Vorige week is er geen artikel verschenen op mijn blog. Ik zat in een mentale strijd naar aanleiding van een extern gebeuren.
Ik had hierover een volledig artikel geschreven, over wat mij dwars zat… Maar ik had besloten om het niet te posten. Nu toch nog niet… De reden? Omdat het zeer gevoelig ligt bij mij maar ook bij anderen. Maar ooit zal ik hier wel over posten heb ik mij toen voorgenomen. Ooit…

We zijn nu een weekje verder en gisteren maakte ik ongeveer iets gelijkaardigs mee als de week voordien…
Een vergelijking, “een mildere” variant…

Op de facebookgroep waarvan ik lid ben, worden er soms pics gepost door mensen wat ze hebben gegeten als gerecht en soms ook hierbij de voor en na qua hoeveelheid.
In de groep wordt er vaak gekeken naar hoeveel iemand anders eet die ook de operatie heeft ondergaan.
Op dergelijke posts komen er dan ook heel wat reacties op. Positieve reacties wat zeer hartverwarmend is. Maar ook reacties van angst “Oei, eet ik niet te veel? Want ik kan veel meer op dan die persoon…”. Of bekritiserende reacties van “Dat is wel geen evenwichtige maaltijd dat jij eet…” of “Zoveel dat jij eet!!”…
Persoonlijk vind ik dit zeer erg, want je gaat jezelf gaan vergelijken met iemand anders, terwijl er misschien meer kan achter zitten van het wat en hoe.
Ik ga hier nu niet de schijnheilige gaan uithangen… Ikzelf geef ook wel soms een reactie hierop, vaak omdat ik het super vind wat iemand kan eten en ikzelf dat ook graag zou kunnen. Een beetje een “jaloerse”-reactie van mij dan. Damn, niet ok hé. Maar ja, het is wel zo… Dus ja, ik doe ook aan vergelijken and it is NOT OK.

Als ik een post in de groep zet met wat ik heb gegeten en hoeveel hiervan op is, is dit omdat ik eigenlijk in eerste instantie de feedback van “Wow, zoveel dat jij eet!!” wil voorkomen. Ik zet mijn hoeveelheid erbij om mij in te dekken. (Nota: eigenlijk zou dit niet nodig moeten zijn mij indekken en zou ik mij niet moeten verantwoorden, al at ik heel de pizza op bij wijze van spreken, het is mijn proces…)

Maar door mijn weinige hoeveelheid dat ik eet, merkte ik dat anderen gaan twijfelen aan hunzelf, aan hun hoeveelheid dat ze eten: “Ben ik wel goed bezig?”…
Dit maakt mij triest…
Mensen, het is niet mijn bedoeling dat je gaat gaan vergelijken met mij hé! En al zeker niet met mijn hoeveelheid dat ik eet!
Ik post vaak om te informeren, mijn proces te tonen, een lekker gerechtje te tonen waar ik fier op ben etc.
Mijn hoeveelheid staat nog helemaal niet op het punt waar die moet staan, dus dit is niet de reden van mijn post.
Ikzelf heb een psychologisch probleem mbt mijn hoeveelheid eten; een angst gecreëerd op vlak van mijn voeding nu naar aanleiding van de waarschuwingen in het begin van mijn operatie.
Wat ik wil zeggen is: er steekt soms meer verhaal achter een foto dan je ziet, dus ga niet dadelijk gaan paniekeren of bekritiseren…
(nota: Ik ben wel onderweg naar een goede hoeveelheid, het is in stijgende lijn whoop whoop 😀 )

Dieetdenken

Omwille van mijn hoeveelheid eten ben ik nu ook in begeleiding bij een therapeut alsook begeleiding van mijn diëtiste.
Maar omdat ik ook merk dat ik naast mijn angsten ook heel veel aan dieetdenken doe, ben ik ook de cursus “Destination Healthy Habits” aan het volgen van Healthy Habits Celien. Dit is gebaseerd op intuïtief eten. Jessica had mij haar Instagram-account aangeraden net nadat ik mijn operatie had ondergaan. Via die weg ben ik in contact gekomen met deze cursus.

Waarom ik deze cursus volg? Wel ik val wel af, maar zoals ik al eerder had aangegeven, mijn hoofd wil nog niet mee.
Mijn hoofd denkt nog vaak in dieetdenken zoals “Oh dat is geen gezonde keuze. Ik mag geen snoepje nemen want dat is niet gezond. Een smoothie is te veel suikers, dat is niet gezond. Ik zie er nog steeds dik uit. etc”
En daar wil ik vanaf. Ik heb deze operatie gedaan om te stoppen met het diëten, dus het denken dient dan ook aangepakt te worden. De jaren diëten hebben een serieus “litteken” achtergelaten in mijn denken. Deze wil ik helen.
Ik wil mijzelf terug graag gaan zien…

Zoals de psycholoog vrijdag ook vroeg naar aanleiding van mijn angst dat ik de 60kg niet ga halen en misschien MAAR 75 kg als mininum zou halen: “Als je nu 80 kg of 75 kg zou wegen, wat zou dit verschil maken? Op de weegschaal is het inderdaad 5 kg verschil. Maar uiterlijk, zou dit zoveel verschil maken? En qua gezondheid?”

En dat doet je nadenken… Het is inderdaad zo dat ik al bijna 25 kg ben afgevallen, qua gezondheid heeft dit mij al heel wat opgeleverd. Ik voel mij energieker dan toen ik 108 kg woog. Ik kan zelfs de trap intussen oplopen zonder dat mijn hart uit mijn borstkas wil springen, mijn schoenen kan ik aandoen zonder buiten adem te zijn…
Ik besef heel goed dat ik al heel wat bereikt heb sinds de operatie…
En toch zit in mijn hoofd dat getal “60 kg” halen, want ik associeer 60 kg met gezond voor mijzelf “omdat de BMI dat zegt”…
Mijn engeltje op mijn schouder zegt dan “Een BMI zegt niks… BMI is ooit opgesteld geweest op vraag van de verzekeringen en zegt niets over hoe gezond iemand is. Je hebt sporters die volgens het BMI obees zijn, terwijl zij geen gram vet hebben en gezond leven.”
Gewoon die tweestrijd, daardoor alleen al weet ik dat ik aan dieetdenken doe en mijzelf niet aanvaard.

De harde waarheid is dat ik weet dat als ik uiteindelijk 60 kg ooit zal wegen, ik zelfs dan nog niet gelukkig zal zijn met mijzelf. Want hey, hoe is het ooit begonnen heel dit proces van jojoën en dergelijke?!

Ja, ik heb een operatie ondergaan en dit maakt het mij nu “makkelijker” om terug naar een gezonder gewicht te gaan. Enkel zal mijn oorspronkelijke probleem niet opgelost zijn als ik terug een gezond gewicht heb of meer sport…
Daarom dat ik nu ook het pad aan het bewandelen ben van het mentale ook aanpakken.
A bumpy road…