Zaterdagochtend sta ik vroeg op want ik moet vandaag mijn COVID-test gaan doen in het ziekenhuis via de drive in. Dinsdag heb ik mijn gastroscopie en hiervoor moet ik eerst een negatieve COVID-test hebben.
Onderweg naar het ziekenhuis belt mijn zusje. Zij  is 2 jaar jonger dan mij, woont aan zee met haar man en 2 zoontjes. We hebben elkaar niet meer fysiek gezien sinds Kerst vorig jaar bij papa. (Mijn ouders zijn gescheiden ter info.)  Wel nog via whatsapp-call maar dan zie je natuurlijk niet hoe dik ik intussen ben geworden op een goed jaar tijd.
Ze belt mij in verband met haar facebook dat als ik iets verdachts zie dat ik haar dit moet zeggen, want ze had deze ochtend iets vreemds meegemaakt. Ja, tegenwoordig kan je niet voorzichtig genoeg zijn in verband met alle hackers en phishing. Ik zeg haar dat ik dit ga bekijken van zodra ik uit het ziekenhuis ben.

Reactie zus

“Hoe het ziekenhuis? Wat moet je gaan doen?” vraagt ze mij.
Lap, te snel uit mijn mond geflapt…
 “Een COVID-test gaan afnemen gewoon.”
“Waarom moet je een COVID-test doen?” vraagt ze mij opnieuw.
Damn, nu moet ik zeggen omwille van een gastroscopie. Ik zeg haar de reden en weer krijg ik de vraag waarom ik een maagonderzoek moet doen. “Ik ben in een proces gestapt om te kijken of ik in aanmerking kom voor een GBP te doen zus.” Daarop krijg ik de vraag wat dit is. Ik leg haar alles uit wat ik bij de intake te horen heb gekregen en wat er nu allemaal gaat gebeuren.
“Zorg maar dat je je goed informeert zus, want iemand in de familie heeft dit ook gedaan hé en zij is terug alles aan het bijkomen.” En daar onderbreek ik mijn zus. Zij heeft het over een familielid die een sleeve heeft gezet en inderdaad ik heb ook gemerkt dat mensen die een sleeve hebben gezet, na een 2-tal jaar inderdaad makkelijk terug evenveel wegen als ervoor. Ik heb dit ook gezien bij anderen.  Een ander familielid van ons heeft dit ook aan de hand gehad.
Nu het is natuurlijk ook zo dat als je een GBP doet dat je nog steeds moet letten op wat en hoeveel je eet. Ik zie dit als een nieuwe start die mij hierbij zal helpen, alsook mij de kans gaat geven om terug te kunnen sporten. Want momenteel kan ik niks van sport doen, buiten 5 min fietsen 2x per dag. Mijn lichaam krijgt het niet getrokken met als gevolg dadelijk een overbelasting. En dit is al bij het minste wat ik nu doe van sport al is het maar wandelen of 10 min fietsen. Ik wil terug gezond worden, ik wil terug kunnen sporten en bewegen. Ze begrijpt wat ik zeg, laat ze mij weten.

Begrijpen

Hoewel ik mij afvraag of zij mij echt begrijpt…
Begrijpt zij dat ik mijn veters niet meer kan binden, dat ik blij ben dat ik een rits op mijn schoenen heb staan? Begrijpt zij dat gevoel van schurende benen continue en brandwonden krijgen waar jouw slip schuurt aan jouw billen? Of geen lucht krijgen bij het willen knippen van jouw teennagels? Jouw hart voelen en horen kloppen tegen jouw borstbeen nadat je de trap bent opgelopen om even naar de badkamer te gaan?
Dit zijn nog maar een paar nadelen aan mijn gewicht en gezondheid zoals het nu is…
Begrijpt zij dit allemaal vraag ik mij af?
Ik denk dat dit moeilijk te begrijpen is voor mensen die dit niet zelf ervaren. Je kan je er wel iets bij voorstellen, maar het begrijpen… Ik weet het niet…

Anderen

Daarna is mijn zus haar reactie nogal geïrriteerd “Zeg, ik ben ook de laatste weer zeker die dit te weten is gekomen?” Neen, ze is niet de laatste, zelfs bij de eerste 3 mensen dichtbij mij die het te weten is gekomen dat ik dit wil gaan doen als ik in aanmerking kom, buiten mijn gezin dan geteld. Ik vraag haar dan ook om dit zo te houden. Ik wil niet dat anderen dit nu al weten.
Ik weet nog de reactie van sommigen toen ik een aantal maanden terug had laten weten dat dr. Endo het hierover had gehad met mij. Ze stonden hier niet echt voor open en vonden dit “een makkelijke oplossing”. Daarmee wacht ik liever tot alles achter de rug is en hopelijk de operatie ook al achter de rug is.
Voor veel mensen die hier buiten staan, lijkt dit inderdaad een makkelijke oplossing. Maar dit is het helemaal niet als je de ervaringen hoort van vele lotgenoten.
Plus ik wilde ook een eigen mening en visie vormen rond GBP zonder al de horror-verhalen die de ronde gaan van “Oh, maar ik ken een vriendin die haar buurvrouw …”.

Mijn zus zegt dat ze dit voor haar gaat houden en dat ik haar zeker op de hoogte moet houden, ze is nl. mijn zus en moet die dingen weten. Ik lach terwijl ze dit zegt en bevestig dat ik dit zal doen.

(later toegevoegd: Sorry zusje dat ik dit uiteindelijk niet heb gedaan. Ik wou dit proces “dichtbij” houden opdat ik zeker een eigen mening en gevoel hierbij kan vormen. Een mening zonder de meningen van anderen die dichtbij staan en hun mening aan mij laten opdringen. Niet dat je dit zou gedaan hebben, maar IK zou jouw mening wel laten invloed hebben op mijn mening en dit wou ik voorkomen… Zelfkennis is het begin van alle wijsheid.)

Aangekomen bij het ziekenhuis gaat alles vlot.
Na de test heb ik de hele dag hoofdpijn gehad en ben ik ook gaan slapen met hoofdpijn.
De volgende ochtend nog steeds hoofdpijn.
Bij het inkijken van de resultaten van de COVID-test, die 24u na testen beschikbaar zijn, blijkt dat mijn test negatief is. Ik heb dus geen COVID en mag mijn gastroscopie dinsdag doen.
Intussen heb ik last van sinusitis na het afnemen van de test. Ik neem een Sinutab in en de hoofdpijn is eindelijk weggetrokken.