, beslis ik het advies te volgen van de diëtiste alsook van andere lotgenoten…
Water met een smaakje zoals Lipton Ice Tea zonder bruis of water met hierin sap van 1 citroen en/of 1 sinaasappel, gaat veel vlotter binnen en ligt niet zo zwaar.
Aangezien ik geen sinaasappels noch citroenen in huis heb, ga ik opzoek naar een alternatief.
Ik heb tijdje terug via een surprisebox ooit een Lipton Ice Tea peach gekregen. Deze staat nog steeds in mijn tweede frigo voor mocht er ooit iemand dit graag willen drinken op een feestje, je kent dat wel…
Wel dat feestje is nu mijn maag die dit nodig heeft.
Ik neem heel kleine slokjes hiervan, wat doet dit goed zo lekker koud!
Het verrast mij inderdaad dat dit niet zo hard aankomt als water, echt vreemd… De peach is wel niet mijn favoriet van smaak. Mijn man zal morgen naar de winkel gaan om de green tea hiervan te halen, hopelijk zal deze mij beter liggen qua smaak.

Avondmaal

Net voor mijn avondmaal komt de thuisverpleger langs om mijn anti-trombosespuit te zetten, Innohep.
Hier zou ik niet op mogen reageren van allergie volgens de arts. Aangezien ik geopereerd ben aan mijn buik, wordt de spuit in mijn been gezet.

Van zodra de verpleger weg is, begin ik aan mijn avondmaal voor deze avond.
Zelfgemaakte pudding met lactosevrije melk en sugarly.
Wat is dit heerlijk die paar kleine lepeltjes die ik kan doppen in de warme pudding om dan af te likken.
Het zijn niet veel happen, uiteindelijk heb ik 4x kunnen doppen en ben ik gestopt. Echte happen/scheppen nemen lukt mij niet goed, dit komt veel zwaarder aan in mijn maag voel ik.

Nog steeds ben ik enorm moe en besluit dan ook vroeg mijn bed in te gaan nadat ik een Tramadol heb genomen.

D-day 13 januari 2021

17 januari 202118 januari 2021 door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Deze nacht heb ik geen oog dichtgedaan… Ik ben vroeg gaan slapen rond 22u om om 02u05 terug wakker te worden. Nadien heb ik de slaap niet meer kunnen vatten. Ik heb zelfs hartcoherentie toegepast, maar mocht niet baten. Mijn brein wou niet stoppen met piekeren.

Omdat ik pas om 13u in het ziekenhuis diende te zijn, heb ik nog een aantal huishoudelijke taken gedaan, mijn koffer gemaakt etc tot het 12u15 was. Eten mocht ik toch niet doen, aangezien ik reeds nuchter diende te zijn van voorbije nacht 00u00.

Opname

Om 12u45 zet mijn man en onze dochter mij af aan het ziekenhuis op de kiss & ride-strook. Dit was een zeer moeilijk moment, het afscheid nemen aan de auto. Ik kreeg het zeer moeilijk en de tranen sprongen mij in de ogen.
Ik bleef hen uitzwaaien tot ze uit mijn zicht waren verdwenen. Intussen rolden de tranen volop over mijn wangen achter mijn mondmasker in. Grrr, stom mondmasker, stomme tranen…
Met mijn trolley, die achter mij aanrolt, loop ik richting de inkom.
Elke stap dichterbij is een zware…
Helemaal alleen binnen gaan zonder mijn man, vele vragen van twijfels die in mij opkomen.
Is dit een goede beslissing?
Hoe zal ik mij nadien voelen?
Ik stop de vragen achter diep weg in mijn brein… Ik heb genoeg hierover nagedacht, genoeg hiermee bezig geweest en bevraagd… Ik stel mijzelf nu deze vragen gewoon uit angst van het onbekende. Ik ben mijzelf weer obstakels aan het opwerpen. Zenuwen…
Dagen vroegen de mensen die wisten dat mijn operatie vandaag is of ik zenuwen had. Steeds heb ik geantwoord dat ik deze helemaal niet heb… En vandaag loop ik op van de zenuwen… Bij het minste ben ik aan het wenen, aan het piekeren, slaat mijn stem over van de zenuwen… Alsof alles nu plots de vrijloop heeft gekregen na dagen van onderdrukking?
Eenmaal de knop is omgezet en ik besef dat het gewoon zenuwen zijn, stap ik vastberaden richting de inkombalies waar ik mij dien aan te melden voor opname.

Opnamebalie

Ik meld mij aan bij de balie voor de opname. Ze merkt op dat ik heel zenuwachtig ben. Met dat ze hier naar vraagt, beginnen de tranen mij in de ogen te schieten. Ze vraagt of ik iemand bij mij heb. Ik antwoord dat ik dacht dat dit niet mocht omwille van de procedures die er nu zijn met COVID… Blijkbaar mocht dit wel zowel de dag van opname aanwezig zijn, als de dag van de operatie zelf mag er een bezoeker komen voor 1 uur. Dit wist ik allemaal niet… Ik slik mijn tranen terug weg en geef mijn documenten die ik bijheb meteen aan de dame.
De dame vult mijn gegevens in op haar computerscherm. Zij laat mij plots weten dat er nog geen bed voor mij klaar is. Ik dien in de hal te gaan wachten tot ze mij roepen of over een uurtje even terugkomen en vragen hoever ze staan met een bed.

Ik wandel een beetje doorheen de grote inkomhal, ga even het winkeltje binnen maar niets dat mij daar kan bekoren. Ik beslis dan uiteindelijk in de zetels te gaan zitten aan het grote raampartij aan de voorzijde van het gebouw waar het zonnetje lekker straalt.
Ik neem plaats in de oranje zetels en neem mijn gsm erbij om even te babbelen met Jessica aangezien zij mij al een paar berichten heeft gestuurd.

Na een uur, wanneer ik nog geen info heb gekregen, stap ik terug richting de opnamebalie naar de dame waar ik eerst bij stond.
Plots komt er een andere dame naar haar toegelopen en wenkt mij dat ik haar dien te volgen.
We stappen terug richting de stoelen waar ik zojuist zat, intussen is het 14u30.
“Mevrouw, dr. GB liet weten dat u op consultatie bij hem dient te gaan. Zal ik uw koffer even bij mij houden?”.
Op consultatie? Ik kom voor een operatie, niet voor een consultatie… Vol verbijstering bevestig ik dat ik hierop inga en mijn koffer even bij haar laat.

Ik loop volledig overstuur richting het secretariaat van dr. GB.
Daar toegekomen, meld ik mij aan.
De secretaresse laat weten dat dr. GB er zo dadelijk aan zal komen, dat hij ons graag wil spreken.
“Gaat de operatie niet door?” vraag ik overstuur. De dame in kwestie kan mij hier niet op antwoorden en vraagt mij om in de stoelen even plaats te nemen.
Iets na mij komt er nog een dame aan bij het secretariaat, maar zij is furieus.
Nadat zij plaatsneemt in de stoelen, vraag ik of zij ook voor een operatie bij dr. GB komt.
Zij bevestigt dit en is zeer boos. Ze laat mij weten dat zij al van 11u aanwezig is, nog steeds niets weet en nu plots de kans bestaat dat de operatie niet doorgaat… Ze schiet vuur met haar woorden op dat moment.
Ik probeer haar te kalmeren door te zeggen dat alles wel goed zal komen. In tussentijd ben ik in mijzelf aan het bidden opdat alles effectief goed mag komen, dat de operatie zal kunnen doorgaan.

Na een half uurtje komt de secretaresse door de deur links van mij. Ze laat ons weten dat dr. GB er momenteel alles aan aan het doen is om er voor te zorgen dat de operaties wel kunnen doorgaan vandaag. Maar dat ze nog niet meer kan zeggen…

De komende 15 minuten bid ik heel de tijd opdat het dr. GB zal lukken om alles geregeld te krijgen zodat alles kan doorgaan.
Plots krijgen we het verlossende bericht van de secretaresse: “Dames, u mag naar boven gaan naar de opnamebalie en u terug inschrijven. Dr. GB heeft het kunnen regelen dat de operatie van u beiden kan doorgaan.”
Ik krijg een grote glimlach op mijn gezicht, bedank de secretaresse en wandel meteen richting de opnamebalie.

Terug bij de opnamebalie meld ik mij aan… De dame die mij eerder had doorverwezen voor de consultatie kijkt mij vreemd aan. Ik meld haar het goede nieuws en zij valt op dat moment uit de lucht.
Ze neemt haar telefoon en begint dadelijk telefoontjes te maken.
“We krijgen de info dat de dokters inderdaad zojuist hun ronde hebben gedaan en mensen naar huis hebben gestuurd, die mss nog niet naar huis gingen normaal maar nu dus wel, dat er bedden zijn vrijgekomen voor jullie, de kamers nog dienen gepoetst te worden en dat jullie dan naar de kamer kunnen gaan rond 16u. De operatie zal kunnen doorgaan voor jullie beiden.” zijn de woorden van de dame na het telefoontje.
In de tussen tijd dienen wij terug in de oranje stoelen plaats te nemen en te wachten…

Ik loop terug naar de stoel waar ik al heel de namiddag aan het wachten was. De furieuze dame die intussen al een beetje gekalmeerd is, uit haar ongenoegen over heel het gebeuren tegen mij wanneer ze langs mij komt plaatsnemen. Ik reageer door te zeggen ” Uiteindelijk komt het allemaal goed, we worden geopereerd vandaag, super nieuws toch.” De dame reageert er niet echt op en neemt haar telefoon om te bellen naar een van haar dierbaren.
Ondertussen ligt ik mijn man en Jessica in over heel het gebeuren.

Rond 16u komt de dame van de opnames terug naar ons toe. Ze laat weten dat de furieuze dame met haar mee mag gaan naar de dagopname. Hier zal zij al voorbereidt worden op haar operatie om dan nadien naar een kamer te worden gebracht. Na haar operatie ben ik aan de beurt, maar eerst mag ik naar mijn kamer gaan. Een andere dame laat mij weten naar welke afdeling ik dien te gaan.

Eenmaal op de afdeling waar mijn kamer is, nadat ik eerst op de verkeerde gang stond op hetzelfde niveau, word ik naar een intakekamer gebracht. Hier krijg ik een hele waslijst met vragen van de verpleegster die om de 5 voet gebeld wordt op haar toestel. Het is enorm druk op de afdeling valt mij dadelijk op.

Na deze intake brengt zij mij naar mijn kamer die naast de intakekamer ligt, 3.68.
Er ligt reeds een oudere dame in de kamer.
De verpleegster geeft mij uitleg van de kamer, hoe de kasten werken, hoe het touchscreen werkt etc. Dan laat ze mij weten dat ik mij nu meteen dien klaar te maken, want het is intussen 16u45 en om 16u50 word ik naar het operatiekwartier gebracht. Mijn operatie staat gepland om 17u15.

Tijdens het klaarmaken op de kamer, praat ik even kort met mijn kamergenote.
Deze dame ligt al 7 weken in het ziekenhuis ivm complicaties met haar slokdarm. Ik verschiet mij een ongeluk bij het horen van deze gegevens. Ik vraag meteen of dit komt door een GBP, maar dit beantwoordt ze negatief… Oef!

Operatie

Eenmaal ik in de recovery kom, probeert een jonge verpleger een infuus te steken in mijn arm.
Dit is geen makkelijke met mijn aders.
Hij merkt dat ik enorm veel zenuwen heb en gaat even weg uit de recovery.
Plots komt hij terug binnen op de recovery vergezelt met dr. GB.
Dr. GB merkt ook mijn zenuwachtigheid op en stelt mij gerust, hij excuseert zich ook voor de vele chaos deze namiddag, maar dat we nu wel kunnen gaan opereren en dat alles goed zal komen.
Ik word al wat rustiger en de jonge verpleger probeert weer te prikken, derde keer goede keer.
Hierna word ik in mijn bed richting de operatiezaal gereden.
Ik krijg een lekker warm deken tegen mij aangelegd dat ze nadien over mijn lichaam leggen.
Dit ontspant mij volledig.
Voor de zoveelste maal checken ze mijn gegevens en dan krijg ik de info dat ze mij iets gaan geven om rustig te worden, ik krijg een masker met zuurstof op mij gezet…

Plots hoor ik stemmen die mijn naam roepen en vragen om wakker te worden. Ik word even wakker, en merk dat ik mijn masker nog op mijn mond heb. Hierna is het terug zwart.
Daarna word ik wakker, hoor ik mijzelf kreunen en roepen dat ik pijn heb. Een verpleegster komt naar mij toe en geeft mij een pijnstiller. Ik word terug rustig.
Langzaam aan doe ik meer en meer mijn ogen open.
Ik zie verpleegsters op de recovery heen en weer lopen van het ene bed naar de andere.
Ik roep even de verpleegster en vraag hoelaat het is. “Het is nu iets na 19u mevrouw, over een 2-tal uurtjes zal u terug op uw kamer zijn.”
Ze hadden mij daarstraks bij de intake reeds laten weten dat de operatie ongeveer 1.5u tot 2u duurt, dat ik dan op de recovery kom en hier dan ook nog 2u dien te blijven ter observatie.
Heel de tijd blijf ik alles observeren met af en toe een momentje dat ik mijn ogen dicht doe en van de kaart ben.

Rond 21u15 word ik terug naar de kamer gebracht.
Het eerste wat ik doe is naar mijn man bellen, wel nog volledig groggy. Denk niet dat ik goed verstaanbaar ben, aangezien ons dochter af en toe vraagt “Wat zeg je mama?”… Blij om hen gehoord te hebben toch en terug op de kamer te zijn.

Na mijn telefoontje komen de verpleegsters mij een anti-trombosespuit in mijn buik zetten.
Ze vragen of ik iets voel, maar ik voel helemaal niets in mijn buik, goede verdoving die aan het werken is.

Hierna probeer ik te gaan slapen. Ik ga al meteen op mijn zij liggen, want ik ben een zij-slaper en met de pijnstillers die ik nu krijg, moet dit wel te doen zijn. Het is even pijnlijk maar eenmaal ik goed lig, kan ik toch blokjes van 10 minuten slapen.
Elk uur van de nacht heb ik wel gezien… de nacht leek eindeloos lang te duren.
Eenmaal mijn verdoving minderde, merkte ik dit ook aan mijn slaaphouding, want zijslapen begon dan meer pijn te doen.

Toen het eindelijk ochtend was, voelde ik mij al iets beter en belde ik terug met videocall naar mijn gezin via Whats App. Lang leve video call!!

Superlange to do-lijst – 12/01/2021

17 januari 202118 januari 2021 door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Gisterenavond laat heb ik op de website van het ziekenhuis gezien dat mijn test negatief is van covid. Mijn operatie zal dus doorgaan, na 13u30 mag ik dus even naar het ziekenhuis bellen om te vragen om hoelaat ik binnen moet komen.

Dag voor de operatie – laatste dag pre-dieet

Ik begin de ochtend met het huis op te ruimen, was te plooien, wasmachines te draaien, te stofzuigen… Je zou kunnen zeggen een soort van nestdrang voor mijn operatie. Ik wil graag dat het huisje toch netjes is voor ik vertrek. Niet dat dit veel zin heeft, want heel waarschijnlijk in de avond zal je daar niets meer van merken met twee kids in huis.
Iets voor de middag zet ik mij aan mijn computer om een aantal zaken nog in orde te brengen.
Vandaag is het ook D-day van Odette, zij heeft een verticale dijbeenlift opstaan vandaag, heb haar dan ook succes gewenst. Ze had mij gisterenavond nog gevraagd of ik zenuwen had. Zo een lieve vrouw.

Antwoord op mijn vragen

Ik bel ook nog even met dr. GB en krijg een antwoord op al mijn vragen, waardoor ik heel gerustgesteld ben nu.
Ik krijg een antwoord op mijn vraag die de hospitalisatieverzekering mij had gevraagd (of de mutualiteit tussenkomt). De documenten voor de mutualiteit worden de dag van de operatie aan de mutualiteit bezorgd, mijn dossier is ook volledig in orde voor terugbetaling te krijgen van de mutualiteit, want anders ging de dokter beslist hebben dat de operatie niet wordt gedaan mocht er iets niet in orde zijn. Een hele geruststelling bij het horen van die antwoorden.
In verband met de Pantomed is het niet noodzakelijk dat ik die op voorhand al neem, dit mag wel maar moet niet.
Nadat ik al deze info te weten ben gekomen, licht ik ook Jessica in. Zij is momenteel in het ziekenhuis voor haar afspraak bij de anesthesist.

Als het middag is stop ik even en eet iets kleins, surimi-sticks met een beetje groenten. Veel honger heb ik niet.
Na het eten zet ik mij terug aan de computer en werk verder.
Tussendoor babbel ik even met Jessica over hoe haar dag momenteel is verlopen en terwijl werk ik ook nog aan een heel aantal projecten waarmee ik bezig ben, zoals onder andere mijn verslag schrijven.
Op mijn agenda heb ik vandaag nog heel wat andere zaken staan, zoals nog naar de winkel en apotheek gaan, mijn nepnagels verwijderen, de dochter helpen met haar huiswerk, eten maken, de thuisverpleger die nog langskomt etc.

Uur van opname

Een hele waslijst en plots in al mijn drukte krijg ik plots telefoon… Het ziekenhuis… Oh neen, ze gaan mijn afspraak toch niet annuleren?! Het is de afsprakenbalie om mij te laten weten om hoelaat ik morgen binnen mag komen. OMG het is al na 16u merk ik plots op op de klok!! Ik ben compleet zo in afleiding gegaan dat ik zelf ben vergeten te bellen naar hen om te vragen om hoelaat ik binnen mag komen!! Hoe kan ik zoiets vergeten??!! Ja, goede afleiding gedaan…

Na ons telefoontje komt mijn man en zoontje thuis en spring ik in de auto om alle andere dingen nog in orde te brengen.
In de winkel koop ik mij een heel aantal verschillende yoghurts, platte kazen enzo als voorbereiding voor de komende 2 weken. Etiketten lezen is datgene waar ik mij mee bezighoud in de winkel. Zitten er niet te veel suikers per 100g in? Bij sommige zaken twijfel ik. Ik neem het mee en zal het eens navragen bij de diëtiste morgen.

Thuisgekomen begin ik aan het eten voor mijn gezin en mijzelf. In de AH heb ik een pakje nasigroentenrijst gekocht. Een pakjes met gele wortel fijn geraspt tot rijst, hierbij rode ui, paprika en nog een paar groenten. Dit maak ik klaar met zeer fijne sneetjes kip. Het ruikt al heerlijk!!
En na mijn eerste hap ben ik verkocht. Wat is dit ook nog eens zeer lekker!! Waarom ben ik niet eerder naar de AH gegaan om daar zulke pakjes groenten te gaan halen om te gebruiken bij mijn vlees.
Dit is zo een heerlijke maaltijd, dat ik niet kan wachten tot de moment dat ik dit nog eens kan klaarmaken. De moment dat dit zal zijn, zal nog wel een hele tijd duren, maar ik ben intussen wel wat rijker geworden qua kennis… Een heerlijk simpel gerechtje dat past in het pre-dieet… Genieten van elke hap…

Anesthesist en COVID-test – 11/01/2021

17 januari 202118 januari 2021 door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Dag 9, deze ochtend moeten we zeer vroeg uit bed… Met groot ongenoegen van ons Martijn.
Zeuren, zagen, mokken, boos zijn… alles komt aanbod in de ochtend. Wat een gezellige start voor deze spannende dag voor mij.
Blij dat ik zoonlief en manlief op de voorschoolse opvang en het werk heb kunnen afzetten, om dan richting het ziekenhuis te rijden.

Anesthesist

Vandaag staat de anesthesist en de COVID-test op het programma.
Als eerste dien ik bij een verpleegster te komen, zij meet een aantal parameters van mij o.a. bloeddruk, temperatuur meten… Zij weegt mij ook even aangezien ik niet kan zeggen hoeveel ik op dit moment weeg met dit pre-dieet. Nadien stelt zij mij heel wat vragen naar voorgeschiedenis, of ik ooit problemen heb gehad met narcose, mijn allergieën etc.
Hierna mag ik even plaatsnemen in de wachtzaal tot ik door de anesthesist tot bij hem word geroepen.

Als ik bij de anesthesist binnen mag, vraagt hij meteen naar mijn allergieën.
Ik meld hem ook datgene wat dokter Endo mij heeft doorgegeven wat ik hem zeker dien mee te delen betreffende mijn hydrocortisol. Hierop besluit hij dat ik de ochtend van de operatie toch wel 5mg hydrocortisol neem, aangezien we nog niet weten wanneer de operatie zal doorgaan. En we willen voorkomen dat mijn lichaam op is van de stress en geen cortisol heeft om op terug te vallen net voor de operatie.
Tijdens de operatie zal ik sowieso ook een stressdosis toegediend krijgen. De arts meldt ook dat ik nu al Pantomed dien te nemen, dat dit beter is voor de operatie ivm zuren van de maag die dan rustiger zijn. Hij is verbaasd dat ik dit niet nu al aan het nemen ben, en ik op mijn beurt ben verbaasd met wat hij zegt. Niemand heeft mij tot nu gezegd dat ik dit ook al op voorhand diende te nemen.
Dit van de Pantomed ga ik toch even navragen bij dr. GB zelf. Ik heb sowieso nog een aantal vragen betreffende de mutualiteit en de voorschotfactuur (info uit de infosessie) voor hem, dan kan ik hem dat ook in een weg vragen.

Vragen ivm operatie

Na de anesthesist mag ik een COVID-test gaan laten afnemen en wandel richting een tentje in het ziekenhuis. Bij aankomst gaan de verpleegsters juist in pauze. Ik besluit om dan eerst naar het secretariaat van dr. GB te gaan.

Als ik bij het secretariaat toekom, stel ik de dames een aantal vragen. Ze kijken mij aan alsof ze een alien zien bij al de vragen die ik stel. Op geen enkele vraag kunnen ze mij verder helpen. Dr. GB is zelf ook niet aanwezig.
Ik vraag dan maar naar het voorschrift voor mijn anti-trombosespuit, aangezien ik dit nog niet per post ontvangen heb en morgen wel dien te laten zetten. Ook hier kunnen ze mij niet dadelijk helpen.
Ze vragen mij even plaats te nemen in de stoeltjes en te wachten.
Omwille van de chaos en het niets weten betreffende al mijn vragen die ik hun stelde, sla ik volledig in paniek. Ik heb overmorgen mijn operatie en niemand kan mij verder helpen met mijn antwoorden. De enigen die hier een antwoord op weten is dr. GB zelf die momenteel in een ander ziekenhuis aan het opereren is en mevr. OC die afwezig is wegens ziekte.
Ik zet mij neer op mijn stoeltje en krijg het heel moeilijk. Plots springen de tranen in mijn ogen en kan ik ze even niet stoppen. Ik probeer ze weg te puffen, terwijl ik naar een zakdoekje zoek, maar dit lukt mij niet goed. Een vriendelijke dame die schuin tegenover mij zit, volledig in pastelroze gekleed, kijkt mij aan met empathische ogen. Ze vraagt mij zacht of het gaat. Ik antwoord dat het wel gaat, dat dit waarschijnlijk even een ontlaadmomentje is van de stress voor mijn operatie. Ze vraagt of ik een zakdoekje nodig heb, maar dit heb ik intussen gevonden. Ik bedank haar vriendelijk voor haar medeleven.
Na een aantal minuten gaat de deur rechts van mij open en de dame van het loket roept mij binnen.

Ik mag haar naar het loketje binnen volgen. Ze geeft mij het voorschriftje van de nodige spuiten voorgeschreven door de assistent-arts. Ze laat mij ook weten dat ze aan dr. GB zal doorgeven dat hij mij even contacteert op mijn gsm om mij verder te helpen met mijn vragen.

COVID-test

Ik wandel iets opgeluchter naar de COVID-test-tent.
Er zijn 2 mensen voor mij aan het aanschuiven. Terwijl ik zit te wachten, besluit ik dat ik van zodra ik thuiskom even contact zal opnemen met mijn mutualiteit. Zij zullen mij misschien ook verder kunnen helpen met vragen ivm het formulier van de mutualiteit.
Wanneer het mijn beurt is om te testen, stap ik het tentje binnen. Ik neem plaats in een soort van tandartsstoel maar die rechter staat. Ik dien mijn masker omlaag te doen en mijn hoofd naar achter te houden. Ze nemen een wisser af in mijn neus en ik begin spontaan te hoesten na afname. Hierna volgt er een andere wisser in mijn keel met braakneigingen als gevolg.
Indien ik positief zou testen dan zou ik vanavond ten laatste morgenvroeg gecontacteerd worden, krijg ik van info mee.

Als de test erop zit wandel ik terug richting de grote inkomhal waar ik mijn opname van woensdag al dien te plannen zoals de verpleegster van de anesthesist mij had doorgegeven.

Mutualiteit

Eenmaal ik thuiskom, neem ik de vaste telefoon en bel naar de mutualiteit. Ik vraag hen of zij mijn aanvraag van de operatie voor mijn GBP al hebben ontvangen en hun akkoord hiervoor al hebben gegeven.
De dame, Gwen, laat mij weten dat zij dit niet kan zien in mijn dossier. Ze dient hiervoor even te bellen naar de adviserend geneesheer. Ze zal dit even navragen en mij dan vandaag nog terugbellen.

Een 5-tal minuten nadat ik de telefoon had afgelegd, rinkelt deze weer. Ik neem op en hoor dat het Gwen aan de andere kant van de lijn is. Ze laat mij weten dat ze nog niets van aanvraag hebben ontvangen, maar dat dit geen probleem is. De dokter mag dit ook opsturen de dag van de operatie of na de operatie. Als mijn bmi hoog genoeg is, dan zal dit wel in orde komen, laat ze mij weten.
Dan vraagt ze plots hoe dat in elkaar zit zo een procedure van een GBP. Niet om mij uit te horen, maar gewoon uit interesse, laat ze mij weten. Ik leg haar volledig het proces uit dat ik al doorlopen heb, alsook de reden waarom. Ze vond het zeer fijn dat ik haar dit heb uitgelegd en ze wenst mij succes.
Zou zij dit ook willen doen, stel ik mijzelf de vraag? Als mijn blog nu al klaar was, kon ik haar natuurlijk doorverwijzen naar deze… Nadeel van nog niet in orde te zijn hiermee natuurlijk.

Mijn blog heb ik pas opgestart na mijn operatie, ik heb eerst steeds heel mijn proces apart opgeschreven om dan nadien te posten in een blog.

Op de middag drink een tasje soep, want ik heb nog niets gegeten vandaag.
Ik vraag mij af wanneer dr. GB mij zal bellen?

In de namiddag babbel ik nog even met Jessica, iemand die ik heb leren kennen in de steungroep GBP Januari op Facebook. Zij wordt de dag na mij geopereerd in hetzelfde ziekenhuis.
Ik deel haar mijn verhaal mee van in de ochtend en zij is ook heel verbaasd met dit alles. Zij gaat ook even haar arts contacteren, want zij had dezelfde vragen als mij en nu ze mijn verhaal hoorde wilde ze toch iets meer info.
Beiden aan het wachten op antwoorden momenteel…

Dag 8. Zin in vanalles en nog wat… dat niet gezond is

17 januari 202118 januari 2021 door anyavilain ♥ 0 Leave a Comment

Vandaag heb ik het heel moeilijk…
Ik wil van alles en nog wat eten, alles wat niet gezond is.
Ik vraag mij een aantal keren per dag af “is dit het mij waard?
Dit zal ik misschien nooit meer kunnen eten?
Zal ik het fel missen? Zal het mij lukken om dit niet meer te eten?
Waarom doe ik dit?
Is het dit mij waard?”…

En uiteindelijk kom ik steeds tot de conclusie: ja het is mij waard.
Ik ben het beu om buiten adem te zijn, om niks te kunnen doen van sport, om naar adem te happen wanneer ik de trap op loop, om niks moois aan te kunnen doen, om te zien hoe mijn lichaam aan het aftakelen is en niet gezond is…. Dus ja, het is het mij waard!!
Ja, dit kan ik in de toekomst niet meer eten , maar in de plaats zal ik nieuwe lekkere dingen leren kennen die wel gezond zijn, zal ik terug leren genieten van het sporten… Dus ik houd mij aan mijn programma ook al ruikt de Cheetos-chips van mijn man die dit langs mij zit te eten heel lekker en zien de heerlijke maaltijden terwijl ik door mijn facebook scroll er heerlijk uit.

Fresubin DB crème

Als alternatief voor de chips waar ik zoveel zin in heb, neem ik mij een crème van Fresubin. De aardbeismaak van de crème heb ik reeds geproefd en die is ok. Dit keer waag ik mij aan de vanille omdat ik echt zin heb in zoet.
Deze is echt zoet proef ik. Een hele koffielepel in een hap binnenspelen is mij te hevig van smaak en veel te zoet. Ik dop mijn lepeltje er in dat die lichtjes bestreken is met de crème en eet dit dan op. Op deze manier valt het goed mee om te eten.
Een volledig potje krijg ik niet op, dus halverwege het potje stop ik met eten.
De poezen komen dadelijk aan het potje ruiken en willen er ook van smullen. Ik zet daarom mijn potje dadelijk in de frigo, want ze zijn niet van de salontafel weg te slaan onze kittens.
Wil toch zeggen dat het wel lekker moet zijn, want poezen zijn heel kieskeurige eters is mijn ervaring.

In de avond geef ik ook mijn operatie door aan de hospitalisatieverzekering, zodat ook dit in orde is.
Nog even afwachten tot ik het akkoord krijg, maar dit zal wel goedkomen.

The good, the bad and Gastric Bypass

Auteur: anyavilain

Afspraak dokter en het groenteprobleem – 19/01/2021

Onder de 3 cijfers of niet?

Feest

Zaterdag 16/01/2021

Dag 2 post operatief (PO) – 15/01/2021

Eerste dag na operatie – 14/01/2021

D-day 13 januari 2021

Superlange to do-lijst – 12/01/2021

Anesthesist en COVID-test – 11/01/2021

Dag 8. Zin in vanalles en nog wat… dat niet gezond is