Als eerste deze ochtend ga ik op de weegschaal gaan staan. -3.700kg reeds af!
Terwijl ik mijn man naar zijn werk breng, breng ik dit ter sprake. Mijn man zijn reactie is “Waarom doet ge dit dan niet een hele tijd om af te vallen? Waarom hebt ge dit nog niet eerder gedaan? Dit werkt toch?”…
Ik was even perplex van zijn reactie…
Ja, ik ben op 6 dagen al enorm veel afgevallen, maar ik heb zeer weinig energie en voel mij niet top, zelfs niet ok. Dit is echt een crashdieet, dit kan gewoon echt niet gezond zijn. Dit is in eerste instantie bedoeld om mijn lever te laten krimpen, niet om af te vallen. Dit is een crash-dieet dat je een paar weken kan volhouden om dan nadien weer volop te schransen en alles weer dubbel en dik bij te komen. Not the way that I want to take. Nope, deze weg hebben we al vaker genomen en steeds komen we op dezelfde weg terug… de ongezonde.

Vreemde kronkel

Iets later in de ochtend ga ik terug naar mijn werk, ditmaal om afscheid te nemen van de collega’s die in de vroege werken.

Tijdens dit afscheid heb ik een gesprek met een collega die ook een GBP heeft laten doen 4 jaar geleden.
Ik had haar al in de voorbije maanden hierover gesproken. Zij was een van de mensen waarbij ik mij ben gaan informeren op aanraden van dr. Endo.

Ze liet mij foto’s zien van op haar zwaarste. Wat een verschil!! Zo heb ik haar normaal ook nog gekend, maar eerlijk dat kan ik mij totaal niet meer voor de geest halen. Ik kan mij haar echt niet meer zo voorstellen. Zij vertelde mij dat ik nadien veel pijn ga hebben, maar dat alles wel goed zal komen.

We spreken over wat zij nu kan eten en dat zij nog steeds dient op te letten wat zij eet en hoeveel. Ik sprak ook van al de tips die ik al heb ontvangen van anderen in hun proces.
Onze andere collega was verbaasd en had het gevoel dat zij dan eigenlijk slecht eet, want zij kan bijvoorbeeld gerust een hele Kinder Bueno opeten. Nu hoort zij van ons dat dit eigenlijk naar gezondheid toe niet goed is, dat 2 stukjes hiervan eigenlijk meer dan genoeg zijn. Het is vreemd voor haar om te horen hoe wij kijken naar eten en hoe zij kijkt naar eten. Zij is heel slank van haarzelf en heeft geen eetverslaving, de gelukkigen op de wereldbol die kunnen eten wat ze willen en niets bijkomen…
Wij daarintegen zullen dit ons hele leven hebben, het opletten. Zoals anderen een alcohol-, rook-, of drugsverslaving hebben, zo hebben wij dit met eten, een verslaving aan eten. Een vreemde kronkel in ons brein. Ons denken naar eten toe is heel anders ten opzichte van die ene collega merkten wij op. De collega bijvoorbeeld zal na het sporten iets gezonds nemen, zoals zij eerder aangaf in ons gesprek, en wij doen dit anders. Zoals mijn andere collega, die al een GBP heeft laten doen, zei “Wij zien sporten als een reden om dan daarna iets vettigs of heel ongezonds te eten. Ah, we hebben gesport, nu kunnen we wel dat hele pak koeken eten…”.  En eerlijk, zo was het bij mij ook vroeger als ik ging sporten…
Intussen na de GBP van de collega gaat zij nu wekelijks 10km of meer gaan lopen en denkt zij nu ook anders over eten en sport ten opzicht van vroeger.
Maar dit is iets dat wij (ik) gaan moeten leren. Ik hoop dat ik terug kan gaan sporten, dat ik inderdaad een andere weg vrijmaak in mijn hoofd waardoor ik betere keuzes ga maken naar voeding toe. Dit is een reset en dat bevestigde mijn collega ook.

Later op de dag maak ik mij zorgen en komen er angsten in mij op naar aanleiding van het besef dat ik niet al mijn bijvoedingen steeds eet noch alle maaltijdmomenten eet. Gaat mijn lever wel genoeg gekrompen zijn tegen woensdag? En wat als ik nu nog COVID opdoe voor de operatie?
Vragen waar ik geen antwoord op weet, de angst die mij dan om de keel grijpt en mij nog minder laat eten…