Ik heb vandaag mijn intakegesprek om een GBP te laten doen.
Heel de nacht slecht geslapen, in mijn hoofd draalde steeds alles wat ik wil vertellen of meedelen aan de dame in kwestie bij wie ik een gesprek heb. Opgestaan rond 02u00 omwille van de misselijkheid en buikpijn van de zenuwen. Nadien terug kunnen slapen.

Wat zal dit inhouden?

Wekker ging plots af. Hoe, nu al 7u15?! Mijn man ligt nog steeds naast mij in bed, hoe kan het dan al tijd zijn? Hij staat blijkbaar vandaag iets later op. Grrrr, echt tijd dus voor mij om op te staan.
Zenuwen razen nu nog harder door mijn lijf, over 1u45min word ik op de afspraak verwacht.
Wat zal er gebeuren? Zal ze mij nu na dit eerste gesprek al dadelijk afkeuren? Wat als mijn BMI nu niet hoog genoeg is? Ik neem vlug mijn gsm bij de hand en bereken mijn BMI. Ik geef mijn gewicht in dat ik nu weeg en mijn lengte die ik op dat moment denk groot te zijn (165cm)… 39 en iets zegt de berekening… Oh nee, wat als ik dus afgekeurd zal worden omdat ik net geen 40 van BMI heb?  Stop Anya, gewoon jou klaarmaken en we zien wel.  We leggen het in de handen van God. Als ze van boven het goedkeuren dat ik dit mag ondergaan de GBP, dan zal alles in orde komen en zullen zij daar wel mee helpen.  Dus stop en ga je klaarmaken.
Ik neem mijn ontbijt; een snede mikkeman met wat boter besmeerd en hierbij de 2 laatste stukjes chocolade van cote d’or met banaan-reep dat ik gisterenavond niet meer heb opgegeten. Eigenlijk is dit geen “gezond” ontbijt. Bij deze gedachte neem ik een slok van mijn water en neem mijn pilletje hydrocortisol in. Nu ja, over een paar maanden of een jaar zal ik dit soort ontbijt misschien niet meer lusten of kunnen eten (stiekem hoop ik hier op), dus kan ik er nu maar van genieten. Genieten is een groot woord, want elke hap ligt mij heel zwaar op de maag… Maar ik moet iets eten als ontbijt, ja dat zal een gewoonte moeten worden in de toekomst. Heb al veel gelezen en geïnformeerd op sites maar ook op de facebookpagina van GBP België. Ik kwam te weten dat na een GBP je steeds 3 hoofdmaaltijden en 3 tussendoortjes moet eten. In de toekomst staat er dus ook ontbijt op mijn menu. Ik drink mijn glas water leeg en babbel nog even met mijn kids over een aanvaring die ze gisterenavond hebben gehad met ons, hun ouders.
En dan is het zover, tijd om te vertrekken. Ik neem mijn handtas en, niet te vergeten in deze tijden, snel nog een nieuw chirurgisch mondmasker. Ja, dit is de periode van de 2de “lockdown” in ons Belgenlandje, dus mondmasker is vanaf nu ook stilletjes aan een gewoonte aan het worden.  Sleutels, gsm, handtas en hup we stappen in de auto.
In de auto stel ik mijn gps in en vertrek richting het ziekenhuis in Genk.

ZOL Genk

Lang leve de gps, want dit is voor mij de eerste keer dat ik in het ziekenhuis van Genk kom.  Bij aankomst rijd ik al meteen richting het ondergrondse niveau nadat ik de verkeerde rijstrook had genomen voor de parking. Gelukkig kan ik via deze weg ook naar niveau 0 terug gaan. Ik maak het mij liever niet al te moeilijk om de ingang te zoeken. Ik parkeer mij dan ook zo dicht mogelijk bij de ingang.
Ik wandel rustig naar de inkom en ben verbaasd van hoe groot dit ziekenhuis is. Het Jessa ziekenhuis is ook wel groot, maar verdeeld over 2 campussen. Het ZOL doet mij zo een beetje aan UZ Leuven denken.
Ik kom binnen aan de inkom, allen aan het aanschuiven om binnen te komen.
“Eerst naar de camera kijken en terwijl uw toegangscode scannen mevrouw” zegt de dame die bij de scanner staat. Ik loop door na een geweldige foto van mijzelf te zien en daar sta je dan…
Waar moet ik nu naartoe? Ik zie een groot bord hangen met alle specialisten hun namen op… Maar waar moet ik heen? Ik spreek een dame aan die mij lijkt te werken in het ziekenhuis. Ze verwijst mij door naar de inschrijvingsbalies die in de grote inkomhal staan nadat je een lange gang bent doorgelopen.
Ik kom in de grote inkomronde aan en zie voor mij een aantal winkeltjes voor souveniers staan, automaten en ja rechts van mij de inschrijvingskiosken en de loketten. Ik ga dadelijk naar de kiosken, kiosk 5.
“Nee mevrouw, deze is defect, ik kom er juist een blad bij hangen.” zegt een dame mij vriendelijk met een blad in haar handen en plakband aan haar vingers. Ik loop naar kiosk 2 die nog vrij is. Lap hier hangt ook een blad, dan maar aanschuiven voor een andere kiosk. De heer aan kiosk 3 was een beetje aan het sukkelen zag ik. Kiosk 4 is vrij gekomen, dan gaan we daar maar heen. Ik steek mijn identiteitskaart in en druk op doorgaan. “Er is een fout opgetreden. Gelieve u te melden aan de inschrijvingsloketten.” komt er op mijn scherm te staan. Damn, moet ik nu echt daar gaan zitten bij de loketten en wachten?
Ik neem een nummertje om mij in te schrijven en zet mij op een stoeltje waar geen verbodsteken op staat. In deze tijden moet je goed kijken waar je mag gaan zitten en waar niet. 1.5m is de social distancing-regel momenteel, dus ook bij de stoeltjes en wij gehoorzamen braaf. Nummer 49 is juist aan de beurt, ik heb nummer 52… Het is op dit moment 8u42, hopelijk gaat dit vlot vooruit. Ik zie de dame aan loket 7 babbelen met een andere collega. “Jij gaat ook niet meer zo vaak komen zeker? Het is binnenkort voor jou gedaan, niet?” hoor ik de dame tegen de andere dame van loket 8 zeggen. “Ja, binnenkort ga ik in verlof.”antwoordde de dame terug. Afgaande aan haar houding van zitten aan haar desk terwijl ze praat en haar hand zo wat boven haar buik houdt die ik niet zo goed kan zien achter haar desk, gok ik zwanger. Nadien hoor ik hen spreken over wat de regels zijn voor zwangere vrouwen en verlof voor zwangerschap. Mijn gissing is dus correct.
Ik kijk terug naar het scherm van volgnummers en zie dat nummer 51 al aan de beurt is, dan ben ik de volgende. Het gaat nog vlot, ben ik toch zeker op tijd op mijn afspraak. Maar waar ga ik moeten zijn, dat is nog maar de vraag in dit grote doolhof.
“R052 – loket 4” komt op het scherm te staan. Ja dat ben ik, ik loop richting de balie en steek dadelijk mijn e-ID in de lezer . De jonge dame met blonde lange haren is een jobstudente ( ze had dit laten vallen in het gesprek met de persoon die zojuist bij haar zat).
“U heeft een afspraak met dr. GB.?” vraagt de jonge dame.

Nota: Ik gebruik fictieve namen in mijn blog omwille van de privacy. Dr. GB is dus afkorting voor de arts die mijn gastric bypass zal doen.

“Uhm, met dr. GB. zelf?” stel ik verbaasd terug. En haak daarop in door te zeggen dat ik een afspraak normaal heb met mevr. OC. Zij is de obesitatcoördinator waarmee dr. GB samenwerkt, om dan in de toekomst hopelijk inderdaad bij hem terecht te komen. Ze knikt vriendelijk en stelt mij  nog een aantal vragen, geeft wat uitleg over hoe in te schrijven de volgende keer dat ik kom en wijst mij dan de weg waar ik heen moet gaan.
G025, trappen omhoog, volg de G, trappen omlaag en aanmelden bij loket 025.
Zo gezegd, zo gedaan.

Wachtzaal

Aangekomen bij loket 025 zet ik mij na aanmelding terug op een stoeltje met een groen-blauwe sticker. Ik neem mijn gsm en ga even kijken op de FB-pagina van GBP België en zoek naar resultaten ivm “intakegesprek”. Ik krijg heel wat resultaten en begin deze te lezen. De ene is positief en hoop dat ik zodadelijk ook zo een positieve ervaring mag meemaken. Dan lees ik een resultaat van iemand die geen vooronderzoeken dient te doen en dadelijk na dit gesprek al een afspraak voor de operatie krijgt. Waw, zalig lijkt mij om zo geen onderzoeken te hoeven doen. Maar er zijn comments op van dat dit mss wel nadelig zou zijn voor  na de operatie. Hmmm, daar hebben ze ook wel gelijk in. Hierna lees ik van iemand die in Genk is geweest en enkel psycholoog en diëtiste heeft gehad als vooronderzoek. Zou dit voor mij ook zodadelijk het verdict zijn? Enkel deze 2 vooronderzoeken? Of zijn er nog andere vooronderzoeken?
En dan kom ik een reactie tegen van iemand die na haar gesprek dadelijk een negatief advies heeft gekregen van de diëtist die haar intake deed. Oh nee, wat als ik dit ook zou meemaken? Ik begin terug lichtjes in paniek te geraken. Ik besluit mijn gsm weg te stoppen en stoppen met deze dingen te lezen, ze maken mij momenteel nog meer onzekerder en angstiger.

Even toelichting ivm voorgeschiedenis: ik heb heel wat mentale obstakels met als oorzaak angst om niet goed genoeg gevonden te worden/niet aanvaard te worden/niet goed genoeg te zijn. Positieve nu, ik herken dit meteen wanneer ik mijzelf een obstakel toewerp en ik richt mij dan op afleiding. Ik herken het probleem, ik erken het waarom van dit obstakel en zoek naar een afleiding.

Nadat ik mijn gsm heb weggestopt, komt er een jonge dame voor mij zitten nadat zij zich heeft aangemeld. Zij is ook volop op haar gsm bezig. Zou deze dame ook komen voor dr. GB? Zou zij ook voor een GBP komen? Of misschien heeft zij dit al gehad. Zou ik haar dit vragen? How Anya, niet te snel. Misschien is deze dame hier voor iets heel anders. Dr. GB. doet ook andere operaties hé, weet je nog van je man met zijn lies? Dat was ook dr. GB. in het Jessa die hem toen nadien heeft verder geholpen. Je kan er niet vanuit gaan dat omdat zij net als jij dik is dat zij dus ook voor GBP komt of heeft gehad. Ik ga geen gesprek aan met de dame en observeer gewoon.
Daarna komt er nog een dame binnen en gaat schuin tegenover mij zitten. Terug komen bij mij dezelfde vragen op als bij de andere dame. “Foei Anya!”, betrap ik mijzelf terug. Dame 3 komt 1.5m langs mij te zitten. Alle 3 de dames observeer ik. Alle 3 zitten ze dadelijk op hun gsm te tokkelen/te lezen nadat ze gingen zitten.
Eigenlijk is het toch erg hé tegenwoordig met ons allen, bedenk ik mij. We gaan ergens zitten in een wachtzaal en we beginnen dadelijk te tokkelen of lezen op onze gsm. Ik weet nog vroeger in de wachtzaal bij de dokter begon er iemand over iets pietlulligs te praten en dan kwamen de mensen in gesprek of had je observators van dit gesprek. Dit is geen aanval naar de mensen die graag op hun gsm tokkelen, ikzelf ben ook zo, weet je nog paar regels terug. In elk geval, ik had mijn gsm weggelegd (uit angst weliswaar) en was nu de observator van een stilleven dat plaatsvond. Letterlijk leven dat stil plaatsvond. Af en toe hoorde ik stemmen van de verpleegsters achter het kleine loketraam en af en toe de stem van een heer. Was dit de stem van dr. GB. die ik herkende?

Intake obesitascoördinator

Plots gaat de deur van mij links open. Dr. GB., in groen operatietenue, doet de deur open en roept de naam van de dame die dadelijk na mij was toegekomen. Schuin achter hem staat een dame die ik eerder door de deur had zien binnengaan met een laptop. Deze dame roept mijn naam, zij is dus de obesitascoördinator. Mevrouw OC. loopt voorop, gevolgd door dame 2, mijzelf en dr. GB. na mij, die de deur voor ons had opengehouden.
“U mag plaats nemen in lokaal nummer 3 aan uw rechterzijde.” geeft dr. GB. door aan de dame voor mij. Mevr. OC. wijst dame 2 het lokaal en loopt verder naar haar lokaal. Ik volg haar hierin, zij laat mij binnen en mag plaatsnemen op een van de twee stoelen die voor  de desk staan. Ik ga uiterst rechts zitten. Ze sluit de deur en neemt plaats achter de desk aan haar laptop. Ze stelt zich voor als de dame die nu de intake met mij gaat doen, mij de komende 2 jaar zal opvolgen in heel het proces en wie ik ook mag contacteren bij vragen.
Ze stelt voor om eerst mijn medische voorgeschiedenis even te bekijken. Ik zeg al lachend “Heeft u een uurtje de tijd om alles in te lezen van mijn dossier?”. Ze lacht terug en meldt dat zij mijn medisch dossier nog niet kan inkijken. Ik kijk haar verbaasd aan en zeg dat ik wel de toestemming hiervoor heb gegeven aan de inschrijfbalie onderaan aangezien in mijn situatie dit wel noodzakelijk is. Ze zegt dat dit dan wel in orde zal komen, maar dat ze nu dit wel even allemaal zal noteren en ik dus mijn verhaal mag doen. Ik vertel haar mijn medische voorgeschiedenis; mijn Addison en begeleiding bij dr. Endo, mijn fibromyalgie en symptomen maar dat die voortkomen uit mijn Addison, de verkeerde diagnoses bij eerdere crisissen, het prikkelbare darmsyndroom, mijn allergie voor pijnstillers etc. Ze noteert alles nauwgezet in het kort op de achterzijde van de hele resem stickers met mijn gegevens op die standaard worden afgedrukt bij inschrijving in het ziekenhuis. Nadien stelt ze mij nog algemene vragen ivm diabetes, hartproblemen, … of deze voorkomen bij mij of in de familie. Hierna vraagt ze mijn lengte. Ik twijfel en zeg 165cm. Want jaren terug was ik 165cm bij de huisarts voor de controle van de aankoop van ons huis ivm schuldsaldo. Maar ik heb de indruk dat ik terug ben gekrompen als ik langs mijn dochter sta. Dus mag ik tegen de muur gaan staan nadat ik mijn schoenen mocht uitdoen en brengt ze de meter omlaag. Ik mag een stap vooruit zetten en dan leest ze het resultaat af. Verdict, ik ben 163cm groot… Mijn vermoeden van gekrompen zijn klopt. “Misschien ben ik gekrompen door mijn zwaarder gewicht?” is de gedachte die door mijn hoofd schiet. “Ah ja, want zwaartekracht is naar omlaag en ik weeg meer dus word ik in lengte zwaarder naar omlaag getrokken en dus word ik kleiner?”.
Ik lach in mijzelf bij deze redenering. “Wetenschappers zouden deze gedachte eens moeten horen, ze zouden zich krom lachen.”
“U mag op de weegschaal gaan staan mevrouw.”. Ik word uit mijn gedachten getrokken en ga gehoorzaam op de weegschaal staan nadat hier allemaal 0-en op verschijnen. 108kg op de kop. Zucht… Wel een mooi gewicht om op te schrijven waarmee ik start: 108.00. Niet 108.35 of 108.20 ofzo, nee mooi 108.00.
De dame gaat achter haar desk terug zitten en noteert deze gegevens in haar laptop. Blijkbaar runt ze ook een berekening in haar systeem tegelijk, aangezien ze hierna dadelijk zegt “Dat is dus een BMI van 40.6”. Hiermee weet ik dus ook meteen dat als ik goedgekeurd word voor alle onderzoeken, deze operatie ook zal goedgekeurd worden door de mutualiteit. Ik zal dan terugbetaling krijgen en niet alles zelf dienen te betalen. Een schrik die bij deze al is weggevallen.

Uitleg gastric bypass

Dan laat ze mij een filmpje zien wat een GBP precies inhoudt en geeft terwijl uitleg.

Van de maag wordt een klein stukje afgescheiden van de huidige maag en beide worden dichtgeniet.
Hierna word de dunne darm losgekoppeld van de huidige maag en aangesloten op de nieuwe kleine maag. Nadien wordt het uiteinde van het stukje dunne darm dat nog bevestigd is aan de grote maag terug iets verder aangesloten op de dunne darm die al aan de nieuwe maag hangt. De reden dat dit wordt gedaan is omdat de huidige maag het stuk bevat dat maagsappen produceert en deze zijn belangrijk voor de verwerking van het voedsel, nl. het scheiden en absorberen van vitamines en voedingstoffen.
Dit zal dus nu later aan mijn voedseldoorloop -als je het zo kan noemen- toegevoegd worden. Nadeel is dat ik dus minder opname ga hebben van vitamines alsook dat als je voedsel eet dat vetrijk, suikers bevat etc. veel sneller door de darm zal worden omlaag geduwd. Dit laatste wordt dan dumping genoemd. In verband met het eerste nadeel van vitaminetekort, dat heb ik nu ook al omdat mijn lichaam dit zo al moeilijk opneemt door mijn Addison. Dat eerste nadeel wordt nu al opgevangen door mijn dagelijkse inname van vitamines en wekelijkse inspuitingen van vit. B12.
Het was wel leuk om te horen dat mijn huidige maag niet zomaar links wordt gelegd. Deze heeft ook nog een functie en mag deze nog blijven uitoefenen, gewoon op een andere manier. Daar had ik wel schrik voor omdat in mijn ogen elk onderdeel in jouw lichaam een functie heeft en bijdraagt aan iets. Ik had schrik dat die gewoon ging “opzij gezet” worden, zonder nog gebruik te maken van de functie van mijn huidige maag.

Vooronderzoeken

Daarna somde mevrouw mij alle vooronderzoeken op die ik dien te doen. Ik was verbaasd van de hoeveelheid onderzoeken. Ik had mij verwacht aan de diëtiste en de psycholoog, maar het is net iets meer.
Ik dien ook een gastroscopie te doen, dat is een onderzoek met camera in de maag waar ze dan ook een staal gaan nemen.
Daarnaast is er ook nog een RX en echografie van de longen, de lever en wordt er ook een botscan gedaan met ook kleine biopsie van het bot. Wat ik mij hierbij mag voorstellen is een grote vraag nog…
Dan is er ook nog een hartonderzoek bij de cardioloog.
Normaal ook nog een gesprek bij de endocrinoloog, maar aangezien ik om de 3 maand wordt opgevolgd door dr. Endo. is dit voor mij niet nodig. Mevr. OC. gaat hem contacteren. Ook omdat hij diegene is die mij heeft doorverwezen voor een GBP te doen.
Als laatste zou ik ook nog een infosessie krijgen over de operatie. Het kan zijn dat dit digitaal zal plaatsvinden wegens de huidige omstandigheden.
Na al deze onderzoeken worden de resultaten dan besproken samen met dr. GB.
Dan pas kan ik bij dr. GB komen en krijg ik ook ineens het resultaat te horen of ik in aanmerking kom of niet.
Mevrouw OC. laat mij weten dat zij nu alle afspraken voor al deze onderzoeken al zal vastleggen.
Zij begint een aantal telefoontjes te plegen en na overleg met mij over wanneer mogelijk zou zijn, komt zij tot een lijstje met heel wat datums.
Nadien legt ze ook meteen al een afspraak vast om bij dr. GB. te komen voor de resultaten te bespreken.
Deze afspraak zal plaatsvinden op 18 december. Over een goede maand zal ik weten of ik toestemming van de artsen krijg om een GBP te doen of niet.
Wanneer de operatie dan effectief zal plaatsvinden als ik goedgekeurd ben,  is nog een grote vraag. Ook weer omwille van COVID.
Ik vraag aan haar wat als er iets negatiefs uit de testen zou komen. Zij stelt mij gerust en laat mij weten dat alles wel goed zal zijn, gewoon omdat ik ook opgevolgd wordt door dr. Endo. Als er iets zou zijn wat negatief was, had hij mij niet doorverwezen. Plus mijn bloedonderzoek dat deze dokter had gedaan, voor hij mij doorverwees, was ook heel positief. Hij had een zeer uitgebreid bloedonderzoek bij mij gedaan om te kijken of alles ok was eer ik de operatie zou doen.
Alsook mocht uit het maagonderzoek blijken dat ik toch een bacterie in mijn maag zou hebben, dan zijn hier antibiotica voor die ik dan de week na de gasteroscopie dien te nemen.
Ik hoef mij geen zorgen te maken, liet zij mij weten.
Ik krijg nog een bundeltje mee met hierin alle datums van de komende onderzoeken samen met 2 vragenlijsten voor het gesprek bij de diëtiste en psycholoog.
Het eerste blad is een volledig blad A4 vol met datums. Mijn eerste datum is al volgende week dinsdag, de gasteroscopie. De covid-test die ik hiervoor dien te ondergaan is morgen al.
Voor de gasteroscopie heb ik wel wat angst. Ze gaan met een camera via mijn mond en keel mijn maag in kijken. Ik weet dat in het verleden ze mij hiervoor volledig onder verdoving hebben gedaan. Aangezien mijn lichaam geen grote stress mag ervaren omdat ik anders te laag ga in mijn cortisol (die ik toegediend krijg elke dag via medicatie want mijn lichaam maakt dit niet aan). De dame stelde mij gerust voor dit onderzoek. Ik zou valium krijgen om rustig te worden en in mijn situatie mag ik vragen voor nog een extra kalmeringsmiddel, zodat ik mijn cortisol niet moet verhogen. Het zou max. 5 minuten duren dit onderzoek, om hiervoor mijn hydro op te hogen is niet nodig. Wel zou ik best een chauffeur in mijn situatie meebrengen, want auto rijden mag ik dan helemaal niet doen.
Ik kreeg ook de info mee dat als al de onderzoeken goed zijn en ik goedgekeurd wordt, dit allemaal 1 jaar geldig blijft. Aangezien ik waarschijnlijk van werk ga veranderen en ik het dus niet echt zie zitten als ik pas begonnen ben dan ook dadelijk een operatie te ondergaan en ong. 4 weken uit te zijn aan de beginperiode van mijn misschien nieuwe job.
Dat is geen probleem, laat mevrouw mij weten. Ik kan gerust mijn operatie doen in mijn groot verlof in de zomer, mocht mijn operatie niet kunnen doorgaan voor ik op mijn nieuwe job start. Ik hoop wel nog steeds dat de operatie kan doorgaan voordat ik verander van werk zodat mijn nieuwe werk niets zal merken qua verlof voor deze operatie. Maar ook dit is weer afwachten, wegens COVID.
Voor ik de deur uitga, laat ik de dame weten dat ik waarschijnlijk wel in mijn omgeving negatieve feedback zal krijgen omwille van “de makkelijke oplossing” die ik neem in hun ogen.
Mevrouw deelt mij dadelijk mee dat ik niet de makkelijkste oplossing kies. Dat is iets dat ik zeker in mijn gedachten moet houden en goed beseffen. Het zal nog steeds goed opletten zijn, het is enkel een hulpmiddel om iets vlotter terug te starten met een gezonde start, makkelijk is het daarom helemaal niet.
We wensen elkaar nog een goede dag en tot de volgende keer.

Ik loop met de documenten in mijn handen naar buiten. Het was een aangenaam gesprek, waar ik achteraf gezien geen angst voor diende te hebben. We zijn begonnen, de pre-start is gemaakt voor een nieuwe start van mijn gezondheid.
Doorheen mijn weg in het grote doolhof naar de uitgang bedenk ik mij dat van zodra ik in de auto zit mijn man ga bellen op zijn werk met de info dat de start is gemaakt.
In de auto bel ik enthousiast mijn man en hij is blij voor mij dat de start is gemaakt. Hij zal ook mijn chauffeur zijn dinsdag op zijn vrije dag. Ik ben zo blij met mijn man dat hij achter mijn keuze staat.

Profiteren

Onderweg naar huis stop ik nog even bij de Spar. In de auto heb ik nl. nog 2 dozen liggen die terug naar Zalando dienen te gaan, nadat ze al een week op de achterbank liggen te schuiven en rollen.
Bij het binnenkomen van de Spar zie ik warme worstenbroodjes liggen. Ik loop rechtstreeks door naar het loket voor de pakjes van de Post. Na de afhandeling van de pakjes ga ik de winkel terug binnen om toch worstenbroodjes te gaan halen voor de kids. Eenmaal ik de worstenbroodjes aan het pakken ben, begin ik te twijfelen. Zou ik er ook meenemen voor mijzelf? Hmmm, ik twijfel. Een engeltje zegt om het te laten liggen. Een duiveltje zegt om te nemen, want in de toekomst zal ik dit niet meer kunnen, ik heb iets te vieren. Ik luister naar het duiveltje en neem voor mijzelf 2 stuks.

Eenmaal thuis zet ik mij achter de computer en begin mijn verhaal neer te pennen. Ik ga mijn volledige proces neerpennen, voor mijzelf, voor anderen die er aan denken ook een GBP te doen, voor mijn omgeving die niet op de hoogte is van heel mijn proces zodat zij nadien kunnen inlezen…
Ik merk plots dat het al half 12 is en neem mij een worstenbroodje. Ik begin met het eerste,  het 2de neem ik uiteindelijk niet. Ik heb genoeg aan dit ene broodje. De kinderen smullen ook van hun broodje. Bij mijzelf denk ik ook waarom ik dit nu eigenlijk gegeten heb, want eigenlijk heeft het mij niet zo gesmaakt.
Dit was eigenlijk emo-eten. Waarom emo-eten? Wat zit mij dwars? Dat ik geluisterd heb naar het duiveltje weet ik intussen. Dat ik dit deed omwille dat ik in de toekomst dit niet meer ga kunnen eten (ivm dumping) en dat ik iets te vieren heb. Maar er is meer… Ik voel in mijn lijf ook een grote stress… Stress omwille van de onzekerheid op dat moment wat de uitslag zal zijn van het sollicitatiegesprek dat ik een aantal weken geleden heb gedaan voor de job van mijn dromen. Maandag weet ik of ik de job heb die ik zó graag wil hebben. Dus ja, dit was een emo-eten-keuze-moment geweest dit worstenbroodje. Wel goed van mij dat ik er maar 1 heb gegeten in plaats van ze alle twee.

Emo-eten

Plots zie ik dat het tijd is om naar het werk te vertrekken. Oh, wat zie ik hier tegenop om zoveel redenen. Naar aanleiding van een bepaald iets op het werk, had ik in augustus besloten loopbaanbegeleiding te doen.
Rarara wat hieruit kwam. Inderdaad mijn huidige job is niet gezond voor mijn gezondheid, hoewel het in de gezondheidssector is. Hoe ironisch… Mijn huidige job beperkt mij in mijn kunnen, functioneren en sluit niet aan bij wie ik ben. Na aandringen van mijn loopbaancoach om een sollicitatiebrief te sturen voor een bepaalde functie die ik niet zag zitten, kwam ik uit op de job waar ik dan uiteindelijk voor heb gesolliciteerd. Een functie die volledig aansluit bij mijn profiel volgens alles wat we in de loopbaanbegeleiding hadden geleerd. Na de uitleg wat de job inhoudt, ben ik zeer enthousiast geworden en hoop ik ook ten volle dat ik deze functie ga mogen uitvoeren… Na vasthouden aan mijn geloof, besluit ik dat ik deze job zal hebben als dit zo hoort te zijn. Natuurlijk heb ik heel wat geduld nodig momenteel, want ik weet het pas maandag… Geduld die gepaard gaat met angst, obstakels en het nodige emo-eten natuurlijk.

Op het werk kan ik mij goed bezighouden tot het laatste anderhalf uur. Dan komen er heel wat goestingskes naar omhoog… Zin in chips, zin in cola, zin in…
Zin om naar huis te gaan want het is 17u!! Gelukkig op het werk niet toegegeven aan de goestingskes. Eenmaal thuis bestel ik eten bij de frituur aangezien we vandaag frietjes gaan eten.

Later op de avond bekijk ik mijn privé-mails voor de eerste keer en zie ik dat ik een mail heb ontvangen van de werkgever waarbij ik heb gesolliciteerd…
Lees ik dit goed?!? Ik heb de job!! Ik ben compleet in shock en plots giert het enthousiasme door mijn lijf.
Mijn gezin heeft de voorbije weken samen met mij liggen hopen dat ik de job zou hebben en nu is het zover. Een last en onzekerheid valt van mijn schouders. Ik bel dadelijk mijn man op alsook mijn mama (die al in bed lag op dat moment, mijn excuses mama hiervoor, dat ik in mijn enthousiasme jou heb wakker gebeld).
Ze zijn beiden zeer blij voor mij.
Het toppunt is dat mijn mama nog na het eten had gebeld rond 19u met de vraag of ik al iets wist van de sollicitatie en ik had gezegd dat ik niks had gehoord dat dit pas maandag is. Maar blijkbaar had ik al een mail ontvangen rond 15u van de werkgever en zag het nu pas rond 22u. In elk geval ben ik super blij hiermee.

Het is vandaag vrijdag de 13de, ik mag dan niks gewonnen hebben met de Lotto of Euromillions, maar voor mij heb ik vandaag al een groot lot gewonnen. Ik heb de job die ik zó graag wil en heb de pre-start gemaakt voor mijn proces van de GBP.
Mijn vrijdag de 13de kan niet meer stuk en met een blij, voldaan en dankbaar gevoel ga ik gaan slapen.