Vandaag is het mijn 4de dag PO en we hebben feest; ons Lotte is vandaag 15 lentes jong.
Mijn ochtendroutine is momenteel vereenvoudigd naar pilletjes nemen, pauze en ontbijten.
Voordien had ik een veel drukkere ochtendroutine, zoals: vaatwas legen en vullen, wasmachine instoppen, droogkast instoppen, was plooien, opruimen, stofzuigen, katten eten geven, etc.
Dit kan nu allemaal eventjes niet, omdat mijn buik nog niet in staat is om veel te kunnen buigen… Mag ook niet momenteel van de dokter, we willen geen complicaties krijgen.

Dus nadat ons dochter haar pakje heeft open gedaan en blij is met haar verjaardagskaartje (dat ik zelf heb gemaakt), ze genoten hebben met hun allen van een heerlijk ontbijt van croissants, chocoladebroodjes en afbakbroodjes die ik had klaargemaakt (wat btw een hel is om te maken als je hier figuurlijk weliswaar met je vingers van af moet blijven… die gggeeeuuuurrr als dat lekker warm uit de oven komt… het gedacht aan heerlijk beleg tussen jouw broodje leggen… de gedachte aan de eerste hap van jouw broodje… STOOOPPPP Anya, je begint weer te kwijlen, niet goed, niet goed, error, error…).

Ok, waar waren we gebleven? Oh ja, dus na hun heerlijk ontbijt (punt) hebben zij dan alles overgenomen van taken. Ik voelde mij schuldig omdat het ons dochter haar verjaardag was en zij dit nu diende te doen, maar het is nu eenmaal zo.
Nu ja, ik kan het als mama natuurlijk weer even niet laten om de kids en mijn man even bij te staan in hun taken en kleine taakjes te doen. Taakjes zoals de fleecedekentjes opplooien en netjes op de rand van de zetel leggen of de glazen die onze zoon op de tafel heeft gezet – zodat hij dan nadien op een stoel moet staan en deze dan een voor een in de kast te stoppen – aan te geven aan hem.

Nadat de taken gedaan zijn, springen mijn man en ons Lotte in de auto om de taart te gaan halen, bij in mijn ogen de beste bakker voor taarten in Limburg… Sorry andere bakkers, maar ieder heeft zo zijn favoriet… Bij mij is dit Brabanders.
Eenmaal thuis worden de taarten in de 2de frigo gestopt die in de berging staat.
Ja, wij hebben 2 grote frigo’s (had liever nog grotere gehad, zal voor bij de verbouwingen zijn hahaha) in huis. Dit is zeer handig als je maandboodschappen gaat doen ipv elke week grote boodschappen gaan doen. Op het einde van de maand heb je een vrij lege frigo en op het begin van de maand is deze bomvol.

Andere rit

In de tussentijd stuur ik nog een berichtje naar Jessica. Ik ben echt ongerust en zit met haar in…
Hoe zou haar dag zijn geweest gisteren? Hopelijk voelt ze zich vandaag al veel beter…
Ik krijg een antwoord terug. Ze voelt zich enorm misselijk, ze heeft spijt, ze is enorm verdrietig, kan niks eten…
Ik vind het zo vreselijk erg voor haar en mijn hart breekt bij het lezen van haar woorden. Ik wil haar troosten, maar weet echt niet hoe…
Mijn rit is momenteel heel anders dan haar rit…
Ze heeft nu misschien spijt, maar ik weet zeker dat ze zich over een paar dagen wel beter zal voelen en dat ze dan nadien geen spijt meer zal hebben. Dit is toch wat ik bij veel lotgenoten zie die dezelfde rit ongeveer als haar beleven.
Ik adviseer haar dan ook om even een post te zetten in de steungroep en haar verhaal te doen. Dat ze dan zal merken dat ze echt niet de enige is die zich zo ellendig voelt na de operatie, dat haar gevoelens en gedachten heel normaal zijn…
Ik kan haar wel zeggen hoe ik mij voel en hoe ik alles ervaar, maar ik merk dat mijn proces toch heel anders dan het hare verloopt. En horen van anderen hoe het bij hen gaat, zal haar misschien wel steun kunnen geven, steun die ik nu niet goed weet te geven.
Ze laat me weten dat ze nog zal zien en even gaat rusten.

Taart

Rond 14u30 vragen de kinderen naar een tussendoortje, we besluiten om de taart uit te halen.
Op dat ogenblik komt er familie langs om Lotte een gelukkige verjaardag te wensen en pakjes te geven.
Op het juiste moment hier aangekomen en goed voor mij, want dan zal er niet veel taart overblijven waar ik de komende dagen telkens op dien toe te zien bij het openen van de frigo.
We “vieren” – vieren kan je het echt niet noemen aangezien we buiten in de kou en regen staan met een dikke jas aan en een paraplu boven ons hoofd of een kap op én zeer belangrijk 1.5m tussen elk – dan even haar verjaardag met een lekker stukje taart.
Ikzelf kan enkel toekijken en in gedachten genieten van de heerlijke smurfentaart.
Het toppunt van al is dat een smurfentaart vroeger de taart was die ik niet graag at. Het was de lievelingstaart van mijn zusje toen ze klein was, mijne was als klein kind een spinnentaart; zo donkere chocolade met een wit spinnenweb op en tussenin pudding.
Met de tijd is dit dus veranderd, hoe vreemd dat de smaak van een mens ook kan veranderen doorheen de jaren.

Tijdens het buiten staan, voel ik mij lichtjes in mijn hoofd worden, mijn slokdarm begint ook weer signaal te geven.
Ik ga even naar binnen, heb ook pijn in mijn buik en neem mijn brikje Lipton Green tea. Ik neem hier een paar slokken van en het gaat iets beter. Ik heb al eventjes niet meer gedronken of iets gegeten sinds deze midddag 12u en intussen zijn we al 15u voorbij.
Ik neem mijn drankje mee naar buiten voor alle zekerheid, zodat ik af en toe toch iets kan drinken.

Tijdens dit moment maak ik ook gebruik om de familie in te lichten van mijn operatie.
De voorbije dagen ben ik iedereen van de dichte familie beginnen in te lichten.
Ik kreeg reacties van zeer verbaasd, neutraal tot zeer blij.
Van die zeer blije reacties was ik echt verrast van bepaalde mensen, ik had niet verwacht dat ze dit een super beslissing voor mij vonden. Dat was een aangename verrassing.

Nadat de mensen vertrokken waren en we ons terug gezellig konden opwarmen aan de haard, heb ik mij even rustig in de zetel gezet om nog van mijn bijvoeding 2 kl te drinken.
Meer krijg ik op dat moment echt niet binnen.

Later op de avond neem ik terug mijn tasje soep van pompoen met smeerkaas, 3/4de van een kleine sauslepel van Tupperware krijg ik binnen. Een klein succesje voor mij, dit is al iets meer qua hoeveelheid dan deze middag.

Quick

Aangezien het ons dochter haar verjaardag is en het bij ons in het gezin traditie is dat de jarige mag kiezen wat we eten, had zij haar keuze snel gemaakt… Quick…
Ja, je leest het goed… Quick, met die heerlijke Giants, Formidables, cheeseburgers… Hmmm, marteling voor mij.
Hoe zou een gemixte Giant smaken? Zou ik die vloeibaar genoeg krijgen?
Blijkbaar stel ik mij die vragen luidop, want ons dochter haar respons hierop is: “Tuurlijk mama, en als het niet vloeibaar genoeg is doe je er nog wat water bij…”
Zucht… kon ik maar ja… Nee, ik denk dat ik zelfs dan nog zou dumpen op het vettige van de saus of op het broodje…
Mijn man begint de bestelling van hun drie op te sommen en zegt plots “Oei, ik heb te veel Giants besteld…” Waarop ik doodleuk droog antwoord: “Oh, das lief schat dat je ook aan mijn gemixte Giant denkt, maar ik ga toch moeten passen, het risico is te groot op dumping…”
De kids lagen op dat moment krom van het lachen in de zetel en mijn man reageerde met een big smile:
“Ik denk aan jou…”

Eenmaal hun bestelling is uitgehaald, ruikt het huis naar de Quick…
Ooooh, wat was ik blij dat ik op dat moment niet naar hun moest kijken hoe ze elke hap uit hun burger namen. De geur is al erg genoeg… Error, error, error… Focus Anya, focus…

Blog

Ik heb mij intussen gestort op mijn blog die ik vanavond online wil zetten. Mijn volledige aandacht gaat naar dit project.
Op het moment dat ze klaar zijn met eten, staat mijn blog ook zo goed als op punt om te lanceren, ik druk op “publiceren en verbinden met andere accounts”.
Ik deel mijn blog via Instagram, alsook op Facebook maak ik een melding van mijn blog met een kleine intro.

Met een klein hartje doe ik dit, want ik ben totaal geen schrijver. Ik was ooit de slechtste in het vak Nederlands op de lagere school, en nu heb ik mijn eigen blog geschreven (en nog steeds aan het schrijven).
Ik gooi bij deze ook een deel van mijn leven bloot, een deel van mijn leven dat een zeer moeilijke is voor mij, wat steeds een struikelblok voor mij is geweest jaren aan een stuk… Ik laat mijn emoties en gedachten zien… Ik geef mij deels bloot aan de wereld…
Is het wel interessant genoeg allemaal?…

En toch sta ik hier achter om dit te doen… Ik wil mijn verhaal niet alleen voor mij houden.
Ik schrijf dit in eerste instantie voor mijzelf natuurlijk, opdat ik mijn weg kan herlezen, kan zien van waar ik kom, mijzelf kan confronteren met mijn gedachten en emoties om dan verder te gaan…
In tweede instantie doe ik het ook voor de mensen die in hetzelfde proces als mij willen stappen, overwegen te stappen of misschien zelfs er al in zijn gestapt. Als een soort van steun zijn, herkenningspunten aanreiken, bijstaan bij de zovele vragen die je hebt als je in dit proces stapt en niet meteen een antwoord op weet of weet waar je terecht kan om een antwoord te krijgen…
Als derde doe ik het voor mijn familie. Ik confronteer hun nu ineens met het feit dat ik een operatie heb ondergaan en zij wisten van niets. Dit komt helemaal uit het niets in hun schoot gevallen. Zij weten niet wat ik het voorbije half jaar heb meegemaakt en hoe mijn keuze gevormd is. Mijn blog kan hen wat achtergrond info geven van mijn proces mochten ze dit willen weten.

Nadat ik het heb bekend gemaakt aan vrienden, familie, kennissen, onbekenden, lotgenoten,… krijg ik heel wat reacties van mensen.
Ik ben overdonderd door de vele reacties…
Wat een lieve, positieve en mooie feedback krijg ik hierop terug…
Zeer hartverwarmend, het pakt mij enorm en ben blij om toch te weten dat ik anderen met mijn verhaal kan helpen. Al is het maar een enkeling die ik kan helpen met mijn verhaal, dan ben ik blij dat ik dit heb kunnen doen voor deze persoon.

The Vampire dairies

Mijn netflix-serie die ik al even niet meer heb gezien. Ik durfde de confrontatie de voorbije weken niet aan… Mijn gewoonte-eten in combinatie met het kijken van mijn lievelingsserie op dit moment.
Vanavond ga ik de confrontatie aan.
Als voorbereiding neem ik mijn eiwitrijk tussendoortje, pudding, een eetlepel.
Ik nestel mij in de zetel, gooi mijn dekentje op mij, het slangenkussen in mijn onderrug zodat ik niet te veel mijn buik moet plooien (dit is kussen is een lange worst dat als borstvoedingskussen wordt gebruikt, hier ligt dit standaard in de zetel, want geeft een zalige ondersteuning aan je armen of als je tegen elkaar in de zetel ligt) en dan mijn potje pudding op mijn schoot.
Start seizoen 7 aflevering 22, de laatste aflevering van dit seizoen… Spannend!
Rond 21u gaat ons dochter richting haar bed en komt mij een kus geven. Met dat zij mij ziet zitten in de zetel, is haar eerste reactie: “Wow mama, echt!!?? Je bent jouw serie aan het verder kijken zonder een zak chips in jouw handen?! Hoe een vreemd beeld is dat!!??”…
Ik denk dat deze reactie genoeg zegt over mij en mijn verleden…
Nu is het anders, hier zit ik met mijn potje met 1 el pudding in. En eerlijk, het smaakt mij enorm en zoals je kan raden, heb ik genoeg na die ene eetlepel.

Bed gaan

Als ik rond 22u30 richting mijn bed ga en mij omkleed in de badkamer, valt mij ineens op dat ik intussen ook jeuk heb aan mijn rechterbeen.
Ik kijk en zie dat ik op de plaats waar ik donderdag een prik heb gekregen ook uitslag heb!!
Oh neen, dit kan niet waar zijn…
Mijn vraag of het ziekenhuis de woensdag zich heeft vergist, kan ik bij deze dus beantwoorden.
Ik reageer ook op Innohep!! Ik smeer mijn buik en mijn been in met Elocom. Beide plekken voelen zeer warm aan.
Bij het willen insmeren van mijn buik, merk ik ineens op dat er zuiver bloed rond mijn buiknavel hangt.
Het bloed begint van aan mijn wonde juist boven mijn buiknavel en loopt tot onder mijn buiknavel.
Ik kijk naar de binnenzijde van mijn bloesje en hier hangt ook bloed op…
Mijn wonde gaat blijkbaar open met momenten of is open gegaan? Momenteel bloed het niet meer, het is gestold en heeft een dikkere korst gevormd. Ik veeg het bloed zo goed als mogelijk wat weg.
Dit lijkt mij niet ok… Morgenvroeg dadelijk naar dr. GB bellen…
Voor diegenen die liever geen foto zien van hoe het er nu uitziet, zou ik zeggen ga door naar volgende of vorige artikel, ik ga genoeg ruimte proberen te laten opdat je de foto niet hoeft te zien 😉