We zijn vandaag de 3de dag PO en deze nacht heb ik nog meer geslapen dan voordien.
Dit is echt een zaligheid, je voelt in de ochtend wat een deugd dit heeft gedaan voor je lichaam.
Ik neem wel nog steeds een Tramadol voor het slapen gaan, dit moet ik er wel bij zeggen.

Vandaag door de dag neem ik geen pijnstiller.
De ochtend start ik zoals gisteren: hydrocortisol en Pantomed nuchter, 30 minuten pauze gevolgd door mijn ontbijt. Dit keer neem ik als ontbijt een warme chocolademelk.
Ik ben geen koffiedrinker, dus om nu elke ochtend warme chocolademelk te mogen drinken… ZALIG!
Voordien dronk ik dit zeer zelden, omdat ik dit als een dikmaker zag. “Ik ga mijn dag toch niet al meteen met een dikmaker starten zeker, ben je zot?!”, was toen mijn redenering.
Nu kan ik hiervan profiteren en zeker in deze koude dagen.

Ik merk dat mijn spierpijn in mijn buik wel meevalt vandaag, het is een betere dag dan gisteren.
Wat was dit gisteren??!!
Vandaag is het Jessica haar 2de dag… Ik heb schrik voor haar dat deze nog erger zal zijn dan haar dag van gisteren.
Ik heb haar dan ook gestuurd om te vragen hoe het met haar gaat, maar krijg geen respons.
Hieruit leid ik af dat ze inderdaad verschrikkelijk fel aan het afzien is…

Uitslag buik

Over afzien gesproken.
Ik heb reeds eerder aangegeven dat ik allergisch ben voor Fraxiparine alsook Clexane, dit zijn anti-trombosespuiten. Daarom heeft de arts mij Innohep voorgeschreven. Een middel waarbij de kans zeer klein is dat ik zal reageren…
Je kan al raden waarmee ik afkom zeker? Jaja, de spuit die ze in mijn buik in het ziekenhuis hebben gezet heeft een allergische reactie gemaakt. De blauwe plek is ongeveer een 3-tal cm groot en hierrond heb ik een rash met diameter 8 cm, rood, opgeblazen, bobbelig en ENORME jeuk!!
Ik vraag mij af of ze in het ziekenhuis Innohep hebben gespoten of toch een verkeerde… Maandag als eerste hiervoor bellen…
Het vreemde is dat op mijn been ik momenteel nog geen uitslag heb. De dag voor mijn operatie had de thuisverpleging ook een spuit in mijn buik gezet (in de buurt van die van het ziekenhuis), de dagen na mijn operatie steeds in mijn been, afwisselend.
Het is echt een verschrikkelijke jeuk, maar ik moet er van af blijven. Ik smeer de zalf Elocom op de uitslag, dezelfde zalf die ik 2 jaar geleden heb moeten smeren bij dezelfde reactie van Fraxiparine.

Voldaan gevoel

Uiteindelijk al bij al valt dit wel mee die uitslag en maak ik mij vandaag daar niet zo druk om.
Waar ik mij vandaag enorm veel vragen bij stel is mijn voedselinname.
De vragen die vandaag bij mij opkomen zijn vooral de volgende:

• Hoeveel mag ik eigenlijk eten?
• Wanneer eet ik te veel? Ik heb schrik om te veel te eten en dat mijn maag hierdoor terug uit zal zetten.
• Wanneer heb ik precies een voldaan gevoel?
• Hoe kan ik voelen dat ik een voldaan gevoel heb?
• Eet ik momenteel niet te weinig?
• Als ik te weinig eet, heeft dat ook geen nefast effect zoals oventje niet in gang komen of je lichaam dat gaat hamsteren?

En blijkbaar ben ik niet de enige met die vragen.
Op de steungroep op FB merk ik dat er nog dames zijn met dezelfde vragen als mij, die ongeveer rond dezelfde periode als mij onder het mes zijn gegaan.

Het is eigenlijk best wel heel contra-dictorisch deze vragen met hoe ik mij aan de ene kant voel, als ik hier bij stil sta…
Want ik heb echt het gevoel dat ik continue bezig ben met eten en drinken…
Ik eet iets (weliswaar mega klein/weinig), 30 min pauze, drinken om de 5 minuten een slok dit voor een uur lang, terug 30 minuten pauze en dan terug eten… En zo gaat de cirkel helemaal rond, de hele dag door van opstaan tot aan mijn laatste tussendoortje.
Ik heb ook het gevoel dat ik veel meer moet eten dan voordien, maar dat is een vertekend beeld, ik eet eigenlijk op meerdere momenten kleinere porties…

Ik toch zit echt in de knoop met deze vragen… Ik wil het zoooo goed doen allemaal en weet gewoon niet hoe ik het precies dien te doen.
Dit is weer zo “een OCD-flipmomentje” zoals mijn therapeut het in het verleden noemde: alles strikt willen volgen, het moet gaan zoals gepland is, niet genoeg info hebben naar mijn gevoel om het ook zo strak te volgen, het niet lukken van strak te volgen (naar hoeveelheden van inname toe vooral), dan beginnen paniekeren, angst krijgen en blokkeren…
Positief van mijzelf dat ik het zelf herken, vroeger kon ik dit niet bij mijzelf herkennen en kon ik het ook geen halt toeroepen. Ik kon ook geen andere actie ondernemen tot ik een antwoord had op al mijn vragen.
Intussen weet ik beter en ga ik over in actie.
Ik kan hier blijven sudderen en meer angst krijgen door te blijven hangen in mijn gedachten OF ik ga mij gewoon informeren bij lotgenoten. De diëtiste kan ik momenteel niet contacteren, aangezien het weekend is.
Anders was zij mijn eerste hulplijn.
Ik neem contact op met de mensen waarbij ik al eerder ben terecht geweest met vragen.

Zoals gisterenavond maakte ik mij bijvoorbeeld ook zorgen over mijn inname van vocht.
En uiteindelijk is het niet meer dan normaal dat ik nog maar een slokje per minuut kan drinken.
Het is niet meer dan normaal dat ik nu maar aan max 200ml drinken kom per dag.
Dit gaat zich echt wel langzaam aan gaan opbouwen. Op mijn schema staat dat ik 1.5 liter dien te drinken per dag… De mensen die ik spreek zijn al jaren PO en zij kunnen dit nog steeds niet. Wat ga ik mijzelf dan gaan ongerust maken dat ik niet aan de 1.5l per dag kom?
Ik drink zoveel als ik kan en wanneer ik kan…

Vandaag neem ik even contact op met Odette. Zij laat mij weten dat ik mij ongerust aan het maken ben voor niets.
Ik dien mijn schema niet à la lettre te volgen. Ik moet kijken en aanvoelen waar mijn lichaam nood aan heeft en niet eten precies op dat uur en dan precies terug 2u later. Als daar eens een half uur of een uurtje verschil in zit, is dit niet erg.
Als ik niet aan al mijn bijvoedingen geraak, is niet erg.
Er zijn zoveel verschillende schema’s van mensen die pas geopereerd zijn en geen enkel is HET juiste.
Kijk rond, er zijn zoveel verschillende adviezen; de ene mag al gemixte voeding en beschuiten eten na de operatie, de andere enkel yoghurt …
Het juiste is wat ik voel en waar ik nood aan heb.
Ik dien leren aan te voelen wat mijn lichaam zegt.
Die oprispingen en die kleine boertjes, dat is een teken van mijn lichaam.
Bij Odette is het zo dat zij een signaal krijgt door bijv. een lopende neus of niezen. Dan weet zij dat zij genoeg heeft gegeten. We hebben het geluk dat ons lichaam een signaal geeft, dan moeten we daar gebruik van maken.
Of ik nu maar 2 kl eet van iets of een half potje yoghurt maakt niet uit, wat vraagt mijn lichaam?
Te weinig eten is niet erg, te veel eten doe je best niet, want dan word je dadelijk “gestraft” door je lichaam door dumping of heel slecht voelen nadien.
Odette at in het begin van haar vloeibare fase zelfs nog minder dan wat ik nu momenteel eet.
Dit is toch ook allemaal goed gekomen. En het is trouwens niet dat ik ga dood gaan van de honger, ik heb genoeg reserves.

Na ons lange gesprek, kom ik inderdaad tot het besef dat ik echt ga moeten leren aanvoelen.
Het is niet erg als ik een bijvoeding mis of dat ik die verplaats naar een ander moment.
Ik ga echt moeten leren luisteren… Iets wat ik al lang niet meer heb gedaan qua voeding.
En gezonde keuzes maken natuurlijk.
Dit is het moeilijke momenteel in heel mijn proces vind ik persoonlijk…

Mijn menu van vandaag

Ontbijt: warme chocoladedrank van Ligna Pharma 3 el
Tussendoor: niets
Middag: mijn soep van gisteren 1 kleine sauslepel van Tupperware met hierin 0.5 kl magere smeerkaas; hiervan heb ik uiteindelijk maar de helft van kunnen eten (6 x 0.5 el soep)
Tussendoor: bijvoeding 2 slokjes
Tussendoor: niet genomen maar gedronken in de plaats
Iets later, meer richting avondmaal dan toch terug 2 slokjes bijvoeding genomen
Avondmaal: terug zelfde als deze middag en hoeveelheid was ook zelfde
Tussendoor: skyr 2 kl